| dbpprop:abstract
|
- Pied-Noir ("Black-Foot"), plural Pieds-Noirs, pronounced, is a term used to refer to colonists of Algeria until the end of the Algerian War in 1962. Specifically, Pieds-Noirs were French nationals, including those of European descent, Sephardic Jews, and settlers from other European countries such as Spain, Italy, and Malta, who were born in Algeria. From the French invasion in June 18, 1830, until attaining independence, Algeria formed three départements and was considered a part of France. By independence, the Pieds-Noirs accounted for 1,025,000 people, or roughly 10 percent of the total population. The Pieds-Noirs are known in reference to the Algerian War, which saw the deaths of 24,000 French Nationals and at least 153,000 Algerians, with estimates varying due to differing statistical analyses. The Algerian War was fought by nationalist groups such as the Front de Libération Nationale (FLN) against the colonial French government in response to political and economic inequalities as well as their perceived "alienation" from the French settlers. The conflict contributed to the fall of the French Fourth Republic and the mass migration of French Nationals to France. After Algeria became independent in 1962, more than one million Pied-Noir settlers of French nationality migrated to mainland France. Upon arriving, many felt ostracized by the public perception that they had caused the war and the political turmoil surrounding the collapse of the French Fourth Republic. Complicating the situation, the Pieds-Noirs felt that they could not return to Algeria because of the violence and resentment felt between the settlers and the native Algerians. In popular culture, the community is often represented as feeling removed from French culture while longing for Algeria. Thus, the recent history of the pieds-noirs has been imprinted with a theme of double alienation from both their native homeland and their adopted land.
- Mit Pied-noir (französisch pied-noir „Schwarzfuß“) bezeichnete man seit den 1950er Jahren die Algerienfranzosen, weiße französischen Siedler in Algerien sowie die einheimischen arabischen Juden, die die französische Staatsangehörigkeit im 19. Jahrhundert mit dem "Décret Crémieux" erhalten hatten. Vorher galten nur Weiße als Algerier, während die Einheimischen als „Araber“ oder „Moslems“ bezeichnet wurden. Nach dem Ende des Algerienkriegs, als Algerien seine Unabhängigkeit erhielt, kehrten die meisten der Pieds-noirs in das französische Mutterland zurück, obwohl viele von ihnen seit Generationen in Algerien ansässig gewesen waren. Dies geschah, da sie von Seiten der FLN mit dem Tode für den Fall bedroht wurden, dass sie Algerien nach der Unabhängigkeit nicht verlassen würden. „La valise ou le cercueil“ - es blieb ihnen nur die Wahl zwischen dem Koffer (la valise) oder dem Sarg (le cercueil). Diese Bedrohungen waren eine Konsequenz des Unabhängigkeitskampfes der algerischen FLN (Front de Libération Nationale, Unabhängigkeitsbewegung) und des Terrors der OAS (Organisation de l´Armée Secrète, der französisch-nationalistischen Organisation der Geheimarmee in Algerien und Frankreich zusammen.
- Un pied-noir o peu negre és un colon europeu a Algèria. Encara que majoritàriament francesos, un nombre considerable eren alacantins o menorquins, a més dels rossellonesos (catalans de ciutadania francesa). L'origen etimològic és incert. L'explicació més estesa fa referència a les botes utilitzades per l'exèrcit i els colons francesos, en contraposició a les sandàlies algerianes. Una altra explicació vindria del fet que els treballadors dels vaixells a vapor, sovint algerians, caminaven peus nus per les bodegues plenes de carbó. La denominació es va fer popular a França, després de la independència d'Algèria, usada de forma pejorativa envers els repatriats. Aviat, però, va ser adoptada pels propis pieds-noirs com a denominació d'identitat. Encara que amb freqüència s'aplica el terme a tots els repatriats d'Algèria (i fins i tot d'altres excolònies), cal assenyalar que entre les persones que van haver de sortir d'Algèria hi havia musulmans (als quals es denominava harki; molts eren militars i les seves famílies) i no musulmans, uns d'origen europeu i altres pertanyents a la important i nombrosa comunitat jueva local. El terme pied-noir es pot aplicar amb propietat a aquests dos últims grups. Es calcula que més del 50% dels europeus d'Algèria no eren d'origen francès, i molts d'ells procedien de diverses parts dels Països Catalans, fonamentalment de les comarques litorals de la Marina i l'Alacantí i de l'illa de Menorca, a més dels habitants de la Catalunya del Nord. En menor quantitat, provenien de la costa de Múrcia i Almeria, d'Itàlia i de la resta d'Europa. Malgrat la naturalització i la progressiva assimilació, van mantenir la llengua catalana anomenada patuet, amb influències àrabs i amb ortografia francesa. Actualment, al Rosselló i a la Marina i l'Alacantí es poden trobar nuclis importants d'excolons francesos provinents d'Algèria, arribats a Europa després de la Guerra de la Independència que acabà en la independència del país el 1962. La influència algeriana és present també en el costum d'algunes famílies valencianes del sud de preperarar cuscús, plat típicament magribí, i l'ús de paraules franceses dins del valencià meridional i valencià alacantí, sobretot a la costa, com ara xapó, malló, etc.
- Se denomina Pied-Noir (literalmente en francés, pies negros) a los ciudadanos franceses de origen europeo o judío que residían en Argelia y que se vieron obligados a salir de ese país tras la independencia en 1962. La mayor parte de ellos se trasladó a Francia, aunque un número significativo de pieds-noirs de origen español se estableció en la Comunidad Valenciana, especialmente en la provincia de Alicante. Aunque con frecuencia se aplica el término a todos los repatriados de Argelia (e incluso de otras ex colonias), hay que señalar que entre las personas que tuvieron que salir de Argelia había musulmanes, a los que se denominaba harkis (muchos de ellos militares y sus familias) y no musulmanes, tanto aquellos de origen europeo como los pertenecientes a la comunidad judía local, de origen mayoritariamente sefardí. El término "Pieds-Noirs" se aplica con propiedad a estos dos últimos grupos.
- « Pied-noir » (ou pieds-noirs au pluriel) désigne précisément un habitant des départements français d'Algérie, des descendants d'Européens jusqu'aux rapatriés en métropole de 1962, date de l'indépendance de l'Algérie. Dans l'usage courant, « pied-noir » est un quasi synonyme de rapatrié d'Algérie. « Rapatrié » fait référence à un statut administratif qui a concerné, à partir de 1962, essentiellement les Français venus d'Algérie au moment de l'indépendance, puis qui a été étendu à d'autres populations venant du Maroc et de Tunisie, voire d'anciennes colonies françaises. Parmi les rapatriés d'Algérie, qui étaient tous de nationalité française, sont englobés les arabes et les berbères, plus souvent désignés par le terme de harkis, c'est-à-dire ceux des militaires, anciens supplétifs de l'armée française, et leurs familles qui ont pu trouver asile en France. Les rapatriés comptent aussi les Pieds-Noirs de culture chrétienne, des étrangers venus d’Espagne, d’Italie, de Malte ou d’Allemagne, car exclus de ces pays ou invités par la France à peupler l'Algérie, et leurs enfants vont donc être déclarés Français par la loi du 28 juin 1889. Le terme « pied-noir » concerne également les populations juives établies en Algérie avant la colonisation, à qui la nationalité française avait été accordées en 1870. « Pieds-noirs » s'applique donc à ces deux dernières catégories ainsi que, par extension, aux citoyens français originaires des deux protectorats qu'étaient le Maroc et la Tunisie, jusqu'à leur indépendance vis-à-vis de la France en 1956.
- A feketelábúak gyakran használt kifejezés Észak-Afrika, különösen Algéria európai eredetű korábbi lakosaira. Algéria, mielőtt 1962-ben kivívta függetlenségét, Franciaország része volt, három kerületre (francia Département) osztották és sok francia érkezett ide – többnyire ők és leszármazottaik lettek a feketelábúak. De a feketelábúak közé értették az algériai zsidó közösség tagjait is, akiknek az ősei más európai bevándorlókhoz vagy hivatalnokokhoz képest jóval korábban, a Reconquista körüli időszakban érkeztek ide az Ibériai-félszigetről. Pied-noir szó szerinti jelentése "feketelábú". A szó eredete feltételezések szerint az, hogy a francia gyarmatosítókat fekete csizmáik alapján tudták biztosan megkülönböztetni az algériai bennszülöttektől.
- Il termine "Pied-Noir", utilizzato come sostantivo o aggettivo, designa oggi nel linguaggio corrente i Francesi (per cittadinanza anche se non sempre di origine francese) d'Algeria, rimpatriati a partire dal 1962.
- ピエ・ノワール（Pied-noir）とは、1830年6月18日のフランス侵攻から、1962年のアルジェリア戦争終結に伴うアルジェリア独立までのフランス領アルジェリアに居たヨーロッパ系（フランス、スペイン、イタリア、マルタ、ユダヤ系）植民者。またアルジェリアだけでなくモロッコ・チュニジアを加えたマグレブ諸国のヨーロッパ系住民を含める場合もある。独立時点までのピエ・ノワールの人口は約100万人だと推される。 1962年のアルジェリア独立により多くは母国に帰国したが、フランス本国で差別的な扱いを受けている。 アルジェリアのユダヤ系住民で、同様にフランス国民として引き揚げてきた人も含むことがある。 ピエ・ノワールとは黒い足を意味する。フランス人の入植者が、原住民と、黒い靴を履いていることで区別されたことが由来と言われる。しかし、多くの学者によると、この言葉の起源は不明。
- Pied-Noir, meervoud Pieds-Noirs, is een term die werd gebruikt om de kolonisten in Algerije aan te duiden tot het einde van de Frans-Algerijnse oorlog in 1962. De zwartvoeten waren Franse nationalisten, Sefardische Joden en kolonisten van andere Europese landen zoals Spanje, Italië en Malta, die geboren werden in Algerije. Vanaf de Franse invasie in 1830 tot de dag van de Algerijnse onafhankelijkheid vormde Algerije drie départementen die deel uitmaakten van Frankrijk. Bij de onafhankelijkheid waren er rond de 1 miljoen zwartvoeten, ongeveer 10 % van de bevolking.
- Pied-Noir ("Svartfot"), flertall Pieds-Noirs, uttalt /pje. nwaʁ/, er en fransk term for mennesker av fransk opprinnelse som levde i Algerie før den algirske uavhengigheten. Termen henger antagelig sammen med at disse menneskene var hovedsakelig hvite og at deres føtter var blitt sorte av å gå på afrikansk jord. En annen mulig forklaring på navnet er at de franske beboerne bar sorte sko, noe de innfødte ikke gjorde. Pied-Noirs var stort sett av fransk nasjonalitet, men inkluderte også sefardiske jøder og settlere fra stammet fra andre europeiske land som Spania, Italia og Malta og som var født i Algerie. " . Fra den franske invasjonen 18. juni 1830 inntil den algirske uavhengigheten bestod Algerie av 3 franske departementer: Algiers, Oran og Constantine. Disse 3 var alle fransk territorium og ikke kolonier. Da Algerie ble uavhengig var det 1 025 000 pied-noirs i landet. Dette utgjorde rundt 10 prosent av befolkningen. Pied-Noirs er i dag først og fremst forbundet med Algerie-krigen, da 54 000 pied-noirs og en og en halv million algiriere døde. Disse estimatene varerierer på grunn av ulike statistiske analyser. Krigen i Algerie ble utkjempet av nasjonalistgrupper (som FLN) og franske regjerningsstyrker. Denne krigen førte nasjonalistgruppene mot de politiske og økonomiske ulikhetene de opplevde og mot pied-noirs. Konflikten bidrog til den fjerde republikks fall og til masseutvandring av franskmenn fra Algerie.
- Pied-Noir (w dosłownym tłumaczeniu „Czarna Stopa“) to przydomek francuskich osadników mieszkających we francuskich departamentach Algierii i innych europejskich kolonistów z okresu od 1830 do odzyskania niepodległości przez Algierię (1962 rok). W powszechnym użyciu określenie Pied-Noir stanowi w zasadzie synonim repatrianta. Do grupy tej zalicza się Europejczyków oraz Żydów sefardyjskich, jednak wyklucza ona muzułmanów. Dla niektórych Sefardyjczyków pochodzących z rodzin przybyłych do Algierii przed francuskimi kolonizatorami, nazwa ta odnosi się wyłącznie do algierskich Europejczyków. Termin repatriant nawiązuje do statusu administracyjnego, jaki nadawano, od 1962 roku, Francuzom uciekającym z Algierii w momencie odzyskania niepodległości przez ten kraj, a następnie objął on również ludność przybywającą z Maroka i Tunezji oraz innych francuskich kolonii. Wśród repatriantów z Algierii (wszyscy posiadali francuskie obywatelstwo) znajdowali się również muzułmanie służący w armii francuskiej (częściej określani mianem „harki“) i ich rodziny, a także nie-muzułmanie pochodzący z Europy oraz członkowie społeczności żydowskiej obecnej w Algierii jeszcze przed okresem kolonizacji, którzy otrzymali francuskie obywatelstwo w XIX wieku na mocy Dekretu Crémieux. Określenie Pied-Noir odnosi się zatem do niemuzułmańskich obywateli francuskich z Algierii a także do Francuzów pochodzących z innych francuskich protektoratów: Maroka i Tunezji (kraje te odzyskały niepodległość w 1956).
- Pied-noir significa literalmente "pé-negro" e é um termo usado em francês para descrever a população francesa que vivia na Argélia e que se repatriou na França depois de 1962, ano em que a Argélia se tornou independente, naquilo que foi um longo conflito sangrento. No seu uso corrente em francês, "pied-noir" é quase um sinónimo de repatriado.
- Pieds-noirs este un termen prin care a fost desemnată fosta populaţie de origine europeană din Africa de Nord şi în mod special din Algeria franceză. Până la obţinerea independenţei în 1962, Alegeria a fost divizată în trei departamente şi un teritoriu militar, aparţinând Franţei. Termenul pied-noir nu se referea doar la creştini, ci în egală măsură şi la populaţia algeriană evreiască, (unii dintre aceştia fiind descendenţii evreilor fugiţi din Spania în timpul Reconquistei, alţii fiind urmaşii celor veniţi înaintea acelor vremuri), sau chiar la berberii convertiţi la iudaism. Literar, pieds-noirs se traduce prin "picioare negre". Originea acestei denumiri este disputată, presupunându-se că, ori se referea la faptul că indigenii puteau fi deosebiţi de colonişti datorită încălţămintei negre purtată de cei din urmă, sau după cum se afirmă în Dicţionarul francez Le Robert, se referea la indigenii din Algeria, care lucrau desculţi la alimentarea cu cărbuni a cuptoarelor vapoarelor cu aburi de la începutul secolului al XX-lea. Praful de cărbune ar fi dat o culoare specifică picioarelor fochiştilor. Prin extensie, termenul pieds-noirs s-a aplicat tuturor algerienilor. În acele vremuri, europenii algerieni se considerau algerieni în relaţie cu Franţa Metropolitană, dar europeni faţă de populaţia indigenă arabă sau berberă. În deceniile al treilea şi al patrulea al secolului trecut, termenul algerian a ajuns să fie folosit numai pentru populaţia algerienilor arabi sau berberi, odată cu apariţia şi dezvoltarea naţionalismului algerian. Prin deceniul al şaselea, algerienii de origine europeană au început să se autodenumească pieds-noirs. Unul dintre cei mai faimoşi pieds-noirs a fost Albert Camus.
- Франкоалжирцы, «черноногие», Пье-нуар — этнографический и историко-культурный термин для описания группы алжирцев европейского (французского, испанского, а также иногда еврейского) происхождения, составлявших значительную часть населения Алжира в период французской колониальной экспансии 1830—1962 годах. После обретения государственного суверенитета после Алжирской войны за независимость в конце 1950-х - начале 1960-х, основная масса более чем миллионного европейского населения страны эмигрировала, в основном репатриировавшись во Францию. Жизнь и быт пье-нуаров имел своеобразный характер, отличный как жизни и быта мусульманского населения Алжира и стран Магриба, так и от французского населения метрополии, поскольку к середине XX века большинство франкоалжирцев былу уроженцами Алжира и многие никогда не бывали в собственно Франции. Характерно, отчасти из-за своего сравнительно высокого социально-экономического статуса во Французском Алжире, франкоалжирцы называли себя просто «алжирцами», а местного автохонное мусульманское население именовали «арабами» или «мусульманами» и были сильно от него дистанцированы на бытовом уровне. Всё же со временем, в ходе процесса аккультурации, ряд местных мусульман восприняли французский язык и культуру и встали на сторону французского режима, получив название харки; те же из них, кто совершенно ассимилировался и перешёл в католичество именовались "эвольвэ" (фр. Evolvés букв. "эволюционировавшие", "развившиеся").
- Pied-noir, günümüzdeki üç Kuzey Afrika ülkesinin Fransız sömürgesi oldukları (veya Fransız yönetimi altında bulundukları) dönemde özellikle sahil şeridinde yerleşmiş bulunan Avrupa kökenli nüfusa ve bu nüfusun günümüzdeki uzantılarına verilen isimdir. Bu Avrupalı nüfus başta Fransızlardan, ancak önemli müktarlarda da, zamanla Fransızlaşan İspanyollardan ve İtalyanlardan oluşmaktaydı. Kültürel geçişimler ve idari reformlar sürecinde (oy hakkı gibi) Kuzey Afrika Yahudileri de, aşamalı olarak, pied-noir toplumuna dahil olmuşlar veya dahil sayılmışlardır. Fransa idaresi Cezayir'de, örneğin Osmanlı Devleti'nin aksine, 1960'lara kadar gerçek bir apartheid rejimi tesis etmiş bulunduğundan Kuzey Afrika Araplarının oluşturduğu çoğunluk hiçbirzaman piednoir kabul edilmemiş, ayrı yaşamışlardır. Kuzey Afrika ülkelerinden Cezayir, sömürgecilik döneminde, doğrudan Fransa metropolüne bağlı olduğundan ve bu ülkede pied-noir varlığı daha büyük rakamlar ifade ettiğinden, pied-noir kavramı belli bir ölçüde Cezayir ile özdeşleşmiştir. Nitekim, Cezayir'in bağımsızlık sürecindeki en hassas konuyu da pied-noirların konumu oluşturmuştur. "Pied-noir" (telaffuzu piyenuar) Fransızca'da "kara ayak" anlamına gelir. Bu ismin nereden geldiğine dair çeşitli rivayetler ortaya atılmaktadır. Bir açıklama, Avrupalıların, yerli nüfusun aksine, siyah çizmeler giymekte olması nedeniyle, ayırdedici bir tanım olarak kullanılmaya başlanmış olmasıdır. Bir başka ihtimal, Fransızca'da "öncü" anlamına gelen "pionier" kelimesinin telaffuzu ve anlamı değiştirilerek, belki mizah da yüklü olacak şekilde, genel anlamda benimsenmesi olabilir. "Pied-noir"ların bazıları, büyük tacirler ve çiftlik sahipleri sıfatıyla, sömürgecilik ekonomisinin temel parçacıklarını oluşturmuşlarsa da, aralarında daha mütevazı konumda, dar gelirli, işçi sınıfına mensup, ve bir gelecek aramak için Kuzey Afrika'ya gelmiş Avrupalılar da bulunmuştur. Yerli Yahudilerin pied-noir'lara bir şekilde dahil hale gelmeleriyle, bu toplumun etno-kültürel görünümü daha da farklılaşmış, ancak Yahudiler her zaman için, pied-noirlar arasında da ayrı yerleri ve özellikleri olan bir kesim olarak görülmüşlerdir. Avrupalı pied-noirlar arasında kısmen mevcut Yahudi düşmanlığı akımlarının Yahudi kesimin konumunu daha da hassaslaştırdığı ve belirsizleştirdiği süreçler yaşanmıştır. Günümüzde dahi, Kuzey Afrika Yahudilerinin çocukları kendileri için "Yahudi pied-noir" şeklinde ilave bir tanımla tarif ederler. Son olarak, Fransız idaresinin ayrılıkçı rejiminden çoğu kez nasiplerini almış olmakla birlikte (örneğin oy hakkına sahip olmamakla birlikte), bu idareye karşı bir bağlılık geliştirmiş Araplara da, "pied-noir" kabul edilmemekle birlikte, Cezayir'in bağımsızlığı sonrasında Avrupalılarla oluşan belli bir kader birliği nedeniyle, burada değinilmesi gerekir. Bu Arapların ve çocuklarının bazen günümüzde de kendilerini tanımlamakta kullandıkları terim "harki"dir. "Harki" Arapça'da "hain" anlamına gelir. İşçi sınıfı pied-noirları arasından çıkmış, dünya çapında bilinen bir isim, Alsaslı bir babanın ve İspanyol bir annenin çocuğu olan, Cezayir fakir beyaz mahallesinde yetişmiş Albert Camus'dür. Diğer ünlü pied-noirlar arasında modacı Yves Saint-Laurent, şarkıcı Enrico Macias, felsefeci Jacques Derrida sayılabilir. Cezayir Bağımsızlık Savaşı'nın son aşamalarına vardığı sürece gelindiğinde pied-noirlar Cezayir toplam nüfusunun % 10'u civarında bir oran oluşturmaktaydı. Bu oran 1926'daki % 15.2'lik zirveye kıyasla bir gerileme teşkil etmekteydi. Ancak, 17. yüzyıldan bu yana Avrupalıların idaresinde bulunan Oran'da pied-noirlar (Yahudilerle birlikte), Oran şehri için % 49.3, Oran vilayetinin (département) tamamı için % 33.6'lık nüfus kitlesi oluşturmaktaydı. Cezayir şehri için ise bu kitle % 35.7'ye denk gelmiştir. 1959'da Cezayir'de bulunan pied-noirların toplam nüfusu 1 025 000 olarak belirlenmiştir. 1962'de bizzat Charles De Gaulle'ün de kabul ve desteğiyle Cezayir'in bağımsızlığına kavuşması sonrasında pied-noir nüfus ihanete uğradıklarını düşünmüşlerdir. Bu düşünceye göre, harkiler de ihanete uğramış olmaktadır. Bağımsızlığın hemen ardından Fransa'ya bir toplu göç yaşanmış, yaklaşık 1 milyon kişi onları beklemeyen bir metropol ülkede yeni hayatlar kurmak durumunda kalmışlardır. Ayrıca harkiler (hainler) arasında bir süre daha Cezayir'de kalıp bölgesel ve düşük yoğunluklu bir iç savaş tertipleyenler olmuştur. Harkilerin kendileri veya aileleri, sonraki dönemlerde ya işbirlikçi olarak görüldükleri için katledilmişler, ya Cezayir içinde sindirilmişler, ya da onlar da Fransa'ya göçmüşlerdir. Harkilerin çocukları günümüzde dahi Fransa'ya sonradan yerleşen Arap kökenli göçmen nüfus içinde pek kabul görmezler. Şartlar ve bizzat yerli Arapların yaşadığı dramlar gözardı edilmeksizin, pek çok pied-noir da, Albert Camus'nün bazı yazılarında ifade ettiği gibi, memleketlerini kaybetmekte oldukları ve sonradan kaybettikleri duygusu içinde yaşamışlardır.
|
| rdfs:comment
|
- Pied-Noir ("Black-Foot"), plural Pieds-Noirs, pronounced, is a term used to refer to colonists of Algeria until the end of the Algerian War in 1962. Specifically, Pieds-Noirs were French nationals, including those of European descent, Sephardic Jews, and settlers from other European countries such as Spain, Italy, and Malta, who were born in Algeria. From the French invasion in June 18, 1830, until attaining independence, Algeria formed three départements and was considered a part of France.
- Mit Pied-noir (französisch pied-noir „Schwarzfuß“) bezeichnete man seit den 1950er Jahren die Algerienfranzosen, weiße französischen Siedler in Algerien sowie die einheimischen arabischen Juden, die die französische Staatsangehörigkeit im 19. Jahrhundert mit dem "Décret Crémieux" erhalten hatten. Vorher galten nur Weiße als Algerier, während die Einheimischen als „Araber“ oder „Moslems“ bezeichnet wurden.
- Un pied-noir o peu negre és un colon europeu a Algèria. Encara que majoritàriament francesos, un nombre considerable eren alacantins o menorquins, a més dels rossellonesos (catalans de ciutadania francesa). L'origen etimològic és incert. L'explicació més estesa fa referència a les botes utilitzades per l'exèrcit i els colons francesos, en contraposició a les sandàlies algerianes.
- Se denomina Pied-Noir (literalmente en francés, pies negros) a los ciudadanos franceses de origen europeo o judío que residían en Argelia y que se vieron obligados a salir de ese país tras la independencia en 1962. La mayor parte de ellos se trasladó a Francia, aunque un número significativo de pieds-noirs de origen español se estableció en la Comunidad Valenciana, especialmente en la provincia de Alicante.
- « Pied-noir » (ou pieds-noirs au pluriel) désigne précisément un habitant des départements français d'Algérie, des descendants d'Européens jusqu'aux rapatriés en métropole de 1962, date de l'indépendance de l'Algérie. Dans l'usage courant, « pied-noir » est un quasi synonyme de rapatrié d'Algérie.
- A feketelábúak gyakran használt kifejezés Észak-Afrika, különösen Algéria európai eredetű korábbi lakosaira. Algéria, mielőtt 1962-ben kivívta függetlenségét, Franciaország része volt, három kerületre (francia Département) osztották és sok francia érkezett ide – többnyire ők és leszármazottaik lettek a feketelábúak.
- Il termine "Pied-Noir", utilizzato come sostantivo o aggettivo, designa oggi nel linguaggio corrente i Francesi (per cittadinanza anche se non sempre di origine francese) d'Algeria, rimpatriati a partire dal 1962.
- Pied-Noir, meervoud Pieds-Noirs, is een term die werd gebruikt om de kolonisten in Algerije aan te duiden tot het einde van de Frans-Algerijnse oorlog in 1962. De zwartvoeten waren Franse nationalisten, Sefardische Joden en kolonisten van andere Europese landen zoals Spanje, Italië en Malta, die geboren werden in Algerije. Vanaf de Franse invasie in 1830 tot de dag van de Algerijnse onafhankelijkheid vormde Algerije drie départementen die deel uitmaakten van Frankrijk.
- Pied-Noir ("Svartfot"), flertall Pieds-Noirs, uttalt /pje. nwaʁ/, er en fransk term for mennesker av fransk opprinnelse som levde i Algerie før den algirske uavhengigheten. Termen henger antagelig sammen med at disse menneskene var hovedsakelig hvite og at deres føtter var blitt sorte av å gå på afrikansk jord. En annen mulig forklaring på navnet er at de franske beboerne bar sorte sko, noe de innfødte ikke gjorde.
- Pied-Noir (w dosłownym tłumaczeniu „Czarna Stopa“) to przydomek francuskich osadników mieszkających we francuskich departamentach Algierii i innych europejskich kolonistów z okresu od 1830 do odzyskania niepodległości przez Algierię (1962 rok). W powszechnym użyciu określenie Pied-Noir stanowi w zasadzie synonim repatrianta. Do grupy tej zalicza się Europejczyków oraz Żydów sefardyjskich, jednak wyklucza ona muzułmanów.
- Pied-noir significa literalmente "pé-negro" e é um termo usado em francês para descrever a população francesa que vivia na Argélia e que se repatriou na França depois de 1962, ano em que a Argélia se tornou independente, naquilo que foi um longo conflito sangrento. No seu uso corrente em francês, "pied-noir" é quase um sinónimo de repatriado.
- Pieds-noirs este un termen prin care a fost desemnată fosta populaţie de origine europeană din Africa de Nord şi în mod special din Algeria franceză. Până la obţinerea independenţei în 1962, Alegeria a fost divizată în trei departamente şi un teritoriu militar, aparţinând Franţei.
- Pied-noir, günümüzdeki üç Kuzey Afrika ülkesinin Fransız sömürgesi oldukları (veya Fransız yönetimi altında bulundukları) dönemde özellikle sahil şeridinde yerleşmiş bulunan Avrupa kökenli nüfusa ve bu nüfusun günümüzdeki uzantılarına verilen isimdir. Bu Avrupalı nüfus başta Fransızlardan, ancak önemli müktarlarda da, zamanla Fransızlaşan İspanyollardan ve İtalyanlardan oluşmaktaydı.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
