| dbpprop:abstract
|
- Positivism is a philosophy that holds that the only authentic knowledge is that which is based on actual sense experience. Metaphysical speculation is avoided. Though the positivist approach has been a 'recurrent theme in the history of western thought from the Ancient Greeks to the present day' and appears in Ibn al-Haytham's 11th Century text Book of Optics, the concept was first coined by Auguste Comte, widely considered the first modern sociologist, in the middle of the 19th century. In the early 20th century, logical positivism—a stricter and more formal version of Comte's basic thesis—sprang up in Vienna and grew to become one of the dominant movements in American and British philosophy. The positivist view is sometimes referred to as a scientistic ideology, and is often shared by technocrats who believe in the necessity of progress through scientific progress, and by naturalists, who argue that any method for gaining knowledge should be limited to natural, physical, and material approaches. In psychology, a positivistic approach is favoured by behaviourism and dominated the field during the rise of behaviourism. As an approach to the philosophy of science deriving from Enlightenment thinkers like Pierre-Simon Laplace (and many others), positivism was first systematically theorized by Comte, who saw the scientific method as replacing metaphysics in the history of thought, and who observed the circular dependence of theory and observation in science. Comte was thus one of the leading thinkers of the social evolutionism school of thought.
- Unter dem Begriff Positivismus werden in der Philosophie Richtungen erfasst, die die Erkenntnis auf die Interpretation „positiver Befunde“ beschränken. Das Wort „positiv“ wird dabei wie in den Naturwissenschaften gebraucht, in denen man von einem „positiven Befund“ spricht, wenn eine Untersuchung unter vorab definierten Bedingungen einen Nachweis erbrachte. Der Positivismus geht in der Namensgebung und ersten Institutionalisierung auf Auguste Comte (1798–1857) zurück und wurde unter diesem und seinen Nachfolgern im 19. Jahrhundert vorübergehend zu einem weltumspannenden humanistischen Religionsersatz ausgebaut, der alles Transzendente aus den Überlegungen ausschloss. Zwischen der erkenntnistheoretischen Position, die vor allem die Wissenschaftsdiskussion auf sich zog, und dem institutionalisierten Positivismus, der einen Religionsersatz anstrebte, entstanden im Verlauf des 19. Jahrhunderts erhebliche Spannungen.
- El positivisme és el sistema de filosofia basat en l'experiència i en el coneixement empíric dels fenòmens naturals. En virtut d'això, el positivisme considera la metafísica i la teologia com a sistemes de coneixement imperfectes i inadequats.
- Pozitivismus je epistemologické a metodologické stanovisko, případně způsob myšlení, který se chce vyhnout spekulaci a vycházet jen z „daného“, z jednotlivých ověřitelných faktů. Je kriticky zaměřen proti metafyzice, ontologii a všem spekulativně orientovaným filosofiím.
- El Positivismo es una corriente o escuela filosófica que afirma que el único conocimiento auténtico es el conocimiento científico, y que tal conocimiento solamente puede surgir de la afirmación positiva de las teorías a través del método científico. El positivismo deriva de la epistemología que surge en Francia a inicios del siglo XIX de la mano del pensador francés Augusto Comte y del británico John Stuart Mill y se extiende y desarrolla por el resto de Europa en la segunda mitad de dicho siglo. Según la misma, todas las actividades filosóficas y científicas deben efectuarse únicamente en el marco del análisis de los hechos reales verificados por la experiencia. Esta epistemología surge como manera de legitimar el estudio científico naturalista del ser humano, tanto individual como colectivamente. Según distintas versiones, la necesidad de estudiar científicamente al ser humano nace debido a la experiencia sin parangón que fue la Revolución Francesa, que obligó por primera vez a ver a la sociedad y al individuo como objetos de estudio científico.
- Positivismi on varsinaisesti 1800-luvulla syntynyt filosofinen suuntaus, jonka mukaan todellista tietoa on vain tieteellinen tieto, jollaista voidaan synnyttää ainoastaan päätymällä positiiviseen lopputulokseen tieteellisten teorioiden pätevyydestä tiukkaa tieteellistä menetelmää hyödyntämällä. Tämän vuoksi positivismi pyrki rajoittumaan välittömiin havaintoihin, tehden mahdollisimman vähän käsitteellisiä oletuksia. Positivismin perustajana pidetään Auguste Comtea, joka katsoi tieteellisen menetelmän korvaavan metafysiikan ajattelun historiassa, ja näki teorian ja havainnon välillä molemminpuolisen riippuvuuden. Sana positivismi tulee sanasta positiivinen, jota käytettiin luonnehtimaan selvästi havaittavaa tosiasiaa. Myöhemmin positivismin perinnettä on jatkanut ennen kaikkea looginen empirismi, josta sen kannattajat käyttivät alkuvaiheessa nimitystä looginen positivismi.
- Le terme positivisme désigne un ensemble de courants qui dérivent principalement de la pensée d'Auguste Comte : au départ, le positivisme scientifique d'Auguste Comte (1798-1857), développé de 1830 à 1845, l'évolution du positivisme d'Auguste Comte vers une forme "religieuse", avec sa "religion" de l'humanité (1847-1857), le positivisme juridique, le positivisme logique fondé dans les années 1920 par le Cercle de Vienne, certains courants du positivisme anglais qui dérivent de l'altruisme comtien, enfin le néopositivisme contemporain. Le positivisme a fortement marqué la plupart des domaines de la pensée occidentale, y compris dans le monde anglo-saxon. Même si la plupart des philosophes contemporains considère le positivisme comme dépassé, il n'en reste pas moins qu'un certain esprit positiviste subsiste à travers certaines formes de pensées, et que les structures qu'il a contribué à mettre en place en sont fortement marquées.
- A pozitivizmust mint irányzatot elsőként Auguste Comte foglalta össze, de jelentős még John Stuart Mill és Ernst Mach jelenléte is az irányzatban A pozitivizmus egy filozófiai irányzat, amely két időszakban, a 19. század végén és a 20. század elején volt jellemző az európai filozófiában. Ezen irányzatokban közösnek tekinthető a filozófia tudományos jellegű, racionális megközelítése és a tudomány pozitív szerepének hangsúlyozása az életünk javításában. Alapvetően a fejlődő polgárság nézete, ezért liberális szemléletnek tekintjük. Ebben a szemléletben egyesül a felvilágosodás racionalizmusa és a hegeli dialektika, de főleg a ténytiszteletre épül. Az eszme szerint nincsen szükség gyors átalakulásra, a változásokat csak az emberek közvetlen tapasztalata segítheti elő. Az embert természeti lényként fogja fel, nem társadalmi lényként, továbbá kimondja, hogy az embernek nincsen szabad akarata, tehát nem dönthet saját belátása szerint. "Azt mondta, hogy csak az van, ami észlelhető; nincs asztal, vannak fényhullámok, amik innen jönnek, meg tapintási érzetek…" (Dávid Gyula, Budapesti Szkeptikus Konferencia 2007. ) Kiegészítés: Amennyiben kronológikus síkon ábrázolnánk elhelyezésképpen ide sorolhatnánk Ady Endre Új versek című kötetét 1906-ból. A század elején az uralkodó filozófiai irányzat a pozitivizmus volt. A pozitivitás lényegében elveti a transzcendens létezését és csak is kizárólag a tapasztalat során fogadja el a realitást. Bacon és Comte terjesztette el ezt a filozófiai irányzatot. Bacon szerint "Káosz és Cupido mindennek az alapja. " Comte: 3 szakasz törvénye: - Teológia: természeti erőkkel - Metafizika: filozófiai érvekkel - Pozitivista: tudományokkal magyarázza a világ jelenségeit
- Il positivismo è un movimento filosofico e culturale ispirato ad alcune idee guida fondamentali riferite in genere alla esaltazione del progresso e del metodo scientifico che nasce in Francia nella prima metà dell’800 e che si diffonde nella seconda metà del secolo a livello europeo e mondiale. Il positivismo non si configura dunque come un pensiero filosofico organizzato in un definito sistema come quello che aveva caratterizzato la filosofia idealistica.
- 実証主義（じっしょうしゅぎ、独: Positivismus、英: positivism、仏: positivisme）は、学問上の学派、学者らの態度の一つであり、19世紀以降の自然科学・工学の急激な進歩と社会的成功を目の当りにしたことで、知識の形態として科学だけが有効だと見なすようになり、科学で知識を統一しようと試みた考え方・態度である。 「positive」は、もともと「（神によって）置かれた」を意味するラテン語「positivius」に由来する。この原義から転じて、実証主義における「positive」とは、経験的に裏付けられたものを意味する。 直接的経験で与えられないものごとを、ことごとく頭ごなしに否定する傾向があるので、"positivism"ポジティヴィズムとはnegativismネガティヴィズムである、と指摘されることもある。
- Het positivisme is een filosofische stroming die haar wortels heeft gevonden in het sterke vooruitgangsgeloof en de autonomiegedachte (het sterkst uitgewerkt door Immanuel Kant) van verlichtingsdenkers en Franse Revolutionairen. In tegenstelling tot deze laatsten, hadden positivistische denkers een reformistische in plaats van een revolutionaire instelling.
- Positivisme -n: filosofisk retning som kun bygger på kjensgjerninger gitt gjennom erfaring. All viten er begrenset til sansedata, og denne viten kan kun nås gjennom metodisk og vitenskapelig observasjon av "virkeligheten". Idealet til positivismen er naturvitenskapen og spesielt innenfor fysikk og matematikk, hvor forskning er basert på observerbare data. Man søker en gjerne etter vitenskapelige lover som styrer samfunnet på samme måte som de vi finner i fysikken. Metafysikk avvises, da erkjennelse kun kan baseres på empiri. Vi kan skille mellom tre ulike former for positivisme: 1 Den klassiske positivisme er preget av tenkere som Claude Saint-Simon (1760-1825), Auguste Comte (1798-1857) og John Stuart Mill (1806-1873). Bakgrunnen er den naturvitenskapelige metodens høye prestisje på slutten av 1800-tallet, naturvitenskapelige forklaringer blir idealet for alle vitenskaper. All forklaring er årsaksforklaring. 2) Empiriokritisismen søker å finne grunnlaget for erkjennelsen i de rene sansefornemmelsene. De grunnleggende elementer i verden er farve, lyd, trykk, varme og andre tilsvarende sanseinntrykk. Vitenskapenes oppgave er å føre sine grunnbegreper tilbake til disse sansefornemmelsene. Begreper som atom, ting og sjel er logiske konstruksjoner som er laget på grunnlag av rene sansedata. Disse konstruksjonene har vært nyttige i menneskenes kamp for å overleve, og idet de mister denne funksjonen, bør de forkastes. De viktigste representantene for empiriokritisismen er Ernst Mach (1838-1916) og Richard Avenarius (1843-1896). 3)Logisk positivisme Den logiske positivismen er en reaksjon på oppfatningen om at filosofien også kan nå erkjennelse av verden a priori, dvs. gjennom tenkning. Filosofiske påstander som foregir å si noe om verden er metafysiske og kognitivt meningsløse. Påstander som har kognitiv mening kan deles i to grupper: 1) Setninger som kan formuleres innen logikk og matematikk. Disse setningene kalles analytiske setninger, de sier ikke noe om verden, bare om forholdet mellom symboler. 2) Setninger som sier noe om verden. Disse setningene er enten enkle setninger, basissetninger, som gjengir sanseerfaringer, eller de er logiske funksjoner av basissetningene. Ved hjelp av sanseerfaring er det mulig å avgjøre sannhetsverdien av enhver påstand som sier noe om verden. Alle vitenskaper arbeider for å finne lovmessigheter mellom sansbare fenomener, og det er ingen avgjørende logisk eller metodologisk forskjell mellom vitenskapene. Derfor kan alle vitenskaper samordnes innenfor én enhetsvitenskap. Den logiske positivisme oppsto i tilknytning til Wienerkretsen, og viktige representanter for denne retningen var Rudolf Carnap, Moritz Schlick, Philipp Frank og Arne Næss.
- Pozytywizm - kierunek myśli w filozofii i literaturze zainicjowany przez Augusta Comte'a w połowie XIX wieku (Kurs filozofii pozytywnej) i kontynuowany do czasów współczesnych. Podstawowa teza pozytywizmu głosi, że jedynie prawdziwą wiedzą jest wiedza naukowa, która może być zdobyta tylko dzięki pozytywnej afirmacji teorii za pomocą empirycznej metody naukowej. Mimo że z czasem metoda naukowa odeszła od pozytywistycznej afirmacji teorii na rzecz jej falsyfikacji, to jednak pozytywizm we współczesnej postaci nadal jest kojarzony ze światopoglądem naukowym - wręcz czasem nazywany ideologią naukową - i jako taki bywa często podzielany przez technokratów, wierzących w konieczność rozwoju przez postęp nauki. W Polsce oddziaływanie tego nurtu myśli przejawiało się początkowo głównie w literaturze, która w kraju pod rozbiorami nie tylko przeciwstawiała się literackiemu romantyzmowi, głosząc wiarę w postęp i zdobycze nauki, ale także postulowała kulturalną i gospodarczą odbudowę przez pracę u podstaw.
- Positivismo é um conceito que possui distintos significados, englobando tanto perspectivas filosóficas e científicas do século XIX quanto outras do século XX. O positivismo era a maneira de pensar que o pensamento positivo realizava os desejos, que ele tinha "poderes". Do seu início, com Augusto Comte na primeira metade do século XIX até o seu apogeu e crise no século XX, o sentido da palavra mudou radicalmente, incorporando diferentes sentidos, muitos deles opostos ou contraditórios entre si. Nesse sentido, há correntes de outras disciplinas que se consideram "positivistas" sem guardar nenhuma relação com a obra de Comte. Exemplos paradigmáticos disso são o Positivismo Jurídico, do austríaco Hans Kelsen, e o Positivismo Lógico, de Rudolph Carnap, Otto Neurath e seus associados. Para Comte, o Positivismo é uma doutrina filosófica, sociológica e política. Surgiu como desenvolvimento sociológico do Iluminismo, das crises social e moral do fim da Idade Média e do nascimento da sociedade industrial - processos que tiveram como grande marco a Revolução Francesa. Em linhas gerais, ele propõe à existência humana valores completamente humanos, afastando radicalmente a teologia e a metafísica (embora incorporando-as em uma filosofia da história). Assim, o Positivismo associa uma interpretação das ciências e uma classificação do conhecimento a uma ética humana radical, desenvolvida na segunda fase da carreira de Comte.
- Pozitivismul este un curent filozofic al cărui teză principală este că singura cunoaştere autentică este cea ştiinţifică, iar aceasta nu poate veni decât de la afirmarea pozitivă a teoriilor prin aplicarea strictă a metodei ştiinţifice. A fost conceput de Auguste Comte.
- Позитиви́зм — направление в методологии науки, объявляющее единственным источником истинного, действительного знания эмпирические исследования и отрицающее познавательную ценность философского исследования. Позитивисты объединили логический и эмпирический методы в единый научный метод. Сущность единого для всех наук метода, обеспечивающего надежным и достоверным знанием закономерностей природы, была выражена в манифесте «Венского кружка», опубликованного в 1929 г. : «Мы охарактеризовали научное миропонимание в основном посредством двух определяющих моментов. Во-первых, оно является эмпиристским и позитивистским: существует только опытное познание, которое основывается на том, что нам непосредственно дано (das unmittelbar Gegebene). Тем самым устанавливается граница для содержания легитимной науки. Во-вторых, для научного миропонимания характерно применение определенного метода, а именно метода логического анализа» . Основная цель позитивизма — борьба с метафизикой. Под ней понимались термины, которым ничего не соответствовало в реальности, например, энтелехия, эфир и т. п. Поиск научного метода преследовал цель найти свободные от метафизических предрассудков достоверные основания знания. Позитивисты считали надежным знание, которое должно опираться на нейтральный опыт, а единственной, познавательно ценной формой знаний, по их мнению, является эмпирическое описание фактов. Для выражения результатов наблюдения должны использоваться особые «протокольные предложения», Мориц Шлик писал: «первоначально под „протокольными предложениями“ понимались — как это видно из самого наименования — те предложения, которые выражают факты абсолютно просто, без какого-либо их переделывания, изменения или добавления к ним чего-либо ещё, — факты, поиском которых занимается всякая наука и которые предшествуют всякому познанию и всякому суждению о мире. Бессмысленно говорить о недостоверных фактах. Только утверждения, только наше знание могут быть недостоверными. Поэтому если нам удается выразить факты в „протокольных предложениях“, без какого-либо искажения, то они станут, наверное, абсолютно несомненными отправными точками знания» . Позитивизм оказал влияние на методологию естественных и общественных наук (особенно 2-й половины XIX века).
- Positivism (fr. positivisme), benämning på olika filosofiska riktningar som strävat efter att grunda tänkandet på "fakta", det vill säga kunskap som baseras på sinneserfarenhet. Genom empiriska studier försöker forskaren hitta egenskaper hos studieobjektet som återkommer också i andra fall och situationer. När man kartlagt ett tings regelbundenheter ger detta möjlighet att förutsäga, och ingripa i, ett skeende. Det som kan förutsägas (till exempel att jorden kommer att snurra ett varv runt solen under nästa år) är det som kan betraktas som kunskap. Det som inte kan vägas eller mätas betraktas som mindre intressant och man tenderar att se verkligheten som lineär. Det mänskliga tänkandet anses enligt positivismen ha genomgått tre stadier: Det teologiska stadiet där skeendena i världen ansågs beroende av gudar och andar. Det metafysiska stadiet där skeendena i världen ansågs beroende av krafter och energier hos alla ting, till exempel hos atomer. Det positiva stadiet där man insett att skeenderna i världen inte går, och inte behöver, förklaras. Termen positivism myntades ursprungligen av Henri de Saint-Simon, men utvecklades främst av 1800-talssociologen Auguste Comte. En annan positivist var James Mill som uppfostrade sin son John Stuart Mill i positivistisk anda. Med termen positivism avses ofta logisk positivism. Inom psykologin tillämpas positivismen av de behavioristiska och operationalistiska skolorna.
- Pozitivizm, olguculuk iki felsefi düşünceye verilen addır. Her iki düşüncenin de teoloji ve metafizik içermeyen, sadece fiziksel veya maddi dünyanın gerçeklerine dayanan bilim anlayışı vardır. daha eski olan pozitivism Auguste Comte'un 19. yy. da ortaya attığı düşüncedir. daha yeni olan mantıksal pozitivizm 1920'de Viyana Çevresi tarafından kurulmuştur. Yapısal antrolopolojist Edmund Leach 1966 Henry Myers derslerinde pozitivizmi şu şekilde tanımlamıştır. Pozitivizm ciddi bilimsel sorgunun, bir dış kaynaktan gelen nihai sebepleri aramayan ama direkt gözleme açık olan gerçekler arasındaki ilişkilerle sınırlı olmasını söyleyen görüştür. Pozitivizm aynı zamanda hukuki pozitivizm adı verilen hukuk görüşünün de ismidir. Doğa yasalarına ters olarak hukuki sistemlerin evrimsel yollarla bağımsız olarak tanımlanabileceğini öne sürer. Hukuki pozitivizm, bazen kanunlara içeriği ne olursa olsun uyulmalıdır şeklinde de anlaşılmıştır. Carlos Nino bu iki anlayışın ilkine 'metodolojik' ikincisine ise 'ideolojik' ismini vererek ayırmış ve sadece ilkinin felsefi olarak savunulabilir olduğunu öne sürmüştür. Felsefede olgularla desteklenen ya da olgularla ilgili verilere dayanan bilginin tek sağlam bilgi türü olduğu görüşü Genel çizgileriyle Olguculuk, deney konusu edilebilecek olgularla ilgili, yani en geniş anlamıyla bilimsel bilginin sağlam bilgi olduğunu vurgular. pozitivizm terimini ilk kullanan Saint Simon(Sen Simon)dur Bu felsefeyi geliştirip sistemleştiren temsilcisi August Comte(Ogüst Komt) Fransız devriminden sonra oluşan toplumsal karmaşayı yeni bir toplumsal düzenleme ve reformla ortadan kaldırmayı isteyen bir fransız düşünür… Aynı zamanda sosyolojinin de kurucusudur. Comte toplumu bilim yoluyla yeni baştan düzenlemeyi amaçlamıştır. COmte'a göre toplumun kuruluşunu sağlayacak tek şey pozitivizmdir. *onun pozitivizminin en önemli özelliği; “doğanın mutlak ve yüce bir amacı olduğu” düşüncesini reddetmesidir. Ayrıca Comte, olguları araştırmak ve varlıklar arasındaki sabit ilişkileri gözetlemek gerektiğini savunur. Comte,"Tarihi Toplumsal Evre" anlayışını "Üç Hal Kanunu" ile açıklar. Teolojik evre:fenomenlerin tanrısal ya da manevi nedenlerle açıklandığı evre insanların her şeyi din ile açıkladığı bu dönem ortaçağa kadar uzanır. Metafizik evre:olayların oluşunun soyut kuvvetlerle açıklandığı dönem toplumsal olayların özgürlük eşitlik gibi soyut kavramlarla açıklanması 1789 a kadar sürmüştür. Pozitif evre:bu evrede insan sadece gözlemlenebilir olana yönelir. yalnızca olaylar arasındaki yasalar ya da değişmez bağlantılar incelenir. Ona göre bu evre insan düşüncesinin ve gelişiminin en yüksek basamağıdır. Comte bu süreci bir insanın çocukluktan yetişkinliğe geçiş aşamalarına benzetir. *comte“pozitivizm niçinlerle uğraşmaz ama nasılları iyi bilir” ilkesini koyar. Olguculuk tarihsel olarak, Avrupa'da Aydınlanma'nın ve yeniçağ bilimlerindeki önemli gelişmelerin bir sonucudur.A. comte’nin asıl amacı,toplum olaylarını bilimsel yönetmelerle inceleyerek topluma yeni bir şekil,yeni bir yön vermektir. Bunun için sosyolojiyi bilim olarak kurmuştur. Sosyolojiye fizik ve matematiğin yöntemlerini uygulamaya çalışmıştır. Bu bakımdan pozitivizm, deneyci felsefenin bir türüdür. Comte, fiziğin yöntemi ile olgular dünyasının doğru olarak bilmenin mümkün olduğuna inanır. Olguların bilgisi olayların özünü ve gerçek nedenini vermez. Ama olayları idare eden kanunları verir. Bu kanunlarla,gelecek hakkında öngörüde bulunuruz. Olguculuğun çağımızdaki gelişimi yeni olguculuk genel adını taşır. Yeni olguculuk; mantıksal atomculuk, genel semantik, mantıksal pozitivizm akımlarında belirir. Bu akımlar genel olarak felsefe sorunlarını dil sorunlarına indirgerler.
- Позитиві́зм — парадигмальна гносео-методологічна установка, відповідно до якої позитивне знання може бути отримане як результат суто наукового (не філософського) пізнання; програмно-сцієнтистський пафос П. полягає у відмові від філософії («метафізики») як пізнавальної діяльності, що володіє в контексті розвитку конкретно-наукового пізнання синтезуючим і прогностичним потенціалом; — філософський напрям, що ґрунтується на зазначеній установці. В еволюції П. можуть бути виділені наступні етапи: І — так званий «перший позитивізм»; ІІ — «другий П. »; ІІІ — «третій П. » або неопозитивізм, представлений аналітичною філософією (Куайн, Поппер, Айдукевич, Лукасевич, Котарбіньский, Г. Райл, Дж. Уїсдом, П. Строссон, Дж. Остин, М. Блек, Н. Малкольм, Н. Гудмен, А. Пап та ін. ) і Віденським гуртком, на основі якого оформляється логічний позитивізм (Шлік, Карнап, Нейрат, Ф. Вайсман, Г. Фейгль, Г. Ган, В. Крофт, Ф. Кауфман, К. Гедель і ін. ); IV — постпозитивізм, у рамках якого намічається очевидна тенденція до пом'якшення вихідного методологічного радикалізму й установка на аналітику ролі соціокультурних чинників у динаміку науки.
- 實證主義是一種哲學思想。廣義而言，任何種類的哲學體系，只要囿於經驗材料；拒絕、排斥先驗或形而上學的思辨，都為實證主義。狹義而言，實證主義則指法國哲學家孔德(Auguste Comte)的哲學。這條目內主要介紹狹義的實證主義。 孔德生長的時代，正是一個宣揚理性主義及科學思想發端的時代，在「科學萬能」思想的衝擊下，人們對形上學產生懷疑，逐漸以注重經驗的科學方法觀察、研究事物，探求事實的本原和變化的現象。 實證主義又稱實證論，其中心論點是：事實必須是透過觀察或感覺經驗，去認識每個人身處的客觀環境和外在事物。實證論者認為，雖然每個人接受的教育不同，但他們用來驗證感覺經驗的原則，並無太大差異。實證主義的目的，在希望建立知識的客觀性。 孔德認為人類，非生而知道萬事萬物，必須經由學習過程，從不同的情境中獲得知識。透過直接或間接的感覺、推知或體認經驗，並且在學習過程中進一步推論還沒有經驗過的知識。超越經驗或不是經驗可以觀察到的知識，不是真的知識。 孔德在其所寫的《實證哲學》一書裡，認為人類進化分成三階段： 一是神學階段，蓋人類對於自然界的力量和某些現象感到懼怕，因此就以信仰和膜拜來解釋面對自然界的變化； 二是玄學階段，以形而上或普遍的本質階段，解釋一切現象； 三是實證階段，也就是科學的階段，運用觀察、分類，以及分類性的資料，探求事物彼此的關係，此法獲得的結果，才是正確可信的。 實證主義反對神秘玄想，主張以科學方法建立經驗性的知識。這種思想恰巧與柏拉圖的理型論相反，柏拉圖認為只有觀念才是真實的，感官都是虛幻的。 19世紀中葉，英國數學家維根斯坦，結合實證主義中，重經驗的學說和符號邏輯學說，成為邏輯實證論。符號邏輯就是將代數的方法和符號，應用在邏輯上。這種理論運用邏輯，達成具有像數學那樣明顯和確實的結論。
|
| rdfs:comment
|
- Positivism is a philosophy that holds that the only authentic knowledge is that which is based on actual sense experience. Metaphysical speculation is avoided. Though the positivist approach has been a 'recurrent theme in the history of western thought from the Ancient Greeks to the present day' and appears in Ibn al-Haytham's 11th Century text Book of Optics, the concept was first coined by Auguste Comte, widely considered the first modern sociologist, in the middle of the 19th century.
- Unter dem Begriff Positivismus werden in der Philosophie Richtungen erfasst, die die Erkenntnis auf die Interpretation „positiver Befunde“ beschränken. Das Wort „positiv“ wird dabei wie in den Naturwissenschaften gebraucht, in denen man von einem „positiven Befund“ spricht, wenn eine Untersuchung unter vorab definierten Bedingungen einen Nachweis erbrachte.
- El positivisme és el sistema de filosofia basat en l'experiència i en el coneixement empíric dels fenòmens naturals. En virtut d'això, el positivisme considera la metafísica i la teologia com a sistemes de coneixement imperfectes i inadequats.
- Pozitivismus je epistemologické a metodologické stanovisko, případně způsob myšlení, který se chce vyhnout spekulaci a vycházet jen z „daného“, z jednotlivých ověřitelných faktů. Je kriticky zaměřen proti metafyzice, ontologii a všem spekulativně orientovaným filosofiím.
- El Positivismo es una corriente o escuela filosófica que afirma que el único conocimiento auténtico es el conocimiento científico, y que tal conocimiento solamente puede surgir de la afirmación positiva de las teorías a través del método científico.
- Positivismi on varsinaisesti 1800-luvulla syntynyt filosofinen suuntaus, jonka mukaan todellista tietoa on vain tieteellinen tieto, jollaista voidaan synnyttää ainoastaan päätymällä positiiviseen lopputulokseen tieteellisten teorioiden pätevyydestä tiukkaa tieteellistä menetelmää hyödyntämällä. Tämän vuoksi positivismi pyrki rajoittumaan välittömiin havaintoihin, tehden mahdollisimman vähän käsitteellisiä oletuksia.
- A pozitivizmust mint irányzatot elsőként Auguste Comte foglalta össze, de jelentős még John Stuart Mill és Ernst Mach jelenléte is az irányzatban A pozitivizmus egy filozófiai irányzat, amely két időszakban, a 19. század végén és a 20. század elején volt jellemző az európai filozófiában.
- Il positivismo è un movimento filosofico e culturale ispirato ad alcune idee guida fondamentali riferite in genere alla esaltazione del progresso e del metodo scientifico che nasce in Francia nella prima metà dell’800 e che si diffonde nella seconda metà del secolo a livello europeo e mondiale. Il positivismo non si configura dunque come un pensiero filosofico organizzato in un definito sistema come quello che aveva caratterizzato la filosofia idealistica.
- Het positivisme is een filosofische stroming die haar wortels heeft gevonden in het sterke vooruitgangsgeloof en de autonomiegedachte (het sterkst uitgewerkt door Immanuel Kant) van verlichtingsdenkers en Franse Revolutionairen. In tegenstelling tot deze laatsten, hadden positivistische denkers een reformistische in plaats van een revolutionaire instelling.
- Positivisme -n: filosofisk retning som kun bygger på kjensgjerninger gitt gjennom erfaring. All viten er begrenset til sansedata, og denne viten kan kun nås gjennom metodisk og vitenskapelig observasjon av "virkeligheten". Idealet til positivismen er naturvitenskapen og spesielt innenfor fysikk og matematikk, hvor forskning er basert på observerbare data. Man søker en gjerne etter vitenskapelige lover som styrer samfunnet på samme måte som de vi finner i fysikken.
- Pozytywizm - kierunek myśli w filozofii i literaturze zainicjowany przez Augusta Comte'a w połowie XIX wieku (Kurs filozofii pozytywnej) i kontynuowany do czasów współczesnych. Podstawowa teza pozytywizmu głosi, że jedynie prawdziwą wiedzą jest wiedza naukowa, która może być zdobyta tylko dzięki pozytywnej afirmacji teorii za pomocą empirycznej metody naukowej.
- Positivismo é um conceito que possui distintos significados, englobando tanto perspectivas filosóficas e científicas do século XIX quanto outras do século XX. O positivismo era a maneira de pensar que o pensamento positivo realizava os desejos, que ele tinha "poderes".
- Pozitivismul este un curent filozofic al cărui teză principală este că singura cunoaştere autentică este cea ştiinţifică, iar aceasta nu poate veni decât de la afirmarea pozitivă a teoriilor prin aplicarea strictă a metodei ştiinţifice. A fost conceput de Auguste Comte.
- Позитиви́зм — направление в методологии науки, объявляющее единственным источником истинного, действительного знания эмпирические исследования и отрицающее познавательную ценность философского исследования.
- Positivism (fr. positivisme), benämning på olika filosofiska riktningar som strävat efter att grunda tänkandet på "fakta", det vill säga kunskap som baseras på sinneserfarenhet. Genom empiriska studier försöker forskaren hitta egenskaper hos studieobjektet som återkommer också i andra fall och situationer. När man kartlagt ett tings regelbundenheter ger detta möjlighet att förutsäga, och ingripa i, ett skeende.
- Pozitivizm, olguculuk iki felsefi düşünceye verilen addır. Her iki düşüncenin de teoloji ve metafizik içermeyen, sadece fiziksel veya maddi dünyanın gerçeklerine dayanan bilim anlayışı vardır. daha eski olan pozitivism Auguste Comte'un 19. yy. da ortaya attığı düşüncedir. daha yeni olan mantıksal pozitivizm 1920'de Viyana Çevresi tarafından kurulmuştur. Yapısal antrolopolojist Edmund Leach 1966 Henry Myers derslerinde pozitivizmi şu şekilde tanımlamıştır.
- Позитиві́зм — парадигмальна гносео-методологічна установка, відповідно до якої позитивне знання може бути отримане як результат суто наукового (не філософського) пізнання; програмно-сцієнтистський пафос П.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
