| dbpprop:abstract
|
- The Polish–Soviet War (February 1919–March 1921) was an armed conflict between Soviet Russia and Soviet Ukraine against the Second Polish Republic and the Ukrainian People's Republic, four states in post-World War I Europe. The war was the result of the belligerents' desire to expand their territories and their influence over them. Poland, whose statehood had just been re-established by the Treaty of Versailles following the Partitions of Poland in the late 18th century, sought to secure territories it had lost at the time of partitions; the aim of the Soviet states was to control those same territories, which had been part of the Russian Empire until the turbulent events of World War I. The question of victory is not universally agreed on. The Poles claimed a successful defense of their state, while the Soviets claimed a repulse of the Polish eastward invasion of Ukraine and Belarus, which they viewed as a part of the foreign intervention in the Russian Civil War. The frontiers between Poland and Soviet Russia had not been defined in the Treaty of Versailles and post-war events created turmoil: the Russian Revolution of 1917; the crumbling of the Russian, German and Austrian empires; the Russian Civil War; the Central Powers' withdrawal from the eastern front; and the attempts of Ukraine and Belarus to establish their independence. Poland's Chief of State, Józef Piłsudski, felt the time expedient to expand Polish borders as far east as feasible, to be followed by the creation of a Polish-led federation of several states in the rest of East-Central Europe as a bulwark against the potential re-emergence of both German and Russian imperialism. Lenin, meanwhile, saw Poland as the bridge that the Red Army would have to cross in order to assist other communist movements and help conduct other European revolutions. By 1919, the Polish forces had taken control of much of Western Ukraine, emerging victorious from the Polish-Ukrainian War. The West Ukrainian People's Republic had tried unsuccessfully to create a Ukrainian state on territories to which both Poles and Ukrainians laid claim. At the same time, the Bolsheviks began to gain the upper hand in the Russian Civil War and started to advance westward towards the disputed territories causing Petliura's forces to retreat to Podolia. By the end of 1919 a clear front had formed as Petliura decided to ally with Piłsudski. Border skirmishes escalated into open warfare following Piłsudski's major incursion further east into Ukraine in April 1920. He was met by a nearly simultaneous and initially very successful Red Army counterattack. The Soviet operation threw the Polish forces back westward all the way to the Polish capital, Warsaw, while the Ukrainian Directorate fled to western Europe. Meanwhile, western fears of Soviet troops arriving at the German frontiers increased the interest of Western powers in the war. In midsummer, the fall of Warsaw seemed certain but in mid-August the tide had turned again as the Polish forces achieved an unexpected and decisive victory at the Battle of Warsaw. In the wake of the Polish advance eastward, the Soviets sued for peace and the war ended with a ceasefire in October 1920. A formal peace treaty, the Peace of Riga, was signed on 18 March 1921, dividing the disputed territories between Poland and Soviet Russia. The war largely determined the Soviet-Polish border for the period between the World Wars. Much of the territory ceded to Poland in the Treaty of Riga became part of the Soviet Union after World War II, when Poland's eastern borders were redefined by the Allies in close accordance with the British-drawn Curzon Line of 1920.
- Im Polnisch-Sowjetischen Krieg von 1920 standen sich der wiederentstandene polnische Staat sowie das postrevolutionäre Sowjetrussland gegenüber.
- La Guerra Poloneso-soviètica va ser un conflicte armat entre la Rússia Soviètica i la Ucraïna Soviètica contra Polònia i la República Popular d'Ucraïna, quatre estats nascuts després de la I Guerra Mundial. La guerra va ser conseqüència de diversos intents expansionistes. Polònia, que havia recuperat la seva independència després del Tractat de Versalles seguint la Partició de Polònia a finals del segle XVIII, per tal d'assegurar territoris que havia perdut durant les particions; l'aspiració soviètica controlar els mateixos territoris, que havien format part de la Rússia Imperial fins a la Gran Guerra. Ambdós estats van reclamar la victòria a la guerra: els polonesos reclamaren un triomf en la defensa del seu estat, mentre que els soviètics van reclamar el fracàs dels polonesos a la (invasió de la Ucraïna Oriental i Bielorrúsia, que veien com una part de la intervenció estrangera a la Guerra Civil Russa Les fronteres entre Polònia i la Rússia Soviètica no havien quedat ben definides al Tractat de Versalles i a tots els episodis de post-guerra: la Revolució Russa de 1917, la caiguda dels imperis rus, alemany i austríac; la Guerra Civil Russa, i els intents d'Ucraïna i de Bielorússia per establir la seva independència. El Cap d'Estat polonès, Józef Piłsudski, cregué que era el moment per establir les fronteres poloneses tant a l'est com fos possible, per crear una federació polonesa d'estats de l'Europa central com a protecció per una tornada dels imperialismes rus i alemany. Lenin, mentrestant, veia en Polònia el pont que l'Exèrcit Roig hauria de travessar per ajudar a la resta de revolucions europees. Al 1919, les forces poloneses controlaven gran part de l'Ucraïna occidental, amb una victòria a la Guerra Polonesa-Ucraïnesa; la República Popular d'Ucraïna Occidental havia provat sense èxit de crear un estat ucraïnès en territoris reclamats tant per Polònia com per Ucraïna. Al mateix temps, els bolxevics van començar a guanyar a la Guerra Civil Russa i a avançar cap a occident vers els territoris en disputa. A finals de 1919, després d'alguns incidents de frontera es creà una guerra oberta després de la incursió cap a l'est de Piłsudski a l'abril de 1920. Es va trobar amb un contraatac de l'Exèrcit Roig. L'operació soviètica obligà als polonesos a retirar-se fins a Varsòvia. Mentrestant, a occident es temia que les tropes soviètiques arribessin a la frontera alemanya. A mitjans de l'estiu, la caiguda de Varsòvia semblava un fet, però a mitjans d'agost la situació es va capgirar i els polonesos van aconseguir una victòria decisiva i totalment inesperada a la Batalla de Varsòvia. Davant de la resistència polonesa i del seu avanç cap a l'est, els soviètics van buscar la pau, aconseguint un alto el foc a l'octubre de 1920. El 18 de març de 1921 se signà el tractat de pau definitiu, el Tractat de Riga, que dividia els territoris en disputa entre Polònia i la Unió Soviètica. Aquesta guerra determinà la frontera poloneso-soviètica durant tot el període d'entreguerres.
- Rusko-polská válka (též Sovětsko-polská válka, únor 1919 - březen 1921) představovala střetnutí mezi sovětským Ruskem a po první světové válce obnoveným Polskem. Střetla se zde snaha sovětského Ruska ovládnout bývalé součásti carského impéria, jehož se cítilo nástupcem, se snahou Polska získat zpět veliké části Ukrajiny a Běloruska, které byly jeho součástí do počátku 18. století.
- La Guerra Polaco-Soviética fue un conflicto armado que enfrentó a la Rusia Soviética y la Segunda República Polaca desde febrero de 1919 hasta marzo de 1921 La guerra fue el resultado de las tentativas expansionistas por parte ambos bandos; Polonia pretendía recuperar los territorios perdidos a finales del siglo XVIII, y los soviéticos, aquellos que habían pertenecido al Imperio Ruso antes de la Primera Guerra Mundial. Las fronteras entre Polonia y la Rusia soviética no habían sido definidas en el Tratado de Versalles, y posteriormente se tornaron más caóticas tras la retirada de las Potencias Centrales en el frente oriental, la Revolución rusa de 1917, la Guerra Civil Rusa, la desintegración del Imperio ruso, el Imperio alemán y el Imperio austrohúngaro, y las ambiciones de Ucrania y de Bielorrusia para establecer su independencia. El líder polaco, Józef Piłsudski, creyó conveniente ampliar las fronteras de Polonia hacia el Este, a la vez que consideraba factible la creación de una Federación Polaca, que englobase el resto de estados de Europa centro-oriental, como un baluarte contra la aparición potencial del imperialismo alemán y soviético. Por su parte, Lenin vio a Polonia como el puente que el Ejército Rojo tendría que cruzar para ayudar a otros movimientos comunistas europeos. Hacia 1919, las fuerzas polacas controlaban la mayor parte de Ucrania occidental, ganando el conflicto con la república nacional ucraniana del oeste que intentó crear un estado ucraniano en los territorios que reclamaban tanto polacos como ucranianos. Mientras tanto, los soviéticos comenzaban a ganar la guerra civil rusa y avanzaban hacia el oeste, hacia los territorios disputados y para finales de 1919 se había formado un claro frente bélico. Los enfrentamientos fronterizos desembocaron entonces en una guerra abierta tras el avance hacia el este de Ucrania de Piłsudski (abril de 1920), el cual fue detenido por un contraataque del Ejército Rojo, inicialmente exitoso. La operación soviética empujó a los polacos de regreso hacia el oeste, hacia la capital polaca, Varsovia. Mientras tanto, Occidente temía que las tropas soviéticas llegaran a las fronteras alemanas, y se incrementó el interés de las Potencias Occidentales en la guerra. A mediados del verano, la caída de Varsovia parecía cercana, pero a mediados de agosto la situación cambió de nuevo cuando las fuerzas polacas alcanzaron una inesperada y decisiva victoria en la batalla de Varsovia. Ante el temor de un avance polaco hacia el este, los soviéticos pidieron la paz y la guerra terminó con un alto el fuego en octubre de 1920. Un tratado de paz, el Tratado de Riga, fue firmado el 18 de marzo de 1921, repartiendo los territorios en disputa entre Polonia y la Rusia Soviética. Así, esta guerra de 1919-1920, delimitó la frontera polaco-soviética para el período de entreguerras.
- Puolan–Neuvosto-Venäjän sota oli aseellinen konflikti yhtäältä Neuvosto-Venäjän ja Neuvosto-Ukrainan ja toisaalta Puolan ja Ukrainan kansantasavallan välillä. Sodan syyt olivat ekspansionismissa. Kysymys siitä, missä vasta itsenäistyneen Puolan itärajan tulisi kulkea, herätti paljon kiistoja. Ison-Britannian ulkoasiansihteeri George N. Curzon ehdotti jo vuonna 1918 suunnilleen nykyistä rajalinjaa, Curzonin linjaa. Puola kuitenkin halusi vallata takaisin alueet, jotka se oli menettänyt Puolan jaoissa 1700-luvulla, kun taas Neuvosto-Venäjä pyrki valtaamaan takaisin Venäjän ensimmäisen maailmansodan jälkimainingeissa menettämät alueet. Yleistilanteeseen eli venäläisten, ukrainalaisten ja puolalaisten suhteisiin vaikutti vielä Länsi-Ukrainan kansantasavalta, joka oli sotinut sekä puolalaisia vastaan Galitsiassa että romanialaisia vastaan Pohjois-Bukovinassa. Länsi-Ukrainan kansantasavalta haki suojaa Ukrainan kansantasavallalta liittyen siihen, mutta hintana sille, että Puola olisi tukenut Ukrainan kansantasavaltaa Neuvosto-Venäjää vastaan oli se, että sen alue sovittiin luovutettavaksi Puolalle.
- La guerre russo-polonaise est l'une des conséquences de la Première Guerre mondiale. Les frontières entre les deux États naissants, la Russie soviétique et la Deuxième République de Pologne, n'avaient pas été clairement définies par le traité de Versailles. Cette lutte armée avait un double enjeu : idéologique (la Russie soviétique tentait de faire sa jonction avec la Hongrie soviétique et avec les révolutionnaires allemands) et territorial (tentatives des Polonais pour récupérer les territoires perdus lors des partages de la Pologne à fin du XVIII siècle, et des Soviétiques de récupérer ceux ayant appartenu à la Russie impériale avant la Première Guerre mondiale). Les deux États clament leur victoire dans ce conflit.
- A lengyel–szovjet háború Szovjet-Oroszország és Szovjet-Ukrajna, valamint a Második Lengyel Köztársaság és az Ukrán Népköztársaság, négy újonnan született állam között zajlott az I. világháború utáni Európában. A háború egy egyre terebélyesedő konfliktus végeredménye lett. Lengyelország, amely a felosztásokat követően visszanyerte államiságát, meg akarta védeni azokat a területeket, amelyeket tőle egyszer már elvettek, a szovjetek célja pedig az Orosz Birodalom által ellenőrzött területek megtartása volt, melyek felett a nagy háború alatt elvesztették a rendelkezésüket. Mind a két oldal saját magát tekinti győztesnek: a lengyelek azt állítják, sikeresen megvédték államukat, míg a szovjetek a lengyelek 1920-as keleti támadásának visszaverése miatt tekintik magukat a győztesnek. A versailles-i békeszerződés nem rendezte a Lengyelország és Oroszország közötti határokat, és ennek megállapítását több, a háborút követő esemény hátráltatta. Ezek közé tartozik az 1917-es orosz forradalom, az orosz, a német és az osztrák birodalom szétesése, az orosz polgárháború, a központi hatalmak kivonulása a keleti frontról, valamint Ukrajna és Belaruszia függetlenedési igénye. Lengyelország államfője, Józef Piłsudski elérkezettnek látta az időt, hogy a keleti határokat, amennyire csak tudja, kitolja, hogy ezt követően meg tudja alkotni a lengyel vezetés alatt álló országot, a Międzymorzét. Ez Közép- és Kelet-Európa nagy részét egybeolvasztotta volna, s így megakadályozta volna mind a német, mind az orosz imperializmus feléledését. Lenin Lengyelországban látta a hidat, ami összeköttetést biztosít más kommunista mozgalmakhoz, amelyek segítségével el tudja terjeszteni Európában a kommunista forradalmakat. 1919-re már a lengyel hadsereg ellenőrizte Nyugat-Ukrajna nagy részét, miután megnyerte a lengyel–ukrán háborút; a Nyugatukrajnai Népköztársaság sikertelenül próbált meg egy független államot létrehozni, mert erre a területre mind az ukránok, mind a lengyelek igényt tartottak. Ezalatt Ororszországban az ott folyó polgárháborúban a bolsevikok elkezdték átvenni az irányítást, és elkezdtek nyugatra terjeszkedni, az igényelt területeki irányába. 1919 végére világos frontvonal kezdett kirajzolódni. A két fél közötti határon nyílt harc indult, miután Piłsudski 1920. áprilisában betört Ukrajnába. Itt egy hevenyészve öszeállt, mégis ütőképes csapattal találta magát szemben, amely hirtelen rajtaütött. Ekkor a szovjet csapatok a lengyel erőket egészen a fővárosig, Varsóig visszaszorították. Ezalatt erősödtek a nyugati félelmek, hogy a szovjet csapatok elérik a német határt, és veszélyeztetik a nyugati hatalmak érdekeit. A nyár közepén Varsó eleste már biztosnak látszott, de augusztus közepén a lengyel erők váratlan győzelmet arattak a varsói csatában. Mikor keleten a lengyelek erői mellé állt a hadiszerencse, a szovjetek kérték, hogy kössenek békét, és a háború 1920 októberében tűzszünettel ért véget. Hivatalos békeszerződést 1921. március 18-án írtak alá Rigában, a rigai békét, amely a vitatott területeket elosztotta Lengyelország és Szovjet-Oroszország között. A háború nagymértékben meghatározta a két világháború közti lengyel–szovjet határt.
- La Guerra sovietico-polacca, meglio nota come guerra polacco-bolscevica, fu un conflitto armato che vide contrapposti la Repubblica di Polonia, da pochi mesi risorta dopo più di un secolo di dominazione straniera (stato indipendente dal 1918), il suo alleato la repubblica nazionale dell'Ucraina ed i bolscevichi in lotta per sostituire il potere dei soviet a quello degli zar.
- ファイル:Polish-soviet war 1920 Polish defences near Milosna, August. jpg ポーランド・ソビエト戦争におけるポーランド軍 ポーランド・ソビエト戦争（ポーランド・ソビエトせんそう、ポーランド語: Wojna polsko-bolszewicka 、ロシア語: Советско-польская война 、ウクライナ語: Польсько-радянська війна ）とは、第一次世界大戦後の1919年2月から1921年3月にかけてウクライナ、ベラルーシ西部、ポーランド東部を中心に行われたポーランドとソビエト政府のあいだの戦争。ロシア革命に対する干渉戦争の一環ともとらえられる。また、日本語では「ソヴィエト・ポーランド戦争」、「ポーランド・ソ連戦争」、「ソ連・ポーランド戦争」などとも書かれる。但し、戦争が行われたのはソビエト社会主義共和国連邦成立前。
- De Pools-Russische Oorlog was een gewapend conflict tussen de Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek en de Tweede Poolse Republiek, twee jonge staten in het Europa na de Eerste Wereldoorlog. De oorlog was het gevolg van strijdige pogingen tot gebiedsuitbreiding. Polen, dat recentelijk in het Verdrag van Versailles in ere was hersteld na de Poolse Delingen, wilde gebieden onder controle brengen die het bij de delingen was kwijtgeraakt. De Sovjet-republiek wilde dezelfde gebieden onder controle krijgen, die tot de Eerste Wereldoorlog nog bij het Russische Rijk hadden gehoord. Beide landen claimden de overwinnig in de oorlog. De Polen beweerden dat zij hun staat met succes hadden verdedigd, terwijl de Sovjets beweerden dat zij de Poolse invasie in Oekraïne en Wit-Rusland hadden afgeslagen. De grenzen tussen Polen en Sovjet-Rusland waren in de Vrede van Versailles niet vastgelegd, en gebeurtenissen na de oorlog zorgden voor een dynamiek: de Russische Revolutie van 1917, het ineenstorten van het Russische Rijk, het Duitse Rijk en Oostenrijk-Hongarije, de Russische burgeroorlog, de terugtrekking van de centrale mogendheden uit het oostfront van de Eerste Wereldoorlog; en de pogingen van Oekraïne en Wit-Rusland om onafhankelijk te worden. Het Poolse staatshoofd Józef Piłsudski zag daarom de tijd rijp de Poolse grenzen zo ver als mogelijk naar het oosten op te schuiven, gevolgd door het stichten van een door Polen geleide federatie van een aantal landen in het oosten van Midden-Europa, als een bastion tegen de wederopkomst van zowel Russisch als Duits imperialisme. Lenin daarentegen zag Polen als een brug, waarlangs het Rode Leger andere communistische bewegingen in Europa kon bijstaan, en zo andere revoluties kon bewerkstelligen. In 1919 had het Poolse leger het grootste deel van het westen van Oekraïne onder controle, na een overwinning in de Pools-Oekraïense Oorlog. De West-Oekraïense Volksrepubliek probeerde tevergeefs een staat op te richten in een gebied dat door zowel Polen als Oekraïne geclaimd werd. Ter zelver tijd kregen de bolsjevieken de overhand in de Russische burgeroorlog. Zij trokken naar het westen, in de richting van de betwiste gebieden. Aan het eind van 1919 had zich een frontlijn gevormd. Schermutselingen aan de grens mondden uit in een open oorlog, na het Kievoffensief van Piłsudski in april 1920, waarin Polen verder Oekraïne in was getrokken. Het Rode Leger lanceerde een tegenaanval, die aanvankelijk veel succes had. De Sovjet-troepen wisten het Poolse leger terug te drijven tot Warschau. Dit leidde echter tot een vrees in de rest van Europa dat het Rode Leger weldra de grens met Duitsland zou bereiken, wat de belangstelling van de westerse mogendheden voor de oorlog vergrootte. Halverwege de zomer leek de val van Warschau onvermijdelijk, maar in augustus was het tij gekeerd, en boekten de Poolse strijdkrachten een onverwachte en beslissende overwinning in de Slag bij Warschau. Het Poolse leger wist door te stoten richting het oosten, wat de Sovjets noopte tot het zoeken naar vrede. In oktober 1920 kwamen de strijdende partijen een wapenstilstand overeen, en op 18 maart 1921 werd de Vrede van Riga getekend, waarmee een einde kwam aan de oorlog. In dit verdrag werden de betwiste gebieden verdeeld tussen Polen en Sovjet-Rusland. In het Interbellum zou deze grens grotendeels intact blijven.
- Den polsk-sovjetiske krig var en krig mellom Sovjet-Russland og Polen mellom februar 1919 og mars 1921. Den ble utkjempet fra polsk side for å stadfeste grensene mellom det nylig opprettede Polen og Sovjet-Russland. Krigen brøt ut etter at russiske tropper fra den røde armé forsøkte å gjenerobre russiske områder som hadde gått tapt under første verdenskrig. Krigen ble i hovedsak ført i Hviterussland, Ukraina og Polen. Den russiske hæren var svekket av den pågående borgerkrigen i Russland. Den polske hæren kunne tidlig gjennomføre et angrep inn i Ukraina, der de forsøkte å opprette en ukrainsk motstandsbevegelse mot Russland. Etter å ha inntatt Kiev 7. mai 1920 ble polske styrker slått tilbake av russiske styrker og måtte trekke seg tilbake til Warszawa. Dette øket internasjonal oppmerksomhet rundt krigen og Frankrike økte sin militærhjelp til Polen. Slaget ved Warszawa resulterte i en avgjørende, og uventet, polsk seier. Etter dette slaget kunne polske styrker rykke østover igjen. 18. mars 1921 ble en fredsavtale underskrevet i Riga, den såkalte Riga-freden.
- Wojna polsko-bolszewicka (wojna polsko-rosyjska 1919-1920) – wojna pomiędzy odrodzoną II Rzeczpospolitą a Rosją Sowiecką, dążącą do podboju państw europejskich i przekształcenia ich w republiki sowieckie zgodnie z doktryną i deklarowanymi celami politycznymi rosyjskiej partii bolszewików. We wrześniu Włodzimierz Lenin w czasie przemówienia na IX Konferencji Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików) przedstawił główną według niego przyczynę wojny polsko-bolszewickiej: [stwierdziliśmy], że gdzieś pod Warszawą znajduje się nie centrum polskiego rządu burżuazyjnego i republiki kapitału, ale centrum całego współczesnego systemu imperialistycznego oraz, że okoliczności pozwalają nam wstrząsnąć tym systemem i prowadzić politykę nie w Polsce, ale w Niemczech i w Anglii. Tym samym stworzyliśmy w Niemczech i Anglii zupełnie nowy odcinek rewolucji proletariackiej, walczącej z ogólnoświatowym imperializmem... Wojna przez cały okres trwania toczyła się równolegle w wymiarze militarnym i bardzo silnie zaakcentowanym wymiarze politycznym. Wojna trwała w latach -, a jej najważniejszymi epizodami militarnymi były: wyprawa kijowska, bitwa warszawska, kontruderzenie znad Wieprza, bitwa pod Komarowem i wreszcie bitwa nad Niemnem. 12 października delegacja Sejmu RP i rządu Rzeczypospolitej i delegacja rządu RFSRR zawarły w Rydze zawieszenie broni (weszło w życie 18 października), a 18 marca, również w Rydze podpisany został traktat pokojowy, który wytyczył granicę polsko-sowiecką i do agresji ZSRR na Polskę 17.09.1939 regulował stosunki pomiędzy II Rzeczpospolitą a RFSRR, a później ZSRR.
- A Guerra Polaco-Soviética foi um conflito armado envolvendo a Rússia Soviética e a Polônia de fevereiro de 1919 a março de 1921. A Batalha de Varsóvia marcou o ponto de virada a favor das forças armadas polacas. Com a derrota do Exército Vermelho perto de Varsóvia e consecutivas contra-ofensivas do exército polonês, a Polônia alcançou um aumento significativo do território, estabelecido no acrodo de paz de Riga em 1921.
- Războiul polono-sovietic — în limba poloneză denumit şi Wojna bolszewicka ("Războiul bolşevic") — a fost războiul care a dus la stabilirea graniţelor între două state nou apărute după încheierea primului război mondial şi anume Rusia Sovietică şi A doua Republică Poloneză. Acest conflict armat a fost pe de-o parte rezultatul încercărilor Poloniei, (a cărei statalitate fusese restabilită după mai bine de un secol de la ultima împărţire a Poloniei), de a reocupa teritoriile care fuseseră sub controlul ei la sfârşitul secolului al XVIII-lea sau chiar mai înainte şi pe de altă parte al încercărilor Sovietelor de a recuceri teritoriile care făcuseră parte până la izbucnirea războiului din Imperiul Rus. Amândouă statele s-au declarat victorioase la încheierea luptelor. Polonezii reuşiseră să-şi apere statul, în timp ce Sovietele se lăudau cu respingerea ofensivei poloneze din cadrul Operaţiunii Kiev, care a fost privită ca parte a intervenţiei străine în războiul civil rus. Frontierele dintre Polonia şi Rusia Sovietică nu erau bine stabilite de Tratatul de la Versailles, în plus zona a fost bulversată de revoluţia rusă, războiul civil rus, retragerea germanilor de pe frontul de răsărit (primul război mondial) ca şi de încercările Ucrainei şi ale Belarusului de a-şi câştiga independenţa. Şeful statului polonez, Józef Piłsudski, făcea proiecte pentru o confederaţie a statelor din Europa Centrală şi Răsăriteană care să fie un bastion împotriva imperialismului german şi rusesc. În acelaşi timp, bolşevicii deveneau câştigători în războiul civil rus şi înaintau către vest. În 1919, polonezii controlau cea mai mare parte a teritoriilor în litigiu. Conflictele de frontieră au crescut în intensitate şi gravitate până au ajuns la stadiul unui război. Cauza a fost încercările lui Piłsudski de a căpăta un avantaj asupra Rusiei slăbite prin lansarea unui atac în Ucraina la începutul anului 1920. Contraofensiva sovietică a fost una de succes, reuşindu-se alungare forţelor poloneze din Ucraina într-o retragere care nu s-a oprit decât la porţile Varşoviei. Această avansare a trupelor sovietice până în apropierea frontierelor germane a crescut implicarea Aliaţilor occidenti în război. Misiunea militară franceză din Polonia, care era prezentă în ţară încă din 1919, a ajutat la îmbunătăţirea organizării şi logisticii armatei poloneze. Efectivul Misiunii franceze a fost mărit încontinuu, ajungându-se la un numeric de aproximativ 600 de consilieri, conduşi de generalul Maxime Weygand. Pe la mijlocul verii anului 1920, căderea Varşoviei în mâinile ruşilor părea de neevitat. Această posibilitate a generat un optimism exagerat printre bolşevicii de la Moscova, care începuseră să consideră Polonia ca pe un pod pe care traversându-l, comunismul putea pătrunde în Germania, în sprijinului Partidului Comunist German. La mijlocul lunii august, polonezii au câştigat o victorie decisivă neaşteptată în bătălia de la Varşovia. După această victorie, forţele poloneze au reluat ofensiva victorioasă către est, un armistiţiu fiind semnat în octombrie 1920. Un tratat oficial de pace, Tratatul de pace de la Riga, a fost semnat pe 18 martie 1921, teritoriile aflate în discuţie fiind împărţite între Polonia şi Rusia Sovietică.
- Советско-польская война — вооружённый конфликт между Польшей и Советской Россией, Советской Белоруссией, Советской Украиной на территории распавшейся Российской империи — России, Белоруссии, Латвии, Литвы, Польши и Украины в 1919–1921 годах во время Гражданской войны в России. В современной польской историографии имеет название «Польско-Большевистская война». В конфликте также принимали участие войска Украинской Народной Республики и Западно-Украинской Народной Республики; в первой фазе войны они действовали против Польши, затем части УНР поддерживали польские войска.
- Polsk-sovjetiska kriget syftar på det krig som utkämpades mellan februari 1919 och mars 1921 mellan Polen å ena sidan och Sovjetryssland (RSFSR), Ukrainska SSR och Vitryska SSR å den andra. Kriget började efter att Polen blivit självständigt från Österrike, Preussen och Ryssland efter första världskriget. Anledningen var konflikt om landsgränser; båda parter hade intresse att fastställa sina territoriella gränser med hänvisning till olika historiska epoker: Polens andra republik ville återgå till landets tidigare gränser från 1772, medan Sovjet ville återta områden som efter Polens delningar tillföll det ryska imperiet fram till världskriget, och ville ha samma gräns som med sin tsartida lydstat Kongresspolen, vid floden Bug. I sovjetisk och rysk litteratur brukar kriget infogas i den västliga interventionen, medan det från polskt håll framhålls som en beståndsdel i ett fristående krig för att befria Polen efter 123 år av ockupation av Ryssland, Preussen och Österrike. Kriget började 1919 med framgångsrik polsk offensiv som slagits tillbaka 1920 av Sovjet-Ryssland, och efter avgörande slag vid Wisła pressades ryssarna ur områden som blev polska under mellankrigsåren. Ett fredsavtal slöts i Riga den 18 mars 1921.
- Польсько-радянська війна 1920 - війна між Польщею і Українською Народною Республікою, з одного боку, і РСФРР та Українською Соціалістичною Радянською Республікою, з другого, у квітні-жовтні 1920. Це була спроба радянської армії прорватися через Польщу до Німеччини, щоб захопити її та звідти понести соціалістичну революцію по всьому світу. Файл:PBW June 1920. png Червень 1920 Згідно з умовами Варшавського договору 1920 уряд Юзефа Пілсудського відмовився від претензій поширюватися до кордонів Речі Посполитої 1772 р. (тобто до першого поділу Речі Посполитої) і визнав територію Надніпрянської України, що була окупована більшовицькими військами, за УНР. Військова конвенція 24.4.1920 між УНР і Польщею проголошувала армії обох держав союзниками у боротьбі за визволення України і проти подальшої більшовицької експансії на захід. 25.4.1920 об'єднані польсько-українські збройні сили (20 тис. польських і 15 тис. українських вояків) форсували Збруч і за тиждень боїв вибили червоноармійські підрозділи із Житомирщини, Бердичеваа, Козятина і 7.5.1920 вступили у Київ. У боях за українську столицю відзначилась козача дивізія полковника Марка Безручка. Наступ польсько-українських військ підтримали дві бригади Червоної Української Галицької Арміі, які 23.4. перейшли на сторону Армії Української Народної Республіки під командуванням генерала Михайла Омеляновича-Павленка (польське командування їх невдовзі інтернувало). Сотні галичан, які залишились у більшовицьких Дванадцятій та Чотирнадцятій арміях, були відправлені у в'язниці Києва, Харкова, Одеси, кожухівський концтабір під Москвою та у Соловецькі табори. Однак, успішний наступ на Київ не спричинив всенародного антибільшовицького повстання, на яке так розраховував голова Директорії УНР Симон Петлюра. Повстансько-партизанські загони у Правобережній Україні громили не тільки більшовицькі, але й польські військові частини. Файл:PBW August 1920. png Серпень 1920 Через місяць боїв більшовицьке командування зосередило проти об'єднаних польсько-українських військ чималі військові сили. Червневий наступ військ Південно-Західного фронту (40 тис. багнетів і шабель) забезпечив перехід ініціативи до більшовиків. 14-16.7 Чотирнадцята армія вийшла до р. Збруч. 25.7 Перша Кінна армія захопила Броди, а 26.7 червоноармійські частини захопили Тернопіль. Всього протягом місяця Червона Армія зайняла 17 повітових міст, 48 містечок і більше тисячі сіл Галичини. 1.8.1920 у Тернополі було проголошено утворення Галицької Соціалістичної Радянської Республіки. Насильні реквізиції, що проводили більшовики у селах, оподаткування господарств за національною ознакою, терор агентів ЧК викликали обурення серед населення, що значно ускладнило ситуацію для наступаючих радянських частин. Авантюрний штурм міцно укріпленого Львова (його боронило 7 піхотних дивізий, 6 бронепоїздів, 50 бойових літаків), на якому так наполягав член Реввійськради Південно-Західного фронту Йосип Сталін, знекровив Першу Кінну армію. Про львівську трагедію майбутній генсек ЦК ВКП(б) швидко "забув", зваливши всю провину за поразку на польському фронті на командуючого Західним фронтом Михайла Тухачевського. Під Замостям Шоста Січова дивізія Армії УНР, разом з Дивізією Морської піхоти УНР, спільно з польськими частинами остаточно розгромила будьонівські підрозділи. Наступ радянських військ на Варшаву поступово згасав. Вітчутної поразки від українських військ в районі Галича-Бучача-Чорткова зазнала більшовицька Чотирнадцята армія. Реорганізована у вересні-жовтні Армія УНР збільшилась з двох дивізій до шести: Перша. - під командуванням генерала Андрія Гулого-Гуленка, Друга - генерала Олександра Загродського, Третя - генерала Олександра Удовиченка, Четверта - полковника Юрія Тютюнника, П'ята - полковника Андрія Долуда, Шоста - генерала Марка Безручка. Дивізії підлягали штабові Шостої польської армії генерала Яна Ромера. Крах Галицької СРР був спричинений не тільки військовою міццю польсько-українських частин, але й форсованими діями Раднаркому і Галревкому, спрямованими на реалізацію лівацького лозунга РКП(б) щодо "перенесення соціальної революції і Радянської влади у Європу". Про це 23.8.1920 голова Галревкому В. Затонський доповідав Володимиру Леніну: "Все йшло стихійно... Стихія справа хороша, коли революція виникає самочинно, але набагато гірше, коли її необхідно насаджувати ззовні". Файл:Rzeczpospolita 1920. png Ризький мир Воєнні дії на польсько-радянському фронті були припинені після укладення 9.11,1920 польським і більшовицьким керівництвом перемир'я. Проте вже наступного дня в районі Шаргорода червоноармійці підступно контратакували українські дивізії, які після двох тижнів кровопролитних боїв через брак набоїв і військового спорядження 21.11.1920 були змушені відступити у Галичину. В березні 1921 у Ризі між Польщею, з одного боку, та РСФРР і УРСР з другого, підписано Ризький мирний договір 1921.
- 波苏战争（1919年2月－1921年3月）是第一次世界大战结束后，在苏俄与波兰第二共和国这2个新成立的政权之间进行的一场战争。战争是由于两国进行扩张的尝试互相冲突而引起。凡尔赛条约使波兰自18世纪末被瓜分以来重新立國，刚刚恢复独立的波兰寻求保住那些在被瓜分时失去的领土；苏联的目标是控制同样的领土，那些地方曾经是俄罗斯帝国的一部分，直到第一次世界大战才失去。两国都声称自己获胜。在这场战争中，波兰人声称成功的保卫了自己的国家，而苏联则声称波兰的向东侵入乌克兰和白俄罗斯被击退，认为那是协约国武装干涉俄國內戰的一部分。 波兰与苏联的边界在凡尔赛条约中并未加以详细说明，战后的骚乱事件：1917年俄国革命；俄罗斯帝国、德意志帝国和奥匈帝国崩溃；俄国内战；同盟国从东部阵线撤退；乌克兰和白俄罗斯独立的尝试。波兰的国家元首约瑟夫·毕苏斯基认为这是波兰向东拓展疆土的有利时机，计划通过联合中东欧其余国家建立一个波兰化的联盟（Międzymorze，字面意思是「海之間」，按畢氏的計劃是指從波羅的海至黑海），作为对付德国和俄国帝国主义再度出现这一潜在威胁的防波堤。弗拉基米尔·列宁则认为红军可以經由波兰支援德国共产党，并在欧洲其他地方制造革命。 1919年，波兰军队控制了西乌克兰的大部分，在波乌战争中取得胜利，在波兰人和乌克兰人都提出要求的版图上建立一个乌克兰国家西乌克兰人民共和国的尝试未能成功。同时，布尔什维克在内战中取得优势，并向西进攻有争议的领土。1919年末，形成了一条清楚的阵线。边境小型冲突逐步升级，1920年4月，毕苏斯基的向东攻入乌克兰，开始了公开的战争。几乎同时，苏联军队已经开始反攻，最初的反攻非常成功，苏军進至波兰首都华沙附近。这时，西方国家担心苏军抵达德国边境，对波苏战争的兴趣增加。在仲夏，华沙看来即将陷落，但在8月中旬局势再次倒转，波兰军队在华沙战役中取得了意外的、决定性的胜利。向东前进的波军節節勝利，苏联提出求和，1920年10月，双方停火。1921年3月18日签订了正式的和平条约——里加条约，划分了波兰和苏联之间有争议的边界。这次战争在很大程度上决定了两次世界大战之间波苏边界。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
