| dbpprop:abstract
|
- Pope Saint Gregory VII (c. 1015/1028 – May 25, 1085), born Hildebrand of Sovana, was Pope from April 22, 1073, until his death. One of the great reforming popes, he is perhaps best known for the part he played in the Investiture Controversy, his dispute with Henry IV, Holy Roman Emperor affirming the primacy of the papal authority and the new canon law governing the election of the pope by the college of cardinals. He was at the forefront of both evolutionary developments in the relationship between the Emperor and the papacy during the years before becoming pope. He was beatified by Gregory XIII in 1584, and canonized in 1728 by Benedict XIII as Pope St. Gregory VII. He twice excommunicated Henry IV, who in the end appointed the Antipope Clement III to oppose him in the political power struggles between church and Empire. Hailed as one of the greatest of the Roman pontiffs after his reforms proved successful, Gregory was during his own reign despised by many for his expansive use of papal powers. Joseph McCabe describes Gregory VII as a "rough and violent peasant, enlisting his brute strength in the service of the monastic ideal which he embraced."
- Gregor VII. , eigentlich Hildebrand von Soana war Papst vom 22. April 1073 bis 1085. Wegen seiner Bedeutung für die Kirchenreform gilt er als einer der bedeutendsten Päpste überhaupt. Dennoch war und ist er nicht unumstritten. Petrus Damiani, obwohl ein Mitstreiter, nannte ihn durchaus anerkennend „Heiliger Satan“, „Zuchtrute Gottes“ und „Höllenbrand“, verglich ihn mit dem Tiger, Löwen und dem reißenden Wolf und hielt Widerstand gegen ihn für zwecklos.
- Gregori VII és el nom que agafa com a papa Ildebrando Aldobrandeschi ([[Soana, [[Toscana,vers [[1020-[[Salern[[1085), fou capdavanter de la reforma moral de l'Església i del seu alliberament de la subjecció al poder polític. Va ser canonitzat en 1728 com a Sant Gregori VII, papa. Hildebrand es troba des d'abans de [[1050 en el cercle dels papes reformadors, que l'envien moltes vegades com a legat per vigilar l'aplicació de les seves decisions. És un dels més propers col·laboradors d'[[Alexandre II al qui succeeix el juny de [[1073. El seu pontificat és dominat per dos propòsits, la realització dels quals constitueix la anomenada [[reforma gregoriana encara que no en sigui l'únic artesà: * Lluitar contra el tràfic de beneficis i sobretot els dels bisbats. En el Dictatus Papae ([[1075) afirmà la superioritat del papa sobre tota autoritat política i terrenal. Posar fi a l'escàndol degut a la situació dels sacerdots i bisbes casats i amb descendència no reconeguda. La seva actitud exigent i intransigent foren diversament acceptades en els regnes de la cristiandat. Així, a [[França, [[Anglaterra i als regnes hispànics, és acceptat amb reserves. A Aragó i alguns comtes particulars, com [[Bernat II de Besalú, no s'hi oposen. Els regnes germànics hi estan clarament oposats. Recolzant-se sobre prínceps tanmateix simoníacs com [[Felip I de França|Felip I o [[Guillem el Conqueridor, aconsegueix reduir les prerrogatives del feudalisme i col·loca l'episcopat més a prop del poble. Segurament pel fet d'haver estat monjo de Cluny, troba en aquesta ordre, estès sobre el conjunt de la cristiandat llatina més enllà de fronteres polítiques, l'aliat necessari per aquesta empresa. La lluita del Sacerdoci contra l'Imperi, i sobretot el conflicte de Gregori amb l'emperador [[Enric IV del Sacre Imperi Romanogermànic|Enric IV ([[Querella de les investidures), desvia tanmateix una bona part dels dinamismes de la Santa Seu, i redueix la seva capacitat d'intervenció a França. Enric IV és excomuniat dues vegades fins que l'emperador ocupa [[Roma i nomena l'antipapa [[Climent III. Gregori es refugià al [[castell de Sant'Angelo; el [[1084 fuig de Roma i es retira a [[Salern. El relleu serà pres eficaçment deu anys més tard per [[Urbà II. [[Categoria:Papes de Roma del segle XI [[Categoria:Sants toscans [[Categoria:Sants papes [[Categoria:Sants morts al segle XI [[Categoria:Benedictins [[af:Pous Gregorius VII [[bg:Григорий VII [[cs:Řehoř VII. [[da:Pave Gregor 7. [[de:Gregor VII. [[en:Pope Gregory VII [[eo:Gregorio la 7-a [[es:Gregorio VII [[et:Gregorius VII [[fa:گرگوری هفتم [[fi:Pyhä Gregorius VII [[fr:Grégoire VII [[ga:Pápa Greagóir VII [[gl:Gregorio VII, papa [[he:גרגוריוס השביעי [[hr:Grgur VII. [[hu:VII. Gergely pápa [[id:Paus Gregorius VII [[it:Papa Gregorio VII [[ja:グレゴリウス7世 (ローマ教皇) [[jv:Paus Gregorius VII [[ko:교황 그레고리오 7세 [[la:Gregorius VII [[lt:Grigalius VII [[mk:Папа Григур VII [[mr:पोप ग्रेगोरी सातवा [[ms:Paus Gregory VIII [[nl:Paus Gregorius VII [[no:Gregor VII [[pl:Papież Grzegorz VII [[pt:Papa Gregório VII [[ro:Papa Grigore al VII-lea [[ru:Григорий VII (папа римский) [[scn:Gregoriu VII [[simple:Pope Gregory VII [[sk:Gregor VII. [[sr:Папа Гргур VII [[sv:Gregorius VII [[sw:Papa Gregori VII [[th:สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7 [[tl:Gregorio VII [[uk:Григорій VII [[zh:額我略七世
- Řehoř VII. , rodným jménem Hildebrand ze Soany byl papežem od 22. dubna 1073 až do své smrti. Na pohřbu Alexandra II. byl na nátlak lidových mas v rozporu s církevním právem prohlášen papežem. V roce 1074 vydal Dictatus papae, podle něhož je papež universálním biskupem s právem rozhodovat ve všech věcech křesťanstva. Zatímco on smí soudit všechny, jeho nesmí soudit nikdo. Může dosazovat biskupy a může sesazovat císaře. Římská církev se nikdy nezmýlila a nikdy se nezmýlí. V roce 1075 se dostal do konfliktu s Jindřichem IV. , který vyvrcholil uvalením klatby na Jindřicha a jeho zbavení císařské hodnosti. Pod tlakem německé šlechty se Jindřich vypravil na cestu do Canossy, když Řehoř pobýval na hradě Canossa. Vykonal předepsané církevní pokání a v lednu 1077 udělil Řehoř Jindřichovi rozhřešení. V roce 1080 se však jejich vztahy opět zhoršily a Řehoř zbavil Jindřicha hodnosti podruhé. Ten na to reagoval svoláním synody do Brixenu, kde byl jmenován vzdoropapežem Wibert z Ravenny, který přijal jméno Klement III. V roce 1084 vstoupili Jindřich a Klement do Říma a Jindřich byl korunován císařem. Zatímco německé oddíly obléhaly Andělský hrad, kde se skrýval Řehoř VII. , dobyly Řím normanské oddíly, kterým velel vévoda Robert Guiscard. Normané donutili Jindřicha odtáhnout. Potom ale vyplenili a zpustošili město a hněv lidu se obrátil i proti papeži, který musel s Normany odtáhnout do vyhnanství do Salerna, kde později zemřel. Roku 1606 byl svatořečen papežem Pavlem V.
- San Gregorio VII O.S.B.. Papa nº 157 de la Iglesia católica de 1073 a 1085.
- Paavi Pyhä Gregorius VII oli paavina 24. huhtikuuta 1073 – 25. toukokuuta 1085. Hänet kanonisoitiin pyhimykseksi vuonna 1606. Gregorius teki aikanaan suuria reformeja, ja hänet tunnetaan parhaiten osuudestaan investituurariidassa, jossa hän joutui vastakkain keisari Henrik IV:n kanssa. Gregorius VII olikin yksi keskiajan merkittävimmistä paaveista, ja hän katsoi paavin nauttivan täydellistä käskyvaltaa niin kirkon sisällä kuin myös sen ulkopuolellakin.
- Ildebrando Aldobrandeschi de Soana, devient en 1073 le 155 pape sous le nom de Grégoire VII, succédant à Alexandre II. Il est le principal artisan de la réforme grégorienne, tout d'abord en tant que conseiller du pape Léon IX et de ses successeurs, et bien entendu sous son pontificat. Cette réforme de l'Église entend purifier les mœurs du clergé (obligation du célibat des prêtres, lutte contre le nicolaïsme) et lutter contre la simonie, le trafic des bénéfices et notamment des évêchés, ce qui provoque un conflit majeur avec l'empereur Henri IV. Celui-ci considère comme vital de donner l'investiture aux évêques. Au cours de la querelle des investitures, Grégoire VII oblige l'empereur excommunié à faire une humiliante pénitence à Canossa. Cependant cet épisode ne suffit pas à régler le conflit et Henri reprend l'avantage en assiégeant le pape réfugié au château Saint-Ange. Libéré par les Normands, le pape est chassé de Rome par la population, excédée par les excès de ses alliés. Grégoire VII meurt exilé à Salerne, le 25 mai 1085.
- VII. Gergely (1015/1029 - 1085) néven uralkodhatott a keresztény világ felett a történelem 157. pápája. A szent egyházfő méltán viselheti az utókor által ráruházott érdemeket, amelyek alapján őt nevezik a pápaság története során az egyik legkiemelkedőbb vezetőnek, és a középkor egyik meghatározó alakjának. A szegény sorból származó Gergely életére nagy hatással volt a Cluny-i bencés kolostorban elsajátított értékrend, amely az egyház megreformálására hívta fel figyelmét. Később ez tette lehetővé, hogy valóban egészen más alapokra helyezze az egyre erkölcstelenebb egyházi szervezetet. Mielőtt 1073-ban megválasztották volna a legfőbb egyházi méltóság betöltésére, Gergely több pápa pontifikátusa alatt is meghatározó szerepet vállalt. VI. Gergely pápa uralkodásától kezdve jelentékeny szerepet vállalt a római irányításban. Regnálásának egyik legismertebb szakaszában Gergely az egyház hatalmát védelmezte a Német-római Birodalom császáraival szemben. A korábban is közismert politikai tehetsége ekkor igazán megmutatkozott.
- Il sacrilego attentato alla persona di papa Gregorio VII in Roma nell'anno 1075 «Ne fu autore Cencio, antico fautore di Candalo e padrone di una torre sul Tevere dinanzi a Castel Sant'Angelo. Uomo violento e senza scrupoli Cencio era uno di quei capitanei della Campagna romana che per le sue malefatte era stato condannato a morte da papa Gregorio VII ma sfuggito alla pena per intercessione della contessa Matilde di Canossa non poté comunque evitare che la sua torre sul Tevere venisse abbattuta per ordine del papa. Cencio colse l'occasione per vendicarsi nella notte di Natale del 1075. Papa Gregorio aveva celebrato messa nella chiesa ad nivem, l'odierna Santa Maria Maggiore, e mentre stava distribuendo la comunione, Cencio con i suoi sgherri armati si slanciò contro il papa e, spogliatolo dei sacri paramenti, lo caricò di peso su un cavallo e fuggì nella notte. Ma il popolo romano che amava il suo pontefice si mobilitò all'istante. Si chiusero subito tutte le porte della città affinché il rapitore non potesse rifugiarsi in qualche suo castello nella Campagna romana. Mentre il popolo si riuniva sul Campidoglio per decidere il da farsi si sparse la voce che il papa era prigioniero in una torre vicino al Pantheon. Lì accorse il popolo tumultuante circondando la fortezza. Cencio che invano con minacce di morte aveva tentato di farsi donare dal papa una somma di denaro si vide perso e in ginocchio chiese perdono del suo delitto. Il papa con grande magnanimità placò il popolo, coprì con la sua stessa persona il criminale salvandolo dalla furia della folla. Ancora sanguinante per le percosse, il papa poi tornò nella basilica e riprese serenamente il rito interrotto. » (Sintesi parafrasata da R. Morghen, "Gregorio VII", Torino 1942) Alla morte di papa Alessandro II, Ildebrando divenne Papa con il nome di Gregorio VII. L'elezione ebbe luogo a furor di popolo il giorno dopo la morte del papa precedente. Solo il 22 maggio il nuovo papa ricevette l'ordine sacerdotale, e il 30 giugno la consacrazione episcopale. La modalità di questa elezione fu aspramente contestata dai suoi oppositori, ma solo molti anni dopo che essa avvenne. Le accuse mossegli sono quindi soggette a sospetti: potrebbero essere state strumentali a contrasti personali, politici o religiosi; risulta, però, chiaro dai suoi stessi resoconti che le forme prescritte dalla norma del 1059 non vennero osservate. Il vastissimo epistolario lasciato da Gregorio (438 lettere) illustra le considerazioni che sin dall'inizio guidarono la sua azione riformatrice: Se la decadenza della Chiesa era stata determinata in buona misura anche dalla nomina di vescovi indegni, scelti solo in base al contributo versato alle casse reali o imperiali, non bisognava però nascondersi che ciò era dovuto anche alla pusillanimità dei buoni: Ecco perciò il dovere di promuovere comportamenti diversi da un lato incoraggiando vescovi e abati ad opporsi alle nomine simoniache e dall'altro esortando re ed alti feudatari a non estorcere denaro (e questo è il contenuto di molte lettere dell'epistolario); occorreva però anche dare il buon esempio, cioè sostenere un duro confronto con il giovane imperatore Enrico IV, che era circondato da vescovi scomunicati e conscio del fatto che suo padre aveva deposto ed eletto più di un papa. Gregorio non aveva alcuna difficoltà a valutare il pericolo: Il cardine, quindi, del programma politico-ecclesiastico di Gregorio VII va ricercato nella sua opposizione all'impero. Fin dalla morte di Enrico III, la forza della monarchia tedesca si era seriamente indebolita, e suo figlio Enrico IV aveva dovuto affrontare grandi difficoltà interne. Questo stato delle cose fu inizialmente di aiuto al Papa. Il suo vantaggio venne ulteriormente accentuato dal fatto che nel 1073 Enrico aveva solo ventitré anni ed era ancora inesperto. Nei due anni seguenti Enrico fu costretto dalla ribellione sassone a mantenere ad ogni costo termini amichevoli con il Papa. Di conseguenza nel maggio 1074 fece penitenza a Norimberga, alla presenza dei legati papali per espiare la sua continuata amicizia con i membri del suo consiglio, che erano stati scomunicati da Gregorio, prestò un giuramento di obbedienza, e promise di appoggiare il lavoro di riforma della Chiesa. Questo atteggiamento, che all'inizio gli fece guadagnare la confidenza del Papa, venne abbandonato non appena riuscì a sconfiggere i Sassoni con la vittoria nella battaglia di Hohenburg. Enrico allora cercò subito di riasserire i suoi diritti come imperatore e sovrano dell'Italia settentrionale. Enrico, quindi, inviò il conte Eberardo in Lombardia per combattere i Patarini; nominò il chierico Tedaldo all'arcivescovato di Milano, scatenando una prolungata e astiosa diatriba; e infine cercò di stabilire delle relazioni con il duca normanno Roberto il Guiscardo. Gregorio VII replicò con una dura lettera, datata 8 dicembre, nella quale, tra le altre cose, accusava il re tedesco di essere venuto meno alla parola data e aver continuato ad appoggiare i consiglieri scomunicati; mentre al tempo stesso inviò anche un messaggio verbale che lasciava capire che la gravità dei crimini lo avrebbero reso passibile, non solo del bando da parte della Chiesa, ma della deprivazione della corona. Gregorio fece ciò in un periodo in cui lui stesso era fronteggiato da un oppositore senza scrupoli, nella persona di Cencio, che nella notte di Natale lo sorprese in chiesa e lo portò con sé come prigioniero, anche se il giorno seguente fu costretto a rilasciarlo.
- ファイル:Gregor7 g. jpg グレゴリウス7世（Gregorius VII，1020年?-1085年5月25日）はローマ教皇（在位1073年－1085年）。本名ヒルデブランド。グレゴリウス改革といわれる一連の教会改革で成果をあげ、教皇権の向上に寄与。叙任権闘争におけるハインリヒ4世との争いでも知られる。カトリック教会の聖人であり、記念日は5月25日。
- Gregorius VII, geboren als Hildebrand van Sovana, ook Aldobrandeschi werd na de dood van Paus Alexander II tot paus verkozen op 22 april 1073. Hij pontificeerde tot aan zijn dood op 25 mei 1085 in verscheidene plaatsen in Italië (Canossa, Rome, Salerno, Florence, Siena). Gregorius was een groot kerkhervormer en gaf zijn naam aan de Gregoriaanse hervorming. Hij streed tegen simonie en nicolaïsme (gehuwde of samenwonende priesters). In 1075 vaardigde hij het Dictatus papae uit, dat de paus het hoogste gezag binnen Kerk en maatschappij verleende. Hij plaatste zich daardoor boven de bisschoppen, boven de synode en zelfs boven het canoniek recht. Het stelde hem ook boven de wereldlijke heersers (waaronder dus ook de Duitse keizer), die hij kon excommuniceren en derhalve impliciet afzetten. Bovendien waren hun onderdanen in dat geval ontslagen van hun eed van trouw. Deze politiek maakte hem tot een hoofdfiguur uit de investituurstrijd. Als gevolg van zijn afwijzende houding tegenover de lekeninvestituur en het keizerlijke inmengingsrecht in de paus- en bisschopskeuze raakte Gregorius in tal van conflicten verzeild. Het Noorditaliaanse stadje Canossa (Reggio Emilia) dankt een eenmalige rol in de Europese geschiedenis aan een driedaagse boetedoening die Hendrik IV, toen nog koning van Duitsland, hier in 1077 onderging ten overstaan van Gregorius, teneinde zijn excommunicatie terug te draaien. In 1084 verdreef Hendrik hem alweer uit Rome, met de hulp van Godfried van Bouillon, en installeerde er de reeds in 1080 verkozen tegenpaus Clemens III. Deze laatste zou korte tijd later Hendrik IV kronen tot keizer van het Heilige Roomse Rijk der Duitse Natie. Gregorius vluchtte naar Salerno waar hij in 1085 stierf. Zijn beroemdste citaat was: Amavi iustiam et odivi iniquitatem; propterea, morior in exillio ("Ik hield van rechtvaardigheid en haatte ongerechtigheid; daarom sterf ik nu in ballingschap"). Hij werd in Salerno begraven en tot nu toe heeft de bevolking van Salerno zich met succes verzet tegen het overbrengen van de stoffelijke resten naar Rome, waar vrijwel alle pausen begraven zijn. Gregorius VII werd in 1606 door paus Paulus V heilig verklaard. Zijn gedachtenis is op 25 mei.
- Gregor VII ble valgt til pave i 1073 og satte igang arbeide for å fremme pavedømmets makt. Navnevalget Gregor skyldes ifølge mange kilder Hildebrands ønske om å gi oppreisning til Gregor VI, som var blitt avsatt noen tiår senere i forbindelse med anklager fremført av keiseren. Men det kan også være at Hildebrand vel så meget, eller primært, hadde Gregor den store i sine tanker. Det var strid om hvem som skulle utnevne biskoper, og Gregor mente at kirken selv skulle ha dette ansvaret. Den tyske keiseren Henrik IV motsatte seg dette og beskyldte Gregor for «å ikke være pave, men en falsk munk», og Henrik krevde videre at Gregor skulle trekke seg fra pavestillingen. Striden endte med at Gregor VII lyste Henrik IV i bann.
- Grzegorz VII zwany też Odkupicielem, brat Hildebrand – święty, papież w latach 1073-1085. Należał do papieży-reformatorów, a najlepiej znany jest z powodu tzw. sporu o inwestyturę z władcą Niemiec Henrykiem IV. Urodził się w raczej niezamożnej rodzinie. Wykształcenie i formację duchową zdobył najprawdopodobniej w klasztorze benedyktyńskim na Awentynie, związanym z opactwem w Cluny. Wiosną 1047 roku opuścił Rzym, towarzysząc jako osobisty sekretarz papieżowi Grzegorzowi VI, zdetronizowanemu przez cesarza Henryka III na synodzie w Sutri i deportowanemu do Kolonii. Z rąk Grzegorza VI otrzymał w 1047 niższe święcenia kapłańskie. Wrócił po dwóch latach, by stać się jednym z najbliższych współpracowników pierwszego papieża reformy, Leona IX oraz jego następców: Wiktora II, Stefana X, Mikołaja II i Aleksandra II. Pełnił funkcję subdiakona Kościoła Rzymskiego (święcenia subdiakonatu otrzymał od Leona IX), rektora bazyliki św. Pawła za Murami, papieskiego legata przewodzącego reformistycznym synodom w Tours (1054) i Chalon-sur-Saone (1056) i archidiakona Kościoła rzymskiego (1059). Posłował też na dwór cesarzowej Agnieszki oraz do Mediolanu. Na pogrzebie Aleksandra II został wybrany papieżem przez lud rzymski, który wołał: "Hildebrand ma być papieżem!", co zostało później potwierdzone przez kardynałów. Miesiąc po wyborze otrzymał święcenia prezbiteriatu, a 30 czerwca – sakrę biskupią. Z jego okresu pochodzi dokument tzw. Dictatus Papae. Jest to program reformy – sformułowano w nim m. in. zasady uniwersalizmu papieskiego. Grzegorz VII był rzecznikiem reformy Kościoła, faktycznym kierownikiem polityki papieskiej od pontyfikatu Mikołaja II. Jako papież realizował program zmierzający do centralizacji Kościoła pod absolutną władzą papieża przez wzmocnienie karności kościelnej oraz emancypację Kościoła spod władzy świeckiej. Na pierwszym rzymskim synodzie biskupim w 1074 roku pozbawił godności wszystkich żonatych księży. Próby wprowadzenia celibatu nie zostały dobrze przyjęte. Szczególnie przeciwni byli temu księża z Niemiec i Francji. W wigilię Bożego Narodzenia 1075, gdy Grzegorz odprawiał pasterkę w kościele św. Marii Maggiore, do krypty wpadła nagle grupa uzbrojonych żołnierzy, najemnicy złapali papieża za włosy i zranionego wywlekli sprzed ołtarza. Zamknięto go w ufortyfikowanej wieży, gdzie był torturowany i wyśmiewany. Następnego dnia papieża odbito, wierni doprowadzili go do kościoła, by dokończył mszę z poprzedniego dnia. W 1076 roku Grzegorz został ekskomunikowany przez grupę włoskich biskupów na czele z biskupem Pawii. Synod w Brixen w 1080 oficjalnie potępił Grzegorza za zmuszanie par małżeńskich do rozwodu. Papież zdecydował więc przerwać wprowadzanie celibatu. 24 stycznia 1076 roku Cesarz Henryk IV zwołał synod 26 niemieckich biskupów, którzy mieli pozbawić papieża urzędu. W odpowiedzi 26 lutego 1076 Grzegorz ekskomunikował cesarza i nakazał jego detronizację. Henryk udał się w styczniu 1077 do zamku warownego w Canossie (przebywał tam wówczas papież), gdzie odziany tylko we włosiennicę, po trzech dniach i nocach czekania przed bramą, publicznie wyraził skruchę przed papieżem, który 28 stycznia 1077 zdjął z niego ekskomunikę. Jednak w marcu 1084 roku Henryk zajął Rzym i nominował własnego antypapieża Klemensa (1084-1101). Grzegorz bronił się w Zamku Świętego Anioła, aż w końcu udało mu się przywołać na pomoc koalicję sycylijskich Saracenów, Normanów i dzikich wieśniaków z Kalabrii, którzy wypędzili Henryka z miasta. Jednak potem wymknęli się spod kontroli i postępowali samowolnie rabując, paląc i gwałcąc. Odpowiedzialnością za czyny grabieżców Rzymianie obarczyli Grzegorza, który, złamany tym, wycofał się do Salerno, gdzie rok później zmarł. Przypisy Bibliografia Cawthorne N. , Bardzo prywatne życie papieży, przeł. Kołaczkowska K. , Jeden Świat, Warszawa 2004 Poczet najznamienitszych papieży, Kluszczyński, Kraków 2005
- O Papa São Gregório VII OSB, nascido Hildebrando, foi um dos Papas mais influentes da História. Nascido na Toscana italiana no seio de uma família de baixa condição social, cresceu no ambiente da Igreja romana ao ser confiado a seu tio, abade do mosteiro de Santa Maria em Aventino, onde fez os votos monásticos. Pertencia assim à Ordem Beneditina (OSB). Em 1045 Hildebrando foi nomeado secretário do Papa Gregório VI, cargo que ocuparia até 1046 quando acompanhou esse Papa no seu desterro em Colónia depois de ser deposto num concílio, celebrado em Sutri, e acusado de simonia na sua eleição. Em 1046 morre Gregório VI, e Hildebrando ingressou como monge no mosteiro de Cluny onde adquiriu as ideias reformistas que regeram o resto da sua vida e que o fariam encabeçar a conhecida Reforma gregoriana. Até 1049 não regressou a Roma, mas é então chamado pelo Papa Leão IX para actuar como legado pontifício, o que lhe permitiu conhecer os centros de poder da Europa. Actuando como legado estava em 1056 na corte alemã, para informar da eleição como Papa de Vítor II quando este faleceu e se escolheu como seu sucessor o antipapa Bento X. Hildebrando opôs-se a esta eleição e conseguiu que se elegesse Papa Nicolau II. Em 1059 é nomeado por Nicolau II, arquidiácono e administrador efectivo dos bens da Igreja, cargo que o levou a alcançar tal poder que se chegou a dizer que dava de comer a Nicolau "como a um asno no estábulo".
- Papa Grigore al VII-lea a fost un papă al Romei între anii 1073-1085. A intrat în conflict cu împăratul Henric al IV-lea al Sfântului Imperiu Roman în chestiunea acordării investiturii episcopilor germani, în urma cărui conflict împăratul l-a demis pe Papă la Worms în anul 1076. Excomunicat, la rândul său, de Papa Grigore al VII-lea, Henric al IV-lea a fost nevoit să se umilească, aşteptând ridicarea excomunicării timp de trei zile, în localitatea italiană Canossa.
- Григорий VII (лат. Gregorius PP. VII) (в миру Гильдебранд итал. Ildebrando); — папа римский с 22 апреля 1073 по 25 мая 1085. Окончательно утвердил в католической церкви целибат — безбрачие духовенства. Боролся за политическое преобладание в Западной Европе с германскими императорами. Одного из них — Генриха IV, принудил явиться к себе с покаянием в тосканскую крепость Каносса. Но в конце жизни был изгнан из Рима и умер в изгнании. Родился в небогатой семье тосканских землевладельцев. Изучал каноническое право в Германии. Затем принял монашество и быстро сделал церковную карьеру. Уже в 1054 он становится легатом, сперва во Франции, затем в Германии. В 1059 становится архидьяконом и начинает фактически управлять делами Ватикана. Осуществил реформу, в силу которой право избрания пап закреплялось за коллегией кардиналов . Собрание кардиналов, на котором производились такие выборы, стало называться конклавом (лат con clave — с ключом). Папы Николай II и Александр II приходят к власти благодаря его мощной поддержке. В 1073 избирается папой с некоторым нарушением тогдашнего закона о выборе папы. Сразу же начинает призывать к крестовому походу против сельджуков, впрочем, безрезультатно. Яростно боролся с симонией — продажей церковных должностей. Тратил огромные деньги на содержание наёмного войска. Идеалом Григория VII была независимая от светской власти церковь. Файл:Pope gregory vii illustration. jpg Главным врагом для него был император Генрих IV. Если Григорий присвоил папе право низводить императоров с трона, то Генрих использовал право императора низлагать пап. Генрих низлагает папу на Вормсском сейме 1076 г. и пишет ему послание заканчивающееся «ступай вон!». Месяц спустя Григорий низлагает самого Генриха на Латеранском соборе. Папа победил, но эта победа ещё больше разрушала и без того плохо управляемую Священную Римскую империю. Авторитет папы достиг большой высоты. Даже киевский князь Изяслав Ярославич, сын Ярослава Мудрого, изгнанный из Киева, послал своего сына Ярополка в Рим с просьбой о помощи для своего восстановления на киевском престоле. Генрих IV постепенно собрался с силами. В 1080 г. Генрих при поддержки недовольных папой германских епископов снова низлагает папу и назначил антипапу Климента III, вернул себе контроль сперва над Германией, затем и над Италией. В 1084 он короновался в Риме. Выдвижение антипап, как и антикоролей и антиимператоров начинает играть большую роль в европейской политике. Папа обратился за помощью к Роберту Гвискару, который взял Рим во главе объединенного войска норманнов и арабов, подвергших город страшному разгрому. Римское население поднялось против папы, и папа был вынужден бежать к норманнам снова за помощью в Салерно, где в 1085 г. и умер .
- Gregorius VII (eg. Hildebrand), född c:a 1020 i Toscana, Italien, död 25 maj 1085 i Salerno, påve från 22 april 1073, helgon (1606). Festdag 25 maj. Gregorius VII satte i gång en reform av kyrkan för att göra den självständig i förhållande till den världsliga makten, den s.k. gregorianska reformen. Detta ledde till en stor uppgörelse med kejsar Henrik IV under investiturstriden. Utgav 1075 Dictatus Papae.
- Святий Григорій VII, сто п'ятдесят шостий папа Римський, народився у Совані.
- 額我略七世（拉丁語：Gregorius VII， 约1020年—1085年5月25日），又譯格列高利七世、格雷戈里七世，國瑞七世，原名希尔德布兰德（Ildebrando），于1073年4月22日被选为教宗并领此职到他逝世。 額我略七世是在罗马天主教历史中的一个重要的改革者之一。在有关主教的叙任权斗争中他与神圣罗马帝国皇帝亨利四世成为对手。
|
| rdfs:comment
|
- Pope Saint Gregory VII (c. 1015/1028 – May 25, 1085), born Hildebrand of Sovana, was Pope from April 22, 1073, until his death. One of the great reforming popes, he is perhaps best known for the part he played in the Investiture Controversy, his dispute with Henry IV, Holy Roman Emperor affirming the primacy of the papal authority and the new canon law governing the election of the pope by the college of cardinals.
- Gregor VII. , eigentlich Hildebrand von Soana war Papst vom 22. April 1073 bis 1085. Wegen seiner Bedeutung für die Kirchenreform gilt er als einer der bedeutendsten Päpste überhaupt. Dennoch war und ist er nicht unumstritten. Petrus Damiani, obwohl ein Mitstreiter, nannte ihn durchaus anerkennend „Heiliger Satan“, „Zuchtrute Gottes“ und „Höllenbrand“, verglich ihn mit dem Tiger, Löwen und dem reißenden Wolf und hielt Widerstand gegen ihn für zwecklos.
- Gregori VII és el nom que agafa com a papa Ildebrando Aldobrandeschi ([[Soana, [[Toscana,vers [[1020-[[Salern[[1085), fou capdavanter de la reforma moral de l'Església i del seu alliberament de la subjecció al poder polític. Va ser canonitzat en 1728 com a Sant Gregori VII, papa. Hildebrand es troba des d'abans de [[1050 en el cercle dels papes reformadors, que l'envien moltes vegades com a legat per vigilar l'aplicació de les seves decisions.
- Řehoř VII. , rodným jménem Hildebrand ze Soany byl papežem od 22. dubna 1073 až do své smrti. Na pohřbu Alexandra II. byl na nátlak lidových mas v rozporu s církevním právem prohlášen papežem. V roce 1074 vydal Dictatus papae, podle něhož je papež universálním biskupem s právem rozhodovat ve všech věcech křesťanstva. Zatímco on smí soudit všechny, jeho nesmí soudit nikdo. Může dosazovat biskupy a může sesazovat císaře.
- San Gregorio VII O.S.B.. Papa nº 157 de la Iglesia católica de 1073 a 1085.
- Paavi Pyhä Gregorius VII oli paavina 24. huhtikuuta 1073 – 25. toukokuuta 1085. Hänet kanonisoitiin pyhimykseksi vuonna 1606. Gregorius teki aikanaan suuria reformeja, ja hänet tunnetaan parhaiten osuudestaan investituurariidassa, jossa hän joutui vastakkain keisari Henrik IV:n kanssa. Gregorius VII olikin yksi keskiajan merkittävimmistä paaveista, ja hän katsoi paavin nauttivan täydellistä käskyvaltaa niin kirkon sisällä kuin myös sen ulkopuolellakin.
- Ildebrando Aldobrandeschi de Soana, devient en 1073 le 155 pape sous le nom de Grégoire VII, succédant à Alexandre II. Il est le principal artisan de la réforme grégorienne, tout d'abord en tant que conseiller du pape Léon IX et de ses successeurs, et bien entendu sous son pontificat.
- VII. Gergely (1015/1029 - 1085) néven uralkodhatott a keresztény világ felett a történelem 157. pápája. A szent egyházfő méltán viselheti az utókor által ráruházott érdemeket, amelyek alapján őt nevezik a pápaság története során az egyik legkiemelkedőbb vezetőnek, és a középkor egyik meghatározó alakjának.
- Il sacrilego attentato alla persona di papa Gregorio VII in Roma nell'anno 1075 «Ne fu autore Cencio, antico fautore di Candalo e padrone di una torre sul Tevere dinanzi a Castel Sant'Angelo.
- ファイル:Gregor7 g. jpg グレゴリウス7世（Gregorius VII，1020年?-1085年5月25日）はローマ教皇（在位1073年－1085年）。本名ヒルデブランド。グレゴリウス改革といわれる一連の教会改革で成果をあげ、教皇権の向上に寄与。叙任権闘争におけるハインリヒ4世との争いでも知られる。カトリック教会の聖人であり、記念日は5月25日。
- Gregorius VII, geboren als Hildebrand van Sovana, ook Aldobrandeschi werd na de dood van Paus Alexander II tot paus verkozen op 22 april 1073. Hij pontificeerde tot aan zijn dood op 25 mei 1085 in verscheidene plaatsen in Italië (Canossa, Rome, Salerno, Florence, Siena). Gregorius was een groot kerkhervormer en gaf zijn naam aan de Gregoriaanse hervorming. Hij streed tegen simonie en nicolaïsme (gehuwde of samenwonende priesters).
- Gregor VII ble valgt til pave i 1073 og satte igang arbeide for å fremme pavedømmets makt. Navnevalget Gregor skyldes ifølge mange kilder Hildebrands ønske om å gi oppreisning til Gregor VI, som var blitt avsatt noen tiår senere i forbindelse med anklager fremført av keiseren. Men det kan også være at Hildebrand vel så meget, eller primært, hadde Gregor den store i sine tanker. Det var strid om hvem som skulle utnevne biskoper, og Gregor mente at kirken selv skulle ha dette ansvaret.
- Grzegorz VII zwany też Odkupicielem, brat Hildebrand – święty, papież w latach 1073-1085. Należał do papieży-reformatorów, a najlepiej znany jest z powodu tzw. sporu o inwestyturę z władcą Niemiec Henrykiem IV. Urodził się w raczej niezamożnej rodzinie. Wykształcenie i formację duchową zdobył najprawdopodobniej w klasztorze benedyktyńskim na Awentynie, związanym z opactwem w Cluny.
- O Papa São Gregório VII OSB, nascido Hildebrando, foi um dos Papas mais influentes da História. Nascido na Toscana italiana no seio de uma família de baixa condição social, cresceu no ambiente da Igreja romana ao ser confiado a seu tio, abade do mosteiro de Santa Maria em Aventino, onde fez os votos monásticos. Pertencia assim à Ordem Beneditina (OSB).
- Papa Grigore al VII-lea a fost un papă al Romei între anii 1073-1085. A intrat în conflict cu împăratul Henric al IV-lea al Sfântului Imperiu Roman în chestiunea acordării investiturii episcopilor germani, în urma cărui conflict împăratul l-a demis pe Papă la Worms în anul 1076. Excomunicat, la rândul său, de Papa Grigore al VII-lea, Henric al IV-lea a fost nevoit să se umilească, aşteptând ridicarea excomunicării timp de trei zile, în localitatea italiană Canossa.
- Григорий VII (лат. Gregorius PP. VII) (в миру Гильдебранд итал. Ildebrando); — папа римский с 22 апреля 1073 по 25 мая 1085. Окончательно утвердил в католической церкви целибат — безбрачие духовенства. Боролся за политическое преобладание в Западной Европе с германскими императорами.
- Gregorius VII (eg. Hildebrand), född c:a 1020 i Toscana, Italien, död 25 maj 1085 i Salerno, påve från 22 april 1073, helgon (1606). Festdag 25 maj. Gregorius VII satte i gång en reform av kyrkan för att göra den självständig i förhållande till den världsliga makten, den s.k. gregorianska reformen. Detta ledde till en stor uppgörelse med kejsar Henrik IV under investiturstriden. Utgav 1075 Dictatus Papae.
- Святий Григорій VII, сто п'ятдесят шостий папа Римський, народився у Совані.
- 額我略七世（拉丁語：Gregorius VII， 约1020年—1085年5月25日），又譯格列高利七世、格雷戈里七世，國瑞七世，原名希尔德布兰德（Ildebrando），于1073年4月22日被选为教宗并领此职到他逝世。 額我略七世是在罗马天主教历史中的一个重要的改革者之一。在有关主教的叙任权斗争中他与神圣罗马帝国皇帝亨利四世成为对手。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
