| dbpprop:abstract
|
- Pope Saint Boniface I was pope from December 28, 418 to September 4, 422. He was a contemporary of Saint Augustine of Hippo, who dedicated to him some of his works. On the death of Pope Zosimus, two parties put forward their own candidate for Pope, one for Boniface, the other for Eulalius. Galla Placidia, the Empress consort of Constantius III, the Western Roman Emperor, asked the emperor Honorius to intervene, and he sent an edict instructing both men to leave Rome. At the following Easter, Eulalius returned to the city to perform baptisms and celebrate the feast; when the emperor heard of this, Eulalius was stripped of his rank and banished from Rome, and on December 28, 418 Boniface became pope. Boniface continued the opposition to Pelagianism, persuaded Emperor Theodosius II to return Illyricum to Western jurisdiction, and defended the rights of the Holy See.
- Der Bonifatius I. war vom 29. Dezember 418 bis zum 4. September 422 Papst in Rom. Der Name seines Vaters war Jocundus oder Secundius.
- Sant Bonifaci I, d'origen romà. Va ser escollit Papa el 29 de desembre de 418 quant era ja un home vell i malalt. En aquella època un grup de diaques que estaven descontents amb el Papa Sant Zòsim I, van escollir Eulali, que es va instal·lar en al Palau del Laterà com antipapa. Va ser l'emperador Honori el qual va resoldre la qüestió a favor de Bonifaci I. Va donar el seu suport a Sant Agustí i els bisbes africans en la seva campanya contra el pelagianisme. Va morir a Roma el 4 de setembre de 422.
- Svatý Bonifác I. byl papež katolické církve od 28. prosince 418 do 4. září 422. S pomocí císaře Honoria se prosadil proti protikandidátovi a vzdoropapeži Eulaliovi. Pokračoval v boji s pelagiánstvím.
- Bonifacio I, papa n. º 42 de la Iglesia Católica entre 418 y 422. Fue elegido el 29 de diciembre de 418 cuando era un hombre ya viejo y muy enfermo. Al mismo tiempo un grupo de diáconos que estaban descontentos ya desde tiempos del papa Zósimo, eligieron a Eulalio quién se instaló en el palacio Laterano como antipapa. Finalmente el emperador Flavio Honorio resolvió la cuestión a favor de Bonifacio I, quien permaneció como papa legítimo. Con esta acción, la iglesia da su anuencia a la intervención de la autoridad civil en asuntos eclesiásticos. Bonifacio I dio su apoyo a Agustín de Hipona y los obispos africanos en su campaña contra el pelagianismo. Murió el 4 de septiembre de 422.
- Bonifatius I oli paavina 28. joulukuuta 418 – 4. syyskuuta 422. Hän jatkoi taistelua pelagiolaisuutta vastaan. Augustinus oli Bonifatiuksen aikalainen ja omisti tälle joukon kirjoituksiaan.
- Boniface I est le 42 pape. À la mort du pape Zosime, le 26 décembre 418, le parti des diacres élit pour lui succéder l'archidiacre Eulalien, le 27 décembre. Or, le 28, les prêtres choisissent l'un des leurs, qui devient Boniface I. Il en résulte que, le 29 décembre les deux hommes sont sacrés chacun de leur côté. Pour trancher la question, l'empereur Honorius convoque un synode à Ravenne le 8 février 419 et interdit aux deux prétendants d'entrer dans la ville de Rome. En fait, le synode hésitant laisse la décision à l'empereur. Comme celui-ci semble prendre son temps, Eulalien s'impatiente et pénètre dans la cité de Rome pour y célèbrer les cérémonies de Pâques. Les troupes d'Honorius interviennent alors pour installer Boniface, tandis qu'Eulalien se console avec un évêché en Campanie (il y meurt sans histoires en 423). Pour éviter le renouvellement du problème, Honorius promulgue une ordonnance disposant qu'en cas de double élection, aucun des deux élus ne soit pape, mais que l'on procéderait à l'élection d'un troisième. Le choix de Boniface est assez heureux, car il rétablit la dignité pontificale écornée par son prédécesseur. Il retire son mandat à Patrocle d'Arles, nommé par Zosime métropolite des provinces de Vienne et Narbonne. Ceci rassure le clergé gaulois. Il parvient à convaincre l'empereur d'Orient, Théodose II, de rendre à la juridiction de Rome la province d'Illyrie, alors qu'il l'a précédemment remise au patriarche de Constantinople. Il est l'auteur de décrets interdisant aux femmes, fussent-elles religieuses, de toucher les linges sacrés (y compris pour les laver) ou de venir à l'autel pour y brûler de l'encens. Il interdit également aux esclaves de devenir des clercs. Il meurt le 4 septembre 422. Il est considéré comme saint par l'Église catholique. Il est fêté le 4 septembre.
- I. Szent Bonifác volt a 42. egyházfő a keresztény egyház élén. 418. december 28-án kezdhette el pontifikátusát, és haláláig, 422. szeptember 4-éig töltötte be hivatalát. Uralkodása eleinte ellenállásba ütközött, majd ezt megoldva neki is a különböző eretnek irányzatok ellen kellett harcolnia. Rómában született, és a papi pályán már I. Ince pápa idején nagy tisztelet övezte. Tekintélye akkor teljesedett ki, amikor a pápa Konstantinápolyba küldte Bonifácot. Mindennek ellenére a római zsinat nem választotta meg őt egyértelműen a keresztény egyház élére. A császár, III. Constantius ugyanis nem támogatta Bonifác megválasztását, így Eulalius személyében ellenpápát állítottak. A császár felesége, Galla Placidia azonban Bonifác pártjára állt, és arra kérte férjét, hogy valahogy rendezze a keresztények zavaros helyzetét. Ennek hatására a császár rendeletet adott ki, amelyben mindkét egyházi vezetőt kitiltotta Rómából. A következő húsvétra azonban Eulalius visszatért a szent városba, hogy celebrálja az ünnepi misét. A császári parancsot megszegte, ezért III. Constantius megfosztotta pápai rangjától, és száműzte Róma városából. Így Bonifác egyedül tölthette be az egyházfői hivatalt. Miután visszaállt a rend Bonifác lefektette azt a szabályt, amely szerint ha a választó zsinaton nem tudnak egyezségre jutni a felek, és két pápát választanak, akkor semmissé kell nyilvánítani a választás eredményét, és új embert kell megtenni a keresztény nyáj élére. Egyházpolitikájában elődei útját folytatta, tehát védelmezte a római központúságot és szembeszállt a pelagianizmussal. Szent Ágoston egyik eretnekellenes művét neki ajánlotta. 422. szeptember 4-én halt meg. Szentként tisztelik, és ünnepnapját október 25-én tartják.
- ボニファティウス1世（Bonifatius I, ? - 422年9月4日）は、第42代ローマ教皇（在位：418年9月28日 - 422年9月4日）。アウグスティヌスと同時代に生きた。 教皇ゾシムスの死去に伴って、2つの陣営から2人の教皇の候補が立てられた。1人はボニファティウス1世であり、もう1人はエウラリウスである。ガッラ・プラキディアは西ローマ帝国皇帝ホノリウスに調停を願い出たが、ホノリウスは2人ともローマから追放する命令を出してしまった。復活祭が過ぎると、エウラリウスはローマに戻り、勝手に洗礼を行った。これを聞いたホノリウスは怒り、エウラリウスの身分を剥奪してローマから再び追放した。そして418年12月28日にボニファティウス1世が教皇の座に就いた。 ボニファティウス1世はペラギウス主義に反対し、東ローマ帝国皇帝テオドシウス2世を説得して司法権をイリュリクムに取り戻し、ローマ教皇庁の権利を守った。
- Bonifatius I was de 42ste paus van de Rooms-Katholieke Kerk en een van de twee kandidaten voor het pontificaat na de dood van paus Zosimus. De andere was de latere tegenpaus Eulalius. Zijn naam betekent de weldoener. Na de dood van Zosimus was er een conflict ontstaan over welke richting de kerk op moest. Nadat beide partijen een paus kozen (chronologisch gezien eerst Eulalius, toen Bonifatius), werd besloten dat keizer Honorius de beslissing moest nemen. Deze stelde een synode in, waar echter geen resultaat uit voortvloeide. Daarop besloot hij dat de beide kandidaten weg moesten uit Rome, tot na het besluit. Toen Eulalius dit niet deed, werd zijn tegenstander Bonifatius automatisch paus. Aan Bonifatius zijn meerdere werken van Augustinus opgedragen. Net als deze theoloog verwierp Bonifatius het pelagianisme. Verder haalde hij keizer Theodosius II van het Oost-Romeinse rijk over om Illyricum aan de kerk van Rome, in plaats van aan die van Constantinopel toe te kennen. Dit had te maken met de machtsstrijd tussen deze twee, een gevolg van de splitsing van het Romeinse rijk in oost en west. Bonifatius stierf op 4 september. Hij wordt als heilige vereerd. Zijn gedenkdag is 25 oktober.
- Św. Bonifacy, papież – jego pontyfikat przypadał w okresie od 28 lub 29 grudnia 418 do 4 września 422. Bonifacy był synem Iocundusa. Był Rzymianinem. Po śmierci papieża Zozyma Bonifacy został wybrany na Stolicę Piotrową w kościele św. Teodory. Jednak dzień wcześniej na Lateranie zebrała się frakcja skupiająca diakonów i dokonała elekcji kontrkandydata, archidiakona Eulaliusza. Bonifacy i Eulaliusz zostali wyświęceni i konsekrowani w tym samym dniu. Obaj zostali wyświęceni w tym samym kościele, kościele św. Marcelego. Bonifacy wziął pod władanie Bazylikę św. Piotra bo Laterańska bazylika była już zajęta przez antypapieża. Antypapieża popierał ówczesny prefekt Rzymu Symmachus. Bonifacy został skazany na wygnanie z miasta. Kiedy miał wyjeżdżać wstawili się za nim prezbiterzy rzymscy, którzy wybrali Bonifacego. Symmachus zaś przekonał cesarza Honoriusza o ostateczne potwierdzenie tej decyzji. Kiedy prezbiterzy rzymscy dowiedzieli się o tym szantażu zebrali się potajemnie i postanowili, że pójdą do cesarza Honoriusza i przekonają go by kazał eksmitować ich obu. Więc wymogli na Honoriuszu by ten wyrzucił z miasta obu przeciwników. Ale Honoriusz nie był pewien swej decyzji więc zebrał synod rozjemczy, który miał rozstrzygnąć spór między antypapieżem a prawowicie wybranym Bonifacym I, ale Eulaliusz się nie stawił przed synodem. Honoriusz zapowiedział że zwoła synod na Spoleto. Ale antypapież wycofał się na Lateran a pod nieobecność cesarza dokonał tam poważnych rozruchów. Pod nieobecność Eulaliusza cesarz Honoriusz oficjalnie zatwierdził wybór Bonifacego I. Cesarz nie tylko zatwierdził wybór, ale skazał także antypapieża na wypędzenie z Rzymu. Bonifacy mógł wreszcie rozpocząć normalnie swój pontyfikat. Bonifacy I porozumiał się z cesarzem Honoriuszem w sprawie ostatecznego rozprawienia się z pelagianizmem i nakłonił Honoriusza do wydania edyktu zobowiązującego wszystkich biskupów do złożenia podpisu pod Tractoria papieża Zozyma. Przekonał biskupów afrykańskich, ze św. Augustynem z Hippony na czele, do podpisania tego dokumentu. Papież Bonifacy I wystąpił przeciw cesarzowi Teodozjuszowi II, który chciał wikariat papieski w Salonikach założony jeszcze przez papieża Syrycjusza aby go podporządkować Konstantynopolowi. Dzięki pośrednictwu Honoriusza zdołał doprowadzić do zawieszenia edyktu. Papież Bonifacy I zmarł 4 września 422 r. Został pochowany na cmentarzu św. Felicet przy Via Salaria w kaplicy, którą wcześniej wybudował. Wspomnienie liturgiczne przypada 4 września.
- Bonifácio I foi Papa entre 28 de Dezembro de 418 a 4 de Setembro de 422. Uma parte do clero de Roma escolheu em sua vez o Antipapa Eulálio. Opôs-se ao pelagianismo e decidiu sobre o problema do prelado de Arles sobre os bispos da Gália. Venerado como santo em 4 de setembro.
- Papa Bonifaciu I a fost Papă al Romei în perioada 28 Decembrie 418 - 4 Septembrie 422.
- Файл:Pope Boniface I. jpg Бонифаций I Бонифаций I; — папа римский с 29 декабря 418 по 4 сентября 422. В связи с конфликтом вокруг замещения папского престола был изгнан из Рима Констанцием Третьим, но через некоторое время возвращён. Бонифаций боролся с пелагианством, устраивал церковные дела в спорных между Римом и Константинополем епархиях, добился расширения прав папы.
- Bonifatius I, född i Rom, död 4 september 422 i Rom, var påve från den 28 december 418 till sin död, 4 september 422. Helgon i Katolska kyrkan, med festdag den 25 oktober.
- Святи́й Боніфацій I, сорок другий папа Римський, за походженням римлянин. Був сучасником Святого Августина, який часто присвячував папі свої твори. Після смерті Зосими одна частина духовенства та вірних бажали обрати папою Боніфація, інша підтримувала Евлалія. Римський імператор Гонорій видав наказ, яким вислав обох претендентів за межі Риму. Проте, Евлалій бажаючи відсвяткувати Великдень 418, повернувся до Риму, за що був повторно звідти висланий. Тому, папою було визнано Боніфація, який під час свого понтифаікату продовжив боротьбу з пелагіонізмом.
- 教宗聖波尼法爵一世（Pope Saint Boniface I），原名不詳，（？—422年），於418年12月28日至422年9月4日為羅馬教宗。他是希坡的圣奥斯定的同时代者，后者将其一些作品献给了他。 在教宗佐西（Pope Zosimus）去世后，两派都推出了自己的教宗候选人，一位是波尼法爵，另一位是恩赖（Eulalius）。加拉·普拉西狄亚（Galla Placidia），西罗马皇帝康斯坦丁三世的皇后，要求皇帝洪诺留（Honorius）干涉，而他发布诏书责成两人都离开罗马。在接下来的复活节时，恩赖回到该城以行洗礼并庆祝节日；当皇帝听闻此事后，恩赖被剥夺了品秩并被驱逐出罗马，在418年12月28日，波尼法爵成为了教宗。 波尼法爵继续与伯拉纠主义对立，劝告皇帝狄奥多西二世回复伊利里亚（Illyricum）至西方管辖权下，并捍卫圣座的权利。
|
| rdfs:comment
|
- Pope Saint Boniface I was pope from December 28, 418 to September 4, 422. He was a contemporary of Saint Augustine of Hippo, who dedicated to him some of his works. On the death of Pope Zosimus, two parties put forward their own candidate for Pope, one for Boniface, the other for Eulalius. Galla Placidia, the Empress consort of Constantius III, the Western Roman Emperor, asked the emperor Honorius to intervene, and he sent an edict instructing both men to leave Rome.
- Der Bonifatius I. war vom 29. Dezember 418 bis zum 4. September 422 Papst in Rom. Der Name seines Vaters war Jocundus oder Secundius.
- Sant Bonifaci I, d'origen romà. Va ser escollit Papa el 29 de desembre de 418 quant era ja un home vell i malalt. En aquella època un grup de diaques que estaven descontents amb el Papa Sant Zòsim I, van escollir Eulali, que es va instal·lar en al Palau del Laterà com antipapa. Va ser l'emperador Honori el qual va resoldre la qüestió a favor de Bonifaci I. Va donar el seu suport a Sant Agustí i els bisbes africans en la seva campanya contra el pelagianisme.
- Svatý Bonifác I. byl papež katolické církve od 28. prosince 418 do 4. září 422. S pomocí císaře Honoria se prosadil proti protikandidátovi a vzdoropapeži Eulaliovi. Pokračoval v boji s pelagiánstvím.
- Bonifacio I, papa n. º 42 de la Iglesia Católica entre 418 y 422. Fue elegido el 29 de diciembre de 418 cuando era un hombre ya viejo y muy enfermo. Al mismo tiempo un grupo de diáconos que estaban descontentos ya desde tiempos del papa Zósimo, eligieron a Eulalio quién se instaló en el palacio Laterano como antipapa. Finalmente el emperador Flavio Honorio resolvió la cuestión a favor de Bonifacio I, quien permaneció como papa legítimo.
- Bonifatius I oli paavina 28. joulukuuta 418 – 4. syyskuuta 422. Hän jatkoi taistelua pelagiolaisuutta vastaan. Augustinus oli Bonifatiuksen aikalainen ja omisti tälle joukon kirjoituksiaan.
- Boniface I est le 42 pape. À la mort du pape Zosime, le 26 décembre 418, le parti des diacres élit pour lui succéder l'archidiacre Eulalien, le 27 décembre. Or, le 28, les prêtres choisissent l'un des leurs, qui devient Boniface I. Il en résulte que, le 29 décembre les deux hommes sont sacrés chacun de leur côté. Pour trancher la question, l'empereur Honorius convoque un synode à Ravenne le 8 février 419 et interdit aux deux prétendants d'entrer dans la ville de Rome.
- I. Szent Bonifác volt a 42. egyházfő a keresztény egyház élén. 418. december 28-án kezdhette el pontifikátusát, és haláláig, 422. szeptember 4-éig töltötte be hivatalát. Uralkodása eleinte ellenállásba ütközött, majd ezt megoldva neki is a különböző eretnek irányzatok ellen kellett harcolnia. Rómában született, és a papi pályán már I. Ince pápa idején nagy tisztelet övezte.
- Bonifatius I was de 42ste paus van de Rooms-Katholieke Kerk en een van de twee kandidaten voor het pontificaat na de dood van paus Zosimus. De andere was de latere tegenpaus Eulalius. Zijn naam betekent de weldoener. Na de dood van Zosimus was er een conflict ontstaan over welke richting de kerk op moest. Nadat beide partijen een paus kozen (chronologisch gezien eerst Eulalius, toen Bonifatius), werd besloten dat keizer Honorius de beslissing moest nemen.
- Św. Bonifacy, papież – jego pontyfikat przypadał w okresie od 28 lub 29 grudnia 418 do 4 września 422. Bonifacy był synem Iocundusa. Był Rzymianinem. Po śmierci papieża Zozyma Bonifacy został wybrany na Stolicę Piotrową w kościele św. Teodory. Jednak dzień wcześniej na Lateranie zebrała się frakcja skupiająca diakonów i dokonała elekcji kontrkandydata, archidiakona Eulaliusza. Bonifacy i Eulaliusz zostali wyświęceni i konsekrowani w tym samym dniu.
- Bonifácio I foi Papa entre 28 de Dezembro de 418 a 4 de Setembro de 422. Uma parte do clero de Roma escolheu em sua vez o Antipapa Eulálio. Opôs-se ao pelagianismo e decidiu sobre o problema do prelado de Arles sobre os bispos da Gália. Venerado como santo em 4 de setembro.
- Papa Bonifaciu I a fost Papă al Romei în perioada 28 Decembrie 418 - 4 Septembrie 422.
- Файл:Pope Boniface I. jpg Бонифаций I Бонифаций I; — папа римский с 29 декабря 418 по 4 сентября 422. В связи с конфликтом вокруг замещения папского престола был изгнан из Рима Констанцием Третьим, но через некоторое время возвращён.
- Bonifatius I, född i Rom, död 4 september 422 i Rom, var påve från den 28 december 418 till sin död, 4 september 422. Helgon i Katolska kyrkan, med festdag den 25 oktober.
- Святи́й Боніфацій I, сорок другий папа Римський, за походженням римлянин. Був сучасником Святого Августина, який часто присвячував папі свої твори. Після смерті Зосими одна частина духовенства та вірних бажали обрати папою Боніфація, інша підтримувала Евлалія.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
