| dbpedia-owl:abstract
|
- Procle (Proclus, Πρόκλος), anomenat també el successor o diadochos (en grec Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos, en llatí Proclus Lycaeus), fou un filòsof neoplatònic, contemporani de Plutarc. Fou el cap de l'escola platònica d'Atenes, i un dels darrers representants de la filosofia grega i, alhora, del neoplatonisme.
- Proklos, latinsky Proclus, byl helénistický řecky píšící filosof 5. století, jeden z nejvýznamnějších představitelů novoplatonismu.
- Proklos, griechisch Πρόκλος ὁ Διάδοχος, Próklos ho diádochos „Proklos der Nachfolger (Platons)“ war ein spätantiker griechischer Philosoph und einer der bedeutendsten Vertreter des Neuplatonismus. Er leitete fast ein halbes Jahrhundert lang die neuplatonische Schule von Athen, deren Arbeit er durch seine intensive Lehrtätigkeit und seine zahlreichen Schriften prägte. Seine Emanationslehre mit ihrer triadischen Struktur (Bleiben in der Ursache, Hervortreten aus ihr und Rückwendung zu ihr) wurde für Hegels dialektische Geschichtsdeutung richtungweisend.
- Proclus Lycaeus (8 February 412 – 17 April 485 AD), called "The Successor" or "Diadochos" (Greek Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos), was a Greek Neoplatonist philosopher, one of the last major Classical philosophers. He set forth one of the most elaborate and fully developed systems of Neoplatonism. He stands near the end of the classical development of philosophy, and was very influential on Western medieval philosophy (Greek and Latin) as well as Islamic thought. "Wherever there is number, there is beauty. " Proclus, quoted by M. Kline, Mathematical Thought from Ancient to Modern Times
- Proclo, llamado "El sucesor" o "Diádoco" (griego Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos), fue un filósofo neoplatónico griego, uno de los últimos grandes filósofos clásicos.
- Proklos oli antiikin kreikkalainen uusplatonilainen filosofi ja Platonin Akatemian johtaja. Hän oli antiikin viimeisimpiä merkittävimpiä filosofeja. Proklos kehitti yhden tarkimmin määritellyistä uusplatonistisista järjestelmistä. Hänen elinaikansa sijoittuu antiikin Kreikan filosofian loppuun, joten hänen ajatuksensa siirtyivät tehokkaasti keskiaikaiseen filosofiaan ja islamilaiseen filosofiaan.
- Proclos, en grec ancien Πρόκλος / Próklos, surnommé « Proclos le Diadoque » (διάδοχος, successeur de Platon), fut un philosophe néo-platonicien de l'école néoplatonicienne d'Athènes. Il est aussi fréquemment appelé Proclus en français, d'après le latin (Athènes est romaine de 86 av. à 529).
- Proclus Diadochus, was een Grieks Neo-Platonisch filosoof, wiskundige en commentator van Euclides van Alexandrië. Zijn ouders, Patricius en Marcella, stamden uit Lycië en bekleedden daar een hoge positie. Proclus groeide op in Xanthos aan de Lycische kust, maar later werd zijn vader een vooraanstaand juridisch medewerker aan het hof van Byzantium. Hij volgde echter niet in de voetsporen van zijn vader, want eenmaal in Alexandrië om daar rechten te studeren, besloot hij dat de filosofie zijn roeping was. Hij werd een leerling van Olympiodorus de Oudere en deed een gedegen onderzoek van de werken van Aristoteles. Hij ging daarna naar Athene om er de werken van Plato te bestuderen. Na de dood van Syrianus volgde hij deze op als hoofd van de Academie van Athene. Hij had een hoge dunk van de wiskunde en doceerde het onderwerp ook. Hij zag wiskunde echter vooral als 'propedeuse', dat wil zeggen als een goede oefening in het logisch denken, dat daarom zijn nut als voorbereiding had op het filosofisch denken. Hij voerde een ascetisch leven, was ongehuwd, at geen vlees en schreef hymnes aan de goden, waarvan er een aantal nog bewaard zijn. Hij was een volgeling van de neoplatonische filosofie zoals die door Plotinus gesticht en door Porphyrius en Iamblichus rond 300 verder ontwikkeld was. Proclus trachtte de meest uiteenlopende wijsgerige en godsdienstige voorstellingen te verenigen in één zorgvuldig uitgewerkt systeem. Dat systeem is opvallend door het grote aantal hypostasen. Hypostasen zijn zelfstandig bestaande werkelijkheden. In vergelijking met Plotinus, die drie hypostasen veronderstelde: het Ene, Geest, en Ziel, is het aantal hypostasen aanzienlijk uitgebreid. Proclus bracht allerlei onderverdelingen aan binnen die drie hypostasen. De meeste van die onderverdelingen bestonden in drieën. Zijn religieuze opvatting kwamen soms in de weg te staan van zijn natuurwetenschappelijke conclusies. Hij speelde bijvoorbeeld met het idee van Hipparchus dat de zon het middelpunt van het zonnestelsel was en niet de aarde, om het idee dan te verwerpen op basis van een Chaldese bron, waar hij aan durfde te twijfelen. Toch laat hij in zijn Hypotyposis zien dat de beschrijving met 'epicycli' van Ptolemeus en de 'eccentrics' van Hipparchus aan elkaar equivalent zijn. Proclus schreef een commentaar op Euclides. Het is onze voornaamste bron van kennis van de vroege Griekse meetkunde. Hij had ook toegang tot vele werken die nu niet meer bestaan, zoals de werken van Eudemus en Geminus, waaruit hij het een en ander citeert. Hoewel Proclus wellicht zelf niet zo veel aan de wiskunde bijdroeg, gaf hij een uitstekend overzicht van de duizend jaar ontwikkeling op dat gebied voor zijn tijd.
- Proklos (Πρόκλος ὁ Διάδοχος, Próklos ho Diádokhos, født i Konstantinopel ca 410, oppvokst i Lykia, død 485 i Aten) var en gresk filosof innen den nyplatonske skole. Han studerte grammatikk og filosofi i Alexandria, og ledet den platonske skolen i byen fra omkring 450. Hans religion var en legering av egyptiske og kaldeiske element. I tillegg til kommentarer til Platons skrifter brukte han sin energi på å systematisere alle religiøse former i senantikken, dels via filosofien, dels skjematisk. Han haddde et omfattende forfatterskap, blant annet en kommentar til Euklids Elementene og en polemikk mot det kristne verdensbildet, Om den evigvarende verden. Han regnet Platon (i nyplatonikernes versjon), Plotin og Jamblikos som sine læremestre. I antologien Nyplatonismen er følgende tekster av ham oversatt til norsk: Teologiske grunnsetningar, en systematisk oversikt over metafysiske prinsipp i nyplatonismen «Læra om henadane», et utdrag fra hans Kommentar til 'Parmenides' av Platon, hvor han gjøre rede for henadenes rolle i hierarkiet av guddommelige vesen «Om triaden Være – Liv – Sinn», et utdrag fra hans Platonsk teologi, hvor han forklarer hva som er den første årsak til skapelsen «Om å skode det Eine», et utdrag fra hans Platonsk teologi, hvor han forklarer hvordan man kan oppnå erkjennelse av Det Ene, som ligger utenfor det værende «Innleiing» til hans Platonsk teologi, hvor han forklarer sitt syn på Platon. Proklos «går mykje lenger enn å seie at Platon sin filosofi var guddomleg inspirert. Platon sin filosofi er guddomleg, og Platon sjølv er ein mystikar som gjennom mystisk skoding har fått openberra denne læra. » Utdrag fra Kommentar til 'Kratylos' av Platon, hvor Proklos resonnerer omkring gudenavnenes etymologi, og forholdet mellom navn, begrep og realitetene de omtaler. Teksten er et eksempel på eksegese fra orfiske og kaldeiske tekster. Den eneste kjente fragment fra Om den kaldeiske filosofien, hvor han presenterer «dei grunnleggjande trekka i den kaldeiske filosofien, spenninga mellom kropp og sinn, materiell og immatriell røynd. » «Om det heilage handverket», som muligens er et fragment fra Om den kaldeiske filosofien eller fra en annen kommentar til et annet verk av samme forfatter, hvor Proklos gjør rede for det magiske prinsippet kalt «korrespondanse», sympatheia, det vil si at enkelte materielle ting skaper en kontakt med en guddom «Om bøn», et utdrag fra hans Kommentar til 'Timaios' av Platon, hvor han forklarer at bønn er et uttrykk for ydmykhet «Om dygdene Tru - Sanning - Kjærleik», fra hans Kommentar til 'Alkibiades' av Platon og hans Platonsk teologi. Her uttrykkes det særlig hvordan nyplatonismen etterhvert kom til å understreke troens betydning, muligens på grunn av påvirkning fra kristen tro og tanke. Sju hymner, til Helios, Hekate og Janus, Athene og flere. Hymnene har likhetstrekk med bønner, og hensikten er å søke en guddommelig godvilje og enhet og likhet med gud.
- Proklos zwany Diadochem (następcą) (Πρόκλος ὁ Διάδοχος, Próklos ho Diádochos), znany także jako Proklos Ateńczyk, Proklos z Licji (ur. 412, zm. 485), uczeń Plutarcha z Aten i Syrianosa, objął kierownictwo platońskiej Akademii po Domninosie i kierował nią do 485. Starał się stworzyć syntezę systematyzującą całe życie duchowe Greków. Wyznaczył trzy drogi do prawdy i do Boga: poprzez filozofię za pomocą rozumu, poprzez mit za pośrednictwem wyobraźni, poprzez wiarę, przez bezpośrednie, niewysłowione zjednoczenie z Absolutem. Struktura tego co niecielesne według Proklosa: Jedno (źródło wszystkich bogów). henady (bogowie najwyżsi). umysł triady inteligibilne, podzielone na dalsze trzy triady (odpowiadające bogom inteligibilnym), triady inteligibilno-intelektualne, podzielone na trzy triady (odpowiadające bogom inteligibilno-intelektualnym), triady intelektualne, podzielone (odpowiadające bogom intelektualnym). dusza dusze boskie (bogowie psychiczni - wśród nich bogowie Olimpu), dusze demoniczne (aniołowie, demony, herosi), dusze cząstkowe. Określił prawo rządzące powstawaniem wszystkich rzeczy, rozumiane jako proces kołowy ustanowiony przez 3 momenty: przebywanie - pozostawanie, trwanie zasady w sobie, wychodzenie - wyjście z zasady, powrót (nawrócenie) - ponowne złączenie z zasadą. Twierdził, że każda rzeczywistość cielesna i duchowa jest ustanowiona przez: granicę (kres), bezkres (nieskończoność), mieszaninę lub syntezę obydwu powyższych elementów. Za najważniejszą uważał cnotę teurgiczną, ponieważ to ona umożliwia zjednoczenie z tym, co boskie, utożsamiając ją z wiarą, twierdził, że w niej znajdują się wszystkie inne cnoty.
- Proclo Lício, chamado de Proclo Diádoco, foi um filósofo neoplatônico grego do século V. Teve o mérito de desenvolver a corrente de pensamento baseada em Platão, iniciada por Plotino e depois expandida por Porfírio e Jâmblico. Proclo combina os seu próprios pontos-de-vista com os de seus mestres - Plutarco, Siriano, Porfírio e Jâmblico. Nasceu em uma rica família originária da Lícia. Seu pai era um advocado que, por motivo de trabalho, se havia estabelecido na então capital do Império Romano, e estudou retórica, filosofia e matemática em Alexandria, retornando mais tarde a Constantinopla onde, por um curto período, tornou-se um advogado de sucesso. entretanto preferia a filosofia e assim transferiu-se para Atenas em 431 para estudar na famosa Academia, fundada 800 anos antes por Platão. Viveu em Atenas até o fim de sua vida, exceto por um ano de exílio devido às suas atividades político-filosóficas, que não foram toleradas pelo regime cristão. Tornou-se o principal mestre da Escola de Filosofia de Atenas. Sua obra pode ser dividida em duas partes. Na primeira parte estão os seus Memoranda ou comentários sobre o pensamento platônico, o primeiro deles escrito quando Proclo tinha 28 anos. Dizem respeito aos diálogos platônicos - A República, Timeu, Alcebíades, Parmênides e Crátilo. Nesses trabalhos, Proclo analisa e reafirma o pensamento de Platão, que, na época, era muitas vezes mal interpretado. A segunda parte é de conteúdo teológico, destacando-se os seis livros que constituem a Theologia Platonica, Chrestomatheia, Hymni, Epigrammata e outros. Em razão da perseguição cristã, o conhecimento da religião grega estava fadado ao desaparecimento. Proclo ensinou o símbolismo dos mitos gregos e analisou-os com grande cuidado e sabedoria. Afirmou, por exemplo, que nos mitos gregos o "casamento é a união indivisível de forças criativas". Homem de grande cultura, Proclo era também fascinado pela ciência, particularmente pela astronomia. Sua obra Hypotyposis é uma introdução às teorias astronômicas de Hiparco e Ptolomeu, na qual descreve a teoria matemática dos planetas baseada nos epiciclos e nos excêntricos. Escreveu também um comentário ao primeiro livro dos Elementos de Euclides, uma fonte essencial sobre a história da matemática grega. Até o fim do quinto século Porfírio, Jâmblico e Proclos continuaram a obra de Plotino, à qual incorporaram outros elementos especificamente religiosos, como uma teoria de anjos, algumas práticas rituais ligadas à magia, e seguindo o mestre, Platão, uma teoria da reencarnação. Sabe-se que as idéias de Plotino foram transmitidas ao Cristianismo graças à influência de Proclo, ao expor os escritos do Pseudo-Dionísio, o Areopagita - textos constituintes do misticismo cristão, que foram inicialmente atribuídos a um ateniense convertido por Paulo de Tarso. A ideia do êxtase, que une a criatura ao criador, é essencialmente a mesma idéia plotiniana da união da alma com o Uno.
- Прокл Диа́дох — античный философ-неоплатоник, руководитель Платоновской Академии, при котором неоплатонизм достиг своего последнего расцвета.
- Denna artikel handlar om filosofen Proklos. För andra med namnet, se Proclus. Proklos, filosof, den förnämste representanten för den senare nyplatonismen, född 410 i Konstantinopel, död 485 i Aten. Efter att i Alexandria studerat grammatik och filosofi, förestod han den platonska skolan där efter omkring 450. Hans religion var en sammansmältning av egyptiska och kaldeiska element, och hans filosofi var en underlig blandning av torr formalism och djupsinnigt svärmeri, skarpsinnig dialektik och kritiklös vidskeplighet. Vid sidan av utarbetningen av kommentarer till Platons skrifter gjorde han till sin huvuduppgift att systematisera alla senantikens religiösa föreställningar, dels genom filosofiska antydningar, dels genom inordnande i ett typiskt schema. Den nyplatonskt tolkade Platon, Plotinos och Iamblichos var hans läromästare men vid sidan av sin älsklingsbok, Platons Timaios, skrev han en kaldeisk orakelbok. Han urskiljde tre utvecklingsstadier hos all verklighet: förblivandet, utvecklingen och återvändandet. Han förebådade därigenom Friedrich Hegels dialektiska process, men det sätt varmed han försökte få med allt i dessa trilogier (eller i liknande sjutal) ledde endast till en konstlad schematism, i vilken torra abstraktioner gick in i de reala krafternas ställe och fantastiska godtyckligheter fick ersätta de filosofiska bevisen. Inom etiken hänvisade han den behövande människan till alla möjliga övernaturliga medel för att i fem olika stadier gradvis höja sig till det osinnliga i och med ett mystiskt uppgående i gudomen. Proklas utövade en särdeles stor litterär verksamhet. Han gav ut då bevarade kommentarer till flera bland Platons dialoger och en studie över Platons teologi. Vidare märks de filosofiska arbetena Om rörelsen, Om försynen och ödet med flera. Dessutom skrev han hymner till grekiska gudar och ett epigram i Antologien bär hans namn. Han var även astronom och matematiker. Bland annat lämnade han en kommentar till Euklides. Han var erfaren även inom det grammatiska området där han bland annat författade scholier till Homeros och kommentarer till Hesiodos.
- Прокл Діадох — давньогрецький філософ-неоплатонік. Він завершує розвиток неоплатонізму і всієї античної філософії. Про його життя відомо завдяки біографії, яку написав його учень Марін «Прокл, або про щастя». Навчався у Александрії, потім в Афінах у Плутарха Афінського і Сіріана. З 437 року очолював платонівську Академію замість Сіріана.
|
| rdfs:comment
|
- Procle (Proclus, Πρόκλος), anomenat també el successor o diadochos (en grec Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos, en llatí Proclus Lycaeus), fou un filòsof neoplatònic, contemporani de Plutarc. Fou el cap de l'escola platònica d'Atenes, i un dels darrers representants de la filosofia grega i, alhora, del neoplatonisme.
- Proklos, latinsky Proclus, byl helénistický řecky píšící filosof 5. století, jeden z nejvýznamnějších představitelů novoplatonismu.
- Proklos, griechisch Πρόκλος ὁ Διάδοχος, Próklos ho diádochos „Proklos der Nachfolger (Platons)“ war ein spätantiker griechischer Philosoph und einer der bedeutendsten Vertreter des Neuplatonismus. Er leitete fast ein halbes Jahrhundert lang die neuplatonische Schule von Athen, deren Arbeit er durch seine intensive Lehrtätigkeit und seine zahlreichen Schriften prägte.
- Proclus Lycaeus (8 February 412 – 17 April 485 AD), called "The Successor" or "Diadochos" (Greek Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos), was a Greek Neoplatonist philosopher, one of the last major Classical philosophers. He set forth one of the most elaborate and fully developed systems of Neoplatonism. He stands near the end of the classical development of philosophy, and was very influential on Western medieval philosophy (Greek and Latin) as well as Islamic thought.
- Proclo, llamado "El sucesor" o "Diádoco" (griego Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos), fue un filósofo neoplatónico griego, uno de los últimos grandes filósofos clásicos.
- Proklos oli antiikin kreikkalainen uusplatonilainen filosofi ja Platonin Akatemian johtaja. Hän oli antiikin viimeisimpiä merkittävimpiä filosofeja. Proklos kehitti yhden tarkimmin määritellyistä uusplatonistisista järjestelmistä. Hänen elinaikansa sijoittuu antiikin Kreikan filosofian loppuun, joten hänen ajatuksensa siirtyivät tehokkaasti keskiaikaiseen filosofiaan ja islamilaiseen filosofiaan.
- Proclos, en grec ancien Πρόκλος / Próklos, surnommé « Proclos le Diadoque » (διάδοχος, successeur de Platon), fut un philosophe néo-platonicien de l'école néoplatonicienne d'Athènes. Il est aussi fréquemment appelé Proclus en français, d'après le latin (Athènes est romaine de 86 av. à 529).
- Proclus Diadochus, was een Grieks Neo-Platonisch filosoof, wiskundige en commentator van Euclides van Alexandrië. Zijn ouders, Patricius en Marcella, stamden uit Lycië en bekleedden daar een hoge positie. Proclus groeide op in Xanthos aan de Lycische kust, maar later werd zijn vader een vooraanstaand juridisch medewerker aan het hof van Byzantium.
- Proklos (Πρόκλος ὁ Διάδοχος, Próklos ho Diádokhos, født i Konstantinopel ca 410, oppvokst i Lykia, død 485 i Aten) var en gresk filosof innen den nyplatonske skole. Han studerte grammatikk og filosofi i Alexandria, og ledet den platonske skolen i byen fra omkring 450. Hans religion var en legering av egyptiske og kaldeiske element. I tillegg til kommentarer til Platons skrifter brukte han sin energi på å systematisere alle religiøse former i senantikken, dels via filosofien, dels skjematisk.
- Proklos zwany Diadochem (następcą) (Πρόκλος ὁ Διάδοχος, Próklos ho Diádochos), znany także jako Proklos Ateńczyk, Proklos z Licji (ur. 412, zm. 485), uczeń Plutarcha z Aten i Syrianosa, objął kierownictwo platońskiej Akademii po Domninosie i kierował nią do 485. Starał się stworzyć syntezę systematyzującą całe życie duchowe Greków.
- Proclo Lício, chamado de Proclo Diádoco, foi um filósofo neoplatônico grego do século V. Teve o mérito de desenvolver a corrente de pensamento baseada em Platão, iniciada por Plotino e depois expandida por Porfírio e Jâmblico. Proclo combina os seu próprios pontos-de-vista com os de seus mestres - Plutarco, Siriano, Porfírio e Jâmblico. Nasceu em uma rica família originária da Lícia.
- Прокл Диа́дох — античный философ-неоплатоник, руководитель Платоновской Академии, при котором неоплатонизм достиг своего последнего расцвета.
- Denna artikel handlar om filosofen Proklos. För andra med namnet, se Proclus. Proklos, filosof, den förnämste representanten för den senare nyplatonismen, född 410 i Konstantinopel, död 485 i Aten. Efter att i Alexandria studerat grammatik och filosofi, förestod han den platonska skolan där efter omkring 450.
- Прокл Діадох — давньогрецький філософ-неоплатонік. Він завершує розвиток неоплатонізму і всієї античної філософії. Про його життя відомо завдяки біографії, яку написав його учень Марін «Прокл, або про щастя». Навчався у Александрії, потім в Афінах у Плутарха Афінського і Сіріана. З 437 року очолював платонівську Академію замість Сіріана.
|
