| dbpprop:abstract
|
- The Qing Dynasty, also known as the Manchu Dynasty, was the last ruling dynasty of China, ruling from 1644 to 1912 (with a brief, abortive restoration in 1917). It was preceded by the Ming Dynasty and followed by the Republic. The dynasty was founded by the Manchu clan Aisin Gioro in what is today northeast China (also known as Manchuria). Starting in 1644 it expanded into China proper and its surrounding territories, establishing the Empire of the Great Qing. Complete pacification of China was accomplished around 1683 under the Kangxi Emperor. Originally established as the Later Jin Dynasty (後金 Hòu Jīn) / Amaga Aisin Gurun, in 1616, it changed its name to "Qing", meaning "clear" or "pellucid", in 1636 and captured Beijing in 1644. During its reign, the Qing Dynasty became highly integrated with Chinese culture. However, its military power weakened during the 1800s, and faced with international pressure, massive rebellions and defeats in wars, the Qing Dynasty declined after the mid-19th century. The Qing Dynasty was overthrown following the Xinhai Revolution, when the Empress Dowager Longyu abdicated on behalf of the last emperor, Puyi, on February 12, 1912.
- Die Qing-Dynastie, auch Mandschu-Dynastie, wurde 1616 von den Mandschu unter Nurhaci gegründet und herrschte ab 1644 im Kaiserreich China. Sie löste die Ming-Dynastie ab und endete 1911 mit der Errichtung der Republik China am 1. Januar 1912. Die Qing-Dynastie war nach der mongolischen Yuan-Dynastie die zweite Fremdherrschaftsdynastie Chinas. Die Gründung der Dynastie basierte auf dem Aufstieg des Volks der Dschurdschen, die als Jin-Dynastie (1125–1234) und später als Spätere Jin in Nordchina herrschten. 1635 änderten die Dschurdschen ihren Namen in Mandschu. Ab 1636 wurde die Dynastie selbst Qing genannt, um ihre Überlegenheit gegenüber der Ming-Dynastie auszudrücken (das Zeichen Qing, chin. 清, ist dem Zeichen Ming, chin. 明, überlegen). Unter Nurhaci (1559-1626) und dessen achtem Sohn Huang Taiji erlangten die Dschurdschen einen großen Machtzuwachs. Ihre militärische Macht stützte sich zunächst auf die mandschurisch geprägten Acht Banner, später ergänzt um die eher aus Han-Chinesen bestehende Armee der Grünen Standarte. Der erste Kaiserpalast stand in Shenyang, wo sich auch das Grab Nurhacis befindet. Während des Krieges gegen Ligdan Khan zwischen 1632–1635, der mit der Übergabe des Reichssiegels an Abahai endete, schlossen sich die Chahar-Mongolen den Dschurdschen an. 1641 unternahmen die Mandschu einen großen Einfall in das China der Ming-Dynastie, bei dem sie 88 Städte eroberten, sechs weitere übernahmen und bis zur Halbinsel Liaodong vordrangen. 1644 endete die Ming-Dynastie, zwei Mandschuprinzen und der einstige Ming-General Wu Sangui verfolgten den Rebellenführer Li Zicheng bis nach Hunan, wo er im Oktober 1645 von Bauern erschlagen wurde.
- La dinastia Qing 1644–1911 és la darrera dinastia imperial que va regnar sobre la Xina. Era d'origen manxú, i estaven emparentats amb els jürchen que al segle XIII havien conquerit la Xina establint la dinastia Jin, per això el primer nom de dinastia que van adoptar va ser Jin Posteriors. Els Qing van succeir l'última dinastia d'origen xinès, la dinastia Ming. La dinastia va ser fundada per Aisin Giorio Nurhaci del clan Aisin Giorio, a Manxúria, al nord-est de la Xina actual. La classe dirigent dels Qing parlava manxú, una llengua tungús d'origen altaic i emprava una escriptura diferent de la xinesa, l'escriptura manxú, que va ser el vehicle obligatori de tots els documents confidencials de la dinastia fins a les acaballes del segle XIX. Els nobles manxús eren anomenats «homes de banderes», fent referència a les vuit banderes, les unitats militars de la confederació manxú. A partir de 1644, els manxús, aprofitant-se de les rebel·lions internes que minaven les forces imperials de la dinastia Ming, van prendre el poder a Xina, instaurant un nou imperi, l'Imperi dels Gran Qing. Si bé la dinastia Qing havia estat fundada el 1616, com s'ha dit abans, sota el nom de dinastia dels Jin Posteriors, aquest nom va ser canviat pel de «Qing», és a dir «clar», o «pur» des de 1636. Després d'apoderar-se de Pequín el 1644, els manxús van estendre el seu poder fins a posseir la major part del territori actual de la Xina. Tanmateix, la pacificació del país no va ser completada abans de 1683. Al llarg del seu regnat, la dinastia Qing es va associar fortament a la cultura xinesa. Tanmateix, el seu poder militar es debilità en el transcurs del segle XIX i, enfrontats a les pressions internacionals i a revoltes internes, patiren diverses derrotes militars que tingueren com a conseqüència el declivi de la dinastia a partir de la segona meitat del segle XIX. Durant el regnat de l'emperador Daoguang (1820–1850), la Xina va patir la Guerra de l'Opi quan Estats Units i el Regne Unit imposaren el tràfic de la droga, prohibida per l'emperador, i obtingueren concessions amb privilegis comercials. Poc després, la dinastia va patir un seguit de revoltes populars com l'anomenada Rebel·lió Taiping (1851-1864) que era una mostra del descontentament popular. L'Emperadriu Cixi, concubina de l'emperador Xianfeng (1850-1861), va ser qui va governar de facto el país durant 47 anys. La dinastia Qing fou enderrocada de resultes de la Revolució Xinhai, quan el 12 de febrer de 1912 va abdicar el darrer emperador, Puyi, que tenia llavors 7 anys.
- Čching byla mandžuská dynastie, která vládla v Číně mezi lety 1644 a 1911.
- La dinastía Qing o Ching, conocida también como la dinastía Manchú, fue fundada por el clan manchú de Aisin Gioro en el actual noreste de China. Expandiendo su dominio por el resto de China y algunos territorios colindantes de Asia Interior, estableció Imperio del Gran Qing . La Qing fue la última de las dinastías imperiales chinas. Tuvo su capital en Pekín desde su establecimiento en 1644 hasta la abdicación en 1912 del último emperador, como consecuencia de la Revolución de Xinhai y el establecimiento de la República de China.
- Qing-dynastia, joka tunnetaan myös mantšudynastiana, hallitsi Kiinaa 1644 – 1911 ja jäi Kiinan viimeiseksi keisaridynastiaksi. Sen virallinen nimi oli Suuren Qingin keisarikunta (大淸帝國). Dynastian perusti mantšuperhe Aisin-Gioro .
- La dynastie Qing, ou dynastie Ch'ing, ou dynastie Ching, ou dynastie Tsing, d'origine mandchoue, est la dernière dynastie impériale à avoir régné sur la Chine, de 1644 à 1912. Elle a succédé à la dernière dynastie Han, la dynastie Ming. En rébellion ouverte contre les Ming dès 1616, les Mandchous prirent progressivement le pouvoir dans l'ensemble de la Chine, prenant Pékin en 1644 et instaurant un nouveau régime politique, l'Empire du Grand Qing . La Chine ne fut totalement sous leur autorité qu'en 1683. Dans la seconde moitié du XIX siècle, l'Empire Qing connut un long déclin, affaibli par les conflits internes comme par les pressions internationales, et fut finalement renversé par la révolution Xinhai, laissant la place à la République de Chine. Le règne de la dynastie Qing prit fin le 12 février 1912, avec l'abdication du dernier empereur de Chine, Puyi, alors âgé de six ans.
- A Csing-dinasztia az utolsó császári dinasztia volt Kínában.
- La dinastia Qing o Ch'ing, a volte nota anche come dinastia Manciù, fu fondata dal clan Manciù degli Aisin Gioro, nell'attuale Manciuria, espansasi poi nella Cina vera e propria e nei territori circostanti dell'Asia interna, costituendo così l' Impero del grande Qing . Dichiarata in seguito come Recente dinastia Jin nel 1616, cambiò il suo nome nel 1636 in "Qing" e conquistò l'intera Cina nel 1644 governandola fino al 1912. La denominazione "Jin" non è da confondersi con la dinastia "Jin" del periodo tra il 936 e il 946.
- 清（しん）は、清朝（しんちょう）ともいい、1636年に満州において建国され、1644年から1912年まで中国を支配した最後の統一王朝。首都は盛京（瀋陽）、後に北京。 満洲族の愛新覚羅氏（アイシンギョロ氏）が立てた王朝で、満洲語でファイル:Daicing gurun. png（ラテン文字転写：Daicing gurun、カタカナ転写：ダイチン・グルン、漢語：大清国）といい、中国語では大清（拼音: Dàqīng 、カタカナ転写：ダーチン）と号した。
- - Bestand:History of China. gif Geschiedenis van Chinade traditioneel als legitiem beschouwde dynastieën zijn vet gedrukt Chinese Prehistorie Mythische TijdXia-dynastie Shang-dynastie Zhou-dynastie Westelijke Zhou Oostelijke Zhou Lente en Herfst Strijdende Staten Qin-dynastie Han-dynastie Westelijke Han Xin-dynastie Oostelijke Han Drie Koninkrijken Shu Wu Wei Jin Westelijke Jin Oostelijke Jin Zestien Koninkrijken Zuidelijke en Noordelijke Dynastieën Sui-dynastie Tang-dynastie Wu Zhou Liao Vijf Dynastieën Tien Koninkrijken Noordelijke Song Song-dynastie Jin Westelijke Xia Zuidelijke Song Yuan-dynastie Ming-dynastie Qing-dynastie Republiek China Volksrepubliek China Republiek China } De Qing-dynastie, ook wel Mantsjoe-dynastie, was de laatste keizerlijke dynastie van Chinese keizerrijkChina. De keizers waren in deze periode afkomstig van de Mantsjoe (volk)Mantsjoe, die rond 1644 de laatste inheemse dynastie, de Ming-dynastie, afloste. De korte Xinhai-revolutie in 1911 onder leiding van Sun Yat-sen maakte in 1912 een einde aan het keizerrijk. De Mantsjoe (volk)Mantsjoe-heersers van de Qing-dynastie waren etnisch verwant aan de Jurchen (volk)Jurchen van de vroegere Jin-dynastie (1115-1234)Jin-dynastie. Hun machtsbasis lag oorspronkelijk buiten de Chinese Muur, rondom het huidige Shenyang (tijdens de Qing Mukden genaamd) in MantsjoerijeNoordoost-China. De Mantsjoes waren nauw verwant aan de Mongolen. Zelfs hun schriftstelsels leken op elkaar. De Mantsjoe-staat vormde een sterke militaire macht en werd pas als een bedreiging onderkend door de Ming toen het vrijwel te laat was. In 1636 ging de staat zich Qing noemen, en in 1644 werden de Qing door noordelijke generaals China binnengelaten om een burgeroorlog te beslechten. De keizer had ten tijde van de Qing-dynastie absolute macht. Hij werd terzijde gestaan door een raad van invloedrijke ministers. De keizerlijke residentie was de Verboden Stad in Peking. Ook hield de keizer er een Zomerpaleis (Peking)zomerpaleis op na. Beide zijn thans een museum. De eerste jaren (1644-83) werden besteed aan de pacificatie van China. Met name in het zuiden verzetten de Ming-loyalisten zich en benoemden zelfs tegenkeizers. In de jaren 1690-1711 werd een grote oorlog tegen de Mongolen uitgevochten die leidde tot de verovering van Mongolië en Tibet. Ook vonden schermutselingen plaats met Rusland, wat leidde tot het Verdrag van Nertsjinsk in 1689. De Qing voerden verschillende hervormingen door, waarbij Mantsjoe een voorkeurspositie kregen. Het bestuur werd efficiënter. Andere ontwikkelingen waren bevolkingsgroei en migratie. In 1740 waren er 180 miljoen Chinezen, in 1774 221 miljoen, in 1800 rond de 300 miljoen en in 1850 zelfs 430 miljoen. Dit legde een enorme druk op de beschikbare hulp- en voedingsbronnen. De Chinezen begonnen dan ook naar het noordoosten te migreren, waardoor het voormalige Mantsjoe-land een Han-Chinese bevolking kreeg. De overbevolking leidde ook tot hongersnood en instabiliteit. In de 19e eeuw nam de Europese invloed, mede als gevolg van de industriële revolutie, toe. De Qing moesten zogenaamde "concessies" aan buitenlandse mogendheden afstaan, invloedssferen erkennen en ongelijke verdragen tekenen. Aan de oost- en zuidkust oefenden westeuropese mogendheden hun commerciële en militaire invloed uit, in het noorden drongen de Russen op, wat werd vastgelegd in het verdrag van Aigun in 1858 en in de conventie van Peking in 1860. De binnenlandse stabiliteit werd steeds minder. Na de door de Britten geïnitieerde Opiumoorlog in de jaren 40 en de Taiping-opstand (1850-1871) bleek steeds duidelijker dat de Qing de uitdagingen van de moderne tijd niet aankon en op zijn laatste benen liep. De anti-Westerse, maar mislukte Bokseropstand (1899-1901) betekende ernstig gezichtsverleis voor het keizerrijk. Weliswaar trachtte men hervormingen door te voeren om zich aan de tijd aan te passen, maar deze versnelden het einde alleen maar. In 1912 werd de laatste keizer afgezet. De Qing-dynastie moest het veld ruimen voor de Republiek China (1911-1928)Republiek China.
- Qing har også andre betydninger. Qing-dynastiet, før skrevet Ching-dynastiet, også kjent som Mandsju-dynastiet, var det siste keiserlige dynasti i Kina og regjerte fra 1644 til 1912. Det ble grunnlagt av en mandsjustamme fra Mansjuria som styrtet Ming-dynastiet. På 1700-talet opplevde keiserdømmet en ny storhetstid ettersom man lyktes i å dra nytte av europeernes kolonier til økonomisk vinning. Dette ledet imidlertid til opiumskrigene mot Storbritannia, kriger som kineserne tapte. Dermed ble Kina tvunget til handelsavtaler som gavnet britene mer enn dem. På 1800-talet fulgte også den fransk-kinesiske krig og den første kinesisk-japanske krig. Kineserne tapte dem begge. Mot slutten av Qing-dynastiet lå den reelle makt i landet i hendene på utlendinger. Dessuten rådet indre stridigheter som følge av dårlige livsvilkår og nasjonale strømninger som ville drive ut de fremmede maktene. Dette førte til flere store opprør som Taipingopprøret, Nianopprøret og bokseropprøret. En militærrevolt i Wuchang den 10. oktober 1911 ble startskuddet for Xinhairevolusjonen, en landsomfattende revolusjon som i februar 1912 tvang den siste keiseren, Xuantong-keiseren, til å abdisere. Derpå ble Republikken Kina proklamert.
- Dynastia Qing (chin. 清朝, Qīng cháo; mandż. , Daicing gurun) – dynastia cesarska Qing (Ćing), nazywana też dynastią mandżurską, panująca w Chinach w latach 1644-1912. Członkowie dynastii wywodzili się z mandżurskiego klanu Aisin Gioro.
- A dinastia Qing, por vezes conhecida como a dinastia Manchu, foi fundada pelo clã Manchu Aisin Gioro. Esta dinastia começou quando os manchus invadiram o norte da China em 1644 e derrotaram a dinastia Ming. Desta região, os manchus expandiram a dinastia para a China propriamente dita e os territórios circundantes da Ásia central, estabelecendo o Império do grande Qing . A Qing foi a última dinastia imperial da China; os seus imperadores ocuparam a sua capital entre 1644 e 1912, quando, no seguimento da revolução de 1911, uma nova República da China foi estabelecida e o último imperador da China, Puyi, abdicou.
- Dinastia Qing, cunoscută și ca Dinastia Manchu a fost ultima dinastie imperială care a condus China între 1644 și 1912. Este cea de-a doua dinastie străină în China, care a urmat dinastiei chineze Ming. Revoluţia comunistă condusă de Mao a pus capăt acestei dinastii, prin declararea Republicii Populare Chineze.
- Дина́стия Цин — последняя династия монархического Китая. Была основана в 1616 г. маньчжурским кланом Айсин Гёро на территории современного северо-восточного Китая, называвшегося тогда Маньчжурией. В течение менее 30 лет под её властью оказался весь Китай и часть Средней Азии. Первоначально династия называлась «Поздняя Цзинь» (金 — золото), название было изменено на «Цин» (清 — «чистый») в 1636 году. Во время правления Цин территория Китая распространилась на Синьцзян и Тибет. В первой половине XVIII в. цинскому правительству удалось наладить достаточно эффективное управление страной, одним из результатов чего было то, что в этом веке наиболее быстрые темпы роста численности населения наблюдались именно в Китае. Цинский двор проводил политику самоизоляции, что в конце концов привело к тому, что в XIX в. Китай был насильно открыт западными державами и превратился в полуколониальную страну. Последующее сотрудничество с Западными державами позволило династии избежать краха во время восстания Тайпинов, проводить сравнительно успешную модернизацию и т. о. просуществовать до начала 20 в. , однако оно же послужило причиной растущих националистических (антиманчжурских) настроений. В результате Синьхайской революции 1911 г. династия Цин была свергнута, и была провозглашена Китайская Республика.
- Qingdynastin grundades 1616 som den senare Jindynastin av Nurhaci, en manchu av klanen Aisin-gioro, men bytte namn till Qingdynastin 1636. Qing ersatte Mingdynastin som Kinas regerande dynasti 1644, men ekonomisk och militär expansion i första delen av dynastin förbyttes i inre och yttre oroligheter under 1800-talet och Qing störtades genom Xinhairevolutionen 1911 för att efterföljas av Republiken Kina, även om den siste kejsaren abdikerade först i början av 1912 och behöll sin titel till 1924.
- Qing Hanedanı 1644-1911 yılları arasında Çin'de hüküm sürmüş hanedandır. Kurucusu Çin'in kuzeydoğusunda yaşayan Mançuların Aisin Gioro klanıdır; bu nedenle Mançu Hanedanı olarak da adlandırılır. Çin'in son imparatorluk hanedanıdır. 19. yüzyıl, ipek ve çay gibi ürünler almak isteyen Batılı ülkelerin etki alanlarına giren Çin'in imparatorluk otoritesinin zayıflamaya başladığı dönemdir. Qing Hanedanı batıya açılmayı önce reddetmiş, ama teknolojik açıdan zayıf olduğu bir dizi savaşı kaybettikten sonra uluslararası ticarete kapılarını açmak zorunda kalmıştır. Hanedanlığa olan güven sarsılınca, 1850'de, hem Hıristiyanlıktan hem de Konfüçyüsçülükten öğeler taşıyan Taiping Ayaklanması başlamıştır. Sosyal bir devrim niteliği taşıyan hareket toprak ağalığını kaldırmış ve eşitlikçi bir çizgi takip etmeye çalışmıştır. Ama liderleri kendi aralarında anlaşamayınca hareket zayıflamış ve 1864'te Mançular tarafından bastırılmıştır. Zamanla artan yabancı karşıtlığı 1900'da Boxer Ayaklanması'na ön ayak olmuştur. Gizlice Mançular tarafından da desteklenen ayaklanmaya yapılan uluslararası müdahele atmosferi iyice germiştir. Mançuların kendi çıkarları için kullandıkları milliyetçi hareket, hanedanlığın batıya karşı etkisiz kalması nedeniyle halk gözünde kendilerinin de zor duruma düşmesine neden olmuş ve nitekim 1911'de sona ermiştir. 1 Ocak 1912'de Çin Cumhuriyeti ülkede resmi olarak cumhuriyetin ilan edilmesiyle kurulmuştur. Sun Yat-sen'in liderliğinde Nanking'de geçici hükümet kurulmuştur.
- Династія Цін або Велика країна Цін — династія, що правила Китаєм після ліквідації династії Мін. Була заснована маньчжурським родом Аісін Гіоро. Початково маньжурська династія, яка керувала незалежною Маньчжурією, називалася Пізня Цзінь з 1616 року, але після завоювання Пекіну у 1644 році, її ім'я змінили Цін. Її війська захопили майже всю територію сучасної КНР 1646 року, однак пацифікація провінцій та придушення виступів етнічних китайців ханьців тривали до 1683 року. За правління династії Цін, завойовники маньчжури сильно китаїзувалися, хоча і залишили деякі елементи своєї кочівницької культури. На знак покори імператорський двір змусив чоловіче населення країни голити голови і заплітати волосся у довгі коси на маньчжурський лад. Занепад Цін почався у 19 столітті. Він супроводжувався з зовнішньою інтервенцією держав Заходу, повстаннями етнічних китайців у центрі і півдні країни, а також поразками у війнах. Немаючи сил, щоб протистояти тиску ззовні і зсередини, династія була повалена у результаті Сінхайської революції 12 лютого 1912 року. Останній монарх династії — імператор Пу І, згодив очолив незалежну маньчжурську державу Маньчжоуґо.
- 清朝（1616年－1912年，1644年－1911年为全国性政权），是继明朝之後中國歷史上最後一個君主专制王朝。對外稱大清帝國、中華大清國等，或簡稱中國，統治者為出身建州女真的愛新覺羅氏。 1616年，努爾哈赤建立王朝稱汗，國號金，史稱後金，定都於赫圖阿拉。1636年，皇太極改國號為大清並稱帝。1644年，清军由明朝将领吳三桂引領入關，打敗李自成的順軍，隨後多爾袞迎順治帝入關，並遷都北京，清朝从此取代明朝成為實質統治者。 歷經康熙、雍正及乾隆三帝，因战乱而遭到严重破坏的经济文化逐步得到恢复和发展，这段历史被后人称为康乾盛世或康雍乾盛世，为中國历史上一盛世（黃金時代）。但此后清朝渐渐積弱不振。鸦片战争後，列强纷纷以武力迫使清朝開港通商，并签订一系列不平等条约。太平天国起事严重打击了清朝国力，19世纪末的义和团排外导致八国联军入侵，庚子赔款后清朝已无力再振。清朝在後期雖然嘗試變法，但在極端守舊主義的反彈聲浪下變法失敗。 1911年辛亥革命爆發後，各省紛紛宣布獨立。末代皇帝溥儀於1912年2月12日退位，清朝正式滅亡。清朝若包括後金，共有十二帝，歷時296年。自入關並遷都北京以來，共歷十帝，268年。
|
| rdfs:comment
|
- The Qing Dynasty, also known as the Manchu Dynasty, was the last ruling dynasty of China, ruling from 1644 to 1912 (with a brief, abortive restoration in 1917). It was preceded by the Ming Dynasty and followed by the Republic. The dynasty was founded by the Manchu clan Aisin Gioro in what is today northeast China (also known as Manchuria). Starting in 1644 it expanded into China proper and its surrounding territories, establishing the Empire of the Great Qing.
- Die Qing-Dynastie, auch Mandschu-Dynastie, wurde 1616 von den Mandschu unter Nurhaci gegründet und herrschte ab 1644 im Kaiserreich China. Sie löste die Ming-Dynastie ab und endete 1911 mit der Errichtung der Republik China am 1. Januar 1912. Die Qing-Dynastie war nach der mongolischen Yuan-Dynastie die zweite Fremdherrschaftsdynastie Chinas.
- La dinastia Qing 1644–1911 és la darrera dinastia imperial que va regnar sobre la Xina. Era d'origen manxú, i estaven emparentats amb els jürchen que al segle XIII havien conquerit la Xina establint la dinastia Jin, per això el primer nom de dinastia que van adoptar va ser Jin Posteriors. Els Qing van succeir l'última dinastia d'origen xinès, la dinastia Ming. La dinastia va ser fundada per Aisin Giorio Nurhaci del clan Aisin Giorio, a Manxúria, al nord-est de la Xina actual.
- Čching byla mandžuská dynastie, která vládla v Číně mezi lety 1644 a 1911.
- La dinastía Qing o Ching, conocida también como la dinastía Manchú, fue fundada por el clan manchú de Aisin Gioro en el actual noreste de China. Expandiendo su dominio por el resto de China y algunos territorios colindantes de Asia Interior, estableció Imperio del Gran Qing . La Qing fue la última de las dinastías imperiales chinas.
- Qing-dynastia, joka tunnetaan myös mantšudynastiana, hallitsi Kiinaa 1644 – 1911 ja jäi Kiinan viimeiseksi keisaridynastiaksi. Sen virallinen nimi oli Suuren Qingin keisarikunta (大淸帝國). Dynastian perusti mantšuperhe Aisin-Gioro .
- La dynastie Qing, ou dynastie Ch'ing, ou dynastie Ching, ou dynastie Tsing, d'origine mandchoue, est la dernière dynastie impériale à avoir régné sur la Chine, de 1644 à 1912. Elle a succédé à la dernière dynastie Han, la dynastie Ming. En rébellion ouverte contre les Ming dès 1616, les Mandchous prirent progressivement le pouvoir dans l'ensemble de la Chine, prenant Pékin en 1644 et instaurant un nouveau régime politique, l'Empire du Grand Qing .
- A Csing-dinasztia az utolsó császári dinasztia volt Kínában.
- La dinastia Qing o Ch'ing, a volte nota anche come dinastia Manciù, fu fondata dal clan Manciù degli Aisin Gioro, nell'attuale Manciuria, espansasi poi nella Cina vera e propria e nei territori circostanti dell'Asia interna, costituendo così l' Impero del grande Qing . Dichiarata in seguito come Recente dinastia Jin nel 1616, cambiò il suo nome nel 1636 in "Qing" e conquistò l'intera Cina nel 1644 governandola fino al 1912.
- 清（しん）は、清朝（しんちょう）ともいい、1636年に満州において建国され、1644年から1912年まで中国を支配した最後の統一王朝。首都は盛京（瀋陽）、後に北京。 満洲族の愛新覚羅氏（アイシンギョロ氏）が立てた王朝で、満洲語でファイル:Daicing gurun.
- - Bestand:History of China.
- Qing har også andre betydninger. Qing-dynastiet, før skrevet Ching-dynastiet, også kjent som Mandsju-dynastiet, var det siste keiserlige dynasti i Kina og regjerte fra 1644 til 1912. Det ble grunnlagt av en mandsjustamme fra Mansjuria som styrtet Ming-dynastiet. På 1700-talet opplevde keiserdømmet en ny storhetstid ettersom man lyktes i å dra nytte av europeernes kolonier til økonomisk vinning. Dette ledet imidlertid til opiumskrigene mot Storbritannia, kriger som kineserne tapte.
- Dynastia Qing (chin. 清朝, Qīng cháo; mandż. , Daicing gurun) – dynastia cesarska Qing (Ćing), nazywana też dynastią mandżurską, panująca w Chinach w latach 1644-1912. Członkowie dynastii wywodzili się z mandżurskiego klanu Aisin Gioro.
- A dinastia Qing, por vezes conhecida como a dinastia Manchu, foi fundada pelo clã Manchu Aisin Gioro. Esta dinastia começou quando os manchus invadiram o norte da China em 1644 e derrotaram a dinastia Ming. Desta região, os manchus expandiram a dinastia para a China propriamente dita e os territórios circundantes da Ásia central, estabelecendo o Império do grande Qing .
- Dinastia Qing, cunoscută și ca Dinastia Manchu a fost ultima dinastie imperială care a condus China între 1644 și 1912. Este cea de-a doua dinastie străină în China, care a urmat dinastiei chineze Ming. Revoluţia comunistă condusă de Mao a pus capăt acestei dinastii, prin declararea Republicii Populare Chineze.
- Дина́стия Цин — последняя династия монархического Китая. Была основана в 1616 г. маньчжурским кланом Айсин Гёро на территории современного северо-восточного Китая, называвшегося тогда Маньчжурией.
- Qingdynastin grundades 1616 som den senare Jindynastin av Nurhaci, en manchu av klanen Aisin-gioro, men bytte namn till Qingdynastin 1636.
- Qing Hanedanı 1644-1911 yılları arasında Çin'de hüküm sürmüş hanedandır. Kurucusu Çin'in kuzeydoğusunda yaşayan Mançuların Aisin Gioro klanıdır; bu nedenle Mançu Hanedanı olarak da adlandırılır. Çin'in son imparatorluk hanedanıdır. 19. yüzyıl, ipek ve çay gibi ürünler almak isteyen Batılı ülkelerin etki alanlarına giren Çin'in imparatorluk otoritesinin zayıflamaya başladığı dönemdir.
- Династія Цін або Велика країна Цін — династія, що правила Китаєм після ліквідації династії Мін. Була заснована маньчжурським родом Аісін Гіоро.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
