| dbpprop:abstract
|
- Polish legislative election, 1935 lasted from 8 to 15 September and was the second to last elections in the Second Polish Republic. Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem (Non-partisan Block of Collaboration with the Government)) - coalition of Sanacja faction - won with 153 (or 187) seats in the 208 Sejm (parliament) and all 60 out of 64 in the Senate of Poland, thanks to the April Constitution, drafted that year by - and favouring - the Sanacja faction. The rest of the seats (47) went to non-party members. The elections were boycotted by opposition factions, and the electoral frequency of 46,6% was the lowest in history of the Second Republic.
- Les Eleccions parlamentàries poloneses de 1935 es van celebrar a la Segona República Polonesa per a elegir el Sejm del 8 a 15 de setembre de 1935. El partit més votat fou el Bloc no Partidista de Col·laboració amb el Govern (Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem) - coalició de la facció Sanacja – que va a obtenir 153 (o 157) escons de 208 al Sejm (parlament) i 60 de 64 en el Senat de Polònia, gràcies a la Constitució d'abril, elaborada per a la facció Sanacja. La resta dels escons (47) va ser als diputats independents. La resta de partits van boicotejar-les, i la participació electoral fou la més baixa de la història polonesa (46,6 %).
- Wybory parlamentarne w Polsce w 1935 roku – pierwsze wybory parlamentarne po wejściu w życie konstytucji kwietniowej przeprowadzone 8 i 15 września 1935 roku. Wybory odbyły się na mocy nowej ordynacji z 8 lipca 1935 roku. Zmieniała ona całkowicie filozofię głosowania: zamiast systemu proporcjonalnego wprowadzono większościowy (w każdym okręgu wybierano po 2 posłów z co najmniej 4 kandydatów), a możliwość zgłaszania kandydatów ograniczono jedynie do specjalnych zgromadzeń złożonych z osób nominowanych przez lokalne warstwy rządzące, przedsiębiorców i związki zawodowe. Liczbę posłów zmniejszono do 208, senatorów zaś do 96, z czego 1/3 miała być wyznaczana przez prezydenta. Głosowanie zostało zbojkotowane przez partie nastawione opozycyjnie wobec rządzącej sanacji (centrolewicę, komunistów, Stronnictwo Narodowe i chadecję), w wyniku czego frekwencja wyniosła 46,6% i była najniższa w historii II Rzeczypospolitej. Najmniej osób głosowało w woj. krakowskim i Warszawie (29.4%), najwięcej - tradycyjnie - na Śląsku i Kresach Południowo-Wschodnich (Tarnopol). Na terenach Polski centralnej wiele głosów, które przypuszczalnie padły na opozycję, zostało unieważnionych. Wybory zakończyły się zwycięstwem obozu sanacji, która zdobyła 180 mandatów w sejmie, uzyskując tym samym większość konstytucyjną. Z drugiej strony, warto zaznaczyć, że wśród reprezentantów BBWR znaleźli się najczęściej ci, dla których pierwotnie nie przewidziano mandatu (ok. 130 posłów). 74 kandydatów uznawanych za "pewnych" do sejmu się nie dostało. Oprócz polityków BBWR do parlamentu weszły mniejszości narodowe (poza ich lewicowymi odłamami, które wraz z polską opozycją głosowanie zbojkotowały) oraz pojedynczy posłowie niezwiązani z żadną partią. Mandaty uzyskali m. in. Walery Sławek, Stanisław Car, Adam Koc, Bogusław Miedziński, Felicjan Sławoj-Składkowski i Marian Zyndram-Kościałkowski, a także przemysłowcy Andrzej Wierzbicki i Jan Hołyński oraz działacze konserwatywni Leon Sapieha i Artur Tarnowski. Wśród posłów ukraińskich znaleźli się Wasyl Mudry, Wołodymyr Cełewycz i Piotr Pewny z Wołyńskiego Zjednoczenia Ukraińskiego. W przekroju narodowym wybrano 181 Polaków, 19 Ukraińców, 3 Żydów i po jednym Rosjaninie i Białorusinie. Niemcy w sejmie IV kadencji w ogóle nie byli reprezentowani.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
