| dbpprop:abstract
|
- Proclus Lycaeus (8 February 412 – 17 April 485 AD), called "The Successor" or "Diadochos" (Greek Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos), was a Greek Neoplatonist philosopher, one of the last major Classical philosophers. He set forth one of the most elaborate and fully developed systems of Neoplatonism. He stands near the end of the classical development of philosophy, and was very influential on Western Medieval Philosophy (Greek and Latin) as well as Islamic thought. "Wherever there is number, there is beauty. " Proclus, quoted by M. Kline, Mathematical Thought from Ancient to Modern Times
- Proklos, griechisch Πρόκλος ὁ Διάδοχος, Próklos ho diádochos „Proklos der Nachfolger (Platons)“ war ein spätantiker griechischer Philosoph und einer der bedeutendsten Vertreter des Neuplatonismus. Er leitete fast ein halbes Jahrhundert lang die neuplatonische Schule von Athen, deren Arbeit er durch seine intensive Lehrtätigkeit und seine zahlreichen Schriften prägte. Seine Emanationslehre mit ihrer triadischen Struktur (Bleiben in der Ursache, Hervortreten aus ihr und Rückwendung zu ihr) wurde für Hegels dialektische Geschichtsdeutung richtungweisend.
- Procle (Proclus, Πρόκλος), anomenat també el successor o diadochos (en grec Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos, en llatí Proclus Lycaeus), fou un filòsof neoplatònic, contemporani de Plutarc. Fou el cap de l'escola platònica d'Atenes, i un dels darrers representants de la filosofia grega i, alhora, del neoplatonisme.
- Proklos, latinsky Proclus, byl helénistický řecky píšící filosof 5. století, jeden z nejvýznamnějších představitelů novoplatónismu.
- Proclo fue tras el Neoplatonismo plotiniano el representante más importante de la Escuela de Atenas, junto a Plutarco de Atenas, Siriano (sucesor de este último), y Domnino. Dicha escuela formó parte de un conjunto más amplio de nuevas escuelas neoplatónicas: La escuela Siria La escuela de Pérgamo La escuela de Atenas La escuela de Alejandría Los neoplatónicos del occidente latino Después de la creación del neoplatonismo por parte de Plotino, tres seguidores de este destacan en la expansión de dicha corriente filosófica: Porfirio, Jamblico y Proclo. Porfirio fue el más intelectual, centrándose en los elementos filosóficos del neoplatonismo. Sin embargo, Jamblico y Proclo se atrevieron a vincular la filosofía neoplatónica con las diferentes teologías y movimientos religiosos de la época. En esta labor, el que destaca por la amplitud de su visión ontológica, es Proclo. En su sistema se intenta, con bastante acierto, una vinculación del monoteísmo neoplatónico con el politeísmo grecorromano propio de la época. Su teoría de la participación de los seres respecto de los principios originarios, en forma de series descentes, intenta ofrecer una visión completa de todo lo existente desde el UNO hasta la materia inerte. Es peculiarmente destacable el papel generativo de los diferentes dioses, que en absoluto estorba en su sistema racional. Su obra fundamental es Elementos de Teología. Obra, por cierto, muy leída por Hegel, según indica él mismo. La influencia de esta obra procliana en la Fenomenología del Espíritu de Hegel resulta, tras una lectura atenta, más que evidente, tanto en la idea hegeliana de las tres fases de la Idea -en sí, fuera de sí y de vuelta a sí-, que en Proclo hacen referencia a "el Uno en sí", "la procesión de los seres", y "la reversión hacia el origen", como en el intento de armonizar filosofía con teología, dentro de un esquema de clara tendencia panteísta. Durante la Edad Media, a partir del XII, circuló una versión resumida y en latín de los Elementos de Teología, en este caso con el nombre de Liber de Causis, y siendo atribuido equívocamente a Aristóteles. La obra tuvo un gran peso sobre el desarrollo de la filosofía y teología medievales. Fue por tanto un neoplatónico griego, y uno de los últimos grandes filósofos griegos. Desarrolló uno de los sistemas neoplatónicos más elaborados y complejos.
- Proklos oli antiikin kreikkalainen uusplatonilainen filosofi ja Platonin Akatemian johtaja. Hän oli antiikin viimeisimpiä merkittävimpiä filosofeja. Proklos rakensi yhden tarkimmin määritellyn ja kehitetyn uusplatonisen järjestelmän. Hänen elinaikansa sijoittuu antiikin Kreikan filosofian loppuun, josta hänen ajatuksensa siirtyivät tehokkaasti keskiaikaiseen filosofiaan ja islamilaiseen filosofiaan.
- Proclos, en grec ancien Πρόκλος / Próklos, surnommé "Proclos le Diadoque" (fut un philosophe néo-platonicien de l'école néoplatonicienne d'Athènes. Il est aussi fréquemment appelé Proclus en français, d'après le latin .
- Proklosz, Proklos, Proclus Görög neoplatonikus filozófus, költő és matematikus. Alexandriában az Olümpiodórosznak, Athénban az újplatonikus Plutarkhosznak és Szürianosznak a tanítványa volt, majd az athéni újplatonikus iskolát vezette. Életrajzát tanítványa, Marinosz írta meg. Fönnmaradtak Platón „Timaiosz”, „Állam”, „Kratülosz”, „Parmenidész” és „Első Alkibiadész” című műveihez, valamint Euklidész „Elemek” című művének 1. könyvéhez írott kommentárjai. Önálló iratai közül a „Sztoikheiószisz theologiké” és az „Eisz tén Platónosz theologian” (Bevezetés Platón teológiájába) gyakorolta az utókorra a legnagyobb hatást. Mindkét mű teljes egészében fennmaradt. Az újplatonikus filozófia Proklosznak e műveiben nyerte el végleges formáját. Minden eddiginél szigorúbb és finomabb formáját szerkesztette ő meg a bölcseletnek, amelybe a teljes platóni-plótinoszi és részben az arisztotelészi filozófia fogalmait is beledolgozta. A lélekről alkotott tanítás kibővítésével Proklosz az elődeinél pontosabb magyarázatát adta a misztika központi jelentőségű mozzanatának, az „eksztaszisz”-nak, amelynek során a lélek közvetlenül megérinti az Ős-egyet. Hatása a bizánci, s ezen keresztül közvetve a keresztény misztikára jelentős. 18 könyvből álló, a kereszténység ellen írott munkája elveszett. A latin és a muszlim filozófiára nagy hatást gyakorló „Liber de causis” (Az okokról) című műve, amelyet a középkorban Arisztotelész művének ismertek, valójában a „Teológiai alapvetés” parafrázisa. Kitűnő költő is volt, ránk maradt több himnusza is. Neve alatt fennmaradt egy „Khrésztomatheia” (Szöveggyűjtemény) is, ennek szerzősége azonban vitatott.
- Ebbe il merito di sviluppare il neoplatonismo, corrente di pensiero che si rifaceva a Platone e che fu originata prima da Plotino e sviluppata poi da Porfirio e Giamblico.
- Proclus Diadochus, was een Grieks Neo-Platonisch filosoof en wiskundige. Zijn ouders, Patricius en Marcella, stamden uit Lycië en bekleedden daar een hoge positie. Proclus groeide op in Xanthos aan de Lycische kust, maar later werd zijn vader een vooraanstaand juridisch medewerker aan het hof van Byzantium. Hij volgde zijn vader echter niet in zijn voetsporen, want eenmaal in Alexandrië om daar rechten te studeren, besloot hij dat de filosofie zijn roeping was. Hij werd een leerling van Olympiodorus de Oudere en deed een gedegen onderzoek van de werken van Aristoteles. Hij ging daarna naar Athene om er de werken van Plato te bestuderen. Na de dood van Syrianus volgde hij deze op als hoofd van de Academie van Athene. Hij had een hoge dunk van de wiskunde en doceerde het onderwerp ook. Hij zag wiskunde echter vooral als 'propedeuse', dat wil zeggen als een goede oefening in het logisch denken, dat daarom zijn nut als voorbereiding had op het filosofisch denken. Hij voerde een ascetisch leven, was ongehuwd, at geen vlees en schreef hymnes aan de goden, waarvan er een aantal nog bewaard zijn. Hij was een volgeling van de neoplatonische filosofie zoals die door Plotinus gesticht en door Porphyrius en Iamblichus rond 300 verder ontwikkeld was. Proclus trachtte de meest uiteenlopende wijsgerige en godsdienstige voorstellingen te verenigen in één zorgvuldig uitgewerkt systeem. Dat systeem is opvallend door het grote aantal hypostasen. Hypostasen zijn zelfstandig bestaande werkelijkheden. In vergelijking met Plotinus, die drie hypostasen veronderstelde: het Ene, Geest, en Ziel, is het aantal hypostasen aanzienlijk uitgebreid. Proclus bracht allerlei onderverdelingen aan binnen die drie hypostasen. De meeste van die onderverdelingen bestonden in drieën. Zijn religieuze opvatting kwamen soms in de weg te staan van zijn natuurwetenschappelijke conclusies. Hij speelde bijvoorbeeld met het idee van Hipparchus dat de zon het middelpunt van het zonnestelsel was en niet de aarde, om het idee dan te verwerpen op basis van een Chaldese bron, waar hij aan durfde te twijfelen. Toch laat hij in zijn Hypotyposis zien dat de beschrijving met 'epicycli' van Ptolemeus en de 'eccentrics' van Hipparchus aan elkaar equivalent zijn. Proclus schreef een commentaar op Euclides. Het is onze voornaamste bron van kennis van de vroege Griekse geometrie. Hij had ook toegang tot vele werken die nu niet meer bestaan, zoals de werken van Eudemus en Geminus, waaruit hij het een en ander citeert. Hoewel Proclus wellicht zelf niet zo veel aan de wiskunde bijdroeg, gaf hij een uitstekend overzicht van de duizend jaar ontwikkeling op dat gebied voor zijn tijd.
- Prokul — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do niedużej grupy najstarszych imion rzymskich, i oznaczające "urodzony, kiedy ojciec był daleko" (por. procul — "daleko"). Prokul już w epoce klasycznej zaczął występować także w funkcji przydomka (cognomen). Istniało kilku świętych patronów tego imienia. Prokul imieniny obchodzi 18 sierpnia, 19 października, 1 grudnia i 9 grudnia. Znane osoby noszące imię Prokul: Proklos zwany diadochem Proculus Prokulus Juliusz
- Proclo Licio Diadoco, em grego, Πρoκλoς o διαδoχoς, foi um filósofo neoplatônico do século V. Teve o mérito de desenvolver a corrente de pensamento baseada em Platão, iniciada por Plotino e depois expandida por Porfírio e Jâmblico. Proclo combina os seu próprios pontos-de-vista com os de seus mestres - Plutarco, Siriano, Porfírio e Jâmblico. Proclo - ou Proclus - nasceu em uma rica família originária da Lícia. Seu pai era um advocado que, por motivo de trabalho, se havia estabelecido na então capital do Império Romano. Proclo estudou retórica, filosofia e matemática em Alexandria, retornando mais tarde a Constantinopla onde, por um curto período, tornou-se um advogado de sucesso. entretanto preferia a filosofia e assim transferiu-se para Atenas em 431 para estudar na famosa Academia, fundada 800 anos antes por Platão. Viveu em Atenas até o fim de sua vida, exceto por um ano de exílio devido às suas atividades político-filosóficas, que não foram toleradas pelo regime cristão. Tornou-se o principal mestre da Escola de Filosofia de Atenas. Sua obra pode ser dividida em duas partes. Na primeira parte estão os seus Memoranda ou comentários sobre o pensamento platônico, o primeiro deles escrito quando Proclo tinha 28 anos. Dizem respeito aos diálogos platônicos - A República, Timeu, Alcebíades, Parmênides e Crátilo. Nesses trabalhos, Proclo analisa e reafirma o pensamento de Platão, que, na época, era muitas vezes mal interpretado. A segunda parte é de conteúdo teológico, destacando-se os seis livros que constituem a Theologia Platonica, Chrestomatheia, Hymni, Epigrammata e outros. Em razão da perseguição cristã, o conhecimento da religião grega estava fadado ao desaparecimento. Proclo ensinou o símbolismo dos mitos gregos e analisou-os com grande cuidado e sabedoria. Afirmou, por exemplo, que nos mitos gregos o "casamento é a união indivisível de forças criativas". Homem de grande cultura, Proclo era também fascinado pela ciência, particularmente pela astronomia. Sua obra Hypotyposis é uma introdução às teorias astronômicas de Hiparco e Ptolomeu, na qual descreve a teoria matemática dos planetas baseada nos epiciclos e nos excêntricos. Escreveu também um comentário ao primeiro livro dos Elementos de Euclides, uma fonte essencial sobre a história da matemática grega. Até o fim do quinto século Porfírio, Jâmblico e Proclos continuaram a obra de Plotino, à qual incorporaram outros elementos especificamente religiosos, como uma teoria de anjos, algumas práticas rituais ligadas à magia, e seguindo o mestre, Platão, uma teoria da reencarnação. Sabe-se que as idéias de Plotino foram transmitidas ao Cristianismo graças à influência de Proclo, ao expor os escritos do Pseudo-Dionísio, o Areopagita - textos constituintes do misticismo cristão, que foram inicialmente atribuídos a um ateniense convertido por Paulo de Tarso. A idéia do êxtase, que une a criatura ao criador, é essencialmente a mesma idéia plotiniana da união da alma com o Uno.
- Прокл Диа́дох — античный философ-неоплатоник, руководитель Платоновской Академии, при котором неоплатонизм достиг своего последнего расцвета.
- Proklos, filosof, den förnämste representanten för den senare nyplatonismen, född 410 i Konstantinopel, död 485 i Aten. Efter att i Alexandria studerat grammatik och filosofi, förestod han den platonska skolan där efter omkring 450. Hans religion var en sammansmältning av egyptiska och kaldeiska element, och hans filosofi var en underlig blandning av torr formalism och djupsinnigt svärmeri, skarpsinnig dialektik och kritiklös vidskeplighet. Vid sidan av utarbetningen av kommentarer till Platons skrifter gjorde han till sin huvuduppgift att systematisera alla senantikens religiösa föreställningar, dels genom filosofiska antydningar, dels genom inordnande i ett typiskt schema. Den nyplatonskt tolkade Platon, Plotinos och Iamblichos var hans läromästare men vid sidan av sin älsklingsbok, Platons Timaios, skrev han en kaldeisk orakelbok. Han urskiljde tre utvecklingsstadier hos all verklighet: förblivandet, utvecklingen och återvändandet. Han förebådade därigenom Friedrich Hegels dialektiska process, men det sätt varmed han försökte få med allt i dessa trilogier (eller i liknande sjutal) ledde endast till en konstlad schematism, i vilken torra abstraktioner gick in i de reala krafternas ställe och fantastiska godtyckligheter fick ersätta de filosofiska bevisen. Inom etiken hänvisade han den behövande människan till alla möjliga övernaturliga medel för att i fem olika stadier gradvis höja sig till det osinnliga i och med ett mystiskt uppgående i gudomen. Proklas utövade en särdeles stor litterär verksamhet. Han gav ut då bevarade kommentarer till flera bland Platons dialoger och en studie över Platons teologi. Vidare märks de filosofiska arbetena Om rörelsen, Om försynen och ödet med flera. Dessutom skrev han hymner till grekiska gudar och ett epigram i Antologien bär hans namn. Han var även astronom och matematiker. Bland annat lämnade han en kommentar till Euklides. Han var erfaren även inom det grammatiska området där han bland annat författade scholier till Homeros och kommentarer till Hesiodos.
- 410-485. Ünlü Yeni-Platoncu düşünür. Proklos iki temel kitabında, Teolojinin Öğeleri ve Platon'un Teolojisi adlı eserlerinde, hem Plotinos'un ve hem de kendisinin görüşlerini ayrıntılı olarak açıklama çabasıyla ün kazanmıştır.
|
| rdfs:comment
|
- Proclus Lycaeus (8 February 412 – 17 April 485 AD), called "The Successor" or "Diadochos" (Greek Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos), was a Greek Neoplatonist philosopher, one of the last major Classical philosophers. He set forth one of the most elaborate and fully developed systems of Neoplatonism.
- Proklos, griechisch Πρόκλος ὁ Διάδοχος, Próklos ho diádochos „Proklos der Nachfolger (Platons)“ war ein spätantiker griechischer Philosoph und einer der bedeutendsten Vertreter des Neuplatonismus. Er leitete fast ein halbes Jahrhundert lang die neuplatonische Schule von Athen, deren Arbeit er durch seine intensive Lehrtätigkeit und seine zahlreichen Schriften prägte.
- Procle (Proclus, Πρόκλος), anomenat també el successor o diadochos (en grec Πρόκλος ὁ Διάδοχος Próklos ho Diádokhos, en llatí Proclus Lycaeus), fou un filòsof neoplatònic, contemporani de Plutarc. Fou el cap de l'escola platònica d'Atenes, i un dels darrers representants de la filosofia grega i, alhora, del neoplatonisme.
- Proklos, latinsky Proclus, byl helénistický řecky píšící filosof 5. století, jeden z nejvýznamnějších představitelů novoplatónismu.
- Proclo fue tras el Neoplatonismo plotiniano el representante más importante de la Escuela de Atenas, junto a Plutarco de Atenas, Siriano (sucesor de este último), y Domnino.
- Proklos oli antiikin kreikkalainen uusplatonilainen filosofi ja Platonin Akatemian johtaja. Hän oli antiikin viimeisimpiä merkittävimpiä filosofeja. Proklos rakensi yhden tarkimmin määritellyn ja kehitetyn uusplatonisen järjestelmän. Hänen elinaikansa sijoittuu antiikin Kreikan filosofian loppuun, josta hänen ajatuksensa siirtyivät tehokkaasti keskiaikaiseen filosofiaan ja islamilaiseen filosofiaan.
- Proclos, en grec ancien Πρόκλος / Próklos, surnommé "Proclos le Diadoque" (fut un philosophe néo-platonicien de l'école néoplatonicienne d'Athènes. Il est aussi fréquemment appelé Proclus en français, d'après le latin .
- Proklosz, Proklos, Proclus Görög neoplatonikus filozófus, költő és matematikus. Alexandriában az Olümpiodórosznak, Athénban az újplatonikus Plutarkhosznak és Szürianosznak a tanítványa volt, majd az athéni újplatonikus iskolát vezette. Életrajzát tanítványa, Marinosz írta meg. Fönnmaradtak Platón „Timaiosz”, „Állam”, „Kratülosz”, „Parmenidész” és „Első Alkibiadész” című műveihez, valamint Euklidész „Elemek” című művének 1.
- Ebbe il merito di sviluppare il neoplatonismo, corrente di pensiero che si rifaceva a Platone e che fu originata prima da Plotino e sviluppata poi da Porfirio e Giamblico.
- Proclus Diadochus, was een Grieks Neo-Platonisch filosoof en wiskundige. Zijn ouders, Patricius en Marcella, stamden uit Lycië en bekleedden daar een hoge positie. Proclus groeide op in Xanthos aan de Lycische kust, maar later werd zijn vader een vooraanstaand juridisch medewerker aan het hof van Byzantium. Hij volgde zijn vader echter niet in zijn voetsporen, want eenmaal in Alexandrië om daar rechten te studeren, besloot hij dat de filosofie zijn roeping was.
- Prokul — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do niedużej grupy najstarszych imion rzymskich, i oznaczające "urodzony, kiedy ojciec był daleko" (por. procul — "daleko"). Prokul już w epoce klasycznej zaczął występować także w funkcji przydomka (cognomen). Istniało kilku świętych patronów tego imienia. Prokul imieniny obchodzi 18 sierpnia, 19 października, 1 grudnia i 9 grudnia. Znane osoby noszące imię Prokul: Proklos zwany diadochem Proculus Prokulus Juliusz
- Proclo Licio Diadoco, em grego, Πρoκλoς o διαδoχoς, foi um filósofo neoplatônico do século V. Teve o mérito de desenvolver a corrente de pensamento baseada em Platão, iniciada por Plotino e depois expandida por Porfírio e Jâmblico. Proclo combina os seu próprios pontos-de-vista com os de seus mestres - Plutarco, Siriano, Porfírio e Jâmblico. Proclo - ou Proclus - nasceu em uma rica família originária da Lícia.
- Прокл Диа́дох — античный философ-неоплатоник, руководитель Платоновской Академии, при котором неоплатонизм достиг своего последнего расцвета.
- Proklos, filosof, den förnämste representanten för den senare nyplatonismen, född 410 i Konstantinopel, död 485 i Aten. Efter att i Alexandria studerat grammatik och filosofi, förestod han den platonska skolan där efter omkring 450. Hans religion var en sammansmältning av egyptiska och kaldeiska element, och hans filosofi var en underlig blandning av torr formalism och djupsinnigt svärmeri, skarpsinnig dialektik och kritiklös vidskeplighet.
- 410-485. Ünlü Yeni-Platoncu düşünür. Proklos iki temel kitabında, Teolojinin Öğeleri ve Platon'un Teolojisi adlı eserlerinde, hem Plotinos'un ve hem de kendisinin görüşlerini ayrıntılı olarak açıklama çabasıyla ün kazanmıştır.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
