Pitch represents the perceived fundamental frequency of a sound. It is one of the three major auditory attributes of sounds along with loudness and timbre. When the actual fundamental frequency can be precisely determined through physical measurement, it may differ from the perceived pitch because of overtones, also known as partials, harmonic or otherwise, in the sound.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • Pitch represents the perceived fundamental frequency of a sound. It is one of the three major auditory attributes of sounds along with loudness and timbre. When the actual fundamental frequency can be precisely determined through physical measurement, it may differ from the perceived pitch because of overtones, also known as partials, harmonic or otherwise, in the sound. The human auditory perception system may also have trouble distinguishing frequency differences between notes under certain circumstances. According to ANSI acoustical terminology, it is the auditory attribute of sound according to which sounds can be ordered on a scale from low to high.
  • Der Begriff Tonhöhe beschreibt, wie die Frequenz eines Tons einer musikalischen Tonskala oder entsprechenden Empfindungen zugeordnet werden kann. Geräuschen, die einen tonalen Charakter haben, kann das menschliche Gehör eine Tonhöhenempfindung zuordnen. Einen tonalen Charakter haben Schallsignale, bei denen sich die Zeitstruktur periodisch wiederholt (z. B. Schall von schwingenden Saiten). Einen tonalen Charakter haben aber auch nicht-periodische Schallsignale, bei denen eng umgrenzte Frequenzbereiche hervorgehoben sind (z. B. Windheulen oder der Ton von Pauken). Für musikalische Zwecke sollen aufeinander folgende oder zusammen erklingende Töne „gut klingen“. Dies ist aber nur der Fall, wenn diese Töne bestimmte Frequenzverhältnisse einhalten, nämlich die von musikalischen Intervallen. Die für musikalische Zwecke sinnvollen Frequenzverhältnisse fasst man in Tonleitern zusammen. Wird zusätzlich noch die Frequenz eines Referenztons angegeben, kann man einen beliebigen Ton einem Tonleiter-Ton zuordnen. Die Bezeichnung des Tonleiter-Tons wird dann als Bezeichnung der musikalischen Tonhöhe verwendet. Für die Psychoakustik ist interessant, wie hoch oder wie tief Töne bestimmter Frequenz wahrgenommen werden. Hierzu wird eine eigene Tonhöhen-Skala aufgebaut, die wahrgenommene Tonhöhe. Die wahrgenommene Tonhöhe wird auch mit dem Begriff Tonheit bezeichnet.
  • Za tón je v akustice považován každý zvuk se stálou frekvencí. V hudbě je tón základním stavebním kamenem. Pojem tón má v hudbě jednak základní význam, tedy zvuk, který vzniká pravidelným chvěním tělesa a má určitou výšku, délku, sílu a barvu (tj. „hudební zvuk“, který lze zahrát nebo zazpívat). V praxi se však vžilo též stejné pojmenování intervalu velké sekundy, tzv. celý tón (např. c–d). Tento „celý tón“ se dělí na dva půltóny (c–cis, cis–d), výjimečně na třetinotóny, čtvrttóny aj. Grafická značka pro tón je nota, zapisovaná do notové osnovy.
  • En psicoacústica, la altura es un parámetro utilizado para determinar la percepción del tono de un sonido. Ésta es la que determina el nombre de las notas. Se entiende por altura de un sonido su calidad de agudo («alto») o grave («bajo»). El que un sonido sea agudo o grave depende de su frecuencia. La frecuencia se mide en hercios (el número de veces que vibra una onda sonora en un segundo). Cuanto más alta sea la frecuencia de la onda sonora, mayor será la altura del sonido (más agudo será). Si la rueda tuviera 110 dientes y se hiciera girar una vez cada cuatro segundos, se oiría un golpeteo muy rápido (27,5 golpes por segundo, o 27,5 hercios). Si se acelerara el giro de la rueda, el golpeteo gradualmente se convertiría en un sonido grave. Cuando la rueda gire al doble de velocidad (una vuelta cada dos segundos, o 55 "golpeteos" por segundo, o 55 Hz), se estará oyendo un la1. Por convención, una frecuencia de 55 Hz se llama la1, el la más grave de un piano. Si se gira la rueda al doble de velocidad (una vuelta por segundo) se genera un la2 de 110 Hz, y si se aumenta la velocidad al doble, la frecuencia del sonido también crecerá al doble (un la3). Y así sucesivamente. Si la rueda girase a 128 vueltas por segundo se escucharía un agudísimo y casi inaudible la9 de 14.080 Hz. Más arriba de eso se oye un zumbido más o menos irritante, y encima de los 16.000 a 20.000 Hz (según el oído de cada persona) se deja de oír sonido, debido a que está generando un ultrasonido.
  • En acoustique musicale, la hauteur désigne la fréquence fondamentale d'un son. En musique, c'est l'une des quatre caractéristiques d'une note de musique, que sont la hauteur, la durée, l'intensité et le timbre. La hauteur — relative — d'une note dans une échelle musicale s'appelle degré. Indépendamment de tout système musical, la hauteur des sons toniques indique le registre par exemple trois registres élémentaires : grave, aigu ou médium.
  • A hangmagasság a hang, elsősorban a zenei hang egyik jellemzője. A hangmagasságot a hang frekvenciája határozza meg: nagyobb frekvencia esetén magasabb hangot érzékelünk. A hangmagasság érzete a frekvencia logaritmusával arányos. Ennek megfelelően a fülünk által egyenletes távolságra, például egy-egy oktávra elhelyezkedő hangok frekvenciája rendre 2-, 4-, 8-, 16-szorosa az eredeti hangnak, azaz egy oktávnak dupla frekvencia felel meg. Az emberi fül számára hallható hangmagasság-tartomány körülbelül a 20 Hz-20 kHz közötti intervallumba esik. Az emberi életkor előrehaladtával és a hallás romlásával a magas frekvenciájú hangokat egyre kevésbé érzékeljük. Ha egy időben többféle zenei hangból álló hangkeveréket hallunk, akkor ezek összetevőit fülünk külön-külön hangmagasságokként képes érzékelni, kivéve, ha ezek frekvenciái egymás többszörösei, vagy ha az összetevők sokasága zörejszerű hangot eredményez. Ez teszi lehetővé a zenei összhangzatok érzékelését.
  • In musica, l'altezza è la qualità che permette di distinguere se un suono è più acuto o più grave rispetto ad un altro; essa dipende dalla frequenza delle vibrazioni: un suono è tanto più acuto (più "alto") quanto è maggiore il numero delle vibrazioni; o viceversa. L'unità di misura della frequenza è l'hertz, dal nome del noto fisico tedesco. Si abbrevia Hz ed equivale ad un periodo . I limiti dell'orecchio umano vanno da un minimo di 32 frequenze semplici al minuto (16 Hz) ad un massimo di 40.000 (20.000 Hz). La pratica musicale tuttavia si serve di suoni la cui frequenza è compresa in limiti più ristretti, e precisamente tra 64 e 8.000 vibrazioni semplici al minuto. Allo scopo di uniformare l'altezza dei suoni in tutti i paesi, dal 1859 in poi sono stati convocati a più riprese dei congressi internazionali con il compito di stabilire la frequenza di un suono base detto diapason, che è il la3 (nel secondo spazio in chiave di violino) alla quale tutti si attengano. Il più recente è stato il congresso di Londra (1951) che ha fissato la frequenza del la3 in 880 vibrazioni semplici al minuto (440 Hz).
  • 音高(おんこう)、ピッチとは、主に音楽で用いられる言葉で、知覚される音の高さ、もしくは音の物理的な高さ(基本周波数[Hz])のこと。「音高」の聴覚上の概要と物理的な意味(波数)は必ずしも一致しない。音高の呼び名に音名がありアルファベットと数字の組み合わせで表すことが多い。物理的な測定によってある音の基本周波数が決定されたとしても、倍音や部分音(Partial)のために、知覚される音高とは異なる場合がある。人間の聴覚システムは、ある特定の状況下においては、音と音の周波数差を区別できない可能性もある。
  • Toonhoogte is de ervaren hoogte van een toon. Vaak is er een directe relatie met het waargenomen spectrum van het geluid. In dat geval wordt de toonhoogte weergegeven door het aantal trillingen per seconde, de frequentie uitgedrukt in Hertz van de grondtoon van de waargenomen toon. Hoewel het woord hoogte suggereert dat het om een visueel concept gaat, is de term in historische zin afgeleid van het Oudgriekse woord voor de hoogte van de spanning van een snaar. In muzieknotatie wordt de hoogte van een toon aangegeven door de plaats van de betrokken noot op de notenbalk; hoe hoger de toon hoe hoger de noot op de balk genoteerd wordt (slechts afhankelijk van de muzieksleutel). De toonhoogte van de a', de kamertoon (a-eengestreept), is (tegenwoordig) gestandaardiseerd op 440 Hertz, al zal deze in de muziekpraktijk daar vaak van afwijken. De frequenties van de tonen hangen af van de gebruikte stemming, zoals aangegeven in onderstaande tabel. Een piano is gebruikelijk gestemd in de gelijkzwevende temperatuur, een viool in de reine stemming (natuurlijk). In de onderstaande tabel staan de toonhoogtes van de tonen van de piano in de gelijkzwevende temperatuur, uitgaande van de kamertoon a' van 440 Hz.
  • Em música, altura é a propriedade que o som tem de ser mais grave ou mais agudo. Podemos diferenciar facilmente sons de alturas diferentes. Refere-se à forma como o ouvido humano percebe a freqüência dos sons (i.e. o tom). As baixas freqüências são percebidas como sons graves e as mais altas como sons agudos, ou os tons graves e os tons agudos. Tom é a altura de um som na escala geral dos sons. Como em vários outros aspectos da música, a percepção das alturas é relativa. Isso significa que a maioria das pessoas percebe as alturas em relação a outras notas em uma melodia ou um acorde. Algumas pessoas tem a capacidade de perceber cada freqüência de modo absoluto. Diz-se que estas pessoas têm ouvido absoluto. Isto, em si, já é prova bastante para a explicação científica que seres humanos são capazes de ouvir um mesmo som, diferentemente; ou seja, os nossos ouvidos não escutam sons da mesma maneira. O que uma pessoa percebe num som produzido, outra pessoa percebe diferentes detalhes (i.e. as qualidades harmônicas e inarmônicas do som) no mesmo som produzido---mesmo se as duas pessoas tiverem audição absoluta, ou relativa. Embora a altura esteja intimamente relacionada com a freqüência, é mais comum, em música, que se utilizem os nomes das notas. e os nomes das notas são definidos de acordo com sua disposição dentro de uma escala musical. Existem muitas escalas possíveis, desde a escala pentatônica chinesa até as escalas microtonais indianas. Na música ocidental costuma-se utilizar uma escala de 7 notas, a escala diatônica que pode estar em modo maior ou menor. Na escala de Dó maior, por exemplo, as notas, correspondentes às alturas são: Dó, Ré, Mi, Fá, Sol, Lá e Si, após o que os nomes se repetem. A distância entre duas alturas percebidas é chamada de intervalo. A distância entre a nota Dó e a próxima nota Dó é chamada de intervalo de oitava (por ser a oitava nota a partir do primeiro Dó). A percepção dos intervalos pelo ouvido humano é logarítmica. Isso significa que uma progressão exponencial de freqüências é percebida pelo ouvido como uma progressão linear de intervalos. Vejamos um exemplo: a nota Lá acima do Dó central do piano (normalmente chamada Lá4) tem freqüência de 440Hz. A nota Lá uma oitava abaixo (Lá3) tem exatamente a metade da freqüência (220Hz). A nota Lá uma oitava acima (Lá5) tem o dobro da freqüência da primeira (880Hz). Embora a diferença de freqüências entre Lá3 e Lá4 (220Hz) seja a metade da diferença entre Lá4 e Lá5 (880Hz) os intervalos são percebidos como sendo iguais. A mínima freqüência que o ouvido humano pode perceber está em torno de 20 Hz e a máxima, por volta de 20000 Hz. Normalmente se utiliza cerca de oito ou nove oitavas na composição musical padrão. Se tomarmos a afinação padrão adotada atualmente em que o Lá da oitava 4, (Também chamado de Lá de diapasão) tem 440 Hz, a oitava 0 se inicia em uma freqüência de aproximadamente 23Hz (Do0). As notas mais agudas normalmente usadas situam-se na escala 7 ou 8 e suas freqüências não ultrapassam os 5000Hz. Freqüências tão graves como as da escala 0 ou tão agudas como as da escala 8 não são utilizadas normalmente na composição musical, pois sua execução correta por instrumentos musicais comuns é dificil e porque situam-se nas zonas em que a percepção sonora é menos sensível. Embora freqüências muito baixas não possam ser ouvidas suas vibrações podem ser sentidas pelas cavidades do corpo. Alguns compositores de música eletroacústica se aproveitam deste fato e utilizam sintetizadores, computadores ou outros instrumentos eletrônicos para obter sons extremamente graves. A percepção de alturas está intimamente ligada aos conceitos de melodia, harmonia e afinação.
  • Sunetele şi zgomotele de orice fel şi orice provenienţă se deosebesc între ele prin trei caracteristici principale: înălţimea, tăria (intensitatea) şi timbrul. Cele trei mărimi nu sunt independente. La nivelul percepţiei, tăria şi înălţimea se influenţează reciproc. Înălţimea sunetelor se referă la frecvenţa de vibraţie a coloanei de aer, coardelor sau membranelor ce produc sunetul. Această caracteristică a sunetelor este relativă, în funcţie de înălţimea unui ton de reper, odată cu creşterea frecvenţei crescând şi înălţimea. Sunetul emis de o sursă are un caracter complex, deoarece, în afară de sunetul fundamental, sursele sonore emit şi diferite armonici superioare (sunete ce au frecvenţele egale cu multipli ai frecvenţei sunetului fundamental). Analiza structurii unui sunet permite obţinerea unui spectru caracteristic fiecărei surse (aşa numita amprentă sonoră). Această proprietate permite recunoaşterea persoanelor după voce.
  • Высота звука — характеристика звука как волны: частота колебаний (воздуха).
  • Toner är ljud med hörbara frekvenser, tonhöjder. De spelar en avgörande roll inom musiken.
  • Висота́ зву́ку — суб'єктивна оцінка якості звуку. Залежить головним чином від частоти звукових коливань. Чим більше частота коливань, тим вище звук. Для звуків з неперіодичними коливаннями (шумів) визначення висоти звуку утруднено. В музичній практиці розрізняють звуки з визначеною висотою та невизначеною висотою. Висота звуку визначається частотою коливань основного тону (незалежно від амплітуди коливань складових) і фіксується як нота. Звуковисотна шкала поділяється на октави, октава поділяється на 12 півтонів. Звуковисотна шкала є логарифмічною — звуки, що відстоять один від одного на октаву зв'язані співвідношенням 1 : 2, звуки, що відстоять на півтону в темперованому строї зв'язані співвідношенням 1 : <math>\sqrt[1/12]{2}</math>, тому арифметична різниця частот коливань сусідніх нот буде меншою в низькому регістрі й більшою у високому регістрі. Нижче подано таблицю відповідності музичних нот частоті коливань. Субконтроктава—————————————Контроктава—————————————Велика октава—————————————Мала октава—————————————1-а октава—————————————2-а октава—————————————3-я октава —————————————4-а октава—————————————5-а октава
  • 在音樂領域,音高指的是人類心理對音符基頻之感受。
dbpprop:audioNohelpProperty
  • 256 Hz
  • 256Hz.ogg
  • 258.65 Hz
  • 380 Hz,
  • 409 Hz,
  • 422.5 Hz,
  • 423.2 Hz
  • 430.54 Hz
  • 435 Hz
  • 439 Hz
  • 450 Hz.
  • 451 Hz
  • 480 Hz,
  • 880 Hz
  • Tone 258-65Hz.ogg
  • Tone 380Hz.ogg
  • Tone 400Hz.ogg
  • Tone 409Hz.ogg
  • Tone 430-54Hz.ogg
  • Tone 435Hz.ogg
  • Tone 439Hz.ogg
  • Tone 450Hz.ogg
  • Tone 451Hz.ogg
  • Tone 480Hz.ogg
  • Tone 880Hz.ogg
  • Tone-422.5-Hz.ogg
  • Tone-423.2-Hz.ogg
  • 400 (xsd:integer)
dbpprop:date
  • June 2008
  • October 2007
dbpprop:filename
  • Sine wave 440.ogg
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
dbpprop:title
  • 440 Hz
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdfs:comment
  • Pitch represents the perceived fundamental frequency of a sound. It is one of the three major auditory attributes of sounds along with loudness and timbre. When the actual fundamental frequency can be precisely determined through physical measurement, it may differ from the perceived pitch because of overtones, also known as partials, harmonic or otherwise, in the sound.
  • Der Begriff Tonhöhe beschreibt, wie die Frequenz eines Tons einer musikalischen Tonskala oder entsprechenden Empfindungen zugeordnet werden kann. Geräuschen, die einen tonalen Charakter haben, kann das menschliche Gehör eine Tonhöhenempfindung zuordnen. Einen tonalen Charakter haben Schallsignale, bei denen sich die Zeitstruktur periodisch wiederholt (z. B. Schall von schwingenden Saiten).
  • Za tón je v akustice považován každý zvuk se stálou frekvencí. V hudbě je tón základním stavebním kamenem. Pojem tón má v hudbě jednak základní význam, tedy zvuk, který vzniká pravidelným chvěním tělesa a má určitou výšku, délku, sílu a barvu (tj. „hudební zvuk“, který lze zahrát nebo zazpívat). V praxi se však vžilo též stejné pojmenování intervalu velké sekundy, tzv. celý tón (např. c–d).
  • En psicoacústica, la altura es un parámetro utilizado para determinar la percepción del tono de un sonido. Ésta es la que determina el nombre de las notas. Se entiende por altura de un sonido su calidad de agudo («alto») o grave («bajo»). El que un sonido sea agudo o grave depende de su frecuencia. La frecuencia se mide en hercios (el número de veces que vibra una onda sonora en un segundo).
  • En acoustique musicale, la hauteur désigne la fréquence fondamentale d'un son. En musique, c'est l'une des quatre caractéristiques d'une note de musique, que sont la hauteur, la durée, l'intensité et le timbre. La hauteur — relative — d'une note dans une échelle musicale s'appelle degré. Indépendamment de tout système musical, la hauteur des sons toniques indique le registre par exemple trois registres élémentaires : grave, aigu ou médium.
  • A hangmagasság a hang, elsősorban a zenei hang egyik jellemzője. A hangmagasságot a hang frekvenciája határozza meg: nagyobb frekvencia esetén magasabb hangot érzékelünk. A hangmagasság érzete a frekvencia logaritmusával arányos. Ennek megfelelően a fülünk által egyenletes távolságra, például egy-egy oktávra elhelyezkedő hangok frekvenciája rendre 2-, 4-, 8-, 16-szorosa az eredeti hangnak, azaz egy oktávnak dupla frekvencia felel meg.
  • In musica, l'altezza è la qualità che permette di distinguere se un suono è più acuto o più grave rispetto ad un altro; essa dipende dalla frequenza delle vibrazioni: un suono è tanto più acuto (più "alto") quanto è maggiore il numero delle vibrazioni; o viceversa. L'unità di misura della frequenza è l'hertz, dal nome del noto fisico tedesco. Si abbrevia Hz ed equivale ad un periodo .
  • Toonhoogte is de ervaren hoogte van een toon. Vaak is er een directe relatie met het waargenomen spectrum van het geluid. In dat geval wordt de toonhoogte weergegeven door het aantal trillingen per seconde, de frequentie uitgedrukt in Hertz van de grondtoon van de waargenomen toon. Hoewel het woord hoogte suggereert dat het om een visueel concept gaat, is de term in historische zin afgeleid van het Oudgriekse woord voor de hoogte van de spanning van een snaar.
  • Em música, altura é a propriedade que o som tem de ser mais grave ou mais agudo. Podemos diferenciar facilmente sons de alturas diferentes. Refere-se à forma como o ouvido humano percebe a freqüência dos sons (i.e. o tom). As baixas freqüências são percebidas como sons graves e as mais altas como sons agudos, ou os tons graves e os tons agudos. Tom é a altura de um som na escala geral dos sons. Como em vários outros aspectos da música, a percepção das alturas é relativa.
  • Sunetele şi zgomotele de orice fel şi orice provenienţă se deosebesc între ele prin trei caracteristici principale: înălţimea, tăria (intensitatea) şi timbrul. Cele trei mărimi nu sunt independente. La nivelul percepţiei, tăria şi înălţimea se influenţează reciproc. Înălţimea sunetelor se referă la frecvenţa de vibraţie a coloanei de aer, coardelor sau membranelor ce produc sunetul.
  • Высота звука — характеристика звука как волны: частота колебаний (воздуха).
  • Toner är ljud med hörbara frekvenser, tonhöjder. De spelar en avgörande roll inom musiken.
  • Висота́ зву́ку — суб'єктивна оцінка якості звуку. Залежить головним чином від частоти звукових коливань. Чим більше частота коливань, тим вище звук. Для звуків з неперіодичними коливаннями (шумів) визначення висоти звуку утруднено.
  • 在音樂領域,音高指的是人類心理對音符基頻之感受。
rdfs:label
  • Pitch (music)
  • Tonhöhe
  • Tón
  • Altura (música)
  • Hauteur (musique)
  • Hangmagasság
  • Altezza (musica)
  • 音高
  • Toonhoogte
  • Altura (música)
  • Înălţimea sunetelor
  • Высота звука
  • Ton
  • Висота звуку
  • 音高
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:redirect of