| dbpprop:abstract
|
- The Polabian language is an extinct West Slavic language that was spoken by the Slavs of North-Eastern Germany around the Elbe or Laba River (hence the name). It was spoken approximately until the mid-18th century, when it was suppressed by German, in the areas of Mecklenburg-Vorpommern, Brandenburg, Saxony-Anhalt, eastern parts of Lower Saxony, and Schleswig-Holstein. Polabian was in some respects markedly different from other Slavic languages. It was close to Pomeranian and Kashubian, and attested only in a handful of manuscripts, dictionaries and various writings from the 17th and 18th centuries. As can be seen in the comparisons of the Lord's Prayer below, Polabian contained many German loanwords, such as Wader (Father) and Rîk (Kingdom). About 2800 Polabian words are known (but of prosaic writings, only a few prayers, one wedding song and a few folktales). Immediately before the language went extinct several people started to collect phrases, compile wordlists and were engaged with folklore of the Polabian Slavs, but only one of them appears to have been a native speaker of Polabian (himself leaving only 13 pages of linguistically relevant material from a 310-page manuscript). The last native speaker of Polabian, a woman, died in 1756, and the last person who spoke limited Polabian died in 1825. The most important monument of the language is the so-called Vocabularium Venedicum (1679—1719) by Christian Hennig. The language left some traces in toponymy; for example, the German cities of Bremen and Brandenburg were originally founded by Polabian Slavs, the original names being Bremin and Branibor.
- Als Polabisch bezeichnet man die Sprachen der westslawischen Stämme, die seit dem 7. Jahrhundert Gebiete des heutigen Nordostdeutschlands und Nordwestpolens besiedelten. Gemeinsam mit dem Kaschubischen und Polnischen wird es wiederum zum lechischen Zweig des Westslawischen zusammengefasst.
- Polabština neboli drevjanština je vymřelý jazyk Polabských Slovanů v severním Německu. Zřejmě se podobala více polštině a kašubštině než dalšímu vymírajícímu slovanskému jazyku na německém území, lužické srbštině. Spolu s ní však někdy bývá označována jako vendština. Slovanům žijícím na německém území se zejména ve starších pramenech často říká Vendové. O podobě jazyka používaného v raném středověku na rozsáhlém území v dolním povodí Labe se můžeme pouze dohadovat z dochovaných místních názvů. Jen jedno nářečí, používané kmenem Drevanů v okolí dolnosaského Lüneburgu, se udrželo až do 18. století a vznikly v něm sporé texty, které se nám dochovaly. Ani ty nemají jednotný pravopis. Polabština totiž vymizela dříve, než se stačila ustavit jako spisovný jazyk.
- El idioma polabo, que dejó de ser utilizado hacia 1756, perteneció al grupo de las lenguas eslavas, enclavada en la rama eslavo-occidental. Se hablaba en la zona nororiental de la actual Alemania y la noroccidental de Polonia, desde el del río Elba hasta la desembocadura del Vístula. Polabo hace además referencia a las tribus eslavas asentadas al lado oriental del curso del Elba, y el origen de la palabra está en el nombre de dicho río.
- Polabi on 1700-luvulla sukupuuttoon kuollut slaavilainen kieli, jonka puhujat asuivat Elben (slaav. Labe) rannalla Oderin ja Itämeren välillä. Suurimman vaikutuksensa polabit saivat 800-luvulla.
- Le polabe est une langue disparue appartenant à la branche nord-occidentale des langues slaves, du sous-groupe poméranien. On range sous le nom de polabe les langues des tribus slaves occidentales qui ont peuplé depuis le VII siècle des régions situées dans le Nord-Est de l'Allemagne actuelle et dans le Nord-Ouest de la Pologne actuelle. Avec le kachoube, le slovince (également disparu) et le polonais il fait partie de la branche léchitique (en) du slave occidental. Jusqu'au X siècle, la zone de diffusion s'étendait à l'ouest jusqu'à l'Elbe et touchait au sud (à peu près à la hauteur de Wittenberg) des régions parlant aussi une langue slave, le sorabe. Les tribus connues étaient les Obodrites dans le Mecklembourg occidental et le Holstein, les Lutices (de) dans l'espace autour de Berlin et au nord de Berlin, dont les Hevelli dans le Brandebourg occidental, les Poméranes dans le Mecklembourg oriental et la Poméranie ainsi que les Ranes (de) (ou Rujanes) sur l'île de Rügen. Dans certains tableaux, la langue des deux dernières tribus n'est pas comptée avec le polabe, mais est indiquée avec le cachoube comme une langue pomorane. Le mot Polabe ne désignait primitivement qu'une seule tribu au sud de Hambourg et désignait la situation géographique des Polabes « le long de l'Elbe » . Avec l'expansion allemande vers l'est aux X et XII siècles, les langues polabes furent peu à peu évincées. L'arrivée dans le pays de nombreux colons originaires d'Allemagne du Nord et de Hollande, ainsi que l'emploi exclusif des dialectes allemands comme langues utilisées dans les villes et comme langues administratives (avec dans certains cas des interdictions officielles) réduisirent bientôt le polabe à quelques îlots linguistiques. Dans les villes situées dans l'espace Berlin-Brandebourg, les « Wendes » appelés Slaves ne pouvaient exercer que le métier de pêcheur et n'avaient le droit de s'installer que dans des zones d'habitation bien précises, ce qui explique que jusqu'au XVII siècle le polabe se soit conservé à l'endroit appelé Kietzen (ou Fischerkietzen). Sur l'île de Rügen, le polabe était encore en usage jusqu'au début du XV siècle. En Basse-Saxe à l'est de Lunebourg, le polabe du Drawehn (de) s'est conservé jusqu'au milieu du XVIII siècle et cette région a reçu pour cette raison le nom de Wendland (de) qui faisait référence à ses habitants slaves. Aujourd'hui encore, comme dans la région sorabe, d'innombrables noms de lieux et de fleuves rappellent les langues slaves qu'on y parlait autrefois. Le polabe ne s'est jamais développé comme langue écrite propre. Ce n'est que peu de temps avant sa disparition que des chercheurs ont commencé à s'intéresser à la langue, par exemple, Gottfried Wilhelm Leibniz qui a demandé à un témoin fiable des exemples de vocabulaire et la version polabe du Notre-Père. Les notes les plus détaillées nous viennent du pasteur protestant en exercice à Wustrow, Christian Henning von Jessen, une autre source importante sont les notes d'un paysan polabe Johann Parum Schultze (de) de Sühten. Selon le registre paroissial la dernière locutrice est morte en 1756, à l'âge de 88 ans. En raison de son développement longtemps séparé le dravénopolabe surtout s'était éloigné de manière notable des autres langues slaves : là l'influence allemande se fait clairement sentir avec l'appartenance au système vocalique de formes de ö et de ü ainsi que de diphtongues. (Exactement comme lors du passage du moyen haut-allemand au haut-allemand moderne et du moyen anglais à l'anglais moderne u et i sont devenus au et ai. ) Ailleurs, les changements linguistiques qui ont affecté toutes les autres langues slaves ne sont pas intervenus en raison de la situation périphérique des Polabes. La loi typique pour le protoslave (en) de la sonorité montante des syllabes, selon laquelle toute syllabe doit se terminer par une voyelle pleine, ne s'est pas imposée complètement en polabe si bien que la métathèse des liquides, donc le remplacement du protoslave -or et -ol par -ro et -lo ou -ra et -la ne s'y est pas effectuée totalement (voir les noms de lieux Stargard, Sagard, Gartow et Garditz dont l'élément gard correspond au mot Gradec qui a subi la modification). Le vocabulaire contenait un grand nombre de mots empruntés à l'allemand et surtout au bas-allemand.
- Il termine polabo indica un insieme di lingue slave tra loro affini, parlate anticamente nell'attuale Germania settentrionale ed estintesi nel XVIII secolo. Alcuni studiosi le considerano un unico idioma.
- ポラーブ語（もしくはポラーブ諸語、polab）はスラヴ語派の西スラヴ語群・レヒト諸語に含まれる言語で、18世紀に死滅した。使用地域はオーデル川下流とエルベ川下流のあいだ近辺であった。言語名はエルベ川のスラヴ系名称に由来する（ Łaba, Labe）。17世紀から18世紀にかけてのものと思われる、ポラーブ語によるテキストが残されている。 ポラーブ語は7世紀から18世紀中ごろまで話されていたが、次第に低地ドイツ語に圧倒されていき、1756年、最後の話者である女性が亡くなったことで死滅した（ポラーブ語に関する知識の一部は1825年まで継承されていた）。18世紀にドイツ人がテキストに書き起こすまで、ポラーブ語は文語を持たなかった。また、地域による方言差がかなり激しかったため、「ポラーブ諸語」という名称を与えて単一の言語として扱わない見方もある。 表記にはラテン・アルファベットが用いられる。 同じスラヴ諸語の中でももっとも類似しているのはカシューブ語である。たとえば、曖昧母音のシュワーを持つことや、子音間での -ar- （「城塞」－gord, gród）グループを持つことが挙げられる。また、k や g が、軟化した t や d に変化している (t'auchor 「調理師」、d'óra 「山」）。上ソルブ語とも共通する点が多く見られる。 またポラーブ語の晩年期には、それぞれの語が持つアクセントの位置が規則的でなくなる、アクセントの移動という現象が現われた。また、ひとつの語で多くの意味を表したり、ひとつの意味を多くの語で表すなど、語彙の統一性が低いという特徴もある。たとえば、zaīvët 「寿命、生涯」は「体」、「腹」をも意味し、rāt 「口」は「唇」、「くちばし」、「（動物の）鼻づら」も意味した。 ポラーブ語によるまとまった量のテキストはかなり少なく、内容も乏しい。もっとも有名なものは主の祈りと婚礼曲である。ポラーブ語の文語は、スラヴ語話者ではないドイツ人が作成したものであり、表記には混乱が見られる。そのうえ、すでにこの言語が晩年期を迎えて話者が老人ばかりになっていたこと、ドイツ語の影響が著しく、借用語もかなりの数に上っていたことを考慮すると、記述されたものがどこまでポラーブ語本来の姿を残しているかは不明である。
- Het Polabisch is een uitgestorven Slavische taal, die tot in de achttiende eeuw werd gesproken. Het is een Westslavische taal, evenals het Pools, Tsjechisch en Sorbisch. Binnen die groep vertegenwoordigt het de Elbeslavische talen. Naaste verwant is het Kasjoebisch, dat in Noord-Polen nog door een klein aantal mensen wordt gesproken.
- Języki połabskie – grupa bardzo blisko spokrewnionych języków uważanych przez niektórych językoznawców za jeden język połabski (drzewiański). Używane były przez ludność zachodniosłowiańską, zamieszkującą tereny pomiędzy dolną Odrą a dolną Łabą, a także i trochę na zachód od niej. Język drzewiański używany był przez naród Drzewian na prawym brzegu Łaby między miastami Lüneburg i Uelzen od VII wieku n.e. do 1756 roku (został wyparty przez język dolnoniemiecki), kiedy zmarła ostatnia kobieta, mówiąca jeszcze tym językiem (częściowa znajomość języka przetrwała do roku 1825). Język drzewiański istniał tylko w formie ustnej aż do XVIII wieku, kiedy miejscowi Niemcy (głównie pastorzy) sporządzili pierwsze zapisy. Miał duże zróżnicowanie dialektyczne, co wynikało z izolacji poszczególnych skupisk ludności drzewiańskiej. Języki połabskie zapisywane były w alfabecie łacińskim, zachowało się jednak niewiele tekstów w nich pisanych (przede wszystkim wyrazy i zwroty z tłumaczeniem na język niemiecki i francuski. Największe podobieństwo język drzewiański wykazuje do języka kaszubskiego: ma samogłoskę szwa oraz grupę ar między spółgłoskami . Drzewiański zastąpił spółgłoski tylnojęzykowe k i g, zmiękczonymi t i d . Wyraźne podobieństwo istnieje między drzewiańskim i językiem górnołużyckim . Język drzewiański z okresu schyłkowego miał akcent ruchomy . Słownictwo nie tworzyło jednolitego systemu: każdy wyraz miał wiele znaczeń i każde znaczenie mogło być wyrażone kilkoma wyrazami, np. słowo zaīvët oznaczało ciało i brzuch, słowo rāt znaczyło usta, wargi oraz dziób, pysk. Teksty ciągłe w języku drzewiańskim są bardzo nieliczne i ubogie: modlitwa Ojcze nasz i pieśń weselna. Ponieważ zapisywali je Niemcy, mają one zagmatwaną i skomplikowaną pisownię. Ponadto pochodzą one wyłącznie z końcowego okresu istnienia języka, kiedy mówili nim jeszcze tylko ludzie starsi – stąd widoczne są w nim bardzo liczne zapożyczenia z miejscowego dialektu północnodolnosaksońskiego. Język drzewiański miał cechy języka pozbawionego normy literackiej, rozwijającego się w izolacji od innych języków słowiańskich i używanego przez ludność wiejską .
- O polábio é uma língua extinta que pertence ao grupo lequítico do grupo ocidental eslavo. A maior parte dos dialetos desse ramo se extingüiram no final da Idade Média e só há fragmentos de evidências, principalmente toponímicos. A língua polábia foi a variante mais ocidental de todas, falada por tribos eslavas que viviam na margem esquerda do rio Elba. Conseguiu sobreviver até meados do século XVIII, quando seus últimos falantes viviam nas proximidades das cidades de Lüchow, Wustrow e Dannenbeerg, nas proximidades dos rios Jeetzel e Dumme, na atual Alemanha. Esta região se denomina hoje Lüneburger Wedland ou Hannover Wedland, enquanto antigamente chamava-se Drawehn ou Drawein. As tribos eslavas que habitavam nesta região são mencionadas pela primeira vez em 1004 sob o nome de drewani (habitantes dos bosques). Não há dúvida de que as poucas pessoas que falavam polábio no princípio do século XVIII eram descendentes dos drewani. Enquanto o termo polábio deveria se referir a outra tribo eslava cujo nome se registra no século XI sob a forma polabi. Por tudo isso alguns preferem utilizar a forma mesclada drawäno-polaben ou língua dravaeno-polábica. A partir do século XVII a língua polábia mostra sintomas de extinção, indicando seu desaparecimento em 20 ou 30 anos. O material escrito em polábio é muito fragmentado e incui um léxico de 2800 palavras, a maior parte das quais estão descritas em forma gramatical. Devido a essa escassez, tem havido muita especulação quanto aos sons e formas do polábio. O polábio esteve exposto à influência da língua alemã, na forma do baixo alemão da Idade Média até ser extinta no século XVIII. Pode-se traçar uma linha de evolução da maior parte das palavras oriundas do alemão até chegar no baixo alemão médio.
- Limba polabă (wenska rec) a fost o limbă slavă de vest din subgrupul lehitic. A fost vorbită în părţile de nord-est ale Germaniei contemporane: Brandenburg, Mecklenburg-Pomerania Inferioară, Saxonia-Anhalt, Saxonia Inferioară şi Schleswig-Holstein. A dispărut în secolul XVIII. Numele limbii este derivat de numele popoarelor polabiane, care este derivat din numele slavic al limbii Elbe: Łaba în poloneza şi Labe în ceha.
- Пола́бский язы́к — вымерший западнославянский язык. Родной язык славян-полабов, ассимилированных немцами к началу ХIХ века. Полабский язык был наиболее близок к польскому и вместе с ним, кашубским и вымершим словинским относится к т. н. лехитским языкам (от имени легендарного основателя Польши — Лех). Название языка происходит от славянского названия реки Эльба. Другие названия: древяно-полабский, вендский. Соответственно и славянское племя, говорившее на нём, называлось древяне, полабы или (немецкое название всех славян Германии) венды.
- Polabiska var ett västslaviskt språk inom den lechitiska gruppen. Det talades i områden kring Elbe (på polska Labe, därav namnet på språket), bland annat i trakten av Lüneburg, och dog ut under 1700-talet. Bland de systerspråk till polabiskan som lever kvar än idag återfinns polska, sorbiska och kasjubiska.
- Полабська мова — вимерла слов'янська мова, належить до групи західнослов'янських мов. Полабська мова найбільш близька до польської і разом із нею, а також славіно-померськими говірками і кашубською мовою, умовно включена до так званої лехитської підгрупи західнослов’янських мов (за ім’ям легендарного засновника Польщі — Lech). Назва мови походить від слов’янської назви ріки Лаба (пол. Łaba, чес. Labe і т. д.).
|
| rdfs:comment
|
- The Polabian language is an extinct West Slavic language that was spoken by the Slavs of North-Eastern Germany around the Elbe or Laba River (hence the name). It was spoken approximately until the mid-18th century, when it was suppressed by German, in the areas of Mecklenburg-Vorpommern, Brandenburg, Saxony-Anhalt, eastern parts of Lower Saxony, and Schleswig-Holstein. Polabian was in some respects markedly different from other Slavic languages.
- Als Polabisch bezeichnet man die Sprachen der westslawischen Stämme, die seit dem 7. Jahrhundert Gebiete des heutigen Nordostdeutschlands und Nordwestpolens besiedelten. Gemeinsam mit dem Kaschubischen und Polnischen wird es wiederum zum lechischen Zweig des Westslawischen zusammengefasst.
- Polabština neboli drevjanština je vymřelý jazyk Polabských Slovanů v severním Německu. Zřejmě se podobala více polštině a kašubštině než dalšímu vymírajícímu slovanskému jazyku na německém území, lužické srbštině. Spolu s ní však někdy bývá označována jako vendština. Slovanům žijícím na německém území se zejména ve starších pramenech často říká Vendové.
- El idioma polabo, que dejó de ser utilizado hacia 1756, perteneció al grupo de las lenguas eslavas, enclavada en la rama eslavo-occidental. Se hablaba en la zona nororiental de la actual Alemania y la noroccidental de Polonia, desde el del río Elba hasta la desembocadura del Vístula. Polabo hace además referencia a las tribus eslavas asentadas al lado oriental del curso del Elba, y el origen de la palabra está en el nombre de dicho río.
- Polabi on 1700-luvulla sukupuuttoon kuollut slaavilainen kieli, jonka puhujat asuivat Elben (slaav. Labe) rannalla Oderin ja Itämeren välillä. Suurimman vaikutuksensa polabit saivat 800-luvulla.
- Le polabe est une langue disparue appartenant à la branche nord-occidentale des langues slaves, du sous-groupe poméranien. On range sous le nom de polabe les langues des tribus slaves occidentales qui ont peuplé depuis le VII siècle des régions situées dans le Nord-Est de l'Allemagne actuelle et dans le Nord-Ouest de la Pologne actuelle. Avec le kachoube, le slovince (également disparu) et le polonais il fait partie de la branche léchitique (en) du slave occidental.
- Il termine polabo indica un insieme di lingue slave tra loro affini, parlate anticamente nell'attuale Germania settentrionale ed estintesi nel XVIII secolo. Alcuni studiosi le considerano un unico idioma.
- Het Polabisch is een uitgestorven Slavische taal, die tot in de achttiende eeuw werd gesproken. Het is een Westslavische taal, evenals het Pools, Tsjechisch en Sorbisch. Binnen die groep vertegenwoordigt het de Elbeslavische talen. Naaste verwant is het Kasjoebisch, dat in Noord-Polen nog door een klein aantal mensen wordt gesproken.
- Języki połabskie – grupa bardzo blisko spokrewnionych języków uważanych przez niektórych językoznawców za jeden język połabski (drzewiański). Używane były przez ludność zachodniosłowiańską, zamieszkującą tereny pomiędzy dolną Odrą a dolną Łabą, a także i trochę na zachód od niej. Język drzewiański używany był przez naród Drzewian na prawym brzegu Łaby między miastami Lüneburg i Uelzen od VII wieku n.e.
- O polábio é uma língua extinta que pertence ao grupo lequítico do grupo ocidental eslavo. A maior parte dos dialetos desse ramo se extingüiram no final da Idade Média e só há fragmentos de evidências, principalmente toponímicos. A língua polábia foi a variante mais ocidental de todas, falada por tribos eslavas que viviam na margem esquerda do rio Elba.
- Limba polabă (wenska rec) a fost o limbă slavă de vest din subgrupul lehitic. A fost vorbită în părţile de nord-est ale Germaniei contemporane: Brandenburg, Mecklenburg-Pomerania Inferioară, Saxonia-Anhalt, Saxonia Inferioară şi Schleswig-Holstein. A dispărut în secolul XVIII. Numele limbii este derivat de numele popoarelor polabiane, care este derivat din numele slavic al limbii Elbe: Łaba în poloneza şi Labe în ceha.
- Пола́бский язы́к — вымерший западнославянский язык. Родной язык славян-полабов, ассимилированных немцами к началу ХIХ века. Полабский язык был наиболее близок к польскому и вместе с ним, кашубским и вымершим словинским относится к т. н.
- Polabiska var ett västslaviskt språk inom den lechitiska gruppen. Det talades i områden kring Elbe (på polska Labe, därav namnet på språket), bland annat i trakten av Lüneburg, och dog ut under 1700-talet. Bland de systerspråk till polabiskan som lever kvar än idag återfinns polska, sorbiska och kasjubiska.
- Полабська мова — вимерла слов'янська мова, належить до групи західнослов'янських мов.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
