| dbpprop:abstract
|
- Prince Charles Alexander of Lorraine (December 12, 1712 in Lunéville – July 4, 1780 in Tervuren) was the son of Leopold Joseph, Duke of Lorraine and Élisabeth Charlotte d'Orléans. When his elder brother Francis Stephen, Duke of Lorraine, married the Archduchess Maria Theresa, daughter of Emperor Charles VI, Charles Alexander entered the Imperial service in 1737. During the War of the Austrian Succession, he was one of the principal Austrian military commanders, and was most notable for his defeat by Frederick the Great at the Battle of Chotusitz, fought in 1742, and the Battle of Hohenfriedberg in 1745. He was also defeated by Maurice de Saxe at the Battle of Rocoux in 1746. On January 7, 1744, he married Maria Theresa's only sister, Archduchess Maria Anna of Austria, thus making him doubly Maria Theresa's brother-in-law, and the pair were jointly made Governors of the Austrian Netherlands. Although Maria Anna died later that year, Charles himself continued as governor until his own death in 1780. He was very popular. He also became Grand Master of the Teutonic Order in 1761. During the Seven Years' War he commanded the Austrian army at the Battle of Prague, where he was again defeated. He subsequently defeated a smaller Prussian army in 1757 at the Battle of Breslau before being once again vanquished by Frederick II of Prussia at the Battle of Leuthen. After this last defeat, Charles was replaced by Leopold Josef Graf Daun and retired from military service.
- Prinz Karl Alexander von Lothringen und Bar war Hochmeister des Deutschen Ordens, Generalfeldmarschall, Gouverneur und Generalkapitän der Niederlande. Prinz Karl Alexander von Lothringen, genannt Karl, war der Sohn des Herzogs Leopold und der Elisabeth Charlotte von Orléans. Seine Mutter war die Tochter von Herzog Philipp I. von Orléans und seiner Gemahlin Elisabeth Charlotte von der Pfalz. Sein älterer Bruder war Kaiser Franz I. Stephan. Seit seinem 4. Lebensjahr bereits Inhaber eines kaiserlichen Infanterieregimentes, verblieb der in Ingenieurskunst, Fremdsprachen, Leibesübungen und Staatswissenschaften ausgebildete Prinz, der am 5. April 1729 in den Orden vom Goldenen Vlies aufgenommen worden war, bis 1736 in seiner Heimat. Als sein Bruder Franz Stephan 1736 Maria Theresia heiratete, folgte er diesem nach Wien. Im Türkenkrieg, 1737 bis 1739, war er Generalwachtmeister und wurde am 22. November 1740 zum österreichischen Feldmarschall ernannt, als welcher er in den folgenden Jahren stets im Einsatz war. Mit päpstlicher Dispens vom kanonischen Hindernis der Verwandtschaft dritten Grades heiratete er am 7. Januar 1744 in der Wiener Augustinerkirche Erzherzogin Maria Anna von Österreich. Bereits am 26. März 1744 zog er in Brüssel als Generalgouverneur der österreichischen Niederlande ein, wo seine Frau bereits am 16. Dezember 1744 verstarb. Nach dem Breslauer Frieden focht er mit Glück gegen die Bayern und Franzosen, ging 1744 über den Rhein und bemächtigte sich eines großen Teils vom Elsass, bis ihn die zweite Kriegserklärung Preußens nach Böhmen rief. Er vertrieb, von Feldmarschall Otto Ferdinand von Abensperg und Traun als Adlatus beraten, 1744 Friedrich II. aus Böhmen, wurde indes am 4. Juni 1745 bei Hohenfriedberg und im September bei Soor geschlagen. Von 1747 bis 1749 mit der Reform der österreichischen Armee befasst, kehrte er im April 1749 nach Brüssel zurück. Im Verlauf des Siebenjährigen Krieges kämpfte er erneut gegen Friedrich II. und verlor 1757 die Schlacht bei Leuthen, was seine Abberufung vom Oberkommando der österreichischen Armee zur Folge hatte. Versüßt wurde ihm dies jedoch durch die Verleihung des Großkreuz des Militär-Maria-Theresia-Ordens. Wiederum in Brüssel, lenkte er mit Feingefühl die Brabantischen Stände. Als Generalgouverneur brachte er Wohlstand ins Land, baute die Industrie aus und förderte Künste und Handel. Als der Hochmeister des Deutschen Ordens Clemens August von Bayern 1761 verstarb, war er der einzige Hochmeisterkandidat mit Chancen, wozu auch noch Rückendeckung aus Wien kam. So wurde er am 3. Mai 1761 einstimmig zum Hochmeister gewählt. Da er noch nicht dem Orden angehörte, wurde er vom Probejahr dispensiert, zum Ritter geschlagen und am folgenden Tag in der Mergentheimer Schlosskirche inthronisiert. Seine übrigen Orden musste er nun, wie es die Ordensregel verlangte, zurückgeben. Um die Angelegenheiten des Ordens, besonders die Sanierung der Ordensfinanzen, kümmerte er sich persönlich und berief dazu wöchentlich die Geheime Konferenz ein. Auf dem Grosskapitel von 1769 ließ er seinen Neffen Maximilian Franz von Österreich zum Koadjutor wählen und erteilte ihm am 9. Juli 1770 in der Wiener Augustinerkirche den Ritterschlag. Der sparsame Fürst setzte seinen Nachfolger testamentarisch zum Alleinerben ein und hinterließ ihm 580.000 Gulden. Das Amt des Hochmeisters war für den Lebenskünstler und erlesenen Kunstkenner keineswegs ein Hauptanliegen, sondern eine ihm, mit Wiener Hilfe, zusätzlich verschaffte Versorgung als Reichsfürst mit Einflussmöglichkeiten. Seine Politik war voll in die Intentionen des Erzhauses eingebunden und diente gleichzeitig den Stabilisierungsmaßnahmen und Rekuperationsbemühungen des Ordens als Adelskorporation und mindermächtigen Reichs- und Kreisstand. Während seiner Amtszeit besuchte er lediglich 1761, 1764 und 1765 die Ordenszentrale, so dass er die Amtsgeschäfte stets aus Brüssel führte. Er war sich seiner Verpflichtungen gegenüber dem Orden durchaus bewusst, galt als streng und auch versöhnlich. Sein Grab befindet sich in Brüssel.
- Charles-Alexandre de Lorraine (Lunéville, 12 desembre de 1712 - castell de Tervuren, prop de Brussel·les, 4 juliol de 1780, inhumat el 10 a la Catedral de Brussel·les), fou governador general dels Països Baixos austríacs (1741-1780), Gran Mestre de l'Orde Teutònic (1761-1780) i cavaller de l'Orde del Toisó d'Or. Era el dotzè infant de Leopold I, duc de Lorraine i de Bar, i d'Elisabet Carlota d'Orleans. Era el cunyat de l'emperadriu Maria Teresa I d'Àustria a doble títol ja que era alhora el germà del seu marit l'emperador Francesc I del Sacre Imperi Romanogermànic i el marit de la seva germana l'arxiduquessa Marie-Anne d'Àustria (1718-1744) amb qui s'havia casat a Viena el 7 de gener de 1744. Va ser fet mariscal d'Àustria el 1740. L'abril de 1741, va ser nomenat com a successor dels Països Baixos de la majordoma general, l'arxiduquessa Marie-Élisabeth, i li va succeir efectivament l'agost. Tanmateix, en base a la Guerra de Successió d'Àustria, no va poder arribar al seu lloc als Països Baixos fins al 1744. Durant la Guerra de Successió d'Àustria, va ser un dels principals comandants austríacs. Va fer la seva entrada a Brussel·les, en companyia de la seva esposa, el 26 de març d'aquest any. Dos mesos més tard, reprenia el comandament dels exèrcits del Rin, deixant la seva esposa sola als Països Baixos. Després de la defunció d'aquesta l'ocupació francesa (1745-1748) van impedir la seva tornada als Països Baixos. Fins que va poder realment començar el seu govern amb aquesta ordre de l'Emperadriu el 24 d'abril de 1749 : "Sigueu el primer gall del país". Durant la Guerra dels Set Anys, va manar de nou els exèrcits austríacs a la batalla de Praga on va ser derrotat. Després, d'una victòria contra un exèrcit prussià a Breslau el 1757, va ser escombrat per Frederic el Gran a la batalla de Leuthen. Va ser certament el més popular dels governadors generals dels Països Baixos austríacs. En mostra d'allò, una estàtua a la seva efígie va ser alçada el 1775 a Brussel·les sobre la nova plaça de Lorraine. Aquesta estàtua va ser finançada pels Estats de Brabant. Sense trair els interessos de la corona imperial, va aconseguir defensar els Països Baixos, i fer-ne respectar els privilegis. Va fomentar de manera simultània el progrés de les Llums i el desenvolupament econòmic, patrocinant empreses tals com la creació de l'Académie thérésienne de Bruxelles (1772) o diverses experiències tècniques i industrials al seu castell de Tervuren. De manera successiva, el marquès de Botta-Adorno (1749-1753), el comte de Cobenzl (1753-1770) i el príncep de Starhemberg (1770-1780) el van secundar en tant que ministres plenipotenciaris. Va tenir amb el segon relacionsa vegades tenses. El seu escut d'armes figura a l'església de Notre-Dame de Bon Secours de Bruxelles i al château de Heuchlingen, propietat de l'orde Teutònic, que havia renovat. A la seva mort, el seu nebot, l'emperador Josep II del Sacre Imperi Romanogermànic, que detestava la seva aparent desimboltura, va designar per succeir-lo el duc Albert de Saxe-Teschen i l'arxiduquessa Maria Cristina d'Àustria. Fitxer:Statue-de-Charles-de-Lorraine. JPG|Statue, Grand-Place, Bruxelles Fitxer:Palais-Charles-de-Lorraine. JPG|Palais de Nassau, Bruxelles Fitxer:Loth01. jpg|Profil Fitxer:Schloss-heuchlingen-wappen-lothringen. JPG|Armoiries, Heuchlingen
- Karel Alexandr Lotrinský byl bratrem císaře Svaté říše římské Fratiška I. Štěpána a švagrem královny Marie Terezie. V letech 1761 - 1780 byl velmistrem Řádu německých rytířů.
- Karl Alexander Lothringen (oik. Karl Alexander, Lothringenin ja Barin prinssi) (12. joulukuuta 1712, Lunéville, Lothringen – 4. heinäkuuta 1780, Tervuren, Itävallan Alankomaat) oli Itävallan marsalkka ja keisarillisen armeijan tärkeimpiä komentajia Itävallan perimyssodassa ja seitsenvuotisessa sodassa, vaikka ei kyennytkään lyömään Fredrik II Suurta taistelukentällä. Hän oli Lothringenin herttua Leopoldin poika ja keisari Frans I Stefanin veli. Lothringen liittyi Itävallan armeijan palvelukseen 1737 muutettuaan Wieniin veljensä Lothringenin herttua Frans III Stefanin kanssa (tuleva keisari), joka oli vuotta aikaisemmin mennyt naimisiin keisarinna Maria Teresian kanssa. Lothringen taisteli ottomaaneja vastaan vuosina 1737–39 ja ylennettiin marsalkaksi 1740. Itävallan perimyssodassa hän hävisi Preussin kuningas Fredrik II Suuren johtamalle Preussin armeijalle Chotusitzin taistelussa 1742. Vuonna 1744 hän hyökkäsi johtamansa armeijan kanssa Elsassiin ja valtasi siitä suuren osan, mutta oli pakotettu palaamaan Böömiin, Fredrikin liityttyä uudelleen sotaan ja vallattua Prahan 1745. Hän hävisi Fredrikille Hohenfriedburgin ja Soorin taisteluissa, preussilaisten koukatessa kummallakin kerralla Lothringenin taistelulinjan sivustaan. Hän hävisi Itävallan Alankomaissa Rocouxin taistelun 1746 Morits Saksilaisen johtamalle Ranskan armeijalle. Vuonna 1744 Lothringen meni naimisiin Maria Teresian siskon kanssa, ja oli siten tämän kaksinkertainen lanko. Avioliitto ei kuitenkaan kestänyt puolison kuollessa jo seuraavana vuonna. Lothringenista tehtiin 1744 Itävallan Alankomaiden (nykyinen Belgia) kuvernööri, jossa tehtävässä hän jatkoi aina kuolemaansa saakka. 1761 hänet valittiin Saksalaisen ritarikunnan suurmestariksi. Takaisin Itävallan armeijan johtoon Lothringen kutsuttiin seitsenvuotisen sodan syttyessä 1756. Hän kohtasi tutun vastustajan Fredrik Suuren uudestaan 1757, häviten tällä kertaa Prahan ja Leuthenin taistelut, (Fredrik koukkasi sivustaan kummallakin kerralla). Näiden tappioiden jälkeen Lothringen erotettiin armeijan johdosta ja hän lopetti uransa sotilaana.
- Charles-Alexandre de Lorraine, gouverneur général des Pays-Bas autrichiens, grand maître de l’ordre Teutonique et chevalier de l'Ordre de la Toison d'or. Il était le douzième enfant de Léopold I, duc de Lorraine et de Bar, et d'Élisabeth Charlotte d'Orléans. Il était le beau-frère de l'impératrice Marie-Thérèse à double titre puisqu'il était à la fois le frère de son mari l'empereur François Ier et le mari de sa sœur l'archiduchesse Marie-Anne d'Autriche qu'il avait épousée à Vienne le 7 janvier 1744. Il fut fait maréchal d'Autriche en 1740. En avril 1741, il fut désigné comme successeur aux Pays-Bas de la gouvernante générale, l'archiduchesse Marie-Élisabeth, et il lui succéda effectivement en août. Cependant, en raison de la Guerre de Succession d'Autriche, il ne put rejoindre son poste aux Pays-Bas qu'en 1744. Pendant la Guerre de Succession d'Autriche, il fut l'un des principaux commandants autrichiens. Il fut battu par Frédéric II de Prusse aux batailles de Chotusitz et Hohenfriedberg, et par Maurice de Saxe à la Rocourt. Il fit son entrée à Bruxelles, en compagnie de son épouse, le 26 mars de cette année. Deux mois plus tard, il reprenait le commandement des armées du Rhin, laissant son épouse seule aux Pays-Bas. Après le décès de celle-ci des suites de ses couches en décembre 1744, l'invasion, puis l'occupation française empêchèrent son retour aux Pays-Bas. Ce n'est que le 24 avril 1749 qu'il put réellement entamer son gouvernorat avec cet ordre de mission de l'Impératrice : "Soyez le premier coq du pays". Pendant la Guerre de Sept Ans, il commanda de nouveau les armées autrichiennes à la bataille de Prague où il fut battu. Puis, après une victoire contre une armée prussienne à Breslau en 1757, il fut balayé par Frédéric II à la bataille de Leuthen. Il fut certainement le plus populaire des gouverneurs généraux des Pays-Bas autrichiens. En témoignage de cela, une statue à son effigie fut élevée en 1775 à Bruxelles sur la toute nouvelle place de Lorraine, devenue depuis place Royale; cette statue fut financée par les États de Brabant. Sans trahir les intérêts de la couronne impériale, il parvint à défendre ceux des Pays-Bas, et à en faire respecter les privilèges. Il encouragea simultanément le progrès des Lumières et le développement économique, patronnant des entreprises telles que la création de l'Académie thérésienne de Bruxelles, la réalisation par le Comte Josef de Ferraris d’une carte très précise du territoire (1770-1778), ou encore diverses expériences techniques et industrielles dans son château de Tervuren. Successivement, le marquis de Botta-Adorno, le comte de Cobenzl et le prince de Starhemberg le secondèrent en tant que ministres plénipotentiaires. Il eut avec le second des rapports quelquefois tendus. Ses armoiries figurent sur l'église Notre-Dame de Bon Secours de Bruxelles, et sur le château de Heuchlingen, propriété de l’ordre Teutonique, qu'il avait rénové. À sa mort, son neveu, l'empereur Joseph II, qui détestait son apparente désinvolture, désigna pour lui succéder le duc Albert de Saxe-Teschen et l'archiduchesse Marie-Christine. Image:Statue-de-Charles-de-Lorraine. JPG|Statue, Grand-Place, Bruxelles Image:Palais-Charles-de-Lorraine. JPG|Palais de Charles-Alexandre de Lorraine. Façade des appartements d'été]], Bruxelles Image:Loth01. jpg|Profil Image:Schloss-heuchlingen-wappen-lothringen. JPG|Armoiries, Heuchlingen
- Fájl:Charles Alexandre de Lorraine. jpg Károly Sándor, Lotaringia és Bar hercege, 1756. (Belga Királyi Könyvtár) Károly Sándor Emánuel, Lotaringia és Bar hercege (németül Prinz Karl Alexander von Lothringen und Bar, franciául Charles-Alexandre duc de Lorraine et de Bar);, Lotaringia és Bar hercege, császári-királyi tábornagy, Németalföld osztrák császári főkormányzója és főkapitánya (Generalstatthalter und Generalkapitän), a Német Lovagrend 52. nagymestere. Elterjedten említik Lotaringiai Károly (Karl von Lothringen, Charles de Lorraine) névformában is.
- Quando suo fratello maggiore Francesco III Stefano, duca di Lorena e di Bar dalla morte del padre, sposò l'arciduchessa Maria Teresa, figlia dell'Imperatore Carlo VI, il titolo ducale passò a Stanislao Leszczyński, nel 1737. Egli si trasferì a Vienna.
- ファイル:Martin van Meytens 007. jpg ロートリンゲン公子カール・アレクサンダー カール・アレクサンダー・フォン・ロートリンゲン（Prinz Karl Alexander von Lothringen und Bar, 1712年12月12日 - 1780年7月4日）は、ロートリンゲン公（ロレーヌ公）レオポルトの息子で神聖ローマ皇帝フランツ1世の弟。オーストリアで軍司令官、およびネーデルラント総督を務めた。またドイツ騎士団総長でもあった。フランス語名はシャルル・アレクサンドル・ド・ロレーヌ（Charles Alexandre de Lorraine）。 オーストリア継承戦争の際にはオーストリア軍の主要な指揮官の1人だったが、1742年のホトゥジツェの戦いや1745年のホーエンフリートベルクの戦いでプロイセン王フリードリヒ2世に、1746年のロクールの戦いでフランスの将軍モーリス・ド・サックスに敗れている。 1744年1月7日、カールは神聖ローマ皇帝カール6世の次女で兄嫁マリア・テレジアの妹であるマリア・アンナと結婚した。2人は間もなく、ともにオーストリア領ネーデルラントの総督に任じられてブリュッセルに赴いたが、マリア・アンナは同年12月16日に死去した。カールはその後も、1780年に自身が死去するまで総督を務めた。カールはネーデルラントの慣習を重んじ、マリア・テレジアが本国で進めていた改革を性急に押しつけず穏健に改革を進めたことから、ネーデルラントでの人気は高かった。 七年戦争の際にもオーストリア軍を指揮したが、1757年のプラハの戦いで再びプロイセン軍に敗れた。その後、ブレスラウの戦いで小さな勝利を収めたが、ロイテンの戦いでもまたプロイセン軍に敗れた。以後、ダウン伯に軍の指揮を委ね、自らは軍務から手を引いた。
- Karel Alexander, hertog van Lotharingen en Bar, genoemd Karel van Lorreinen, was landvoogd van de Zuidelijke Nederlanden tussen 1741-1744 en 1749-1780. Hij was de zoon van Leopold van Lotharingen en een broer van keizer Frans I Stefan, die in 1736 getrouwd was met keizerin Maria Theresia van Oostenrijk. In 1744 trad hij in het huwelijk met aartshertogin Maria-Anna, zuster van Maria Theresia van Oostenrijk. Hij werd reeds in 1741 landvoogd van de Zuidelijke Nederlanden als adjunct van aartshertogin Maria Elisabeth van Oostenrijk, doch verklaarde zich "verhinderd" om naar de Nederlanden af te reizen. Hij arriveerde ten slotte toch op 26 maart 1744 en nam zijn intrek in het paleis van Nassau te Brussel en op het kasteel van Tervuren. Hij verliet de stad echter reeds in mei van datzelfde jaar om het bevel te voeren over de Oostenrijkse strijdkrachten in de Oostenrijkse Successieoorlog. In 1745 bezetten de Fransen de stad Brussel omdat zij de erfopvolging van Maria-Theresia, die in 1740 Karel VI had opgevolgd, betwistten. Karel kwam pas terug op 23 april 1749, nadat de Vrede van Aken ook onderschreven was door Oostenrijk. Image:Karel_van_Lorreinen_28-12-2007_11-39-07. jpg|Standbeeld van Karel aan zijn paleis Afbeelding:Loth01. jpg|Medaille door Theodoor Victor van Berckel met de beeltenis van Karel van Lorreinen op latere leeftijd (1778) Tijdens de Zevenjarige Oorlog (1756 - 1763) moest hij het onderspit delven tegen Frederik de Grote. Hij verliet het leger en keerde terug naar de Nederlanden, waar hij zou blijven tot aan zijn dood in 1780. In 1761 trad Karel in de geestelijke stand (hij was sinds 1744 weduwnaar) toen hij gekozen werd tot grootmeester van Duitse Orde.
- Fyrst Karl Aleksander av Lorraine var sønn av Leopold Josef, hertug av Lorraine og Élisabeth Charlotte d'Orléans. Da den eldste broren hans Frans I Stefan, hertug av Lorraine, giftet seg med erkehertuginne Maria Teresia, som var datter til keiser Karl VI, gikk Karl Aleksander inn i keiserens tjeneste i 1737. Under den østerrikske arvefølgekrigen var han en av de øverste østerrikske kommandørene, og han var mest kjent for nederlaget mot Fredrik den store i slaget ved Chotusitzi 1742, og slaget i Hohenfriedberg i 1745. Han ble også slått av Moritz av Sachsen i slaget ved Rocoux i 1746. I januar 1744 giftet han seg med den eneste søsteren til Maria Teresia, erkehertuginne Maria Anna av Østerrike. Paret ble guvernører av de spanske Nederlandene. Til tross for at Maria Anna døde senere samme året, var Karl guvernør fram til han døde i 1780. Han ble særs populær i sin samtid og ble også stormester av Den tyske orden i 1761. Under syvårskrigen kommanderte han den østerrikske hæren i slaget ved Praha, der han igjen ble slått. Han slo senere en mindre prøyssisk hær i 1757 under slaget ved Breslau, før han igjen gikk på et nederlag for Fredrik II i slaget ved Leuthen. Etter dette siste nederlaget ble Karl erstattet av Leopold Josef von Daun, hvorpå han trakk seg fra videre militærtjeneste.
- Karol Aleksander Lotaryński – książę Lotaryngii i Baru, feldmarszałek austriacki, namiestnik Niderlandów Austriackich w latach 1744-1780, wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1761–1780, syn Leopolda Józefa Lotaryńskiego i Elżbiety Charlotty Burbon-Orleańskiej, młodszy brat cesarza Franciszka I Lotaryńskiego. Pochodził z alzackiej dynastii Vaudémont rządzącej księstwem Lotaryngii i Baru od XV wieku. Od najmłodszych lat przygotowywany był do kariery wojskowej. W 1736 roku osiadł w Wiedniu i wstąpił na służbę do armii austriackiej. W latach 1737-1738 walczył w wojnie z Turcją. W 1740 roku został awansowany na feldmarszałka. Później uczestniczył w wojnie z Królestwem Prus. Był głównodowodzącym wojsk cesarskich i austriackich w wielu bitwach podczas wojen śląskich m. in. : pod Chotusicami, pod Dobromierzem i pod Pragą. 7 stycznia 1744 roku ożenił się z Marią Anną Habsburg, młodszą siostrą cesarzowej Marii Teresy. Od 1744 roku pełnił funkcję Namiestnika Niderlandów, rezydował przez pewien czas w Brukseli, a później dowodził armią cesarską nad Renem. Klęska pod Hohenfriedberg zmusiła dwór do odwołania go ze stanowiska. Powrócił do Wiednia, ale został ponownie przywrócony na dowódcę armii w Niderlandach. W 1746 roku poniósł kolejną wielka klęskę pod Roucoux, która zadecydowała o jego dymisji. Na pole bitwy powrócił dopiero w latach 50. XVIII wieku. 6 maja 1757 roku poniósł klęskę pod Pragą, ale w listopadzie 1757 roku udało mu się zdobyć Wrocław. W grudniu 1757 roku po klęsce w bitwie pod Lutynią ostatecznie pożegnał się z karierą wojskową. Został odwołany ze wszystkich zajmowanych stanowisk i powrócił do Belgii, gdzie okazał się być rozsądnym gospodarzem. W 1761 roku kapituła generalna zakonu krzyżackiego wybrała go swoim wielkim mistrzem. Jako zwierzchnik tej kongregacji przyczynił się do utworzenia szpitala dla weteranów wojennych Carolinum, wsparł też kilka fundacji kościelnych. Karol Lotaryński miał być jakoby również Wielkim Mistrzem Zakonu Syjonu w latach 1746-1780. Był żonaty tylko raz. Z małżeństwa z Marią Anną Habsburg urodziło mu się jedno dziecko, które zmarło 16 grudnia 1744 roku wraz z matką. Karol Aleksander Lotaryński pochowany został w Nancy.
- Príncipe Carlos Alexandre de Lorraine foi o filho de Leopoldo José, Duque de Lorena, e Elisabete Carlota de Orléans.
- Файл:Charles Alexandre de Lorraine. jpg Принц Лотарингский Карл Александр, принц Лотарингский и Барский — австрийский фельдмаршал, великий магистр Тевтонского ордена, губернатор и генерал-капитан (наместник) Нидерландов, главнокомандующий австрийскими войсками в начальный период Семилетней войны. Сын герцога Леопольда Лотарингского и принцессы Элизабеты Шарлотты Орлеанской. Его старший брат Франц Стефан был мужем австрийской императрицы Марии Терезии и, в качестве такового, австрийским императором под именем Франц I Штефан (или Стефан, согласно традиционной русской передаче). В четырёхлетнем возрасте стал владельцем собственного пехотного полка, в семнадцать лет — кавалером ордена Золотого руна. Последовав в 1736 году за братом в Вену, получил звание генерал-вахтмейстера. Принял участие в войне с турками в 1737—1739 годах, по окончании войны был произведён в генерал-фельдмаршалы (1740 год). В 1742 году командовал австрийскими войсками в Богемии, поначалу успешно действуя против армии Фридриха II. 17 мая 1742 года проиграл сражение при деревне Хотузиц близ Часлау (ныне Чехия), после которого Мария-Терезия вынуждена была заключить мир в Бреславле, уступив Фридриху II «Нижнюю и Верхнюю Силезию до Тешена, Троппау и землю по ту сторону Оппы и высоких гор, равно и графство Глац». Несмотря на это Карлу Александру удалось осадить Прагу. После заключения сепаратного мира с Пруссией, удачно сражался против баварских и французских войск, одержал победу при Браунау и занял всю Баварию. В следующем, 1744 году, смог овладеть большей частью Эльзаса. Возобновление войны с Пруссией возвращает его обратно в Богемию. Терпит поражения при Хохенфридберге 4 июня 1745 года и Сооре 30 сентября того же года. В 1746—1748 годах находится в Нидерландах в рядах союзной армии, действовавшей под предводительством герцога Кумберлендского. После заключения Аахенского мира, положившего конец Войне за австрийское наследство, участвует в реформировании австрийской армии. В январе 1744 года женится на эрцгерцогине Марии Анне Австрийской, родной сестре Марии Терезии, умершей в декабре того же года. В апреле 1749 г. получает назначение губернатором и генерал-капитаном (наместником) австрийских Нидерландов. До начала Семилетней войны постоянно проживает в Брюсселе. Файл:Maria Anna of Austria sister of Maria Theresia. jpg Мария Анна Австрийская С началом Семилетней войны принимает главное командование над всей австрийской армией. Разбит Фридрихом под Прагой и осаждён в городе. Осада Праги была снята только после победы Дауна при Колине. Успешно воюет в Силезии, войска принца берут Швейдниц (ныне Свидница в Польше), наносят поражение пруссакам под Бреслау (ныне Вроцлав в Польше). В декабре, однако, терпит сокрушительное поражение от Фридриха при Лейтене, поставившее крест на всей военной карьере принца: потерпев поражение при Лейтене, выходит в отставку и, с тех пор, больше не имеет никаких дел с армией. Отставка принца была ему слегка подслащена вручением Большого креста Ордена Марии Терезии. Возвращается в Нидерланды и к своим губернаторским обязанностям. Параллельно управляет из Брюсселя с мая 1761 года Немецким орденом, будучи избранным его гроссмейстером при поддержке австрийского императорского дома. Этот необременительный пост сообщал ему некоторое дополнительное влияние в имперских делах. В качестве наместника Нидерландов заслужил добрую славу мудрым и мягким правлением. Как человек был строг, но не зол и отходчив. Любитель пожить и тонкий ценитель и любитель искусства. Похоронен в Брюсселе.
- Prins Karl Alexander av Lorraine, född 12 december 1712, död 4 juli 1780, var en österrikisk militär När hans äldre bror Frans Stefan, hertig av Lothringen, gifte sig med ärkehertiginnan Maria Teresia, dotter till kejsar Karl VI, gick Karl Alexander in i den kejserliga armén 1737. Han deltog i österrikiska tronföljdskriget, där han besegrades vid Chotusitz, Hennersdorf, Hohenfriedberg och Rocoux. Under sjuårskriget förlorade han slaget vid Prag, vann slaget vid Breslau men förlorade slaget vid Leuthen. Efter detta ersattes han av Leopold Joseph Daun. Han var gift med Anna Maria av Österrike och var gemensam generalguvernör över Österrikiska Nederländerna, med henne 1744-1746, och ensam regent över Belgien 1748-1780.
- 查理·亞歷山大，（Prince Charles Alexander of Lorraine ，1712年12月12日－1780年7月4日），又名卡爾，利奧波德·約瑟夫洛林公爵之子， 弗朗茨一世之弟，當弗朗茨一世與瑪麗婭·特蕾西婭結婚後，查理於1737年加入帝國服務。 他曾參與奧地利王位繼承戰爭擔任指揮官卻在查圖西茨會戰及霍亨弗里德堡戰役被腓特烈大帝擊敗。又在1746年的Battle of Raucoux與法軍對敵中吃敗仗。後來擔任奧地利屬尼德蘭總督，。在七年戰爭中率領奧地利軍參與布拉格戰役，第三次敗在「軍事天才」腓特烈手上，又在Battle of Breslau小挫。他最後 一次與腓特烈大帝交手是洛伊滕會戰。他在奧軍以慘敗收場後被撤換。他後來於1761年加入條頓騎士團，直至1780年死去。
|
| rdfs:comment
|
- Prince Charles Alexander of Lorraine (December 12, 1712 in Lunéville – July 4, 1780 in Tervuren) was the son of Leopold Joseph, Duke of Lorraine and Élisabeth Charlotte d'Orléans. When his elder brother Francis Stephen, Duke of Lorraine, married the Archduchess Maria Theresa, daughter of Emperor Charles VI, Charles Alexander entered the Imperial service in 1737.
- Prinz Karl Alexander von Lothringen und Bar war Hochmeister des Deutschen Ordens, Generalfeldmarschall, Gouverneur und Generalkapitän der Niederlande. Prinz Karl Alexander von Lothringen, genannt Karl, war der Sohn des Herzogs Leopold und der Elisabeth Charlotte von Orléans. Seine Mutter war die Tochter von Herzog Philipp I. von Orléans und seiner Gemahlin Elisabeth Charlotte von der Pfalz. Sein älterer Bruder war Kaiser Franz I. Stephan. Seit seinem 4.
- Charles-Alexandre de Lorraine (Lunéville, 12 desembre de 1712 - castell de Tervuren, prop de Brussel·les, 4 juliol de 1780, inhumat el 10 a la Catedral de Brussel·les), fou governador general dels Països Baixos austríacs (1741-1780), Gran Mestre de l'Orde Teutònic (1761-1780) i cavaller de l'Orde del Toisó d'Or. Era el dotzè infant de Leopold I, duc de Lorraine i de Bar, i d'Elisabet Carlota d'Orleans.
- Karel Alexandr Lotrinský byl bratrem císaře Svaté říše římské Fratiška I. Štěpána a švagrem královny Marie Terezie. V letech 1761 - 1780 byl velmistrem Řádu německých rytířů.
- Karl Alexander Lothringen (oik. Karl Alexander, Lothringenin ja Barin prinssi) (12. joulukuuta 1712, Lunéville, Lothringen – 4. heinäkuuta 1780, Tervuren, Itävallan Alankomaat) oli Itävallan marsalkka ja keisarillisen armeijan tärkeimpiä komentajia Itävallan perimyssodassa ja seitsenvuotisessa sodassa, vaikka ei kyennytkään lyömään Fredrik II Suurta taistelukentällä. Hän oli Lothringenin herttua Leopoldin poika ja keisari Frans I Stefanin veli.
- Charles-Alexandre de Lorraine, gouverneur général des Pays-Bas autrichiens, grand maître de l’ordre Teutonique et chevalier de l'Ordre de la Toison d'or. Il était le douzième enfant de Léopold I, duc de Lorraine et de Bar, et d'Élisabeth Charlotte d'Orléans.
- Fájl:Charles Alexandre de Lorraine. jpg Károly Sándor, Lotaringia és Bar hercege, 1756. (Belga Királyi Könyvtár) Károly Sándor Emánuel, Lotaringia és Bar hercege (németül Prinz Karl Alexander von Lothringen und Bar, franciául Charles-Alexandre duc de Lorraine et de Bar);, Lotaringia és Bar hercege, császári-királyi tábornagy, Németalföld osztrák császári főkormányzója és főkapitánya (Generalstatthalter und Generalkapitän), a Német Lovagrend 52. nagymestere.
- Quando suo fratello maggiore Francesco III Stefano, duca di Lorena e di Bar dalla morte del padre, sposò l'arciduchessa Maria Teresa, figlia dell'Imperatore Carlo VI, il titolo ducale passò a Stanislao Leszczyński, nel 1737. Egli si trasferì a Vienna.
- ファイル:Martin van Meytens 007.
- Karel Alexander, hertog van Lotharingen en Bar, genoemd Karel van Lorreinen, was landvoogd van de Zuidelijke Nederlanden tussen 1741-1744 en 1749-1780. Hij was de zoon van Leopold van Lotharingen en een broer van keizer Frans I Stefan, die in 1736 getrouwd was met keizerin Maria Theresia van Oostenrijk. In 1744 trad hij in het huwelijk met aartshertogin Maria-Anna, zuster van Maria Theresia van Oostenrijk.
- Fyrst Karl Aleksander av Lorraine var sønn av Leopold Josef, hertug av Lorraine og Élisabeth Charlotte d'Orléans. Da den eldste broren hans Frans I Stefan, hertug av Lorraine, giftet seg med erkehertuginne Maria Teresia, som var datter til keiser Karl VI, gikk Karl Aleksander inn i keiserens tjeneste i 1737.
- Karol Aleksander Lotaryński – książę Lotaryngii i Baru, feldmarszałek austriacki, namiestnik Niderlandów Austriackich w latach 1744-1780, wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1761–1780, syn Leopolda Józefa Lotaryńskiego i Elżbiety Charlotty Burbon-Orleańskiej, młodszy brat cesarza Franciszka I Lotaryńskiego. Pochodził z alzackiej dynastii Vaudémont rządzącej księstwem Lotaryngii i Baru od XV wieku. Od najmłodszych lat przygotowywany był do kariery wojskowej.
- Príncipe Carlos Alexandre de Lorraine foi o filho de Leopoldo José, Duque de Lorena, e Elisabete Carlota de Orléans.
- Файл:Charles Alexandre de Lorraine.
- Prins Karl Alexander av Lorraine, född 12 december 1712, död 4 juli 1780, var en österrikisk militär När hans äldre bror Frans Stefan, hertig av Lothringen, gifte sig med ärkehertiginnan Maria Teresia, dotter till kejsar Karl VI, gick Karl Alexander in i den kejserliga armén 1737. Han deltog i österrikiska tronföljdskriget, där han besegrades vid Chotusitz, Hennersdorf, Hohenfriedberg och Rocoux.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
