| dbpprop:abstract
|
- The pre-Socratic Greek philosophers were active before Socrates or contemporaneously, but expounding knowledge developed earlier. The popularity of the term originates with Hermann Diels' work Die Fragmente der Vorsokratiker (The Fragments of the Pre-Socratics, 1903). Major analyses of Pre-Socratic thought have been made by Gregory Vlastos, Jonathan Barnes, Gordon Clark, and Friedrich Nietzsche in his Philosophy in the Tragic Age of the Greeks. Original name of them in antiquity was physiologoi (physical philosophers). Diogenes Laertius divides the physiologoi in two groups, Ionian and Italiote, headed by Anaximander and Pythagoras It may sometimes be difficult to determine the actual line of argument some pre-Socratics used in supporting their particular views. While most of them produced significant texts, none of the texts have survived in complete form. All that is available are quotations by later philosophers and historians, and the occasional textual fragment. The pre-Socratic philosophers rejected traditional mythological explanations for the phenomena they saw around them in favor of more rational explanations. These philosophers asked questions about "the essence of things": *From where does everything come? From what is everything created? How do we explain the plurality of things found in nature? How might we describe nature mathematically? Others concentrated on defining problems and paradoxes that became the basis for later mathematical, scientific and philosophic study. Later philosophers rejected many of the answers the early Greek philosophers provided but continued to place importance on their questions. Furthermore, the cosmologies proposed by them have been updated by views based on modern science.
- Als Vorsokratiker (altgriechisch προσωκρατικοὶ φιλόσοφοι prosôkratikoì philósophoi „vorsokratische Philosophen“) werden seit der deutschen Romantik diejenigen antiken griechischen Philosophen bezeichnet, die vor Sokrates lebten beziehungsweise von dessen Philosophieren noch nicht beeinflusst waren. Mit den Vorsokratikern begann etwa zwischen 600 und 400 v. Chr. die abendländische Philosophie.
- Se sol anomenar presocràtics als filòsofs grecs anteriors a Sòcrates, tot i que aquesta denominació tampoc és absolutament exacta, ja que alguns serien contemporanis d'ell i no anteriors (els pluralistes). La seva preocupació bàsica és ontològica, busquen l'essència o arché de les coses, del món, així com explicar el seu origen. Aquest terme va adquirir popularitat amb la publicació de l'obra Fragmente der Vorsokratiker de Hermann Diels el 1903, tot i que existeix des del segle XIX. Són els primers pensadors que intenten donar una explicació racional i no a partir de mites (tot i que els puguin usar com a metàfores puntuals) sobre el perquè del que ens envolta. Hi ha qui adopta la opinió segons la qual, els filòsofs sofistes potser haurien de ser inclosos com a "filòsofs presocràtics", tot i que la pràctica totalitat dels sofistes importants foren, de fet, contemporanis de Sòcrates. En general, no se'ls sol incloure ja que és justament la preocupació per la natura d'uns (presocràtics) i la preocupació política, social o humana dels altres (sofistes) la que marca una diferència destacable.
- Předsókratici, také předsókratovci nebo presokratici je souhrnné označení pro rané řecké filosofy před Sókratovým obratem a novým založením filosofie zhruba v polovině 4. století př. n. l. Představují různé pokusy o racionální výklad skutečnosti v období krize starších, tradičních společností a jejich mýtů. Z jejich spisů se vesměs zachovaly pouze zlomky, citáty v dílech pozdějších autorů, které se obvykle citují podle vydání Diels-Kranz jako: DK [číslo autora] A/B a [číslo zlomku] ("A" znamená nepřímá svědectví, "B" přímé citáty. ) Dělí se obvykle na několik skupin, například: Miléťané (přírodní filosofové), tj. Thalés z Milétu Anaximandros Anaximenés Pythagorejci: Pýthagorás Alkmaión Filolaos Timaios Eleaté: Xenofanés Parmenidés Zenón z Eleje Hérakleitos Anaxagoras Empedoklés Atomisté: Leukippos Démokritos Sofisté: Prótagorás Prodikos Gorgiás Hippiás Kritiás
- Se suele llamar filosofía presocrática al período de la historia de la filosofía griega que se extiende desde el comienzo mismo de esta, con Tales de Mileto, hasta las últimas manifestaciones del pensamiento griego no influidas por el pensamiento de Sócrates, aun cuando sean cronológicamente posteriores a él. Por lo tanto, se incluye dentro de los llamados "presocráticos" a todos los filósofos del siglo VI a. C. e incluso algunos del V a. C. La obra de estos pensadores antiguos no nos ha llegado sino fragmentariamente, en citas de autores posteriores, por lo que el estudio de sus doctrinas debe tener presente constantemente la forma de transmisión textual y la valoración de las fuentes.
- Esisokraatikoiksi kutsutaan niitä antiikin Kreikan filosofeja, jotka vaikuttivat 600 — 400-luvuilla eaa. Suurin osa heistä eli ennen Sokratesta, josta varsinaisen filosofian usein katsotaan alkaneen.
- Les Présocratiques sont, dans la Grèce antique, des penseurs qui participent aux origines de la philosophie, et qui ont vécu du milieu du VII siècle av. J. -C. jusqu'au IV siècle av. J. -C.. Certains présocratiques ne sont donc pas littéralement des présocratiques, comme les hédonistes, les Sophistes, Démocrite, Leucippe, etc. Ils sont considérés comme les initiateurs de certains aspects de la spéculation philosophique (philosophie de la nature par exemple). Leurs doctrines et leur vie, du fait de l'état lacunaire de nos sources, ne sont pas très bien connues. De plus, d'après ce qui nous reste de leurs écrits provenant des œuvres de philosophes ultérieurs, surtout Platon et Aristote, nous nous retrouvons face à des textes réinterprétés de manière parfois tendancieuse (par exemple Aristote, Métaphysique, livre A).
- Fájl:Thales. jpg ThalészFájl:Anaximenes. jpg Anaximenész A preszókratikus filozófia jelentése: Szókratész (Kr. e. 5-4 sz. ) előtti filozófia. A Kr. e. VI. sz. -tól Szókratészig tartó gondolkodást jelenti. Pl. : Xenophanész, Püthagorasz, Anaximenész, Anaximandrosz és Thalész görög filozófusok. A két legfontosabb preszókratikus filozófiai iskola a milétoszi (Thalész, Anaximandrosz, Anaximenész) és az eleai. A preszókratikus filozófusok Szókratész előtt avagy az ő kortársaként tevékenykedtek, de mindenképp az őt megelőző korszak világképét értelmezték. Számos preszókratikus filozófus esetében nehéz az érvelés tényleges menetét meghatározni, amelyek végső nézeteikhez vezettek. Annak ellénre, hogy legtöbbjük jelentős szövegeket hozott létre (általában " A természetről ' címmel), ezek közül egyik sem maradt fenn teljes formában. Csupán későbbi gondolkodók vagy történetírók által használt idézetek, és esetenként rövid töredékek (fragmentumok) maradtak ránk. A preszókratikusok első és legfontosabb értelmezője Arisztotelész. A preszókratikus filozófusok elvetették a világ és jelenségei hagyományos mitológiai magyarázatát, egy racionálisabb magyarázat javára. Legtöbbjük a következő alapvető kérdéseket fogalmazta meg: Honnan származik minden? Milyen anyagból áll valójában; mi az elsődleges anyag: princípium? Hogyan magyarázható a természetben található dolgok sokfélesége (pluralitás)? Hogyan írható le a természet matematikailag? Mások problémák és paradoxonok meghatározására koncentráltak, amelyek a későbbi matematikai, tudományos, és filozófiai vizsgálódások tárgyai lettek. Természetesen a korai görög gondolkodók kozmológiáját a modern tudományon alapuló nézetek felülbírálták. Az utókor számos magyarázatukat visszautasította, de folyamatos hangsúlyt helyezett a legkorábbi kérdésfeltevések jelentőségére. Platón számos nézetét a preszókratikusok véleményével párbeszédben fejtette ki (például Parmenidész c dialógus), Arisztotelész pedig elsőként tulajdonított történeti jeletnőséget a Szókratész előtti gondolkodóknak, akiknek maga is sokat köszönhetett.
- Il gruppo dei primi filosofi greci, comunemente chiamati presocratici, in quanto antecedenti lo sviluppo del pensiero di Socrate, include: Talete, Anassimandro e Anassimene, filosofi naturalisti della scuola di Mileto Eraclito l'oscuro Pitagora di Samo, fondatore della scuola pitagorica, a cui appartennero: Filolao di Crotone Alcmeone di Crotone Archita di Taranto Timeo di Locri Senofane di Colofone Parmenide il filosofo dell'essere, Zenone di Elea, e gli eleatici Empedocle ed Anassagora, pluralisti gli atomisti Leucippo e Democrito Diogene di Apollonia Protagora e i sofisti. Spesso risulta difficile definire esattamente il pensiero dei filosofi presocratici così come ricostruire le argomentazioni che essi utilizzarono a sostegno delle loro teorie. Analoga sorte è toccata alle loro opere, andate perse nel corso dei secoli. Ciò che rimane dei loro scritti sono solo le citazioni di alcuni filosofi e storici antichi oltre a qualche raro frammento salvatosi dall'oblio. I filosofi presocratici rigettarono le tradizionali interpretazioni mitologiche dei fenomeni a favore di spiegazioni più razionali. Essi si chiedevano: Quale è l'origine delle cose? Quale è la sostanza di tutte le cose? Come possiamo spiegare la molteplicità delle cose che esistono in natura? Che rapporto intercorre tra unità e molteplicità? Benché quasi tutte le soluzioni cosmologiche dei primi pensatori greci siano state surclassate, in seguito, da riflessioni più complesse e soprattutto da conoscenze scientifiche più approfondite e metodiche, la filosofia non ha mai smesso di interrogarsi sulle questioni da essi sollevate. È da notare che la classificazione "presocratici" è stata da alcuni abbandonata a favore della più esatta denominazione di "presofisti" che denoterebbe meglio questo gruppo di pensatori, in quanto sono stati per primi i sofisti che hanno spostato la speculazione dai piani ontologico e cosmologico a quelli antropologico ed etico.
- ソクラテス以前の哲学者（そくらてすいぜんのてつがくしゃ、フォアゾクラティカーとも）とは初期ギリシアの哲学者（紀元前6世紀から前4世紀）のことである。
- Presocratische filosofie is de naam die gegeven wordt aan de oud-Griekse wijsbegeerte die aan Socrates (469 - 399 v. Chr. ) voorafging. Daartoe behoren overigens ook enkele tijdgenoten van Socrates die wegens hun denken toch gerekend worden tot deze groep van presocraten of presocratici.
- Førsokratikerne var de greske filosofer som tidsmessig kommer før Sokrates (ca 470-399 f Kr), og de regnes som opphavsmenn til den vestlige filosofi. De første virket tidlig på 500-tallet f. Kr. Selve begrepet førsokratikerne, som stammer fra Cicero, sier noe om et organiseringsprinsipp innenfor antikk gresk filosofi; filosofien defineres i forhold til Sokrates og Platon og forbereder deres komme. Begrepet er dermed ikke nødvendigvis saksvarende og rettferdig overfor filosofene begrepet dekker. Den førsokratiske filosofi deles vanligvis inn etter «skoledannelser». Vi har bevart lite skriftlig etter førsokratikerne, og i stor grad er det fragmenter, ofte hos senere filosofer som i forbifarten kommenterer en av førsokratikerne. Det sier seg selv at førsokratikerne dermed blir vanskelige å forstå.
- Filozofia przedsokratejska – okres w filozofii starożytnej przed wystąpieniem Sokratesa, obejmujący filozofów przyrody i często ujmowanych w osobną kategorię sofistów. Presokratyków łączy zainteresowania filozofią przyrody. Odrzucają jednocześnie tradycyjne, mityczne wyjaśnienia zjawisk fizycznych. Postawili oni pytanie o pratworzywo (arche), z którego został zbudowany świat. Pierwszą odpowiedź – zasadą świata jest woda dał Tales z Miletu. Podawano także inne stany materii: Anaksymenes zaproponował powietrze, a Heraklit – ogień. Wielka synteza, którą opracował Empedokles przyjmowała cztery żywioły – wodę, ogień, powietrze i ziemię – jako podstawowe elementy (substancje), z których zbudowane są wszystkie rzeczy materialne. Teoria ta dominowała w antycznej i średniowiecznej fizyce. Alternatywna teoria Anaksagorasa przyjmowała nieskończenie wielką liczbę podstawowych substancji obecnych w każdej rzeczy. Bardziej abstrakcyjnym ujęciem natury rzeczy była filozofia Anaksymandra, który za prazasadę ujął bezkres i pitagorejczyków, którzy za zasadę uznali liczbę. Następnie presokratycy postawili problem powstawania i przemijania rzeczy. Proponowaną przez Empedoklesa przyczynę tych zmian były kosmiczne siły miłości i nienawiści, zbliżające do siebie albo oddalające cztery żywioły, z których zbudowany był świat. Zdaniem Anaksagorasa przyczyną zmian na świecie był poruszający rzeczy rozumny duch. Warunkiem ruchu na świecie była zdaniem Leucypa próżnia, która otaczała cząstki materii – atomy. Atomy miały różne właściwości, bo różniły się od siebie kształtem, położeniem, prędkością i porządkiem, ale stale się mechanicznie zderzając i łącząc tworzą nowe rzeczy. Idee Leucypa rozwinął w system materialistyczny Demokryt. Ostatnim wielkim problem filozofii presokratycznej był problem bytu, który zdawał się być harmonijny i stały w opozycji do zmiennych i chaotycznych zjawisk przyrody. Taki obraz świata pochodzący od pitagorejczyków rozwinął eleata Parmenides doktryną jedności bytu: "Byt jest a niebytu nie ma". Byt uzyskał takie atrybuty jak: wieczność, ciągłość, nieruchomość, niepodzielność i niezmienność. Doświadczenie zmysłowe oszukuje nas pokazując przejawy zmienności, ale do prawdy o bycie można dojść wyłącznie na podstawie dociekań rozumowych. Filozofowie szkoły elejskiej prześcigali się w wynajdowaniu sprzeczności w rozumowaniu opartego na założeniu, że ruch w świecie jest możliwy (najbardziej znanymi argumentami były paradoksy Zenona z Elei). Zasadę jedności bytu odrzucił Heraklit, który za podstawowe zasady świata uznał nieprzerwany ciąg stawania się i przemijania, nieodwracalność czasu oraz wojnę przeciwieństw, którym jednak rządzi pozaświatowy logos – mądrość. Człowiek rozumem nie może poznawać bezpośrednio bytu, ale może osiągnąć myślenie zgodne z logosem. Poglądy filozofów przedsokratejskich są trudne do odtworzenia, ponieważ nie mamy kompletnej wersji żadnego ważniejszego tekstu. Wszystko, czym dysponujemy, to zapytania późniejszych filozofów i historyków oraz drobne fragmenty tekstów oryginalnych.
- Os filósofos pré-socráticos são, como sugere o nome, os filósofos anteriores a Sócrates. Contudo essa divisão se dá mais propriamente devido ao objeto de sua filosofia em relação à novidade introduzida por Sócrates, do que à cronologia - pois que, temporalmente, alguns dos ditos pré-socráticos são contemporâneos a Sócrates, ou mesmo posteriores a ele (no caso de alguns sofistas). Primeiramente esses filósofos, também chamados de "naturalistas" ou filósofos da physis (natureza - entendendo-se este termo não em seu sentido corriqueiro, mas como realidade primeira, originária e fundamental¹, ou o que é primário, fundamental e persistente, em oposição ao que é secundário, derivado e transitório²), tinham como escopo especulativo o problema cosmológico, ou cosmo-ontológico, e buscavam o princípio das coisas. Num segundo momento, com tal problemática entrando em crise, surge a sofística, e o foco muda do cosmo para o homem e o problema moral. Os principais filósofos pré-socráticos (e suas escolas) foram: Escola Jônica: Tales de Mileto, Anaximenes de Mileto, Anaximandro de Mileto e Heráclito de Éfeso; Escola Itálica: Pitágoras de Samos, Filolau de Crotona e Árquitas de Tarento; Escola Eleata: Xenófanes, Parmênides de Eléia, Zenão de Eléia e Melisso de Samos. Escola da Pluralidade: Empédocles de Agrigento, Anaxágoras de Clazômena, Leucipo de Abdera e Demócrito de Abdera. Quanto aos sofistas, não houve propriamente uma escola, mas pode-se dividi-los em alguns blocos Primeira geração: Protágoras e Górgias Segunda geração: Pródico de Céos, Hípias e Antifonte Eristas e sofistas políticos
- Presocraticii erau filosofii greci care l-au precedat pe Socrate şi care au făcut speculaţii despre Natură în ansamblu. Trăsătura comună a presocraticilor este că au încercat să găsească în natură un element care să explice universul. Critica la care i-a supus Socrate a dat filosofiei un nou punct de plecare şi explică faptul că toţi gânditorii s-au situat în istorie prin raportarea la Socrate.
- Досократики — условное название древнегреческих философов раннего периода (VI—V века до н. э. ), а также их преемников IV в. до н. э. , творивших вне русла аттической сократической и софистической традиций. Условным это название является потому, что многие из виднейших досократиков действовали уже после жизни Сократа.
- Försokratiker (omkring 600-400 f. Kr) är samlingsnamnet på de första kända filosoferna som verkade före Sokrates. Den västerländska filosofins historia börjar med försokratikerna, som anses ha varit de första som ställde frågor om världen utan att nöja sig med mytologiska och antropomorfierade svar. Kända försokratiker inkluderar Thales från Miletos, Parmenides och Herakleitos. Genom att utarbeta teorier om världen och dess samband, som inte blandade in mytiska förklaringar, och sedan utsätta dem för kritik, granskning och diskussion utvecklades det vetenskapliga arbetsättet. Man kan på god grund säga att det var då vetenskapen, som vi känner den, började, även om man tidigare arbetat med problem i fysik och matematik. De försokratiska filosofernas frågeställningar sökte efter en övergripande förklaring till universum. Deras frågor kretsade därför kring metafysiska frågor, som sökandet efter ett urämne, arche. En viktig försokratiska skola var de joniska naturfilosoferna. I matematiken kan det nya synsättet beskrivas så att då man tidigare var nöjd med att man fått fram en formel för att bygga ett altare eller dela upp en vinst, så var nu beviset för formeln viktigt. Att filosofin börjar med Thales som menade att allt bestod av vatten kan ha avskräckt en och annan student, men den metod som användes, att ta fram en djärv hypotes och utsätta den för skarp kritik så ett en bättre hypotes kan uppstå ur spillrorna, skulle komma att visa sig vara den grund som byggde den västliga civilisationen med dess vetenskap och teknologi.
- Sokrates öncesi düşünürler, bilinen anlamda filozof kelimesini ilk kullanan ve felsefeyi sistematiklestirme yönünde belirleyici bir rol oynayan düşünür Sokrates'e göre yapılan bir felsefe tarihi dönemleştirmesidir. Bu dönem, M. Ö. 6. yüzyıl M. Ö. 5. yüzyılda yaşamış düşünürleri içine alır. Sokrates, kendisi ve düşünceleri hakkında sahip olunan bilgiler dolayısıyla, felsefe tarihinin bir çeşit miladı olarak ele alınabilmekte, kendisinden önce ve kendisinden sonraki felsefi gelişmenin yönünü belirleyecek ya da açıklayabilecek şekilde değerlendirilebilmektedir. Sokrat öncesi düşünürler geniş ve etkili bir dönemi kapsar, ilkçağ felsefesinin daha felsefi düşünsel araçların yokluğunda en hareketli ve zengin dönemini oluşturur. Bir anlamda felsefi düşüncenin temellerinin atılmasını sağlayan düşünürlerdir bunlar. Thales, Heraklitos, Anaksimenes, Parmanides, Zeno, Pisagor, Protagoras gibi isimler ilk olarak belirtilebilir, ancak daha geniş bir liste sözkonusudur. Bu düşünürler, bir kaç önemli okul içinde toplanırlar ve başlıcaları şöyle belirtilebilir:
- Філософи античного періоду до Сократа (800 - 500 рр. д. Р. Х.)
- 前苏格拉底哲学是西方哲学中，在苏格拉底之前的哲学流派。我们有时候很难找到这个时期的哲学家们用来支持他们各自论点的原话，尽管他们写出了十分重要的文本，但却都没有保留下来。我们现在所能看到的思想都是摘录自后来的哲学家、历史学家或者一些偶然发现的残本中。 从那个时代开始，哲学家们就反对过去由传统对世界作出的神秘主义解释，他们试图通过理性进行重新诠释。他们追问诸如此类的问题： 万物从何而来？ 万物由什么构成？ 我们如何解释自然事物的多元性？ 我们如何通过数学描述自然？ 他们所提出的问题和悖论成为了后代研究数学、科学和哲学的基本问题。尽管这个时期的哲学家所作出的宇宙论已经被基于现代科学的观点所取代，后代哲学家也不同意他们对其他问题所作出的答案，但这些问题的重要性是公认的。 米利都学派 泰勒斯Thales(624-546 BC) 阿那克西曼德Anaximander(610-547 BC) 阿那克西美尼Anaximenes(585-525 BC) 毕达哥拉斯学派 毕达哥拉斯Pythagoras(582-496 BC) 阿尔克莽Alcmaeon of Croton(450 BC左右) 赫拉克利特Heraclitus (535-475 BC) 埃利亚学派 色诺芬尼Xenophanes(570-470 BC) 巴门尼德Parmenides(510-440 BC) 埃利亚的芝诺Zeno of Elea(490-430 BC) 多元论者 恩培多克勒Empedocles (490-430 BC) 阿那克萨哥拉Anaxagoras(500-428 BC) 原子论者 德谟克利特Democritus (460-370 BC) 留基伯Leucippus (450 BC左右) 智者学派 普罗塔哥拉Protagoras(481-420 BC)
|
| rdfs:comment
|
- The pre-Socratic Greek philosophers were active before Socrates or contemporaneously, but expounding knowledge developed earlier. The popularity of the term originates with Hermann Diels' work Die Fragmente der Vorsokratiker (The Fragments of the Pre-Socratics, 1903). Major analyses of Pre-Socratic thought have been made by Gregory Vlastos, Jonathan Barnes, Gordon Clark, and Friedrich Nietzsche in his Philosophy in the Tragic Age of the Greeks.
- Als Vorsokratiker (altgriechisch προσωκρατικοὶ φιλόσοφοι prosôkratikoì philósophoi „vorsokratische Philosophen“) werden seit der deutschen Romantik diejenigen antiken griechischen Philosophen bezeichnet, die vor Sokrates lebten beziehungsweise von dessen Philosophieren noch nicht beeinflusst waren. Mit den Vorsokratikern begann etwa zwischen 600 und 400 v. Chr. die abendländische Philosophie.
- Se sol anomenar presocràtics als filòsofs grecs anteriors a Sòcrates, tot i que aquesta denominació tampoc és absolutament exacta, ja que alguns serien contemporanis d'ell i no anteriors (els pluralistes). La seva preocupació bàsica és ontològica, busquen l'essència o arché de les coses, del món, així com explicar el seu origen.
- Předsókratici, také předsókratovci nebo presokratici je souhrnné označení pro rané řecké filosofy před Sókratovým obratem a novým založením filosofie zhruba v polovině 4. století př. n. l. Představují různé pokusy o racionální výklad skutečnosti v období krize starších, tradičních společností a jejich mýtů.
- Se suele llamar filosofía presocrática al período de la historia de la filosofía griega que se extiende desde el comienzo mismo de esta, con Tales de Mileto, hasta las últimas manifestaciones del pensamiento griego no influidas por el pensamiento de Sócrates, aun cuando sean cronológicamente posteriores a él. Por lo tanto, se incluye dentro de los llamados "presocráticos" a todos los filósofos del siglo VI a. C. e incluso algunos del V a. C.
- Esisokraatikoiksi kutsutaan niitä antiikin Kreikan filosofeja, jotka vaikuttivat 600 — 400-luvuilla eaa. Suurin osa heistä eli ennen Sokratesta, josta varsinaisen filosofian usein katsotaan alkaneen.
- Les Présocratiques sont, dans la Grèce antique, des penseurs qui participent aux origines de la philosophie, et qui ont vécu du milieu du VII siècle av. J. -C. jusqu'au IV siècle av. J. -C.. Certains présocratiques ne sont donc pas littéralement des présocratiques, comme les hédonistes, les Sophistes, Démocrite, Leucippe, etc. Ils sont considérés comme les initiateurs de certains aspects de la spéculation philosophique (philosophie de la nature par exemple).
- Fájl:Thales. jpg ThalészFájl:Anaximenes. jpg Anaximenész A preszókratikus filozófia jelentése: Szókratész (Kr. e. 5-4 sz. ) előtti filozófia. A Kr. e. VI. sz. -tól Szókratészig tartó gondolkodást jelenti. Pl. : Xenophanész, Püthagorasz, Anaximenész, Anaximandrosz és Thalész görög filozófusok. A két legfontosabb preszókratikus filozófiai iskola a milétoszi (Thalész, Anaximandrosz, Anaximenész) és az eleai.
- ソクラテス以前の哲学者（そくらてすいぜんのてつがくしゃ、フォアゾクラティカーとも）とは初期ギリシアの哲学者（紀元前6世紀から前4世紀）のことである。
- Presocratische filosofie is de naam die gegeven wordt aan de oud-Griekse wijsbegeerte die aan Socrates (469 - 399 v. Chr. ) voorafging. Daartoe behoren overigens ook enkele tijdgenoten van Socrates die wegens hun denken toch gerekend worden tot deze groep van presocraten of presocratici.
- Førsokratikerne var de greske filosofer som tidsmessig kommer før Sokrates (ca 470-399 f Kr), og de regnes som opphavsmenn til den vestlige filosofi. De første virket tidlig på 500-tallet f. Kr. Selve begrepet førsokratikerne, som stammer fra Cicero, sier noe om et organiseringsprinsipp innenfor antikk gresk filosofi; filosofien defineres i forhold til Sokrates og Platon og forbereder deres komme.
- Filozofia przedsokratejska – okres w filozofii starożytnej przed wystąpieniem Sokratesa, obejmujący filozofów przyrody i często ujmowanych w osobną kategorię sofistów. Presokratyków łączy zainteresowania filozofią przyrody. Odrzucają jednocześnie tradycyjne, mityczne wyjaśnienia zjawisk fizycznych. Postawili oni pytanie o pratworzywo (arche), z którego został zbudowany świat. Pierwszą odpowiedź – zasadą świata jest woda dał Tales z Miletu.
- Os filósofos pré-socráticos são, como sugere o nome, os filósofos anteriores a Sócrates. Contudo essa divisão se dá mais propriamente devido ao objeto de sua filosofia em relação à novidade introduzida por Sócrates, do que à cronologia - pois que, temporalmente, alguns dos ditos pré-socráticos são contemporâneos a Sócrates, ou mesmo posteriores a ele (no caso de alguns sofistas).
- Presocraticii erau filosofii greci care l-au precedat pe Socrate şi care au făcut speculaţii despre Natură în ansamblu. Trăsătura comună a presocraticilor este că au încercat să găsească în natură un element care să explice universul. Critica la care i-a supus Socrate a dat filosofiei un nou punct de plecare şi explică faptul că toţi gânditorii s-au situat în istorie prin raportarea la Socrate.
- Досократики — условное название древнегреческих философов раннего периода (VI—V века до н. э. ), а также их преемников IV в. до н. э. , творивших вне русла аттической сократической и софистической традиций.
- Försokratiker (omkring 600-400 f. Kr) är samlingsnamnet på de första kända filosoferna som verkade före Sokrates. Den västerländska filosofins historia börjar med försokratikerna, som anses ha varit de första som ställde frågor om världen utan att nöja sig med mytologiska och antropomorfierade svar. Kända försokratiker inkluderar Thales från Miletos, Parmenides och Herakleitos.
- Sokrates öncesi düşünürler, bilinen anlamda filozof kelimesini ilk kullanan ve felsefeyi sistematiklestirme yönünde belirleyici bir rol oynayan düşünür Sokrates'e göre yapılan bir felsefe tarihi dönemleştirmesidir. Bu dönem, M. Ö. 6. yüzyıl M. Ö. 5. yüzyılda yaşamış düşünürleri içine alır.
- Філософи античного періоду до Сократа (800 - 500 рр. д. Р. Х.)
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
