| dbpprop:abstract
|
- The original meaning of the adjective profane referred to items not belonging to the church, e.g. "The fort is the oldest profane building in the town, but the local monastery is older, and is the oldest building," or "besides designing churches, he also designed many profane buildings". As a result, "profane" and "profanity" has therefore come to describe a word, expression, gesture, or other social behavior which is socially constructed or interpreted as insulting, rude, vulgar, desecrating, or showing disrespect. Other words commonly used to describe profane language or its use include: cuss, curse, derogatory language, swearing, expletive, oath, bad word, dirty word, strong language, irreverent language, obscene language, choice words, blasphemous language, foul language, and bad language. In many cultures it is less profane for an adult to curse than it is for a child, who may be reprimanded for cursing.
- Ein Schimpfwort ist ein Wort, das beleidigt; je nach Kontext auch Kraftwort oder Vulgärausdruck genannt. Schimpfwörter werden beim Schimpfen und beim Fluchen verwendet. Dabei wird auf die Beleidigung einer Person oder einer Personengruppe abgezielt – soziologisch gesehen ist schimpfen eine negative soziale Sanktion: Was auch immer die beschimpfte Person wert halten könnte, kann besudelt werden.
- Sprostá slova (sprosté slovo odborně nazýváme vulgarismus) vyjadřují negativní a silně emotivní postoj k věci či člověku, vůči nimž jsou směrována. Používání sprostých slov v psaném i mluveném projevu je většinou společnosti považováno za nevhodné. Sprostá slova se používají jako nadávka nebo jako prostředek k uvolnění vnitřního napětí, popřípadě i pro jejich používání při významových konotacích v textu. V českém jazyce se sprostá slova téměř výhradně týkají tabuizovaných témat, kterými jsou sexuální chování a vylučování moči nebo stolice.
- Kirosana eli voimasana on karkeaksi ja usein sopimattomaksi koettu tehostesana, jota käytetään voimakkaiden myönteisten tai kielteisten tunteiden ilmaisuun, loukkaamiseen tai provokaatioon. Kirosanojen käyttöä kutsutaan kiroiluksi, sadatteluksi kiroamiseksi tai noitumiseksi. Viimeksi mainitut termit voivat tarkoittaa myös uskonnollista manaamista. Kiroilu onkin usein lähellä manaamista, erityisesti silloin, kun sitä käytetään kehotusmuotoisissa loukkauksissa . Tämän vuoksi erityisesti uskonnolliset ihmiset pitävät kirosanoja usein tabuina ja kiroilua kiellettynä ja vahingollisena. Toisaalta raja manauksen ja rukouksen välillä on häilyvä; esimerkiksi sana 'jumalauta' on alun perin rukous 'Jumala, auta'. Kirosanojen voima kumpuaa siitä, että niitä pidetään kiellettyinä; toisaalta niiden käytön kieltäminen perustuu alun perin uskomukseen niihin sisältyvästä vaarallisesta voimasta. Paholaisen nimen mainitseminen saatetaan mieltää tämän apuun kutsumiseksi, mistä kertoo sanonta siinä paha missä mainitaan. Raamatussa, kymmenessä käskyssä on kielletty käyttämästä turhaan Jumalan nimeä ja vannomasta tai kiroamasta hänen nimeensä. Vuorisaarnassa Jeesus kieltää ylipäätään käyttämästä vannomista tehokeinona. Nykyään kiroileminen on tavallista varsinkin nuorten sukupolvien arkipuheessa, mutta mediassa sitä vältetään. Poliitikko voi joskus osoittaa kansanomaisuuttaan sijoittamalla harkitun kirosanan viestiinsä (esimerkiksi Kekkosen "saatanan tunarit"), mutta yleensä julkisessa ja virallisessa kielenkäytössä ei kiroilua pidetä soveliaana. Ennen vanhaan oli toisin; monet jalosukuiset valtaapitävät olivat kuuluisia taidoistaan sinkautella meheviä kirouksia. Muun muassa Englannin kuningas Henrik VIII ja hänen tyttärensä kuningatar Elisabet I ovat jääneet aikakirjoihin muiden ansioiden ohella vuolaina kiroilijoina.
- Un juron est un terme ou une expression brève, plus ou moins grossier, vulgaire ou blasphématoire, dont on se sert pour donner une intensité particulière à un discours, que cela soit pour exprimer ce qu'on ressent face à une situation donnée, pour manifester sa colère, son indignation ou sa surprise (dans ce dernier cas il fera office d'interjection) ou encore pour donner de manière générale plus de force à un propos. Un juron peut éventuellement être interprété comme une insulte selon les circonstances dans lesquelles il est proféré. Cependant, de manière générale, le juron est une réaction devant une situation et ne vise en principe pas un destinataire particulier.
- Nel linguaggio comune, il turpiloquio è un modo di parlare volgare, offensivo e irriverente, utilizzato per mostrare disappunto verso qualcosa o qualcuno. Può consistere nell'utilizzo di imprecazioni, parolacce e bestemmie, usate anche come intercalare. In diritto, il turpiloquio è un illecito amministrativo. L'articolo 726 del codice penale prevede che commette turpiloquio chi in luogo pubblico o in luogo aperto al pubblico usa un linguaggio contrario alla pubblica decenza. La pena prevista è una sanzione amministrativa di 300 euro. Il reato di turpiloquio è stato depenalizzato con la legge 25 giugno 1999, n. 205.
- Een vloek is een vorm van godslastering, bijvoorbeeld geuit door iemand die ergens van schrikt, zich pijn doet of ergens zeer ontevreden over is. Hierbij wordt ter bekrachtiging van een ontstane emotie de naam van God of een ander heilig geacht wezen in een uitroep geplaatst zonder inachtneming van het ontzag dat er in de regel aan die naam wordt verbonden ("ijdel gebruik"). De meest bekende vloek is "godverdomme", afgekort soms tot GVD. Deze vloek is een verbastering van de eedformule God verdoeme mij (als ik in weerwil van deze belofte... ) . Men riep dus een vervloeking over zichzelf af; vandaar het gebruik van het woord vloek in deze zin (en onder meer het Engelse oath, "eed" en "vloek", en to swear, "zweren" en "vloeken"). Men hoort ook wel eens "Verdomd als het niet waar is!" en dat betekent: "God mag mij verdoemen als ik lieg!". Iemand die dat zegt geeft aan dat hij de waarheid zou spreken. Volgens een andere theorie is "godverdomme" ontstaan door "God verdoeme", waarin verdoeme de aanvoegende wijs is van het werkwoord verdoemen. In dit geval zou "godverdomme" dus "Laat God (dit) verdoemen" betekenen. Door het taboe dat Christus in de beroemde bergrede legt op het zweren van eden en door het derde gebod werden dit soort formules door de Kerk afgewezen. Sindsdien raakten ze als sterke krachtterm in gebruik, zonder dat men nog aan de oorspronkelijke eedformule dacht. Rond 1900 kwam er zelfs een discussie op gang of men met godverdomme niet de verdoemenis aan God toewenste (wat uiteraard een doodzonde zou zijn). Uiteindelijk kwam men tot de conclusie dat het niets anders dan een zelfverwensing was. Niettemin blijven veel mensen, met name protestanten, aanstoot nemen aan dit woord omdat de naam van God erin misbruikt werd. Om het vloeken tegen te gaan werd in de twintigste eeuw de Bond tegen het vloeken opgericht. Eufemistisch wordt deze vloek wel verbasterd tot bijvoorbeeld potjandorie, goh of jemig, die door sommigen "bastaardvloeken" worden genoemd. Dit geldt ook voor de krachttermen gadverdamme en gedverdemme en hun afgeleiden (gatsie, getsie), die vaak gebruikt worden voor confrontatie met smerige of onsmakelijke situaties, zoals bijvoorbeeld hondenpoep aan de schoen of een sterke stank. Ook bastaardvloeken worden door veel mensen afgekeurd. De Bond tegen het Vloeken stelde als alternatief ooit ook "rododendron" voor, omdat dat evenveel lettergrepen heeft, maar omdat niemand ooit aan rododendrons denkt in een situatie waar een krachtterm vereist is, heeft deze suggestie nooit ingang gevonden. Andere vloeken zijn het gebruik van de naam Jezus, "God zal me" ("godsamme") of "God zij allemachtig" ("godallemachtig"). De naam Maria of Mozes wordt ook wel genoemd.
- Fil:Crystal Clear app kivio. pngUencyklopedisk: Denne artikkelen bør enten slettes eller få en grundig opprydning i henhold til våre standarder og retningslinjer. Merknader som er blitt anført: kåserende, full av påstander og antagelserBanneord er ord i språket som er brukt til å utrykke sinne eller for å fornærme andre. Banneord kan også være ord som blir sett på som stygge eller frekke, og de blir derfor brukt for å provosere eller å "fargelegge" en dialog. Bannord oppfattes som upassende å bruke i det offentlige, selv om variasjoner finnes. Ofte tøyes grenser for bruken av slike i underholdningsbransjen. Ord kan ofte ha en uskyldig eller tilnærmet betydning når det brukes alene, men i kombinasjoner med andre ord kan det fremkomme som et grovt provoserende uttrykk. Banning har forekommet til alle tider og i alle sammenhenger, men hvor mye som bannes, er svært avhengig av kultur. Språk som polsk og russisk har et veldig stort forråd av ord, det samme har engelsk. Norsk er i denne sammenhengen blant de mer uskyldige språkene når det gjelder banning.
- Wulgaryzmy - wyrazy, wyrażenia lub zwroty uznawane przez użytkowników danego języka jako nieprzyzwoite, ordynarne. Ze względu na sytuacje w jakich się ich używa podzielić je można na trzy podstawowe grupy: Pierwszą są przekleństwa, czyli grupa słów używanych, aby rozładować napięcie występujące z powodu uniesienia emocjonalnego lub negatywnych bodźców docierających do jednostki. Druga grupa to wulgaryzmy używane w celu świadomego obrażenia drugiej osoby bądź grupy ludzi. Trzecia grupa to wulgaryzmy używane w celu wyrażenia lekceważenia czegoś lub kogoś. Wulgaryzmy mają różną konstrukcję. Pewne języki mają własną specyfikę tworzenia właściwych sobie wulgaryzmów. Najczęściej spotykane wulgaryzmy odnoszą się do: części ciała (zwłaszcza takich jak narządy płciowe, pośladki i piersi) zwierząt łamania norm społecznych słów niemających normalnie znaczenia wulgarnego, jednak nabierającego go w danym kontekście słów powstałych specjalnie do tego celu sfery stosunków płciowych sfery załatwiania potrzeb fizjologicznych. danych grup społecznych wydzielin ciała śmierci oraz zwłok ludzkich zwrotów idiomatycznych właściwych poszczególnym językom, np. w hiszpańskim funkcjonują jako przekleństwa słowa powiązane ze świętymi i religią, a także z mlekiem. Zakres wulgaryzmu jest zmienny i silnie powiązany z wyrażeniem obraźliwym.
- Ненормативная лексика (нецензурные выражения, непечатная брань) или обсценная лексика (от лат. obscene — непристойный, распутный, безнравственный) — сегмент бранной лексики различных языков, включающий грубейшие бранные выражения, часто выражающие спонтанную речевую реакцию на неожиданную (обычно неприятную) ситуацию. Лингвисты отделяют понятия ненормативная лексика и табуированная лексика от обсценной лексики. Обсценная лексика является лишь одним из видов этих двух лингвистических феноменов. Одной из разновидностей обсценной лексики в русском языке является русский мат.
- Svordom (eller vardagligt svärord)är ett kraftuttryck som ofta, men inte alltid, stammar från slang. Somliga anser att användning av svordomar är fult och helst skall undvikas, medan andra menar att inte är så farligt; att de berikar språket och fyller en viktig funktion som allmänna förstärkningsord. Överanvändning av svordomar, eller användning i opassande sammanhang, tyds ibland som ett tecken på ett begränsat ordförråd; det behöver det dock inte alls vara. Svordomar används inte sällan som en gruppmarkör eller för att markera samhörighet inom en grupp. Ord som blir svordomar hämtas vanligen från områden som har viss tabuprägel i den kultur som språkbrukarna lever i. I Sverige är många svordomar exkrementrelaterade ("skit!") eller religiöst grundade ("fan!", "helvete!", "satan!" och "jävlar!") Bland de religiöst grundade finns kulturella skillnader, till exempel så att man på svenska helst svär vid onda ting som djävulen, men på språk med förankring i den katolska världen gärna vid heliga ting som sakramenten eller Josef och Maria. I Sverige mindre vanligt förekommande är könsrelaterade svordomar (i finlandssvenskan är dock den direkta översättningen av "vittu!", "fittan!" inte ovanlig) eller sexuellt grundade. Ibland hör man förmildrade varianter, såsom "järnspikar!", "sjutton!", "tusan!" eller "nedrans!". Jämför med noaord. Dessa är föråldrade och används sällan på allvar; de används ibland av ungdomar, och då uttalas de med ett ironiskt tonfall. Annars används de oftast av äldre generationer.
- Ненормативна лексика — лихослів'я, непристойна, нецензурна та безсоромна мова. У це визначення входять такі поняття, як блюзнірство, прокльони і лайка. Ненормативна лексика частіше вживається у розмовній мові, ніж у літературній. Така мова засуджується суспільством і знаходиться поза нормальним стилем спілкування. Ненормативна лексика є сегментом лайливої лексики різних мов, що включає неввічливі, непристойні, вульгарні та лайливі вирази. Використання ненормативної лексики має чіткі національні, культурні, та соціальні ознаки і суттєво відрізняється в різних культурах та соціальних групах. Кожне суспільство визначає окремо, що належить до ненормативної лексики, або лайки, і формулює своє відношення до неї. В багатьох країнах світу існують закони, які обмежують використання такої лексики у публічному житті, в ЗМІ, тощо.
- 髒話，即污言穢語、粗鄙不文的說話，字面解釋為不正面、不合適的說話。語句中含有令到週邊聆聽者感到有羞辱或冒犯的用字遣詞。 在中國，粵語、潮汕話稱為粗口，湘語称为痞话， 閩南語稱為歹嘴，台語稱為粗話、垃圾話。但很多人說髒話只是一種習慣，或者借此表達不滿，而非時時地針對他人。
|
| rdfs:comment
|
- The original meaning of the adjective profane referred to items not belonging to the church, e.g. "The fort is the oldest profane building in the town, but the local monastery is older, and is the oldest building," or "besides designing churches, he also designed many profane buildings".
- Ein Schimpfwort ist ein Wort, das beleidigt; je nach Kontext auch Kraftwort oder Vulgärausdruck genannt. Schimpfwörter werden beim Schimpfen und beim Fluchen verwendet. Dabei wird auf die Beleidigung einer Person oder einer Personengruppe abgezielt – soziologisch gesehen ist schimpfen eine negative soziale Sanktion: Was auch immer die beschimpfte Person wert halten könnte, kann besudelt werden.
- Sprostá slova (sprosté slovo odborně nazýváme vulgarismus) vyjadřují negativní a silně emotivní postoj k věci či člověku, vůči nimž jsou směrována. Používání sprostých slov v psaném i mluveném projevu je většinou společnosti považováno za nevhodné. Sprostá slova se používají jako nadávka nebo jako prostředek k uvolnění vnitřního napětí, popřípadě i pro jejich používání při významových konotacích v textu.
- Kirosana eli voimasana on karkeaksi ja usein sopimattomaksi koettu tehostesana, jota käytetään voimakkaiden myönteisten tai kielteisten tunteiden ilmaisuun, loukkaamiseen tai provokaatioon. Kirosanojen käyttöä kutsutaan kiroiluksi, sadatteluksi kiroamiseksi tai noitumiseksi. Viimeksi mainitut termit voivat tarkoittaa myös uskonnollista manaamista. Kiroilu onkin usein lähellä manaamista, erityisesti silloin, kun sitä käytetään kehotusmuotoisissa loukkauksissa .
- Un juron est un terme ou une expression brève, plus ou moins grossier, vulgaire ou blasphématoire, dont on se sert pour donner une intensité particulière à un discours, que cela soit pour exprimer ce qu'on ressent face à une situation donnée, pour manifester sa colère, son indignation ou sa surprise (dans ce dernier cas il fera office d'interjection) ou encore pour donner de manière générale plus de force à un propos.
- Nel linguaggio comune, il turpiloquio è un modo di parlare volgare, offensivo e irriverente, utilizzato per mostrare disappunto verso qualcosa o qualcuno. Può consistere nell'utilizzo di imprecazioni, parolacce e bestemmie, usate anche come intercalare. In diritto, il turpiloquio è un illecito amministrativo. L'articolo 726 del codice penale prevede che commette turpiloquio chi in luogo pubblico o in luogo aperto al pubblico usa un linguaggio contrario alla pubblica decenza.
- Een vloek is een vorm van godslastering, bijvoorbeeld geuit door iemand die ergens van schrikt, zich pijn doet of ergens zeer ontevreden over is. Hierbij wordt ter bekrachtiging van een ontstane emotie de naam van God of een ander heilig geacht wezen in een uitroep geplaatst zonder inachtneming van het ontzag dat er in de regel aan die naam wordt verbonden ("ijdel gebruik"). De meest bekende vloek is "godverdomme", afgekort soms tot GVD.
- Fil:Crystal Clear app kivio. pngUencyklopedisk: Denne artikkelen bør enten slettes eller få en grundig opprydning i henhold til våre standarder og retningslinjer. Merknader som er blitt anført: kåserende, full av påstander og antagelserBanneord er ord i språket som er brukt til å utrykke sinne eller for å fornærme andre. Banneord kan også være ord som blir sett på som stygge eller frekke, og de blir derfor brukt for å provosere eller å "fargelegge" en dialog.
- Wulgaryzmy - wyrazy, wyrażenia lub zwroty uznawane przez użytkowników danego języka jako nieprzyzwoite, ordynarne. Ze względu na sytuacje w jakich się ich używa podzielić je można na trzy podstawowe grupy: Pierwszą są przekleństwa, czyli grupa słów używanych, aby rozładować napięcie występujące z powodu uniesienia emocjonalnego lub negatywnych bodźców docierających do jednostki.
- Ненормативная лексика (нецензурные выражения, непечатная брань) или обсценная лексика (от лат.
- Svordom (eller vardagligt svärord)är ett kraftuttryck som ofta, men inte alltid, stammar från slang. Somliga anser att användning av svordomar är fult och helst skall undvikas, medan andra menar att inte är så farligt; att de berikar språket och fyller en viktig funktion som allmänna förstärkningsord. Överanvändning av svordomar, eller användning i opassande sammanhang, tyds ibland som ett tecken på ett begränsat ordförråd; det behöver det dock inte alls vara.
- Ненормативна лексика — лихослів'я, непристойна, нецензурна та безсоромна мова. У це визначення входять такі поняття, як блюзнірство, прокльони і лайка. Ненормативна лексика частіше вживається у розмовній мові, ніж у літературній.
- 髒話，即污言穢語、粗鄙不文的說話，字面解釋為不正面、不合適的說話。語句中含有令到週邊聆聽者感到有羞辱或冒犯的用字遣詞。 在中國，粵語、潮汕話稱為粗口，湘語称为痞话， 閩南語稱為歹嘴，台語稱為粗話、垃圾話。但很多人說髒話只是一種習慣，或者借此表達不滿，而非時時地針對他人。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
