| dbpprop:abstract
|
- Polish Legions, during the Napoleonic Period, were collectively several Polish units serving in the French army from the 1790s to 1810s. After the third partition of Poland in 1795, many Poles believed that revolutionary France and its allies would come to the aid of Poland. France's enemies included Prussia, Austria and Imperial Russia, the partitioners of Poland. Therefore many Polish soldiers, officers and volunteers emigrated to other countries, especially Italy, which led to a popular name of Polish Legions in Italy, and France, where they joined local military forces. The number of Polish recruits soon reached many thousands. With support from Napoleon Bonaparte, special Polish military units were created, to be commanded by Polish officers and with Polish military ranks. They became known as the Polish Legions and were considered to be a Polish army 'in exile' under command of France. Those units were commanded by Jan Henryk Dąbrowski, Karol Kniaziewicz, Józef Wybicki and Antoni Amilkar Kosiński, among others. Polish Legions serving alongside the French army during the Napoleonic Wars saw combat in most of Napoleon's campaigns, from the West Indies, through Italy and Egypt, to Russia.
- Die Polnische Legion waren die 1796 von Dąbrowski in Mailand und die 1798 von General Kniaziewicz in Straßburg mit Genehmigung der französischen Regierung aufgestellten Truppen. Die polnische Legion kämpfte zwischen 1798 und 1800 mit Auszeichnung in Italien. Die in Straßburg errichtete Legion wurde später nach Santo Domingo in die Karibik gesandt, um die Wiedereinrichtung der Sklaverei in der französischen Kolonie militärisch durchzusetzen. Sie wurde dort infolge des Klimas und der fortwährenden Kämpfe mit den Aufständischen fast vollständig aufgerieben. Eine weitere Polnische Legion wurde 1854 von der britischen Regierung aus in England und in Frankreich lebenden Polen unter dem Grafen Zamoyski mit zwei Kavallerieregimentern gebildet. Sie nahm im Armeekorps des Generals Vivian am Krimkrieg teil und wurde nach dem Friedensschluss fast ganz in den osmanischen Dienst übernommen. In Frankreich wurde 1870 unter Jaroslaw Dombrowski eine Polnische Legion in der Stärke von einem Bataillon Infanterie und einer Schwadron Ulanen bei der Vogesenarmee Garibaldis errichtet.
- On regroupe sous le terme légions polonaises différentes unités militaires de Polonais servant dans l’armée française, des années 1790 aux années 1810, dans l'armée des Vosges sous Garibaldi en 1870 pendant la guerre franco-allemande comme dans l'armée britannique au milieu du dix-neuvième siècle. Après le troisième partage de la Pologne en 1795, beaucoup de Polonais croient que la France voudra venir en aide à la Pologne, les pays s’étant partagé la Pologne étant tous ennemis de la France. De nombreux officiers, soldats et volontaires émigrés de Pologne et établis dans d’autres pays, particulièrement en Italie, s’engagent dans les armées locales. Avec le soutien de Bonaparte, des unités spéciales de Polonais sont créées; elles sont commandées par des Polonais, et utilisent les grades polonais. On les appelle les Légions polonaises et sont considérées comme une armée polonaise en exil sous autorité française. Les principaux chefs de cette armée sont Jan Henryk Dąbrowski, Karol Kniaziewicz et Józef Wybicki. Les légions polonaises servirent dans l’armée française durant les guerres de la Révolution et de l’Empire, des Antilles à la Russie et de l’Italie à l’Égypte. Bien que Napoléon ait créé un petit État polonais, le Grand-duché de Varsovie (1807-1815), il est à peu près sur qu’il ne voulait pas recréer un vaste État polono-lituanien, comme avant les partitions de la Pologne. Il se contentait de vagues promesses à ce sujet, pour ne pas interrompre le flot de volontaires polonais. Il manœuvrait, jouant des craintes de la Russie, de l’Autriche et de la Prusse de la recréation de cet État allié à la France. Néanmoins, les volontaires polonais sous le drapeau français ont suivi Napoléon tout au long de sa carrière, et encore aujourd’hui, le souvenir des légions polonaises est fort en Pologne, Napoléon étant considéré comme un héros et un libérateur.
- Legioni polacche (in polacco Legiony Polskie) è stato il nome di diverse formazioni militari polacche create nel XIX e XX secolo. Queste vennero create principalmente all'estero da volontari polacchi, ed il loro compito principale era di aiutare la liberazione della Polonia, all'epoca sotto controllo straniero. Tra le principali unità a portare questo nome ci furono: Legioni polacche in Italia, create da Henryk Dąbrowski nel 1797, durante le Guerre Napoleoniche; l'inno di battaglia di tali unità diverrà l'inno nazionale polacco Legione polacca (legione di Mickiewicz), formata a Roma nel 1848 da uno dei principali poeti polacchi, Adam Mickiewicz Legioni polacche in Ungheria, create nel 1848 da Józef Wysocki e Józef Bem in Ungheria, durante la Primavera delle Nazioni Legione polacca nella I guerra mondiale, un'unità militare polacca formata nel 1914 in Galizia. La tradizione dell'ultima delle unità sopra citate, venne continuata da tre divisioni dell'esercito polacco: I Divisione di Fanteria Legione Polacca II Divisione di Fanteria Legione Polacca III Divisione di Fanteria Legione Polacca
- Legiony Polskie we Włoszech – polskie formacje zbrojne, walczące u boku wojsk francuskich i włoskich w latach 1797 – 1807, utworzone z inicjatywy Jana Henryka Dąbrowskiego przez Francuzów w płn. Włoszech. Po III rozbiorze Polski nastąpiła emigracja żołnierzy i oficerów z Polski do Włoch i Francji. Dzięki wpływom Napoleona, za pośrednictwem Agencji (polska organizacja emigracyjna założona w Paryżu po upadku powstania kościuszkowskiego w 1794 r. ) Jan Henryk Dąbrowski podpisał 9 stycznia 1797 roku umowę z nowym rządem Republiki Lombardzkiej. Współtwórcami Legionów byli Karol Kniaziewicz, Józef Wybicki i Antoni "Amilkar" Kosiński. Ze znanych oficerów służyli tam m. in. Józef Wielhorski i Franciszek Ksawery Rymkiewicz. Oddziały otrzymały nazwę Legionów Polskich. Mundury i sztandary były zbliżone do polskich, język komend i stopnie wojskowe również były polskie. Na szlifach widniał włoski napis Ludzie wolni są braćmi. Kokardy przypięte do mundurów były trójkolorowe w nawiązaniu do rewolucji francuskiej. Dąbrowski zagwarantował ochotnikom prawo powrotu do kraju. W maju 1797 roku w szeregach Legionów stanęło około 7 tysięcy żołnierzy, głównie Polaków przebywających na emigracji oraz polskich jeńców i dezerterów z armii austriackiej, wcielonych do niej uprzednio i zmuszanych do walki z Francuzami. Utworzone zostały dwie legie po 3 bataliony każda. W skład każdego batalionu wchodziło 10 kompanii. Dowódcą pierwszej legii był gen. Wielhorski, drugiej gen. Rymkiewicz. Dąbrowski wprowadził w legionach nowoczesny system dowodzenia na wzór francuski, zniósł kary cielesne, dał możliwość awansu również żołnierzom nie mającym pochodzenia szlacheckiego, nakazał naukę czytania i pisania oraz pogłębianie wiedzy z historii Polski. Początkowo Legiony walczyły u boku Napoleona. Pierwszy raz w kwietniu 1797 pod Rimini, Weroną i nad jeziorem Garda, w akcji przeciw zbuntowanemu ludowi włoskiemu. Legiony w Rzymie zajmowały się rabowaniem dóbr kultury i jego wywozem do Francji ("Popioły" Żeromskiego) Po zawarciu pokoju z Austrią (w październiku tegoż roku) przeistoczyły się w Korpus Posiłkowy Republiki Cisalpińskiej. Część legionistów została wysłana do Rzymu, gdzie Francja obaliła wkrótce rządy papieskie. W listopadzie 1798 roku uczestniczyli oni w obronie Republiki Rzymskiej. Miesiąc później oddziały legionistów pod dowództwem Karola Kniaziewicza przyczyniły się do zwycięstwa Francuzów pod Civita Castellana. Potem brali udział w zwycięskiej ofensywie republikanów na Królestwo Neapolu. Następnie tłumili antyfrancuskie powstanie chłopskie w Republice Patrenopejskiej utworzonej w południowych Włoszech. Tu sformowano pułk jazdy istniejący potem pod różnymi nazwami, m. in. jako ułani nadwiślańscy. W 1799 r. polscy legioniści (ok. 8 tysięcy) wzięli udział w walkach z wojskami II koalicji antyfrancuskiej. W tym okresie legiony poniosły szereg porażek i ciężkie straty, np. : w bitwach pod Weroną, Magnano, w oblężonej Mantui, bitwach nad Trebbią i pod Novi. Straty pierwszej legii wynosiły 2 tys. zabitych i rannych; w drugiej legii, dowodzonej wówczas przez Dąbrowskiego, pozostało tylko 800 żołnierzy zdolnych do walki. W 1799 r. powstał nad Renem, dowodzony przez gen. Kniaziewicza, legion zwany naddunajskim, a w 1800 r. Dąbrowski odbudował 6 tysięczny legion pod nazwą Pierwsza Polska Legia. W tym czasie Francuzi odnosili kolejne zwycięstwa nad wojskami koalicji na wielu frontach, m. in. : pod Zurychem (Szwajcaria), Castricum (Holandia) w 1799 roku oraz pod Marengo (Włochy) i Hohenlinden (Bawaria) w 1800 roku. Rosja poróżniona z Austrią i Wielką Brytanią wycofała się z koalicji antyfrancuskiej, a Austria zawarła pokój z Francją w Luneville w 1801 roku, ale skończona wojna nie przyniosła jednak pozytywnego rozwiązania kwestii polskiej. To powodowało rozprzężenie w armii, zwątpienie, dochodziło do otwartej krytyki polityki Francji. Oficerowie podawali się do dymisji. Niewygodne Napoleonowi legie zostały wysłane na wyspę Hispaniola San Domingo do tłumienia antyfrancuskiego powstania niewolników murzyńskich. Do Europy powróciło zaledwie kilkuset Legionistów, którzy nie zostali zabici przez tubylców, nie zmarli wskutek chorób tropikalnych i nie osiedlili się w Ameryce. We Włoszech pozostała 1 półbrygada piechoty, dawnych legionistów przeformowana następnie w polski pułk piechoty oraz regiment jazdy (ułani nadwiślańscy). W 1803 r. legioniści polscy jako wojsko najemne walczyli z Anglikami w Apuli, a w 1805 roku przyczynili się do zwycięstwa wojsk napoleońskich we Włoszech pod Castelfranco. Następnie w 1806 r. brali udział w walkach z ekspedycją sił brytyjskich w Kalabrii (południowe Włochy). Później Napoleon także korzystał z polskich legionistów w wielu kampaniach były to już jednak inne oddziały. Polscy legioniści walczyli po stronie Napoleona nawet po klęsce Napoleona w 1812 r. i odwrocie z Rosji, gdzie Józef Poniatowski uratował życie Napoleonowi. Potem Polacy uczestniczyli w wielu walkach, np. pod Lipskiem w 1813 r. i pod Waterloo w 1815. W Legionach polskich walczyło w sumie ok. 35 tys. ludzi; zginęło ok. 20 tys. Wykształciły znakomitą kadrę przyszłych oficerów, były szkołą patriotyzmu i demokracji. Symbolem wiary w niepodległość stała się w 1797 roku pieśń legionistów napisana przez Józefa Wybickiego, zwana też "Mazurkiem Dąbrowskiego", która w XX wieku została polskim hymnem narodowym. Stratą jest, że w Polsce nie zauważa się, iż Legiony brały udział w tłumieniu ruchów narodowowyzwoleńczych w krajach takich jak Włochy czy Haiti. Polacy walczyli o własną niepodległość tłumiąc jednak ruchy wolnościowe innych narodów w służbie Napoleona. Ważniejsze bitwy z udziałem Legionów 1 XII 1798 – Magnano. Brygada pod dowództwem Kniaziewicza zwyciężyła korpus wojsk Królestwa Neapolu 5 XII 1798 – Falari. Legioniści odparli atak wojsk Neapolu 17-19 czerwca 1799 – bitwa nad Trebbią (dolina rzeki Trebbia). Legioniści u boku Francuzów walczyli z armią Aleksandra Suworowa. Ponieśli znaczne straty, ale powstrzymały wojska rosyjsko-austriackie, a potem osłaniały odwrót Francuzów. 3 XII 1800 – Hohenlinden. Legia Naddunajska pod wodzą Kniaziewicza pomogła rozgromić wojska austriackie. 24 XI 1805 – Piechota pod dowództwem płk. Grabińskiego i jazda gen. Rożnieckiego pomogła rozbić i wziąć do niewoli austriacki korpus ks. De Rohan.
- Файл:Banner of 1th Polish Legion in Italy. JPG Знамя первого польского легиона. Файл:Polish Army in France WWI recruitment poster. jpg Агитационный плакат польского легиона во Франции Файл:Kielce pilsudski. jpg Полковник Пилсудский со своим штабом в Кельцах. 1914 Польские легионы — добровольческие польские воинские формирования, создававшиеся в XVIII—XX веках в армиях разных государств.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
