| dbpprop:abstract
|
- The Qajar dynasty Qajar was a Turco-Persian Qajar royal family who ruled Persia (the country now known as Iran) from 1794 to 1925. The Qajar family took full control of Iran in 1794, deposing Lotf 'Ali Khan, the last of the Zand dynasty, and re-asserted Persian sovereignty over parts of the Caucasus. In 1796 Āghā Moḥammad Khān was formally crowned as shah.
- Die Kadscharen, auch Qadscharen, Qadjaren oder Kadjaren, (persisch قاجاریه Ghādschāriye), waren eine Dynastie in Persien (1779-1925). Die turkmenischstämmige Familie, welche sich selbst auf den Mongolen-Herrscher Hülägü zurückführte, war nach der Ermordung des letzten Zand-Prinzen (1794) im Iran alleinherrschend. Die Kadscharen gehörten zu den sieben turkmenischen Stämmen, die während des Aufstiegs der Safawiden als Kizilbasch bekannt wurden.
- La dinastia qadjar de Pèrsia fou una nissaga tribal que va governar Pèrsia del 1794 al 1925.
- La dinastía kayar (también escrito Qajar, Qadjar o Qājār; en persa سلسله قاجاریه o دودمان قاجار) es un término comúnmente usado para describir Irán (por entonces conocido como Persia) bajo el gobierno de la familia real kayar que gobernó en Irán desde 1794 hasta 1925. En 1794 la familia Kayar logró el pleno poder en Irán pues habían eliminado a todos sus rivales, incluyendo a Lotf Alí Kan, el último de la dinastía Zand, y habían reafirmado la soberanía persa sobre los anteriores territorios iraníes de Georgia y el Cáucaso. En 1796 Aga Muhammad Kan fue coronado formalmente como sah (emperador o rey). Fue sucedida por la Dinastía Pahlavi.
- La dynastie Ghajar règne sur l'Iran de 1786 à 1925. Les Ghajars, d'origine turkmène, sont issus des tribus Qizilbashs qui servaient la dynastie séfévide. Après la mort de Muhammad Karim Khân, Agha Mohammad Khan, eunuque châtré par ce dernier, se met à unifier l'Iran. Vers 1794, il a éliminé ses principaux rivaux, particulièrement Lotf Ali Khan, le dernier souverain de la dynastie Zand et rétabli son contrôle sur les anciens territoires iraniens en Géorgie et dans le Caucase. À partir du début du XIX siècle, l'Iran commence à subir des pressions de la part de la Russie et de la Grande-Bretagne, dans le cadre de ce que l'on a appelé le Grand Jeu. L'intérêt des Britanniques pour l'Iran est dû à la nécessité de protéger les routes commerciales vers l'Inde alors que l'intérêt des Russes est l'expansion vers le golfe Persique. Après les guerres russo-iraniennes entre 1804 et 1813, et le traité de Golestan en 1812 et celui de Turkmanchai en 1828, l'Iran perd tous ses territoires du Caucase au nord de l'Araks. Au cours de la seconde moitié du XIX siècle, la Russie force les Qajars à leur abandonner tous leurs territoires en Asie centrale. Pendant ce temps, la Grande Bretagne a envoyé des troupes en Iran pour les empêcher de récupérer Herat et les autres territoires d'Afghanistan qui avaient été perdus depuis les Séfévides, la perte d'Herat est entériné par le Traité de Paris en 1857. La période Ghajar est marquée par la résignation de l'Iran devant les Russes et les Britanniques, qui rivalisent en demandant chacun des concessions supplémentaires, et le déclin du pays. Cependant le pays s'ouvre pour la première fois à la modernité et à la technologie venant de l'Occident. Les premières tentatives iraniennes de modernisation du pays ont commencé sous le règne de Nasseredin Shah, grâce à son premier ministre Amir Kabir, qui a réformé le système fiscal, renforcé le contrôle centrale sur l'administration, encouragé le commerce et l'industrie et réduit l'influence du clergé chiite et des puissances étrangères. C'est lui qui fonde Dar-ol Fonoun, premier établissement d'enseignement supérieur en Iran. Il sera assassiné sous les ordres de certains membres de la cour qui craignaient pour leurs privilèges. En 1871, sous l'influence de Mirza Hosein Khan Moshir od-Dowleh, nouveau premier ministre du Shah, se met en place un gouvernement de style européen. Moshir od-Dowleh est assez rapidement révoqué par le Shah à cause de conservateurs ayant peur de l'influence étrangère; mais le mouvement pour la réforme est maintenant en marche. Les britanniques, vers qui les persans se sont tournés pour contrer l'influence russe, conseillent au Shah d'ouvrir plus le pays au commerce étranger, ce qui sera fait par Nasseredin Shah en 1888 quand il ouvre la rivière Karoun au commerce étranger et donne à Paul Reuter une concession pour ouvrir la première banque en Iran, puis donne en 1890 une concession à une autre compagnie britannique pour le monopole sur le tabac. Sous la pression populaire et religieuse, le Shah sera obligé d'annuler ces concessions. Le long règne de Nasseredin Shah (près de cinquante ans), et ses voyages en Europe, qui sont les premières visites d'un souverain iranien en Occident, ouvrent la voie à des nouveaux courants de pensée auxquels une grande partie du clergé est hostile. Nassereddin Shah est assassiné en 1896 par un clerc, événement unique dans les annales de la Perse moderne qui précède la révolution constitutionnelle, la première dans un pays musulman. La révolution constitutionnelle, suite à des mécontentements populaires nés de l'ingérence étrangère, des concessions accordées aux Européens, du déclin économique et des nouvelles idées de liberté, de démocratie et de « modernité », aboutit en 1906. Sous la pression populaire, le combat des intellectuels et l'adhésion d'une partie du clergé et des grands marchands, qui sont désireux de limiter les pouvoirs du Shah, la constitution est accordée par Mozafaredin Shah le 30 décembre 1906. Il meurt cinq jours après. Mohammad Ali Shah, le fils de Mozafaredin Shah, avec l'aide des Russes, s'oppose à la constitution et, en s'appuyant sur la brigade cosaque persane, fait bombarder le Majlis, siège du parlement, en juin 1908, arrête les députés et ferme le Parlement. Le pays rentre alors dans une période despotique qui dure près d'un an. En juillet 1909, les forces constitutionnelles arrivant de Rasht et de Tabriz, après des batailles et de nombreuses victimes, rétablissent la constitution et destituent le souverain, qui s'exile en Russie. Son fils, Ahmad Shah, accède au trône à l'âge de onze ans. L'Iran connaît une autre période trouble. L'Iran est occupé par les armées russes, britanniques et ottomanes durant la Première Guerre mondiale. Le jeune roi, idéaliste, démocrate mais faible, est incapable de garantir l'intégrité du pays et de faire régner l'ordre. La dynastie Ghajar est destituée par le Parlement en 1925, en l'absence d'Ahmad Shah, alors en visite en Europe. Reza Khan, le puissant ministre de la guerre, est également nommé Premier ministre, à la demande du Majlis, et accède ainsi au Trône du Paon et fonde la dynastie Pahlavi en 1925. Ahmad Shah meurt en octobre 1930 en France, à Neuilly-sur-Seine.
- La dinastia Qajar (o Cagiara) regnò in Persia dal 1781 al 1925. Fu fondata da Agha Muhammad Khan, che sconfisse e uccise l'ultimo sovrano Zand nel 1794.
- ガージャール朝（ペルシア語: قاجاریه Qājārīye, 前近代ペルシア語ではカージャール朝）は、18世紀末から20世紀初にかけて現在のイランを中心に支配したトゥルクマーン系ガージャール部族連合によるイスラム王朝（1796年 - 1925年）。首都はテヘラン。イランでは最も評判の悪い王朝である。
- De Kadjaren of Qajaren was een dynastie die over Iran (Perzië) heerste van 1796 tot 1925. De dynastie werd gevestigd in 1794 door Agha Mohammed Khan Kadjar (Qajar), zoon van de heerser van noordelijk Iran, die de verschillende rivaliserende groepen versloeg en zo een einde maakte aan een burgeroorlog die tientallen jaren had aangehouden na de dood van Nadir Sjah. In 1796 veroverde hij Teheran en maakte het tot zijn hoofdstad. Hij heroverde eveneens de landsgebieden in de Caucasus en in het oosten van het rijk, die in de voorgaande eeuw verloren waren gegaan. Hij werd, niet lang na het aan de macht komen, vermoord door enkele bedienden die op diefstal waren betrapt, waarna hij opgevolgd werd door zijn neefje Fath Ali. Gedurende de Kadjaren-dynastie verkregen Europese grootmachten zoals het Verenigd Koninkrijk en Rusland geleidelijk relatief veel invloed in Perzië, maar het land bleef wel onafhankelijk. Tijdens het bewind van Fath Ali Sjah werd Perzië middels twee oorlogen gedwongen noordelijke gebieden aan de Russen af te staan, ondanks dapper optreden van het Perzisch leger onder de bezielende leiding van kroonprins Abbas Mirza. De kwaliteit van de Russische kanonnen leverde uiteindelijk het voordeel voor de Russische troepen op. In 1800 gingen de Fransen onder Napoleon een alliantie aan met Fath Ali Sjah aan om via Perzië Brits India te bereiken. Als tegenprestatie voor een vrije doorgang beloofden de Fransen de Perzen te steunen in hun oorlog met Rusland. Frankrijk sloot echter heimelijk een verdrag met Rusland, waardoor de Perzische troepen op zichzelf waren aangewezen tegenover de troepen van grootmacht Rusland. In 1804 brak de Eerste Russisch-Perzische Oorlog uit, waarbij onder ander Bakoe en Derbent door de Russen veroverd werden. In 1813 werd een vrede getekend. Van 1826 - 1828 woedde de Tweede Russisch-Perzische oorlog. De Perzen waren ontevreden over de voorwaarden van de eerste oorlog en verklaarden nu zelf de oorlog aan de Russen. De oorlog liep uit op een vernedering voor de Iraniërs. Ook werden diverse oorlogen gevoerd door de Perzen om het westen van Afghanistan te heroveren in het midden van de negentiende eeuw. In de loop van de negentiende eeuw vervolmaakten de Russen hun veroveringen van Centraal-Azië. Om de militaire macht van de Russen te stoppen, zochten de Perzen een alliantie met het Verenigd Koninkrijk. Hierdoor verkregen de Britten diverse commerciële concessies zoals de aanleg van spoorwegen en het boren naar aardolie. Het fundament voor het latere bedrijf BP werd hiermee gelegd. Tegen het eind van de 19e eeuw ondernamen de sjahs diverse pogingen om het land te moderniseren. Zo werd in 1906 een volksvertegenwoordiging (Majlis) geïnstalleerd. Tevens werden hoger onderwijs, gezondheidsinstellingen, de politie en de overheidsinstellingen gemoderniseerd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog wilde Perzië neutraal blijven, maar het Osmaanse Rijk had de kant van de Duitsers gekozen en de olievelden waren té belangrijk om niet beschermd te worden. Zowel Rusland als het VK vielen Perzië binnen. Na de oorlog heerste er door het optreden van Britse en Russische troepen een chaos in Perzië. De Engelsen wilden het land graag onder hun mandaat stellen. Zij waren bewust geworden van de grote strategische en economische betekenis van aardolie. Toen Soltan Ahmad Sjah echter niet wilde buigen voor Britse druk, keken de Engelsen uit naar andere mogelijkheden om hun invloed in het land te vergroten. De Britten dachten in de persoon van de militair Reza Khan de juiste persoon te hebben gevonden en met hun steun pleegde kolonel Mirza Reza een staatsgreep in 1921. Na een aantal jaren de politieke leiding te hebben gehad, wilde hij meer, en in 1925 dwong hij het parlement hem tot sjah te verkiezen. De laatste Kadjaren-sjah werd -tegen de regels van de constitutie in - afgezet en Mirza Reza nam de pre-islamitische naam 'Pahlavi' aan en stichtte zo de Pahlavi-dynastie, die slechts tot 1979 zou regeren. Onder de Kadjaren vond een renaissance plaats van de Perzische kunsten. Het hof investeerde veel in de bouw van paleizen en tuinen, de vervaardiging van vele kunstvoorwerpen. Onder leiding van enkele vooruitstrevende ministers, en met name ook door de getalenteerde Nasser ed-Din Sjah, werd ook de aanzet gegeven voor een literaire bloeiperiode. Ook de beoefening van de wetenschap kreeg onder de Kadjaren een nieuw elan. Reeds onder Fath Ali Sjah en op instigatie van diens kroonprins Abbas Mirza Nayeb os-Saltaneh werden de eerste Perzische studenten naar Engeland gestuurd. Enige decennia later zou een zoon van Fath Ali Sjah, prins Etezad os-Saltaneh, dit initiatief op grotere schaal voortzetten. Ook maakte hij de plannen van de moderne eerste minister Amir Kabir tot oprichting van een modern onderwijsinstituut mogelijk: de Dar ol-Fonoun, de eerste op westerse wetenschap gebaseerde Perzische hogeschool. Vanaf circa 1990 is er in de huidige Islamitische Republiek Iran sprake van een ware herleving van de belangstelling voor de geschiedenis en cultuur van de Kadjaren-tijd, gezien de vele publicaties, documentaires, films, exposities.
- Qajar-dynastiet var den herskende familien i Persia fra 1796 til 1925. Dynastiet ble grunnlagt i 1796 av Agha Muhammed Khan, en evnukk av iransk turkmensk opprinnelse som beseiret den siste herskeren av zand-dynastiet, men han ble selv myrdet bare et år senere. Under qajarenes periode falt Persia inn under økonomisk påvirkning fra de europeiske imperiene der de britiske og russiske imperiene skapte seg en innflytelsessfære i Persia. Under styret til Fath Ali Shah ble Persia tvunget til å avgi sine norlige områder til Russland, mens britene senere tok effektiv kontroll over den sørlige delen med sine rike olje-forekomster. Qajar-sjahene gjorde flere vaklende forsøk på modernisering i det 19. århundre og starten av det 20. århundre, med grunnleggelsen av en grunnlov og et parlament i 1906. Dette var en kontroversiell utvikling. Muhammed Ali Shah ble avsatt i 1909 for å angripe grunnloven som ble etablert under hans forgjenger. I 1917 invaderte britiske styrker Russland fra Persia i et forsøk på å knekke den russiske revolusjonen. Under denne «intervensjonskrigen» gjennomførte en persisk militæroffiser, Reza Pahlavi, et statskupp med britisk støtte som reduserte den siste qajar-herskeren, Ahmed Shah Qajar til en marionetthersker. Pahlavi avsatt shahen i 1925 og erklærte seg som den nye sjahen og etablerte sitt eget dynasti. De herskende medlemmene av qajar-dynastiet: Lederne for det avsatte huset: Muhammed Hassan Mirza Hamid Kadjar Muhammed Hassan Mirza II
- Kadżarowie - perska dynastia pochodzenia turkmeńskiego, władająca Iranem w latach 1794 - 1925. Założyciel dynastii Agha Mohammad Chan Kadżar wszczął rebelię przeciwko rządzącej ówcześnie Iranem dynastią Zandów, która zakończyła się jego zwycięstwem w roku 1794. Ostatni władca z dynastii Kadżarów Ahmad Szah Kadżar został obalony z inspiracji Wielkiej Brytanii przez Rezę Szaha, założyciela dynastii Pahlawi.
- A Dinastia Qājār (também conhecida como Ghajar or Kadjar) foi uma dinastia de origem turca, que governou o Irã entre 1794 e 1925. A dinastia foi fundada em 1781 por Agha Muhammad Khan, monarca que transferiu a capital de Shiraz para Teerão, em 1794. Em 1794, os Qajar assumiram total controle do Irã, após eliminar todos os rivais, incluindo Lotf 'Ali Khan, o último soberano da dinastia Zand, e restabeleceu a soberania sobre antigos territórios iranianos na Geórgia e no Cáucaso. Em 1796, Agha Mohammad Khan Qajar foi formalmente coroado xá.
- Каджа́ры — тюркская
- Irans historia Förhistoria Civilisationen i Jiroft (3000-500 f. Kr. ) Kungadömet Elam (2700-539 f. Kr. ) Efter indoeuropeiska invandringen Medien (728-550 f. Kr. ) Akemeniderna (648-330 f. Kr. ) Alexander den store (330-323 f. Kr. ) Seleukiderna (323-150 f. Kr. ) Arsakiderna (250 f. Kr.-226 e. Kr. ) Sassaniderna (226-650) Efter den islamiska erövringen Umayyadernas kalifat (661-750) Abbasidernas kalifat (750-1258) Tahiriderna (820-873) Safariderna (861-1003) Samaniderna (875-999) Ziyariderna (928-1043) Buwayhiderna (934-1055) Ghaznaviderna (963-1187) Seldjukerna (1037-1187) Khwarezmiderna(1077-1231) Ilkhanatet (1256-1353) Muzaffariderna (1314-1393) Timuriderna (1370-1506) Modern tid Safaviderna (1501-1736) Afshariderna (1736-1802) Zanddynastin (1750-1794) Qajardynastin (1781-1925) Pahlavidynastin (1925-1979) Iranska revolutionen 1979 Islamiska republiken Iran 1979- Qajardynastin var en iransk kungaätt av azeriskt påbrå. Strax efter Zanddynastins fall 1779 enade Agha Mohammad Khan ett sönderslitet Persien. Han blev grundaren till Qajardynastin och blev shah (kejsare och konung) år 1796. Han mördades 3 år senare och efterföljdes av Fath 'Ali Shah. Under Nasir al-din Shahs styre började europeiska influenser ta fäste i Persien. Man genomförde stora reformer, bland annat i utbildningssystemet.
- Kaçar Hanedanı, İran'da Türkmenlerin Oğuz kollarından olan Kaçarların Koyunlu kolu tarafından kurulmuş ve 1796 ile 1925 yıllar arasında hükümü sürmüş devlettir.
- 卡扎尔王朝（Qājār dynasty，1794年～1925年）又称恺加王朝。伊朗北部卡扎尔部落（現代屬於土庫曼人）首领阿迦·穆罕默德·汗建立的王朝。阿迦·穆罕默德汗早年曾在桑德王朝（1750年～1794年）统治者卡里姆汗宫廷中作人质。1779年卡里姆汗死，阿迦·穆罕默德逃往北方根据地，并乘桑德王朝后裔争夺王位互相残杀之机扩张势力。1794年他攻破克尔曼，遂统治伊朗各主要省份。1796年加冕为伊朗国王，建都德黑兰。同年征服呼罗珊。 阿迦·穆罕默德去世后，经历了6个国王： 法塔赫·阿里沙 穆罕默德·沙 纳赛尔丁·沙 穆扎法尔丁·沙 穆罕默德·阿里·沙 艾哈迈德·沙 在法塔赫·阿里沙在位期间，伊朗于1804年～1813年和1826年～1828年两次同俄国发生战争，伊朗战败，失去大片土地。1848年～1852年发生了反封建的巴布教徒起义。1856年～1857年的英国-伊朗战争中，伊朗被迫永远放弃赫拉特。1905年～1911年发生了反帝反封建的资产阶级革命，穆罕默德·阿里·沙国王被迫召集议会，制定了伊朗第一部宪法。 1921年2月，哥萨克师军官礼萨·汗发动政变，夺取政权，自任陆军大臣，又于1923年取得首相职位。1925年10月，议会废黜国王艾哈迈德·沙，12月宣布礼萨·汗为国王，开创巴列维王朝。
|
| rdfs:comment
|
- The Qajar dynasty Qajar was a Turco-Persian Qajar royal family who ruled Persia (the country now known as Iran) from 1794 to 1925. The Qajar family took full control of Iran in 1794, deposing Lotf 'Ali Khan, the last of the Zand dynasty, and re-asserted Persian sovereignty over parts of the Caucasus. In 1796 Āghā Moḥammad Khān was formally crowned as shah.
- Die Kadscharen, auch Qadscharen, Qadjaren oder Kadjaren, (persisch قاجاریه Ghādschāriye), waren eine Dynastie in Persien (1779-1925). Die turkmenischstämmige Familie, welche sich selbst auf den Mongolen-Herrscher Hülägü zurückführte, war nach der Ermordung des letzten Zand-Prinzen (1794) im Iran alleinherrschend. Die Kadscharen gehörten zu den sieben turkmenischen Stämmen, die während des Aufstiegs der Safawiden als Kizilbasch bekannt wurden.
- La dinastia qadjar de Pèrsia fou una nissaga tribal que va governar Pèrsia del 1794 al 1925.
- La dinastía kayar (también escrito Qajar, Qadjar o Qājār; en persa سلسله قاجاریه o دودمان قاجار) es un término comúnmente usado para describir Irán (por entonces conocido como Persia) bajo el gobierno de la familia real kayar que gobernó en Irán desde 1794 hasta 1925.
- La dynastie Ghajar règne sur l'Iran de 1786 à 1925. Les Ghajars, d'origine turkmène, sont issus des tribus Qizilbashs qui servaient la dynastie séfévide. Après la mort de Muhammad Karim Khân, Agha Mohammad Khan, eunuque châtré par ce dernier, se met à unifier l'Iran. Vers 1794, il a éliminé ses principaux rivaux, particulièrement Lotf Ali Khan, le dernier souverain de la dynastie Zand et rétabli son contrôle sur les anciens territoires iraniens en Géorgie et dans le Caucase.
- La dinastia Qajar (o Cagiara) regnò in Persia dal 1781 al 1925. Fu fondata da Agha Muhammad Khan, che sconfisse e uccise l'ultimo sovrano Zand nel 1794.
- ガージャール朝（ペルシア語: قاجاریه Qājārīye, 前近代ペルシア語ではカージャール朝）は、18世紀末から20世紀初にかけて現在のイランを中心に支配したトゥルクマーン系ガージャール部族連合によるイスラム王朝（1796年 - 1925年）。首都はテヘラン。イランでは最も評判の悪い王朝である。
- De Kadjaren of Qajaren was een dynastie die over Iran (Perzië) heerste van 1796 tot 1925. De dynastie werd gevestigd in 1794 door Agha Mohammed Khan Kadjar (Qajar), zoon van de heerser van noordelijk Iran, die de verschillende rivaliserende groepen versloeg en zo een einde maakte aan een burgeroorlog die tientallen jaren had aangehouden na de dood van Nadir Sjah. In 1796 veroverde hij Teheran en maakte het tot zijn hoofdstad.
- Qajar-dynastiet var den herskende familien i Persia fra 1796 til 1925. Dynastiet ble grunnlagt i 1796 av Agha Muhammed Khan, en evnukk av iransk turkmensk opprinnelse som beseiret den siste herskeren av zand-dynastiet, men han ble selv myrdet bare et år senere. Under qajarenes periode falt Persia inn under økonomisk påvirkning fra de europeiske imperiene der de britiske og russiske imperiene skapte seg en innflytelsessfære i Persia.
- Kadżarowie - perska dynastia pochodzenia turkmeńskiego, władająca Iranem w latach 1794 - 1925. Założyciel dynastii Agha Mohammad Chan Kadżar wszczął rebelię przeciwko rządzącej ówcześnie Iranem dynastią Zandów, która zakończyła się jego zwycięstwem w roku 1794. Ostatni władca z dynastii Kadżarów Ahmad Szah Kadżar został obalony z inspiracji Wielkiej Brytanii przez Rezę Szaha, założyciela dynastii Pahlawi.
- A Dinastia Qājār (também conhecida como Ghajar or Kadjar) foi uma dinastia de origem turca, que governou o Irã entre 1794 e 1925. A dinastia foi fundada em 1781 por Agha Muhammad Khan, monarca que transferiu a capital de Shiraz para Teerão, em 1794. Em 1794, os Qajar assumiram total controle do Irã, após eliminar todos os rivais, incluindo Lotf 'Ali Khan, o último soberano da dinastia Zand, e restabeleceu a soberania sobre antigos territórios iranianos na Geórgia e no Cáucaso.
- Каджа́ры — тюркская
- Irans historia Förhistoria Civilisationen i Jiroft (3000-500 f. Kr. ) Kungadömet Elam (2700-539 f. Kr. ) Efter indoeuropeiska invandringen Medien (728-550 f. Kr. ) Akemeniderna (648-330 f. Kr. ) Alexander den store (330-323 f. Kr. ) Seleukiderna (323-150 f. Kr. ) Arsakiderna (250 f. Kr.-226 e. Kr.
- Kaçar Hanedanı, İran'da Türkmenlerin Oğuz kollarından olan Kaçarların Koyunlu kolu tarafından kurulmuş ve 1796 ile 1925 yıllar arasında hükümü sürmüş devlettir.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
