| dbpprop:abstract
|
- Pseudo-Dionysius the Areopagite, also known as Pseudo-Denys, is the anonymous theologian and philosopher of the late 5th to early 6th century whose Corpus Areopagiticum (before 532) was pseudonymously ascribed to Dionysius the Areopagite, the Athenian convert of St. Paul mentioned in Acts 17:34. The author was historically believed to be the Areopagite because he claimed acquaintance with biblical characters. His surviving works include Divine Names, Mystical Theology. , Celestial Hierarchy, Ecclesiastical Hierarchy, and various epistles. Some other works are no longer extant, such as Theological Outlines.
- Dionysius Areopagita – richtiger: Pseudo-Dionysios Areopagita bzw. Dionysius Pseudo-Areopagita – ist das Pseudonym des unbekannten Autors einer Sammlung von Büchern, die wohl bald nach 500 (jedenfalls vor 532) entstanden sind, aber vorgeben, durch den Apg 17,34 erwähnten, von Paulus angeblich durch seine Rede auf dem Athener Areopag bekehrten Dionysios verfasst zu sein, was über Jahrhunderte hinweg akzeptiert wurde.
- Pseudo-Dionís l'Areopagita, o simplement Pseudo-Dionís, és un teòleg i filòsof anònim de finals del segle V o principis del VI l'obra del qual va ser incorrectament atribuïda a Dionís l'Areopagita, el convers atenenc de Sant Pau mencionat a Fets 17:34. Històricament l'autor s'havia identificat amb l'Areopagita perquè afirma haver estat deixeble de Sant Pau. Entre les seves obres (denominades Corpus Areopagiticum) s'hi troben Noms Divins, Jerarquia Celestial, Teologia Mística, i diverses epístoles. Altres obres seves, com Guies Teològiques, s'han perdut. Els seus textos són de caire místic i mostren una forta influència neoplatònica.
- Pseudo-Dionysios Areopagita (též Diviš Pseuodareopagita, Pseudoareopagita) byl novoplatónský filosof a teolog pozdní patristiky, který působil v první polovině 6. století, patrně jako mnich v Sýrii.
- Pseudo Dionisio Areopagita (ente los siglos V y VI d. C. ) teólogo y místico bizantino.
- Pseudo-Dionysios Areopagita on nimi, jonka oppineet ovat antaneet anonyymille kristitylle teologille ja filosofille, joka eli 400- ja 500-lukujen vaihteessa. Hän on ottanut nimen Dionysios Areopagitalta, joka mainitaan Apostolien teoissa. Pseudo-Dionysios kirjoitti useita teoksia (ns. Corpus Areopagiticum). Hän kirjoitti niin kuin olisi ollut alkuperäinen Dionysios ja esitti tuntevansa Raamatussa mainittuja henkilöitä ja siksi heitä luultiin pitkään samaksi henkilöksi. Vaikuttaa siltä, että kirjoittaja valehtelee usein kirjoituksissaan muutenkin, väittäen että olisi kirjoittanut myös useita muita teoksia, sekä siteeraten näitä kuviteltuja muita teoksia. Pseudo-Dionysios näyttää kuuluneen ryhmään, joka pyrkii muodostamaan kompromissin monofysitismin ja ortodoksisten opetusten välille. Hänen teoksensa osoittavat myös suuria uusplatonilaisia vaikutteita. Vaikutteita on erityisesti Proklokselta, mikä todistaa, että Pseudo-Dionysios kirjoitti 400-luvulla tai myöhemmin. Vaikutteita on myös Klemens Aleksandrialaiselta, kappadokialaisilta kirkkoisiltä, Origeneeltä, ja monilta muilta. Myös viittaukset kirkon liturgioihin auttavat ajoittamaan Pseudo-Dionysioksen 300-lukua myöhemmäksi. Hänen kirjoituksensa tulivat julkisuuteen ensimmäisenä 400-luvulla ja monofysitistit käyttivät niitä tukemaan omia argumenttejaan. Vähitellen myös muut kirkon teologit hyväksyivät ne ja erityisesti kristilliset mystikot saivat niistä vaikutteita. Keskiajalla niistä tuli hyvin suosittuja teologien keskuudessa, mutta renessanssin aikana alkoivat väittelyt teosten autenttisuudesta. 1400-luvulla erityisesti Lorenzo Valla teki paljon työtä vakuuttaakseen muut siitä, ettei Pseudo-Dionysios voinut olla sama henkilö kuin alkuperäinen Dionysios. Georgialainen akateemikko Shalva Nutsubidze ja belgialainen professori Ernest Honigmann ovat esittäneet teorian, jonka mukaan Pseudo-Dionysios Areopagita olisi todellisuudessa ollut Pietari Iberialainen. Teoria on kiistanalainen.
- Le Pseudo-Denys l'Aréopagite est l’auteur de traités chrétiens de théologie mystique, en grec. Il est l'une des sources majeures de la spiritualité chrétienne authentique. C'était probablement un moine syrien qui a vécu vers 490. D'inspiration néo-platonicienne, il est influencé par les écrits de Proclos, auxquels il fait de larges emprunts; il a aussi été influencé par l'école chrétienne d'Alexandrie (Origène, Clément d'Alexandrie) et par Grégoire de Nysse. Il fut longtemps identifié, à tort, avec saint Denys l'Aréopagite, premier évêque d’Athènes.
- Pszeudo-Dionüsziosz, a Kr. u. 5. században élő, görög nyelven író ismeretlen teológus és filozófus, akit a filológia korábban a Bibliában is említett Areopagoszi Szent Dénessel azonosított annak alapján, hogy azt állította, ismerte a Bibliában szereplő alakokat. Salva Nutsubdze grúz akadémikus és Ernest Honigmann belga professzor a ibériai eredetű Péter teológus, Ibériai Péter személyével kísérelték meg azonosítani és grúz eredetűnek tartani. Művei közé tartozik a Corpus Areopagiticum és több levél. Írásaiban többször utal olyan műveire is, melyek nem maradtak fenn.
- Lo pseudonimo venne usato dall'autore di un insieme di scritti, denominati Corpus Areopagiticum, comparsi nel VI secolo, più precisamente fra il 531 e il 533 in un convegno di ortodossi e severiani: furono in particolare questi ultimi, soprattutto mediante la testimonianza di Massimo Confessore, ad assicurarne l'autenticità e a garantirne l'attribuzione a San Dionigi l'Areopagita, giudice dell'areopago. All'interno dei suoi stessi scritti, l'autore si presenta come l'ateniese del I secolo "Dionigi, membro dell'areopago", nominato negli Atti degli Apostoli. Rivendica autorevolezza apostolica in quanto si dichiara presente al discorso che san Paolo tenne all'areopago e conclusosi tra le risate degli ateniesi. Egli, al contrario, si sarebbe convertito al cristianesimo in quell'occasione e sarebbe divenuto successivamente vescovo di Atene. Lungo tutto il Medioevo e sino al Rinascimento l'attribuzione degli scritti al Dionigi ateniese non fu mai messa in dubbio. Le prime obiezioni furono avanzate dal filosofo e filologo Lorenzo Valla nella prima metà del XV secolo, ma una piena accettazione di tale critica si ha solamente nel XIX secolo; in particolare risulta probabile una datazione di poco anteriore alla loro scoperta, in quanto il contenuto di tali scritti non può prescindere dal pensiero neoplatonico di Proclo. Ad oggi è ancora problematica l'identificazione dell'autore degli scritti.
- 偽ディオニシウス・アレオパギタ(Dionysius Pseudo-Areopagita) は5世紀ごろの（おそらく）シリアの神学者。古典ギリシャ語読みで偽ディオニュシオス・ホ・アレオパギテース、現代ギリシャ語読みで偽ディオニシオス・オ・アレオパギティスともいう。日本正教会ではディオニシイ・アレオパギト。 『ディオニシオス文書』（Corpus Aeropagiticum）といわれる一連の文書の著者と同定されている。この著作はもともと自らを『使徒行伝』に現れるアテネの「アレオパゴスのディオニシオス」と名乗っていたが、中世以降その成立年代が特定され、「偽」という名前をつけて呼ばれるようになった。
- Pseudo-Dionysius ("valse Dionysius", van Gr. ψευδειν, "liegen") is de naam die tegenwoordig gegeven wordt aan een vijfde eeuwse christelijke theoloog en neoplatonistisch filosoof, die zichzelf in zijn werken voordeed als Dionysius de Areopagiet. Deze "vervalsing" (indertijd een veelgebruikte retorische techniek) was zo succesvol dat Pseudo-Dionysius gedurende de middeleeuwen en renaissance grote invloed genoot. Dionysius' identiteit werd echter vanaf de vijftiende eeuw sterk in twijfel getrokken. Zijn succesvolle compromis tussen het Monofysitisme en de Orthodoxe leer leidde ertoe dat hij door theologen van beide stromingen werd aangehaald. Zijn bekendste werken zijn het astronomische De hierarchia coelesti, "Over de hemelse hiërarchie" en De hierarchia ecclssiastica (Over de kerkelijke hiërarchie). Daarnaast zijn ook een aantal brieven van hem bewaard gebleven.
- Pseudo-Dionysius Areopagitten er tittelen på en samling kristne tekster fra 500-tallet. Tekstene utgir seg for å være skrevet av areopagitten Dionysius som man finner omtalt i Apostlenes gjerninger 17,34. Verket er et eksempel på en pseudobiografi. Hvem som virkelig skrev verket er ukjent, men teologisk er det sterkt mystisk og nyplatonsk. Tekstene ble oversatt til latin av Johannes Scotus Eriugena, og ble på den måten en viktig inspirasjon for mange teologer, blant annet Thomas Aquinas, og skolastikken.
- Pseudo-Dionizy Areopagita - wczesnochrześcijański autor pism teologicznych Corpus Dionysiacum, uważany za twórcę angelologii.
- Pseudo-Dionísio, o Areopagita ou simplesmente Pseudo-Dionísio é o nome pelo qual é conhecido o autor de um conjunto de textos (Corpus Areopagiticum) que exerceram, segundo os historiadores da filosofia e da arte, uma forte influência em toda a mística cristã ocidental na Idade Média Esses textos foram muito lidos e admirados pelo Abade Suger de Saint-Denis, construtor do primeiro grande exemplar de arquitetura gótica: a basílica de Saint-Denis (ou Dionísio, em português)* O autor se apresenta como Dionísio, o ateniense membro do Areópago, o único convertido por São Paulo, no Século I Mas provavelmente os textos foram escritos por um teólogo bizantino sírio do fim do século V ou início do século VI, originalmente em grego, depois traduzidos para o latim por João Escoto Erígena Até o século XVI, os textos tinham valor quase apostólico, já que Dionísio fora o primeiro discípulo de Paulo de Tarso Nessa época surgiram as primeiras controvérsias a respeito da sua autenticidade Argumentava-se que os textos continham marcada influência de Proclo, da escola neoplatônica de Atenas, e portanto não poderiam ser anteriores ao século V Mas somente a partir do século XIX essa tese foi aceita e o autor desconhecido passou e ser chamado Pseudo-Dionísio Apesar disso, por sua linguagem poética e pela coerente exposição de idéias, o Corpus permanece considerado como expressão autêntica do neoplatonismo ateniense e da tradição mística cristã
- Pseudo-Dionisie Areopagitul" este un nume convenţional dat unui scriitor creştin anonim din secolul V, care, sub numele Sfântului Dionisie Areopagitul a publicat două tratate despre subiecte teologice. Tratatul Despre numirile dumnezeieşti, ca şi cele două tratate despre ierarhii, încep cu cuvintele: „Presbiterul Dionisie către împreună-presbiterul Timotei”, Timotei fiind considerat a fi unul şi acelaşi cu însuşi destinatarul celor două epistole pauline omonime. Cele zece epistole sunt, de asemenea, adresate unor persoane din aceeaşi perioadă istorică: Ioan Evanghelistul, Gaius, Sosipatru, Policarp din Smirna, Tit (acelaşi cu destinatarul unei alte epistole pauline). În unele pasaje (Despre numirile dumnezeieşti) Pseudo-Dionisie pretinde că ar fi fost învăţat de către însuşi Apostolul Pavel sau, în altă parte, că ar fi fost, împreună cu apostolii Iacov şi Petru, să vadă trupul Fecioarei Maria, imediat după moartea acesteia. În Epistola VII Peudo-Dionisie spune că, aflându-se la Heliopolis în timpul crucificării lui Iisus Hristos, a văzut o eclipsă de soare (care, conform calculelor ulterioare, nu putea să aibă loc). Toate aceste lucruri au constituit, pentru câteva secole, temeiul de necontestat al datării lor autentice în timpurile apostolice. Autoritatea lor era una apropiată de cea a scripturilor însele. Pe de altă parte, există argumente, tot textuale, dar mai ales doctrinare, pentru plasarea mult mai târziu a textelor, undeva în secolul V d. Hr. Prima referinţă directă la textele areopagitice datează din anul 533, când episcopul eretic (monofizit) Sever al Antiohiei încearcă să argumenteze unele opţiuni doctrinare pe baza lor. Nu este lipsit de importanţă nici faptul că doctrina pseudo-areopagitică a ridicat unele probleme dogmatice. S-a spus, uneori, chiar că ea ar conţine influenţe neoplatonice dinspre Proclus (412-485), ultimul conducător al Şcolii neoplatonice ateniene, înainte ca aceasta să fie închisă de către împăratul creştin Iustinian şi ca ultimii ei reprezentanţi să se mute în Persia. Unii exegeţi susţin chiar că există pasaje pseudo-areopagitice care redau fidel fragmente întregi din Proclus. Abia în perioada Renaşterii această origine a fost contestată pentru ca, ulterior, să se accepte plasarea lor temporală prin secolul V. Numele de „Pseudo-Dionisie Areopagitul” este folosit astăzi ca o convenţie, adevăratul autor al textelor rămânând necunoscut. Paternitatea areopagitică a textelor a fost pusă la îndoială pentru prima dată în perioada Renaşterii, de către Lorenzo Valla, în urma contactului cu variante noi de traducere din limba greacă, prilejuite de exodul intelectualilor bizantini în occident. Identitatea autorului rămâne însă necunoscută, prin urmare „Pseudo-Dionisie Areopagitul” nu înseamnă altceva decât acceptarea, convenţională, a numelui folosit iniţial, cu rezerva cunoscută. Uneori se foloseşte „Dionisie Pseudo-Areopagitul”, semn că numele autorului cvasi-anonim ar fi putut să fie foarte bine un „Dionisie”, dar altul decât cel menţionat în textul biblic. Dată fiind această situaţie şi, în plus, elementele cert neoplatonice din textele sale, s-a putut spune că Dionisie era un neoplatonic încreştinat. Pe de altă parte, la fel de îndreptăţit, se poate susţine că avem de-a face cu un creştin „deghizat”, un teolog conştient de misiunea sa, aceea de a câştiga teren în faţa sectelor neoplatonice. Ceea ce se poate totuşi spune este că autorul textelor a trăit probabil în ultima parte a secolului al V-lea, aproximativ în aceeaşi perioadă cu Boethius. Oricine ar fi acest autor, continuăm să-l numim „Pseudo-Dionisie”, în lipsa unui nume real. Textele sale au fost introduse în cercurile intelectuale ale Romei în secolul IX de către Sf. Chiril din Tesalonic, unul din cei doi evanghelişti ai slavilor. Deşi prima traducere în limba latină a fost făcută de bibliotecarul Anastasius din Roma, influenţa sa imensă asupra gândirii scolastice se va datora traducerii lui Ioan Scottus Eriugena. Astfel, deşi nu Eriugena a fost primul traducător al lui Dionisie, el a fost cu siguranţă cel care l-a consacrat. În acest fel, Pseudo-Dionisie (prin Eriugena) reprezintă, alături de Boethius, o punte semnificativă între gândirea greacă şi speculaţia teologică raţională a Occidentului medieval.
- Псевдо-Дионисий Ареопагит — неизвестный автор «Ареопагитик» (Corpus Areopagiticum) — сборника, состоящего из четырёх трактатов и десяти писем на догматические темы, приписанных сщмч. Дионисию Ареопагиту. Сборник появился скорее всего на рубеже V и VI вв. и оказал огромное влияние на развитие апофатического (отрицательного) богословия. Сочинения Псевдо-Дионисия — «О мистическом богословии», «О небесной иерархии», и др. ), которые имели исключительное значение для развития христианской мысли, усердно изучались и много комментировались в Средние Века. В этих сочинениях он рассматривает проблему богопознания, соединив христианство с платоновской философией. До VI века об этом сочинении не было известно. Впервые «Ареопагитики» огласили монофизиты. В след. веке Максим Исповедник доказывает православный характер этих сочинений. В IX веке аббат Хилдуин из Сен-Дени привез из Византии рукописи «Ареопагитик», а Иоанн Скот Эриугена перевел их на латинский язык. О происхождении сочинений Дионисия Ареопагита и о времени его жизни единой точки зрения до сих пор нет. Так, Кох (Н. Koch) считает «Ареопагитики» подделкой, относящейся к концу V века. . Эту же дату принимает и Bardenhewer в «Patrologie» [См. франц. пер. : «Les Peres de l’Eglise». Paris, 1905.]. P. J, Stigimayr старается отождествить «псевдо-Дионисия» с Севером Антиохийским, монофизитом VI в. : «Der sogenannte Dionysius Areopagita und Severus von Antiochien». Scholastik, III (1928). Критикуя это мнение, R. Devreesse относит составление дионисиевских творений к более раннему времени — до 440 года: «Denys l’Aréopagite et Severe d’Antioche». Archives d’histoire doctrinale et littéraire du moyen âge, IV, 1930. М, H. -Ch. Puech настаивает на отнесении «Ареопагитик» к концу V в. : «Liberatus de Carthage et la date de l’apparition des écrits dionysiens». Annaaire de l’Ecole des Hautes Etudes, section des sciences réligieuses, 1930—1931. Преосвящ. Афинагор считает Дионисия «псевдо-Ареопагита» учеником св. Климента Александрийского и отождествляет его с Дионисием Великим, епископом Александрийским (середины III в. ); наконец, P. Ceslas Рера в своей статье Denys ie Mystique et la Θεομαχια. Revue des sciences philosophiques et théologiques, XXV, 1936, находит в дионисиевских писаниях влияние каппадокийской школы и пытается приписать их неизвестному ученику св. Василия Великого. По гипотезе Ш. Нуцубидзе и бельгийского ученого Э. Хонигмана (Ernest Honigmann), автором «Ареопагитик» является грузинский мыслитель V века Пётр Ивер, живший на Ближнем Востоке и в Египте. Возражения против этой гипотезы см. : Византийский временник. М. ; Л. , 1956. Т. 8.
|
| rdfs:comment
|
- Pseudo-Dionysius the Areopagite, also known as Pseudo-Denys, is the anonymous theologian and philosopher of the late 5th to early 6th century whose Corpus Areopagiticum (before 532) was pseudonymously ascribed to Dionysius the Areopagite, the Athenian convert of St. Paul mentioned in Acts 17:34. The author was historically believed to be the Areopagite because he claimed acquaintance with biblical characters. His surviving works include Divine Names, Mystical Theology.
- Dionysius Areopagita – richtiger: Pseudo-Dionysios Areopagita bzw. Dionysius Pseudo-Areopagita – ist das Pseudonym des unbekannten Autors einer Sammlung von Büchern, die wohl bald nach 500 (jedenfalls vor 532) entstanden sind, aber vorgeben, durch den Apg 17,34 erwähnten, von Paulus angeblich durch seine Rede auf dem Athener Areopag bekehrten Dionysios verfasst zu sein, was über Jahrhunderte hinweg akzeptiert wurde.
- Pseudo-Dionís l'Areopagita, o simplement Pseudo-Dionís, és un teòleg i filòsof anònim de finals del segle V o principis del VI l'obra del qual va ser incorrectament atribuïda a Dionís l'Areopagita, el convers atenenc de Sant Pau mencionat a Fets 17:34. Històricament l'autor s'havia identificat amb l'Areopagita perquè afirma haver estat deixeble de Sant Pau.
- Pseudo-Dionysios Areopagita (též Diviš Pseuodareopagita, Pseudoareopagita) byl novoplatónský filosof a teolog pozdní patristiky, který působil v první polovině 6. století, patrně jako mnich v Sýrii.
- Pseudo Dionisio Areopagita (ente los siglos V y VI d. C. ) teólogo y místico bizantino.
- Pseudo-Dionysios Areopagita on nimi, jonka oppineet ovat antaneet anonyymille kristitylle teologille ja filosofille, joka eli 400- ja 500-lukujen vaihteessa. Hän on ottanut nimen Dionysios Areopagitalta, joka mainitaan Apostolien teoissa. Pseudo-Dionysios kirjoitti useita teoksia (ns. Corpus Areopagiticum). Hän kirjoitti niin kuin olisi ollut alkuperäinen Dionysios ja esitti tuntevansa Raamatussa mainittuja henkilöitä ja siksi heitä luultiin pitkään samaksi henkilöksi.
- Le Pseudo-Denys l'Aréopagite est l’auteur de traités chrétiens de théologie mystique, en grec. Il est l'une des sources majeures de la spiritualité chrétienne authentique. C'était probablement un moine syrien qui a vécu vers 490. D'inspiration néo-platonicienne, il est influencé par les écrits de Proclos, auxquels il fait de larges emprunts; il a aussi été influencé par l'école chrétienne d'Alexandrie (Origène, Clément d'Alexandrie) et par Grégoire de Nysse.
- Pszeudo-Dionüsziosz, a Kr. u. 5. században élő, görög nyelven író ismeretlen teológus és filozófus, akit a filológia korábban a Bibliában is említett Areopagoszi Szent Dénessel azonosított annak alapján, hogy azt állította, ismerte a Bibliában szereplő alakokat. Salva Nutsubdze grúz akadémikus és Ernest Honigmann belga professzor a ibériai eredetű Péter teológus, Ibériai Péter személyével kísérelték meg azonosítani és grúz eredetűnek tartani.
- Lo pseudonimo venne usato dall'autore di un insieme di scritti, denominati Corpus Areopagiticum, comparsi nel VI secolo, più precisamente fra il 531 e il 533 in un convegno di ortodossi e severiani: furono in particolare questi ultimi, soprattutto mediante la testimonianza di Massimo Confessore, ad assicurarne l'autenticità e a garantirne l'attribuzione a San Dionigi l'Areopagita, giudice dell'areopago.
- Pseudo-Dionysius ("valse Dionysius", van Gr. ψευδειν, "liegen") is de naam die tegenwoordig gegeven wordt aan een vijfde eeuwse christelijke theoloog en neoplatonistisch filosoof, die zichzelf in zijn werken voordeed als Dionysius de Areopagiet. Deze "vervalsing" (indertijd een veelgebruikte retorische techniek) was zo succesvol dat Pseudo-Dionysius gedurende de middeleeuwen en renaissance grote invloed genoot.
- Pseudo-Dionysius Areopagitten er tittelen på en samling kristne tekster fra 500-tallet. Tekstene utgir seg for å være skrevet av areopagitten Dionysius som man finner omtalt i Apostlenes gjerninger 17,34. Verket er et eksempel på en pseudobiografi. Hvem som virkelig skrev verket er ukjent, men teologisk er det sterkt mystisk og nyplatonsk.
- Pseudo-Dionizy Areopagita - wczesnochrześcijański autor pism teologicznych Corpus Dionysiacum, uważany za twórcę angelologii.
- Pseudo-Dionisie Areopagitul" este un nume convenţional dat unui scriitor creştin anonim din secolul V, care, sub numele Sfântului Dionisie Areopagitul a publicat două tratate despre subiecte teologice. Tratatul Despre numirile dumnezeieşti, ca şi cele două tratate despre ierarhii, încep cu cuvintele: „Presbiterul Dionisie către împreună-presbiterul Timotei”, Timotei fiind considerat a fi unul şi acelaşi cu însuşi destinatarul celor două epistole pauline omonime.
- Псевдо-Дионисий Ареопагит — неизвестный автор «Ареопагитик» (Corpus Areopagiticum) — сборника, состоящего из четырёх трактатов и десяти писем на догматические темы, приписанных сщмч. Дионисию Ареопагиту. Сборник появился скорее всего на рубеже V и VI вв.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
