| dbpprop:abstract
|
- Victor II, born Gebhard, Count of Calw, Tollenstein, and Hirschberg, was Pope from 1055 to 1057. He was one of a series of German reform Popes.
- Viktor II. , auch Victor II. war als Gebhard I. Bischof von Eichstätt von 1042 bis 1057 und als fünfter Deutscher von 1055 bis 1057 Papst.
- Víctor II (de nom Gebhard de Dollnstein-Hirschberg) va ser Papa de l'Església Católica del 1055 al 1057. Fill d'un baró de Suàbia, el comte Hartwing de Calw, i parent de l'emperador Enric III, va ser nomenat bisbe d'Eichstät el 1042, als 24 anys d'edat, gràcies a la influència del seu oncle el bisbe Gerhard de Ratisbona. Des de la seva posició va ajudar a progressar les polítiques i interessos de l'emperador Enric i es va convertir en un dels seus principals asesors. El setembre de 1054, a Magúncia, va ser nomenat Papa per Enric III i una delegació romana encapçalada per Hildebrant. Va ser consagrat en la catredal de Sant Pere, i el seu pontificat s'emmarca en la reforma gregoriana. Al juny de 1055, Víctor II es trobà amb l'emperador a Florència, on va celebrar un concili que va reforçar la condemna de Lleó IX al matrimoni dels sacerdots, la simonia i la pèrdua dels bens de l'Església. El 1056 es va desplaçar a Alemanya per sol·licitar la protecció imperial davant dels normands. Durant la seva estada en terres germanes Enric III va morir, deixant en el tron al seu fill de sis anys Enric IV i com a regent la seva vídua la emperadriu Agnès de Poitou. Victor II va morir poc després a Arezzo, el 28 de juny de 1057, a causa de la malària. Fou enterrat a la ciutat de Ravenna. Després de la seva mort, i aprofitant el buit de poder a Alemanya on governava un emperador que era sols un nen i una regent totalment inexperta, la noblesa romana va tornar a ser la institució determinant en l'elecció papal, i Víctor II es convertiria en l'últim Papa nomenat per un emperador alemany.
- Viktor II. , rodným jménem Gebhard, hrabě Dollnstein-Hirschberg byl papežem od 13. dubna 1055 až do své smrti. Od svých 24 let byl biskupem v Eichstättu, na tento stolec ho, stejně jako na stolec papežský, prosadil německý císař Jindřich III.
- Víctor II. (De nombre Gebhard de Dollnstein-Hirschberg).. Papa nº 153 de la Iglesia católica de 1055 a 1057. Hijo de un barón suabo, el conde Hartwing de Calw, y pariente del emperador Enrique III, fue nombrado obispo de Eichstätt en 1042, cuando contaba 24 años de edad, gracias a la influencia de su tío, el obispo Gerhard de Ratisbona. Desde esa posición apoyó las políticas e intereses del emperador Enrique y se convirtió en uno de sus principales asesores. Fue nominado al papado en Maguncia, en septiembre de 1054, por Enrique III,y una delegación romana encabezada por Hildebrando, futuro papa Gregorio VII, siendo consagrado en la catedral de San Pedro, y su pontificado se enmarca en la reforma gregoriana. En junio de 1055, Víctor II se encontró con el emperador en Florencia, donde celebró un concilio que reforzó la condena de León IX al matrimonio de los sacerdotes, la simonía y la pérdida de los bienes de la Iglesia. En 1056 se desplazó a Alemania para solicitar la protección imperial frente a los normandos. Durante su estancia en tierras germanas Enrique III falleció, dejando en el trono a su hijo de seis años Enrique IV y como regente su viuda la emperatriz Agnes de Poitou. Victor II falleció poco después en Arezzo, el 28 de junio de 1057, a causa de la malaria siendo enterrado en la ciudad de Rávena. Tras su muerte, y aprovechando el vacio de poder en Alemania con un emperador que es sólo un niño y una regente totalmente inexperta, la nobleza romana volverá a ser la institución determinante en la elección papal y Víctor II se convertirá en el último Papa nombrado por un emperador alemán.
- Paavi Victor II olli paavina 13. huhtikuuta 1055 – 28. heinäkuuta 1057. Hänen oikea nimensä oli Gebhard, ja hän oli Calwin, Tollensteinin ja Hirschnergin kreivi ja keisari Henrik III:n sukulainen. Hänen isänsä oli schwabenilainen paroni, kreivi Harwig von Calw. Victor vihittiin paaviksi Roomassa 13. huhtikuuta 1055, ja hän oli Hildebrandin uudistusajan paaveja. Regensburgin piispa Gebhardin, keisari Henrik III:n sedän, painostuksesta hänet nimitettiin 24-vuotiaana Eichstädtin piispaksi. Asemassaan hän ajoi Henrikin etuja, ja hän nousi pian keisarin lähimpien neuvonantajien joukkoon. Henrik asetti hänet paaviehdokkaaksi Mainzissa syyskuussa 1054. Tätä olivat vaatineet Hildebrandin johtamat roomalaiset lähettiläät, joilla todennäköisesti oli tarkoituksena riistää keisarilta yksi tämän pätevimmistä kannattajista. Kesäkuussa 1055 Victor tapasi keisarin Firenzessä, jossa pidetyssä kirkolliskokouksessa vahvistettiin Leo IX:n tuomio kirkonmiesten avioliittoja, simoniaa ja kirkon omaisuuden katoamista kohtaan. Seuraavan vuonna hänet kutsuttiin keisarin luokse, ja hän oli Henrikin kanssa tämän kuollessa 5. lokakuuta 1056. Henrikin alaikäisen lapsen Henrik IV:n huoltajana ja keisarinna Agnes de Poitoun neuvonantajana Victorilla oli paljon valtaa, jota hän käytti rauhan ylläpitämiseksi keisarikunnassa ja paavin aseman vahvistamiseksi paronien pyrkimyksiä vastaan. Hän kuoli Arezzossa pian Italiaan paluunsa jälkeen 28. heinäkuuta 1057. Hänen seuraajansa oli Stefanus X. Victorin läheiset kannattajat halusivat kuljettaa hänen ruumiinsa haudattavaksi Eichstädtiin. Ennen kuin he pääsivät kaupunkiin, muutamat Ravennan asukkaat ottivat ruumiin haltuunsa ja hautasivat sen Santa Maria Rotondan kirkkoon, joka on myös Theodorik Suuren hautapaikka.
- Victor II ou Gebhard de Dollnstein-Hirschberg était un pape allemand.
- Fájl:Papst Victor II. jpg II. Viktor képe a San Paolo fuori le mura bazilikában II. Viktor léphetett a pápai trónra a történelem folyamán 153. -ként. A mindmáig uralkodó nyolc német egyházfő egyikeként lépett a katolikus egyház vezető hivatalába. Másrészről Viktor egyike volt azoknak a reformpápáknak, akiket Hildebrand bíboros nyomására ismert el a császár és a lateráni zsinat is. Ennek megfelelően Viktor pontifikátusa követte azokat a nyomokat, amelyeken IX. Leó pápa is járt.
- Victor II, geboren als Gebhard van Dollnstein-Hirschberg was paus van de Rooms-Katholieke Kerk van 1055 tot 1057 en bloedverwant van keizer Hendrik III van het Heilige Roomse Rijk. Hij was een van de Duitse pausen tijdens de hervormingen door Paus Gregorius VII. Hij was ingezegend in de Sint-Pietersbasiliek te Rome op 13 april 1055. Zijn vader was een baron uit Zwaben, Harwig von Calw, en Victor werd gedoopt als Gebhard. Na aandringen van een andere Gebhard, bisschop van Regensburg, een oom van Hendrik III, werd hij op 24-jarige leeftijd aangesteld als bisschop van Eichstätt. In die positie wis hij de belangen van de keizer te dienen, en werd hij uiteindelijk een van Hendriks belangrijkste adviseurs. Hij werd voorgedragen als paus door Hendrik III in september 1054 in Mainz, na aandringen door een Romeinse delegatie die werd geleid door Hildebrand, de latere Paus Gregorius VII, die vermoedelijk probeerde het rijk van Hendrik te beroven van een van zijn meest capabele verdedigers. In juni 1055 ontmoette Victor II de keizer in Florence, en in een vergadering besloten zij de veroordeling door Paus Leo IX van het huwelijk door priesters en het verlies van Kerkelijk bezit opnieuw kracht bij te zetten. In het daaropvolgende jaar werd hij bij Hendrik III geroepen, en hij was bij hem toen deze stierf te Botfeld te Harz op 5 oktober 1056. Als hoeder van Hendrik III's zoon Hendrik IV en adviseur van keizerin Agnes van Poitou, de moeder van Hendrik IV en regentes van het Heilige Roomse Rijk, beschikte Victor II nu over enorme macht, welke hij gebruikte om vrede zeker te stellen door het hele keizerrijk en het pausschap te versterken tegen de agressie van de baronnen. Hij stierf kort na zijn terugkeer in Italië, in Arezzo, op 28 juli 1057. Victors gevolg wenste zijn resten over te brengen naar de kathedraal van Eichstätt om hem daar te begraven. Maar nog voor zij de stad bereikten werden zijn resten al gestolen door de inwoners van Ravenna, en hij werd aldaar begraven in de kerk van Santa Maria Rotonda, tevens de laatste rustplaats voor Theodorik de Grote. Hoewel de geschiedenis van de Rooms-Katholieke Kerk acht Duitse pausen heeft gekend, is Victor II slechts een van de drie pausen die stamde van het grondgebied dat vandaag de dag door Duitsland wordt beslagen. De andere twee zijn Paus Clemens II en de huidige paus, Paus Benedictus XVI.
- Viktor II, født Gebhard, greve av Calw, Tollenstein og Hirschnerg var pave fra 1055 til 1057. Han var en slektning av keiser Henrik III, og var den ene av en serie tyske paver under Hildebrands reformbevegelse. Han ble innsatt som pave i St. Peterskirken i Roma den 13. april 1055. Hans far var en schwabisk greve, Harwig av Calw. Etter insistering fra biskop Gebhard av Regensburg, ble han 24 år gammel utnevnt til biskop av Eichstätt. I denne stillingen støttet han keiser Henriks interesser og ble en av keiserens nærmeste rådgivere. Han ble foreslått som pave av keiseren i Mainz i september 1054. Navnet Viktor kommer fra victor, som betyr seierherre. Da han ble spurt om å ta i mot valget, stilte han som betingelse at Henrik III erklærte seg beredt til å gi Kirkestaten tilbake «det som rettelig tilkom den»; med det var ment noen områder som Henrik hadde bemektiget seg. Henrik overdro da hertugdømmet Spoleto og den delen av landskapet Marche som lå rundt Fermo, og dessuten hertugdømmet Benevento til Kirkestaten. Da først tok «seierherren» Gebhard på seg paveverdigheten. I juni 1055 møtte Viktor keiseren i Firenze og holdt et råd som igjen satte Leo IXs fordømmelse av presteekteskap, simoni og tap av kirkelig eiendom i kraft. Det følgende året ble han kalt til keiseren, og han var sammen med Henrik III da keiseren døde i Botfeld i Harz 5. oktober 1056. Som verge for Henriks sønn Henrik IV og rådgiver for keiserinne Agnes fikk Viktor nå enorm makt, som han brukte for å opprettholde fred i keiserriket og styrke pavedømmet mot angrep fra adelen. Han døde kort etter sin hjemkomst til Italia den 28. juni 1957 i Arezzo. Han ble etterfulgt av Stefan X (Fredrik av Lothringen). Viktor ønsket å bli begravet i katedralen i Eichstätt. Men før levningene nådde byen, ble de bemektiget av noen borgere av Ravenna, som begravet ham i kirken Santa Maria Rotonda, gravsted også for Teoderik den store.
- Wiktor II, papież – jego pontyfikat przypadał w okresie od 13 kwietnia 1055 do 28 lipca 1057. Właściwie Gebhard, hrabia Calw, Tollenstein i Hirschbergu, ur. ok. 1018. Według danych, będących w posiadaniu Watykanu, Gebhard urodził się w Bawarii. Źródła niemieckie wymieniają natomiast Szwabię, jako miejsce jego narodzin. Jego rodzicami byli hrabia Hartwig i hrabina Baliza, był krewnym cesarza Henryka III. Jego wujem był biskup Ratyzbony Gebhard III. W 1042 roku biskup Ratyzbony zaproponował, wówczas jeszcze królowi, Henrykowi kandydaturę Gebharda na urząd biskupa Eichstatt. Henryk początkowo się wahał, gdyż Gebhard miał jedynie 24 lata, lecz uległ namowom sędziwego arcybiskupa Bardo z Moguncji. Wybór okazał się trafny. Gebhard był dobrym biskupem i stronnikiem cesarza. Był wśród osób, które pojechały z nim na koronację do Rzymu w 1046 roku, brał udział w synodzie w Moguncji w październiku 1049 roku, któremu przewodniczył papież Leon IX. Gebhard był również obecny przy spotkaniach cesarza z papieżem w Ratyzbonie i Bambergu w 1053 roku. W tym czasie był już najbardziej wpływowym doradcą Henryka III. To właśnie za jego sprawą niemiecka armia, która w 1053 roku szła, by połączyć się z wojskami papieża Leona IX w wojnie przeciwko Normanom, została zawrócona. Później Gebhard, już jako papież, żałował, że doradził cesarzowi takie posunięcie. W tym samym 1053 roku Gebhard został, w imieniu trzyletniego Henryka IV, regentem Bawarii. Miał wówczas okazję, by udowodnić swoją lojalność, broniąc tronu Bawarii przed zakusami księcia Konrada, hrabiów z Scheyern oraz swojego własnego wuja, biskupa Gebharda z Ratyzbony. Po śmierci Leona IX na dwór w Moguncji przybył we wrześniu 1054 roku, na czele rzymskiej legacji, kardynał Hildebrand. Posłowie prosili cesarza, by desygnował Gebharda na papieża. Henryk wyraził zgodę, lecz Gebhard odmówił przyjęcia godności. W marcu 1055 roku Gebhard uzależnił swą zgodę od zwrócenia Stolicy Apostolskiej wszystkich odebranych jej dóbr. 13 kwietnia 1055 roku Gebhard został formalnie obrany papieżem i przyjął imię Wiktor II. Jako papież kontynuował walkę swojego poprzednika z symonią i konkubinatem wśród duchownych. Cieszył się poparciem cesarza, dlatego też uzyskał o wiele więcej, niż udało to się Leonowi IX. 4 czerwca 1055 roku Wiktor II zwołał synod we Florencji. Uczestniczył w nim sam cesarz oraz 120 biskupów. Synod potwierdził dawne dekrety przeciwko symonii, a nieprzestrzegający ich biskupi zostali usunięci ze stanowisk. Wiktor wysłał również list do króla Leónu (w Hiszpanii), Ferdynanda I, w którym groził mu ekskomuniką, jeśli ten nie uzna praw Henryka do cesarskiego tronu. Ferdynand spełnił żądania papieża. W początkach 1056 roku Wiktor odesłał Hildebranda do Francji z zadaniem kontynuowania walki z symonią i konkubinatem. Ustanowił również dwóch legatów papieskich, arcybiskupów Raimbauda z Arles i Pontiusa z Aix, którzy mieli wspomagać Hildebranda w południowej Francji. Wezwany pilnie przez cesarza do Niemiec, przybył Wiktor do Goslar we wrześniu 1056 roku. Towarzyszył cesarzowi do Botfield, gdzie Henryk zmarł. Przed śmiercią cesarz potwierdził prawa sześcioletniego Henryka IV oraz ustanowił papieża regentem cesarstwa. 28 października odbył się pogrzeb Henryka III. Tego samego dnia papież dopilnował, by Henryk IV został koronowany na cesarza. Wiktor umacniał prawa Henryka do tronu, biorąc udział w obradach rady cesarskiej i pilnując, by możni byli posłuszni małoletniemu władcy. W końcu papież przekazał regencję matce Henryka i powrócił w lutym 1057 roku do Rzymu. 14 czerwca powołał Fryderyka na stanowisko kardynała San Crisogono, zyskując w ten sposób przyjaźń jego brata, potężnego księcia Godefreya z Lorraine. Następnie udał się do Toskanii, gdzie rozsądzał spory. Zmarł tam 28 lipca. Zgodnie z życzeniem papieża, jego szczątki wieziono do Eichstatt, gdzie miał zostać pochowany. Po drodze jednak mieszkańcy Rawenny odebrali przemocą ciało wiozącym je osobom i pochowali papieża w kościele Santa Maria Rotonda, gdzie spoczął obok Teodoryka Wielkiego, króla Ostrogotów.
- Vítor II (Gebhard de Hischberg) foi Papa entre 13 de Abril de 1055 e 28 de Julho de 1057. Era bispo de Eichstädt. Promoveu a reforma da Igreja, atacando a simonia. Presidiu ao concílio de Florença. No ano em que morreu convocou sínodo de Latrão, que foi depois transferido para a Toscânia. Morreu em Arezzo, vítima de malária. Foi o último papa alemão até a eleição de Bento XVI em 2005.
- Papa Victor al II-lea (în germană Viktor II. ) a fost cel de al cincelea papă german al Romei (1055-1057) .
- Виктор II (лат. Victor PP. II, в миру граф Геберт Доленштейн-Гиршберг нем. Gebhard, Grafen von Dollnstein-Hirschberg); — папа римский с 17 апреля 1055 по 28 июля 1057. Племянник Генриха III. Одно время был регентом Баварии, а после избрания папой и смерти Генриха — и всей империи при Генрихе IV. Просил похоронить себя в Германии, однако его тело было похищено и погребено жителями Равенны. Файл:Papst Victor II. jpg Файл:Victor II PG. JPG
- Viktor II, född Gebhard av Dollnstein-Hirschberg cirka 1018 i Bayern eller Schwaben, död 28 juli 1057 i Arezzo, var påve från den 13 april 1055 till sin död, 28 juli 1057.
- Віктор II, сто п'ятдесят другий папа Римський (13 квітня 1055 — 18 липня 1057, за джерелами Ватикану народився у Баварії, за німецькими джерелами - у Швабії. Його батьками були граф Гартвіг і графиня Баліза. Його дядьком був імператор Священної Римської імперії Генріх III. У віці 24 років Гебхард був призначений єпископом Айхштетським, у 1053 році став виконувати обов'язки регента Баварії при малолітньому синові Генріха III - майбутньому імператорі Генріхові IV. Номінований папою у вересні 1054 року в Майнці у присутності римської делегації на чолі зГульдебрандом - майбутнім папою Григорієм VII. У червні 1055 року папа зустрів Генріха III у Флоренції, де за їх участю відбувся синод, який підтвердив рішення папи Лева IX щодо церковних шлюбів та симонії. Після смерті імператора Генріха III у 1056 році Віктор II, як опікун малолітнього Генриха IV і регент імперії, отримав надзвичайну владу, яку використовував для зміцнення миру в імперії. Оберігаючи права малолітнього Генриха IV, брав участь у засіданнях імперської ради. Помер у Римі, бажав, щоб його поховали у Айхштеті, проте якісь мешканці Равенни викрали його тіло та поховали поряд з могилою Теодориха Великого.
- 教宗维克托二世（拉丁语：Victor II，约1018年—1057年7月28日），原名Gebhard Graf von Calw，出身于神圣罗马帝国，1055年4月13日至1057年7月28日在位。
|
| rdfs:comment
|
- Victor II, born Gebhard, Count of Calw, Tollenstein, and Hirschberg, was Pope from 1055 to 1057. He was one of a series of German reform Popes.
- Viktor II. , auch Victor II. war als Gebhard I. Bischof von Eichstätt von 1042 bis 1057 und als fünfter Deutscher von 1055 bis 1057 Papst.
- Víctor II (de nom Gebhard de Dollnstein-Hirschberg) va ser Papa de l'Església Católica del 1055 al 1057. Fill d'un baró de Suàbia, el comte Hartwing de Calw, i parent de l'emperador Enric III, va ser nomenat bisbe d'Eichstät el 1042, als 24 anys d'edat, gràcies a la influència del seu oncle el bisbe Gerhard de Ratisbona. Des de la seva posició va ajudar a progressar les polítiques i interessos de l'emperador Enric i es va convertir en un dels seus principals asesors.
- Viktor II. , rodným jménem Gebhard, hrabě Dollnstein-Hirschberg byl papežem od 13. dubna 1055 až do své smrti. Od svých 24 let byl biskupem v Eichstättu, na tento stolec ho, stejně jako na stolec papežský, prosadil německý císař Jindřich III.
- Víctor II. (De nombre Gebhard de Dollnstein-Hirschberg).. Papa nº 153 de la Iglesia católica de 1055 a 1057. Hijo de un barón suabo, el conde Hartwing de Calw, y pariente del emperador Enrique III, fue nombrado obispo de Eichstätt en 1042, cuando contaba 24 años de edad, gracias a la influencia de su tío, el obispo Gerhard de Ratisbona. Desde esa posición apoyó las políticas e intereses del emperador Enrique y se convirtió en uno de sus principales asesores.
- Paavi Victor II olli paavina 13. huhtikuuta 1055 – 28. heinäkuuta 1057. Hänen oikea nimensä oli Gebhard, ja hän oli Calwin, Tollensteinin ja Hirschnergin kreivi ja keisari Henrik III:n sukulainen. Hänen isänsä oli schwabenilainen paroni, kreivi Harwig von Calw. Victor vihittiin paaviksi Roomassa 13. huhtikuuta 1055, ja hän oli Hildebrandin uudistusajan paaveja.
- Victor II ou Gebhard de Dollnstein-Hirschberg était un pape allemand.
- Fájl:Papst Victor II. jpg II. Viktor képe a San Paolo fuori le mura bazilikában II. Viktor léphetett a pápai trónra a történelem folyamán 153. -ként. A mindmáig uralkodó nyolc német egyházfő egyikeként lépett a katolikus egyház vezető hivatalába. Másrészről Viktor egyike volt azoknak a reformpápáknak, akiket Hildebrand bíboros nyomására ismert el a császár és a lateráni zsinat is. Ennek megfelelően Viktor pontifikátusa követte azokat a nyomokat, amelyeken IX.
- Victor II, geboren als Gebhard van Dollnstein-Hirschberg was paus van de Rooms-Katholieke Kerk van 1055 tot 1057 en bloedverwant van keizer Hendrik III van het Heilige Roomse Rijk. Hij was een van de Duitse pausen tijdens de hervormingen door Paus Gregorius VII. Hij was ingezegend in de Sint-Pietersbasiliek te Rome op 13 april 1055. Zijn vader was een baron uit Zwaben, Harwig von Calw, en Victor werd gedoopt als Gebhard.
- Viktor II, født Gebhard, greve av Calw, Tollenstein og Hirschnerg var pave fra 1055 til 1057. Han var en slektning av keiser Henrik III, og var den ene av en serie tyske paver under Hildebrands reformbevegelse. Han ble innsatt som pave i St. Peterskirken i Roma den 13. april 1055. Hans far var en schwabisk greve, Harwig av Calw. Etter insistering fra biskop Gebhard av Regensburg, ble han 24 år gammel utnevnt til biskop av Eichstätt.
- Wiktor II, papież – jego pontyfikat przypadał w okresie od 13 kwietnia 1055 do 28 lipca 1057. Właściwie Gebhard, hrabia Calw, Tollenstein i Hirschbergu, ur. ok. 1018. Według danych, będących w posiadaniu Watykanu, Gebhard urodził się w Bawarii. Źródła niemieckie wymieniają natomiast Szwabię, jako miejsce jego narodzin. Jego rodzicami byli hrabia Hartwig i hrabina Baliza, był krewnym cesarza Henryka III. Jego wujem był biskup Ratyzbony Gebhard III.
- Vítor II (Gebhard de Hischberg) foi Papa entre 13 de Abril de 1055 e 28 de Julho de 1057. Era bispo de Eichstädt. Promoveu a reforma da Igreja, atacando a simonia. Presidiu ao concílio de Florença. No ano em que morreu convocou sínodo de Latrão, que foi depois transferido para a Toscânia. Morreu em Arezzo, vítima de malária. Foi o último papa alemão até a eleição de Bento XVI em 2005.
- Papa Victor al II-lea (în germană Viktor II. ) a fost cel de al cincelea papă german al Romei (1055-1057) .
- Виктор II (лат. Victor PP. II, в миру граф Геберт Доленштейн-Гиршберг нем. Gebhard, Grafen von Dollnstein-Hirschberg); — папа римский с 17 апреля 1055 по 28 июля 1057. Племянник Генриха III. Одно время был регентом Баварии, а после избрания папой и смерти Генриха — и всей империи при Генрихе IV.
- Viktor II, född Gebhard av Dollnstein-Hirschberg cirka 1018 i Bayern eller Schwaben, död 28 juli 1057 i Arezzo, var påve från den 13 april 1055 till sin död, 28 juli 1057.
- Віктор II, сто п'ятдесят другий папа Римський (13 квітня 1055 — 18 липня 1057, за джерелами Ватикану народився у Баварії, за німецькими джерелами - у Швабії. Його батьками були граф Гартвіг і графиня Баліза. Його дядьком був імператор Священної Римської імперії Генріх III.
- 教宗维克托二世（拉丁语：Victor II，约1018年—1057年7月28日），原名Gebhard Graf von Calw，出身于神圣罗马帝国，1055年4月13日至1057年7月28日在位。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
