| dbpprop:abstract
|
- Pope Nicholas I,, or Nicholas the Great, reigned from April 24, 858 until his death. He is remembered as a consolidator of papal authority and power, exerting decisive influence upon the historical development of the papacy and its position among the Christian nations of Western Europe, and is considered a saint. He refused to grant an annulment to Lothar II from Theutberga so that Lothar could marry his mistress Waldrada; when a Council pronounced in favor of annulment, Nicholas I declared the Council to be deposed, its messengers excommunicated, and its decisions void. Despite pressure from the Carolingians, who laid siege to Rome, his decision held. During his reign, relations with the Byzantine Empire soured over his support for Ignatius as Patriarch of Constantinople, who had been removed and Photius appointed to replace him.
- Papst Nikolaus I. , „der Große“ war vom 24. April 858 bis zu seinem Tod Oberhaupt der römisch-katholischen Kirche. Der Tag seiner Wahl in Anwesenheit von Kaiser Ludwig II. ist unsicher, doch wurde er am 24. April inthronisiert. Nikolaus I. gilt als Erneuerer der päpstlichen Autorität und Macht. Sein Name bedeutet: der Sieger über das/aus dem Volk (griech. ) Unter Nikolaus begann sich das Papsttum aus der Abhängigkeit von den Karolingern zu befreien, in die es zuvor geraten war. Dazu machte er sich den Widerstand vieler Bischöfe gegen ihre Metropoliten zunutze, die sich stärker auf die Autorität des Papstes bezogen, um die zwischengelagerte Ebene der Kirchenhierarchie zu schwächen.
- Nicolau I fou Papa de l'Església catòlica del 858 al 867. Membre d'una família distingida, va ingressar des de molt jove al servei de l'Església sent nomenat sotsdiaca per Sergi I i diaca per Lleó IV. Fou escollit papa mentre l'emperador Lluís II es trobava a Roma i va ser immediatament consagrat per aquest. Està considerat com un dels papes més importants de l'edat mitjana, ja que, aprofitant la crisi que passava el regne carolingi, va començar a afiançar la doctrina que defensava que el poder espiritual de Roma, encarnat en la figura del Papa, es trobava per sobre de qualsevol altre poder, inclós el civil representat per l'emperador. Aquesta postura el va portar a enfrontar-se en la part política a l'emperador del Sacre Imperi Romanogermànic i en la religiosa amb l'Església Oriental.
- Svatý Mikuláš I. Veliký byl papežem od 24. dubna 858 až do své smrti. Mikuláš I. prosazoval svrchovanou autoritu papežství ve správě církve a byl po dlouhé době výraznou osobností na papežském stolci. Upevnění autority jeho úřadu, který byl dosud ovlivňován panovníky franské říše, napomáhalo její rozdělení roku 843 a oslabení autority karlovských panovníků. Papež se dostal do ostrých sporů s remešským arcibiskupem Hincmarem a konstantinopolským patriarchou Fotiem, v nichž hájil svrchovnost papeže nad všemi západními i východními církevními hodnostáři. Patriarcha Fotios ho obžaloval z hereze, mimo jiné kvůli používání tzv. filioque v praxi západní cíkrve.
- Nicolás I, el Magno.. Papa n. º 105 de la Iglesia católica de 858 a 867. Perteneciente a una familia distinguida, ingresó muy joven al servicio de la Iglesia siendo nombrado subdiácono por Sergio II y diácono por León IV. Elegido papa mientras el emperador Luis II se encontraba en Roma, fue inmediatamente consagrado por este. Está considerado como uno de los papas más importantes de la Edad Media, ya que, aprovechando la crisis por la que atravesaba el reino carolingio, comenzó a afianzar la doctrina que defendía que el poder espiritual de Roma, encarnado en la figura del Papa, se encontraba por encima de cualquier otro poder incluido el civil representado por el emperador. Esta postura le llevó a enfrentarse en lo político con el emperador del Sacro Imperio Romano Germánico y en lo religioso con la Iglesia Oriental.
- Pyhä Nikolaus I Suuri oli paavina 24. huhtikuuta 858 – 13. marraskuuta 867. Hän oli syntyisin Roomasta. Hän voimisti paavin auktoriteettia ja valtaa ja oli osaltaan nostamassa Rooman piispan merkitystä läntisen Euroopan kristittyjen kirkkojen johtohahmoksi. Hän nimitti myös valtakaudellaan Pyhän Ansgarin lähettilääkseen pohjoismaihin. Lisäksi hän lähetti lähetyssaarnaajat käännytystyöhön Bulgariaan. Hänen muistopäiväänsä vietetään 13. marraskuuta.
- Nicolas I dit le Grand, né vers 800, 105 pape du 24 avril 858 à sa mort, à Rome, le 13 novembre 867. Issu d'une famille modeste, il commence sa carrière au palais du Latran, au service du pape. Sous le pontificat de Léon IV, il est ordonné sous-diacre. À la mort de Benoît III, il est élu pape grâce à l'appui de l'empereur Louis II. Pendant son pontificat, il s'impose comme patriarche d'Occident. Il interdit aux princes bretons de transformer Dol en archevêché, rappelle aux métropolites son autorité sur eux et excommunie en 861 l’archevêque Jean VIII de Ravenne, coupable d'avoir empiété sur les prérogatives spirituelles et temporelles du pape. En Orient, il s’immisce dans le conflit entre les partisans du nouveau patriarche de Constantinople, Photios I et les partisans de l'ancien, Ignace, déposé par Michel III et le césar Bardas. Quand Boris, prince des Bulgares, se convertit au christianisme, Nicolas I, prenant le contre-pied de la politique de Photios, envoie des évêques pour l'aider à constituer son Église. Dans sa Lettre aux Bulgares, il explicite les principales divergences entre les deux Églises. En réaction, Photios convoque en 867 un synode qui excommunie Nicolas I. Il fait figure d’autorité morale : à ce titre, Charles le Chauve requiert son arbitrage quand son frère Louis le Germanique envahit la France, de même que lors de la révolte de ses fils Louis et Charles. Nicolas I intervient également dans le divorce de Lothaire II, roi de Lotharingie : celui-ci, n'ayant pu avoir de descendance de sa femme Theutberge, l'avait répudiée au profit de sa maîtresse, Waldrade. Le pape excommunie les archevêques de Trèves et de Cologne, qui avaient annulé le premier mariage et résiste même aux assauts armés de Louis II, frère de Lothaire. Dès sa mort, Nicolas I est considéré comme l'un des grands papes de l’époque. Réginon de Prüm, au XI siècle, écrit à son sujet dans sa Chronique de l'année 868 : « Depuis le bienheureux Grégoire, nul évêque élevé dans la ville de Rome sur le siège pontifical ne peut lui être comparé. » Il est inscrit au martyrologe romain et son culte est attesté depuis le XIV siècle.
- I. Nagy Szent Miklós 106. -ként vehette át Szent Péter egyházának vezetését. A középkor egyik legnagyobb hatású keresztény vezetője volt, aki megbolygatta az egész kontinens politikai és egyházi életét. Császári támogatással került hivatalába, annak elsőbbségét mégsem ismerte el soha, és ellentét is támadt az udvar és Laterán között. A romlásnak indult keresztény erkölcsök védelmezőjeként lépett fel, makacsan védelmezte a házasság szentségét, és határozottan közbelépett az elvilágiasodott püspökök és egyházi méltóságok túlkapásaiba. Gyakran úgy emlékeznek meg róla, mint aki Rómához kötötte a nyugati egyházat. A keleti egyházakkal megromlott a pápa kapcsolata, olyannyira hogy 863-ban egyházszakadásra is sor került.
- La Chiesa Cattolica lo ha elevato alla gloria degli altari attribuendogli anche il titolo di Magno, per cui oggi è conosciuto come San Niccolò Magno.
- Nicolaas I was paus van 24 april 858 tot 13 september 867. Hij verstevigde het pauselijke gezag en macht. Paus Nicolaas wordt vandaag de dag nog steeds als heilige gezien door de Rooms-Katholieke Kerk.
- Św. Mikołaj I Wielki – papież – jego pontyfikat przypadał w okresie od 24 kwietnia 858 do 13 listopada 867. Tak jak Leon I Wielki uważał, że papież jest zastępcą Chrystusa na Ziemi i zwierzchnikiem Kościoła. Mikołaj I był wielkim papieżem reformatorem, miał ogromne ambicje dotyczące przywilejów biskupa Rzymu, co stało w konflikcie z poglądem patriarchów Wschodu odnośnie pozycji papiestwa w świecie chrześcijańskim. Na tym tle doszło do drugiego rozłamu (pierwszym była tzw. schizma akacjańska), zwanego schizmą focjańską bądź schizmą Mikołaja. W roku 858 wybrano nowego patriarchę Konstantynopola, Focjusza. Został on wyświęcony po wygnaniu swego poprzednika Ignacego przez cesarza. Ignacy I, zmuszony do rezygnacji, oraz jego zwolennicy uważali jednak Focjusza za uzurpatora – kiedy więc Focjusz poinformował listownie papieża o objęciu urzędu, Mikołaj uznał, że spór między obiema stronami musi zostać rozpatrzony przed przyjęciem nominacji. Wysłani legaci zostali przyjęci z poważaniem i wraz z całym soborem w Konstantynopolu uznali, że prawowitym patriarchą jest Focjusz. Mikołaj postanowił jednak wykorzystać sytuację do podniesienia rangi Stolicy Apostolskiej, stwierdził, że legaci przekroczyli swoje kompetencje i po rozpatrzeniu kwestii na nowo na soborze w Rzymie osądził, że patriarchą jest Ignacy, Focjusza zaś pozbawił godności kapłańskiej. Bizantyńczycy zignorowali rozstrzygnięcie papieża nie wysyłając żadnej odpowiedzi do Rzymu i uznając rewizję procesu za niezgodną z warunkami ustalonymi w kanonie trzeciego soboru lokalnego w Sardyce (343), według którego papież może zarządzić rewizję potępienia biskupa, ale może być ona przeprowadzona tylko przez biskupów prowincji przyległych do prowincji potępionego biskupa. Spór między stolicą rzymską i konstantynopolitańską zaostrzył się w roku 867. Wówczas to Focjusz w encyklice do pozostałych patriarchów Wschodu ostro skrytykował coraz bardziej rozprzestrzeniający się na Zachodzie dodatek do Symbolu Wiary – Filioque, a chrześcijan używających go oskarżył o herezję. Konsekwencją listu była nałożona na Mikołaja ekskomunika, ogłoszona na soborze w Konstantynopolu. W tym samym roku, w kluczowym dla sporu momencie Focjusz został wygnany przez cesarza a na jego miejsce powrócił Ignacy, który przywrócił łączność z Rzymem a następnie w latach 869-870 zwołał kolejny sobór w Konstantynopolu, który w niepełnym składzie anatematyzował Focjusza. Ten pierwszy widoczny rozbrat pomiędzy wschodnim i zachodnim chrześcijaństwem znalazł jednak swój koniec dopiero w następnej dekadzie, po śmierci Mikołaja. Obaj patriarchowie Konstantynopola pojednali się, a po śmierci Ignacego w 877 roku jego miejsce ponownie zajął Focjusz. Zwołany przezeń w 879 kolejny sobór unieważnił wszystkie postanowienia i potępienia sprzed 10 lat, a papież Jan VIII nie wystosował już w tej sprawie żadnego sprzeciwu.
- O Papa Nicolau I foi papa entre 24 de Abril de 858 até à sua morte. Nasceu em cerca de 810. É lembrado por ter consolidado o poder e autoridade papal. Recusou anular o casamento de Lotário II do Sacro Império Romano, de modo a este casar-se com a sua amante, Waldrada. Perante a decisão de um Concílio, que aprovou o anulamento, o papa dissolveu-o e excomungou os seus membros. Apesar de pressão por parte dos Carolíngios, a sua decisão permaneceu. Durante o seu papado, as relações com o Império Bizantino sofreram alguns revezes devido ao apoio que deu a Inácio, Patriarca de Constantinopla, que tinha sido substituído por Fócio (Photius).
- Papa Nicolae I a fost un papă al Romei.
- Файл:NicholasI. jpg На гравюре Нового времени Св. Николай I Великий — папа римский с 24 апреля 858 по 13 ноября 867. Идеолог папоцезаризма, самый значительный понтифик эпохи Каролингов. Католическая историография почтила Николая наименованием Великий и внесла его в список святых. Римлянин. Был родственником Льва IV и сразу же после избрания на папский трон решил проводить «независимую политику», которая в Риме завоёвывала всё большую популярность. Его короткий (длившийся около девяти лет) понтификат вошёл в историю как период, когда впервые была последовательно сформулирована идеология папской теократии. По мнению Николая I, папа римский обладает всей полнотой власти в Церкви, является её единственным главой. Власть всех других епископов (на Востоке и на Западе) исходит от папы, который имеет право судить любое духовное лицо как ему заблагорассудится. Не менее сильно Николай подчёркивал верховенство папской власти над властью светских государей. Весь понтификат Николая I был непрерывной цепью усилий и борьбы, направленных на то, чтобы эти принципы осуществить на практике. На Западе главным оппонентом Николая I стал архиепископ Реймса Инкмар, против выпадов которого папа выступал самым решительным образом. Острой была также реакция Николая I на дело о разводе короля Лотаря II, который бросил жену, чтобы вступить в брак со своей любовницей Вальдрадой. Папа осудил епископов, которые признали новый брак императора, и подчеркнул своё право порицать светских владык. Однако Лотарь остался верен Вальдраде. Самым ожесточённым был спор Николая с константинопольским патриархом Фотием. Патриарх признавал первенство Рима что, однако, не означало ещё признания им примата папской юрисдикции. Николай же решил трактовать епископов восточного христианства наравне с подчинёнными ему епископами на Западе. Предметом спора была также сфера влияния восточного христианства в Болгарии и на территории северных славянских племён, где монах Константин (позднее Кирилл) и его брат Мефодий осуществляли интенсивную деятельность по инициативе Фотия. Собором в Константинополе в 867 году Николай был анафематствован. Несмотря на большие усилия, ни одно из предприятий Николая не увенчалось успехом. В тогдашней политической ситуации великие замыслы римского епископа о завоевании власти над всем христианством, восточным и западным, не имели шансов на успех. Только через четыре столетия они смогли быть частично реализованы после успешной григорианской реформы.
- Nicolaus I, född cirka 820 i Rom, död 13 november 867, var påve från den 24 april 858 till sin död, 13 november 867. Helgon i katolska kyrkan, med festdag 13 november.
- Святий Миколай I Великий, сто шостий папа Римський, народився у Римі, син Теодора. Після смерті Бенедикта III імператор Священної Римської імперії Людовик II Молодший, який на той час перебував поблизу Риму, прибув до міста з метою вплинути на вибори папи. Миколай був обраний папою у присутності імператора, а через три дні понтифік дав урочистий банкет на честь Людовика за участі римської знаті. Пізніше Миколай I навідав імператора у його таборі, Людовик зустрів папу та вів його коня за вуздечку деякий час. Миколай I як і Лев I вважав, що папа Римський є наступником Ісуса Христа на землі та главою Церкви. Був великим папою реформатором, мав великі амбіції щодо привілеїв Римського єпископа, що призвело до нового конфлікту зі Східною церквою. Миколай I, намагаючись зміцнити позиції апостольської столиці, втрутився у конфлікт між претендентами на титул патріарха Константинопольського Фотієм та Ігнатієм I. Всупереч волі візантійців папа підтримав кандидатуру Ігнатія, проте своєї мети не досягнув. Натомість патріарх Фотій в 867 році піддав критиці додаток Філіокве, який дедалі більше визнавався на Заході. Ці суперечки знаменували другий розкол між Західною та Східною церквами.
- 教宗尼各老一世（約820年—867年11月13日），858年4月24日—867年11月13日在位。
|
| rdfs:comment
|
- Pope Nicholas I,, or Nicholas the Great, reigned from April 24, 858 until his death. He is remembered as a consolidator of papal authority and power, exerting decisive influence upon the historical development of the papacy and its position among the Christian nations of Western Europe, and is considered a saint.
- Papst Nikolaus I. , „der Große“ war vom 24. April 858 bis zu seinem Tod Oberhaupt der römisch-katholischen Kirche. Der Tag seiner Wahl in Anwesenheit von Kaiser Ludwig II. ist unsicher, doch wurde er am 24. April inthronisiert. Nikolaus I. gilt als Erneuerer der päpstlichen Autorität und Macht. Sein Name bedeutet: der Sieger über das/aus dem Volk (griech. ) Unter Nikolaus begann sich das Papsttum aus der Abhängigkeit von den Karolingern zu befreien, in die es zuvor geraten war.
- Nicolau I fou Papa de l'Església catòlica del 858 al 867. Membre d'una família distingida, va ingressar des de molt jove al servei de l'Església sent nomenat sotsdiaca per Sergi I i diaca per Lleó IV. Fou escollit papa mentre l'emperador Lluís II es trobava a Roma i va ser immediatament consagrat per aquest.
- Svatý Mikuláš I. Veliký byl papežem od 24. dubna 858 až do své smrti. Mikuláš I. prosazoval svrchovanou autoritu papežství ve správě církve a byl po dlouhé době výraznou osobností na papežském stolci. Upevnění autority jeho úřadu, který byl dosud ovlivňován panovníky franské říše, napomáhalo její rozdělení roku 843 a oslabení autority karlovských panovníků.
- Nicolás I, el Magno.. Papa n. º 105 de la Iglesia católica de 858 a 867. Perteneciente a una familia distinguida, ingresó muy joven al servicio de la Iglesia siendo nombrado subdiácono por Sergio II y diácono por León IV. Elegido papa mientras el emperador Luis II se encontraba en Roma, fue inmediatamente consagrado por este.
- Pyhä Nikolaus I Suuri oli paavina 24. huhtikuuta 858 – 13. marraskuuta 867. Hän oli syntyisin Roomasta. Hän voimisti paavin auktoriteettia ja valtaa ja oli osaltaan nostamassa Rooman piispan merkitystä läntisen Euroopan kristittyjen kirkkojen johtohahmoksi. Hän nimitti myös valtakaudellaan Pyhän Ansgarin lähettilääkseen pohjoismaihin. Lisäksi hän lähetti lähetyssaarnaajat käännytystyöhön Bulgariaan. Hänen muistopäiväänsä vietetään 13. marraskuuta.
- Nicolas I dit le Grand, né vers 800, 105 pape du 24 avril 858 à sa mort, à Rome, le 13 novembre 867. Issu d'une famille modeste, il commence sa carrière au palais du Latran, au service du pape. Sous le pontificat de Léon IV, il est ordonné sous-diacre. À la mort de Benoît III, il est élu pape grâce à l'appui de l'empereur Louis II. Pendant son pontificat, il s'impose comme patriarche d'Occident.
- I. Nagy Szent Miklós 106. -ként vehette át Szent Péter egyházának vezetését. A középkor egyik legnagyobb hatású keresztény vezetője volt, aki megbolygatta az egész kontinens politikai és egyházi életét. Császári támogatással került hivatalába, annak elsőbbségét mégsem ismerte el soha, és ellentét is támadt az udvar és Laterán között.
- La Chiesa Cattolica lo ha elevato alla gloria degli altari attribuendogli anche il titolo di Magno, per cui oggi è conosciuto come San Niccolò Magno.
- Nicolaas I was paus van 24 april 858 tot 13 september 867. Hij verstevigde het pauselijke gezag en macht. Paus Nicolaas wordt vandaag de dag nog steeds als heilige gezien door de Rooms-Katholieke Kerk.
- Św. Mikołaj I Wielki – papież – jego pontyfikat przypadał w okresie od 24 kwietnia 858 do 13 listopada 867. Tak jak Leon I Wielki uważał, że papież jest zastępcą Chrystusa na Ziemi i zwierzchnikiem Kościoła. Mikołaj I był wielkim papieżem reformatorem, miał ogromne ambicje dotyczące przywilejów biskupa Rzymu, co stało w konflikcie z poglądem patriarchów Wschodu odnośnie pozycji papiestwa w świecie chrześcijańskim.
- O Papa Nicolau I foi papa entre 24 de Abril de 858 até à sua morte. Nasceu em cerca de 810. É lembrado por ter consolidado o poder e autoridade papal. Recusou anular o casamento de Lotário II do Sacro Império Romano, de modo a este casar-se com a sua amante, Waldrada. Perante a decisão de um Concílio, que aprovou o anulamento, o papa dissolveu-o e excomungou os seus membros. Apesar de pressão por parte dos Carolíngios, a sua decisão permaneceu.
- Papa Nicolae I a fost un papă al Romei.
- Файл:NicholasI. jpg На гравюре Нового времени Св. Николай I Великий — папа римский с 24 апреля 858 по 13 ноября 867. Идеолог папоцезаризма, самый значительный понтифик эпохи Каролингов. Католическая историография почтила Николая наименованием Великий и внесла его в список святых.
- Nicolaus I, född cirka 820 i Rom, död 13 november 867, var påve från den 24 april 858 till sin död, 13 november 867. Helgon i katolska kyrkan, med festdag 13 november.
- Святий Миколай I Великий, сто шостий папа Римський, народився у Римі, син Теодора. Після смерті Бенедикта III імператор Священної Римської імперії Людовик II Молодший, який на той час перебував поблизу Риму, прибув до міста з метою вплинути на вибори папи.
- 教宗尼各老一世（約820年—867年11月13日），858年4月24日—867年11月13日在位。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
