| dbpedia-owl:abstract
|
- ]] Mit Pied-noir (französisch pied-noir „Schwarzfuß“) bezeichnete man seit den 1950er Jahren die Algerienfranzosen, weiße europäische Siedler in Algerien, die sich seit dem Beginn der französischen Eroberung in den 1830er Jahren in dem nordafrikanischen Land angesiedelt hatten. Vorher war für diese Bevölkerungsgruppe der Begriff colons üblich. Ungefähr 40% der Siedler stammten aus dem Mutterland Frankreich, namentlich Korsika, dem Elsaß und Lothringen, die meisten übrigen aus Malta, Italien und Spanien. Dazu kamen einheimische Juden, die schon länger im Maghreb ansässig waren und die französische Staatsangehörigkeit im 19. Jahrhundert mit dem „Décret Crémieux“ erhalten hatten. Unter der französischen Herrschaft galten nur Weiße als Algerier mit vollen Bürgerrechten, während die Einheimischen als „Araber“ oder „Moslems“ bezeichnet wurden und benachteiligt waren. Nach dem Ende des Algerienkriegs, als Algerien seine Unabhängigkeit erhielt, siedelten die meisten der ca. 1,4 Mio. Pieds-noirs in das französische Mutterland um. Der Terror der OAS 1961/62, mit dem viele Pied-noir und eine Reihe französischer Militärs symphatisierten, wenn sie ihn nicht aktiv unterstützten, hatte die algerische Unabhängigkeit nicht verhindern können. Viele Pied-noir waren seit Generationen in Algerien ansässig gewesen oder hatten gar keine Wurzeln in Frankreich. Sie mussten aber notgedrungen dorthin übersiedeln, da sie von Seiten der algerischen Unabhängigkeitsbewegung FLN mit dem Tode für den Fall bedroht wurden, dass sie Algerien nach der Unabhängigkeit nicht verlassen würden. „La valise ou le cercueil“ - es blieb ihnen nur die Wahl zwischen dem Koffer (la valise) oder dem Sarg (le cercueil). Drohungen, die im Fall einiger im Land verbliebener Pied-noir, vor allem aber der sogenannten Harkis, auf grausame Weise wahrgemacht wurden. Tausende Angehörige dieser Gruppe, die loyal zu Frankreich gestanden hatte, massakrierte die FLN zusammen mit ihren Familien.
- Se denomina Pied-Noir (literalmente en francés, pies negros) a los ciudadanos franceses de origen europeo o judío que residían en Argelia y que se vieron obligados a salir de ese país tras la independencia en 1962. La mayor parte de ellos se trasladó a Francia, y una pequeña minoría se estableció en la Comunidad Valenciana, especialmente en la provincia de Alicante. El término se aplica a todos los repatriados de Argelia y de los protectorados de Marruecos y Tunicia (e incluso de otras ex colonias). Hay que señalar que entre las personas que tuvieron que salir de Argelia había musulmanes, a los que se denominaba harkis (muchos de ellos militares y sus familias), que habían apoyado a las fuerzas políticas y militares francesas durante la contienda. Entre los no musulmanes, se incluye tanto aquellos de origen europeo como los pertenecientes a la comunidad judía local, de origen mayoritariamente sefardí.
- Il termine "Pied-Noir", utilizzato come sostantivo o aggettivo, designa oggi nel linguaggio corrente i francesi (per cittadinanza anche se non sempre di origine francese) d'Algeria, rimpatriati a partire dal 1962.
- ピエ・ノワール（Pied-noir）とは、1830年6月18日のフランス侵攻から、1962年のアルジェリア戦争終結に伴うアルジェリア独立までのフランス領アルジェリアに居たヨーロッパ系（フランス、スペイン、イタリア、マルタ、ユダヤ系）植民者。またアルジェリアだけでなくモロッコ・チュニジアを加えたマグレブ諸国のヨーロッパ系住民を含める場合もある。独立時点までのピエ・ノワールの人口は約100万人だと推される。 1962年のアルジェリア独立により多くは母国に帰国したが、フランス本国で差別的な扱いを受けている。 アルジェリアのユダヤ系住民で、同様にフランス国民として引き揚げてきた人も含むことがある。 ピエ・ノワールとは黒い足を意味する。フランス人の入植者が、原住民と、黒い靴を履いていることで区別されたことが由来と言われる。しかし、多くの学者によると、この言葉の起源は不明。
- Pied-Noir, meervoud Pieds-Noirs, is een term die werd gebruikt om de kolonisten in Algerije aan te duiden tot het einde van de Frans-Algerijnse oorlog in 1962. De zwartvoeten waren Franse nationalisten, Sefardische Joden en kolonisten van andere Europese landen zoals Spanje, Italië en Malta, die geboren werden in Algerije. Vanaf de Franse invasie in 1830 tot de dag van de Algerijnse onafhankelijkheid vormde Algerije, in tegenstelling tot andere kolonies, drie départementen die deel uitmaakten van Frankrijk. Bij de onafhankelijkheid waren er rond de 1 miljoen Pieds-noirs, ongeveer 10 % van de bevolking. Ze waren in het bezit van het meeste en beste land. De Algerijnen, in de volksmond aangeduid als 'moslims' of 'inheemsen', waren uitgesloten van stemrecht. Ze konden weliswaar de Franse nationaliteit verkrijgen, maar dit hield in dat ze hun religie moesten afzweren. Dit gebeurde dan ook vrijwel niet. Hoewel de meeste pied-noirs een Franse achtergrond hadden, moedigte de Franse regering kolonisatie actief aan, en wierf ook kolonisten in andere Mediterrane landen, zoals Spanje, Italië en Malta. Sefardische Joden kregen krachtens een decreet van de Franse minister Cremieux eveneens de Franse nationaliteit en gingen vanaf toen eveneens tot de pieds-noirs behoren. Zij werden tijdens het Vichy-bewind gediscrimineerd, maar niet gedeporteerd. Sommige historici schrijven dit echter enkel toe aan het feit dat de Asmogendheden de Middellandse Zee niet volledig beheersten. Na de bevrijding in 1942 werden zij in hun rechten hersteld. De pied-noirs bestreken een wijd sociaal scala, van kleine boertjes tot grootgrondbezitters (grand-colons). Pieds-noirs raakten na verloop van tijd geisoleerd. Enerzijds waren ze vervreemd van de lokale bevolking, die grotendeels langs hen heen leefde. Anderzijds hadden ze ook weinig op met Frankrijk, waar veel van hen nooit voet hadden gezet. De Tweede Wereldoorlog verstoorde de verhoudingen. De Algerijnen eisten erkenning voor het feit dat vele van hen als soldaat in de Franse legers hadden gevochten en gestorven. De Franse regering voerde in 1947 wat halfhartige hervormingen door en verleende een grote groep Algerijnen de Franse nationaliteit. Dit ging de pieds-noirs te ver en de Algerijnse bevrijdingsbewegingen niet ver genoeg. Ook de dekolonisatie, de onafhankelijkheid van andere landen, en de Franse nederlagen in Vietnam versterkten het zelfvertrouwen van de Algerijnen. De pieds-noirs waren echter over het algemeen niet onder de indruk en verwachtten zelfs tijdens de oorlog dat de Franse regering de opstand de kop zou kunnen indrukken. Toen de Vierde Republiek hier niet toe in staat leek, steunden zij het aan de macht brengen van Charles de Gaulle, in de hoop dat hij Algerije kon redden zoals hij in de Tweede Wereldoorlog Frankrijk had gered. Toen in 1961-1962 het duidelijk werd dat Algerije onafhankelijk zou worden, begon een grote uittocht van pieds-noirs uit Algerije. Dit werd nog versterkt door een aantal gewelddadige incidenten, waaronder het Bloedbad van Oran, waarin een grote groep Europeanen door woedende Algerijnen werd gedood. Sommigen verlieten overhaast het land met niets anders dan een koffer met kleren, en een aantal steden liep zelfs half leeg. Ongeveer 100,000 pieds-noirs kozen ervoor om te blijven, maar vertrokken uiteindelijk toch op enkele duizenden na. De meeste pieds-noirs vertrokken naar Frankrijk, en gingen in het zuiden wonen waar het klimaat min of meer hetzelfde was. Anderen kozen voor Nieuw-Caledonië, Italië, Spanje, Australië of Amerika. Veel Sefardische Joden kozen voor Israël. De Franse regering bleek de instroom van vluchtelingen te hebben onderschat. Hoewel er fondsen beschikbaar waren voor hun integratie en schadeloosstelling, waren die niet toereikend. Terwijl de grootgrondbezitters vaak voldoende vermogen hadden om de overstap soepel ta maken, gold dat niet voor de middenklasse. Zij moesten in Frankrijk helemaal opnieuw beginnen, en werk beneden hun niveau accepteren. Bovendien werden ze door veel Fransen met de nek aangekeken. Enerzijds zagen veel linkse bewegingen hen als de oorzaak voor de lange pijnlijke Algerijnse Oorlog. Een veelvoorkomend vooroordeel luidde dat pieds-noirs allemaal grootgrondbezitters en uitbuiters waren, die een lesje in nederigheid van harte hadden verdiend. Anderzijds moesten ze met de lokale bevolking concurreren om banen, wat eveneens antipatie opleverde. Daarbij voelden ze zich verraden door de regering die ze zelf mede in het zadel geholpen hadden. De meeste pieds-noirs en hun afstammelingen wonen heden ten dage in het zuiden van Frankrijk.
- Pied-Noir ("Svartfot"), flertall Pieds-Noirs, uttalt Mal:IPA, er en fransk term for franske statsborgere av europeisk opprinnelse som levde i Algerie fram til den algirske uavhengigheten. Termen henger antagelig sammen med at disse menneskene var hovedsakelig hvite og at deres føtter var blitt sorte av å gå på afrikansk jord. En annen mulig forklaring på navnet er at de franske beboerne bar sorte sko, noe de innfødte ikke gjorde. Pied-Noirs var stort sett av fransk nasjonalitet, men inkluderte også sefardiske jøder og settlere fra stammet fra andre europeiske land som Spania, Italia og Malta og som var født i Algerie. " . Fra den franske invasjonen 18. juni 1830 inntil den algirske uavhengigheten bestod Algerie av 3 franske departementer: Algiers, Oran og Constantine. Disse 3 var alle fransk territorium og ikke kolonier. Da Algerie ble uavhengig var det 1 025 000 pied-noirs i landet. Dette utgjorde rundt 10 prosent av befolkningen. Pied-Noirs er i dag først og fremst forbundet med Algerie-krigen, da 54 000 pied-noirs og en og en halv million algiriere døde. Disse estimatene varierer på grunn av ulike statistiske analyser. Krigen i Algerie ble utkjempet av nasjonalistgrupper (som FLN) og franske regjeringsstyrker. Denne krigen førte nasjonalistgruppene mot de politiske og økonomiske ulikhetene de opplevde og mot pied-noirs. Konflikten bidrog til den fjerde republikks fall og til masseutvandring av franskmenn fra Algerie. Etter at Algerie ble uavhengig i 1962 drog mer enn en million pied-noirs av fransk nasjonalitet til Frankrike. Mange følte seg fremmede og utstøtt i den franske offentligheten og at de fikk skylden for det krigen i Algerie og det politiske kaos som hadde ledsaget den fjerde republikkens fall. Noe som ytterligere kompliserte saken var at det ikke var mulig for pied-noirs å reise tilbake til Algerie, på grunn av motvilje fra algirerne. I populærkultur er pied-noirs ofte fremstilt som en gruppe som føler seg adskilt fra det øvrige franske samfunn og med en voldsom lengsel til Algerie. Således er pied-noirs nære historie preget av en dobbel fremmedgjøring; de er adskilt både fra sitt opprinnelige hjemland og sitt nye hjemland.
- Pied-Noir (w dosłownym tłumaczeniu „Czarna Stopa“) to przydomek francuskich osadników mieszkających we francuskich departamentach Algierii i innych europejskich kolonistów z okresu od 1830 do odzyskania niepodległości przez Algierię (1962 rok). W powszechnym użyciu określenie Pied-Noir stanowi w zasadzie synonim repatrianta. Do grupy tej zalicza się Europejczyków oraz Żydów sefardyjskich, jednak wyklucza ona muzułmanów. Dla niektórych Sefardyjczyków pochodzących z rodzin przybyłych do Algierii przed francuskimi kolonizatorami, nazwa ta odnosi się wyłącznie do algierskich Europejczyków. Szablon:Spis treści Termin repatriant nawiązuje do statusu administracyjnego, jaki nadawano, od 1962 roku, Francuzom uciekającym z Algierii w momencie odzyskania niepodległości przez ten kraj, a następnie objął on również ludność przybywającą z Maroka i Tunezji oraz innych francuskich kolonii. Wśród repatriantów z Algierii (wszyscy posiadali francuskie obywatelstwo) znajdowali się również muzułmanie służący w armii francuskiej (częściej określani mianem „harki“) i ich rodziny, a także nie-muzułmanie pochodzący z Europy oraz członkowie społeczności żydowskiej obecnej w Algierii jeszcze przed okresem kolonizacji, którzy otrzymali francuskie obywatelstwo w XIX wieku na mocy Dekretu Crémieux. Określenie Pied-Noir odnosi się zatem do niemuzułmańskich obywateli francuskich z Algierii a także do Francuzów pochodzących z innych francuskich protektoratów: Maroka i Tunezji (kraje te odzyskały niepodległość w 1956).
- Pied-noir é um termo francês (em português, literalmente, "pé negro") que se refere à população francesa das antigas colônias, dependências e departamentos franceses no norte da África, que foi repatriada a partir de 1962, notadamente após a guerra de independência da Argélia.
- Pied-Noir ("Black-Foot"), plural Pieds-Noirs, pronounced, is a term referring to French citizens of various origins who lived in French Algeria before independence. Specifically, Pieds-Noirs include those of European settlers descent from France or other European countries, who were born in Algeria. From the French invasion in 18 June 1830 till independence, Algeria was administratively part of France. This name started to be used commonly shortly before the end of Algerian independence war in 1962, while formerly they were simply called Algerians, whereas Muslim people of Algeria were called Muslims or Indigenous. By independence, the Pieds-Noirs accounted for 1,400,000 people, or roughly 13 percent of the total population. The Pieds-Noirs are known in reference to the Algerian War that opposed Algerian nationalist groups such as the Front de Libération Nationale (FLN) and Mouvement national algérien (MNA) against the colonial French rule massively supported by the Pieds-Noirs . The roots of the conflict reside in political and economic inequalities perceived as an "alienation" from the French rule as well as a demand for a leading position for the Berber, Arab, and Islamic cultures and rules existing before the French conquest. The conflict contributed to the fall of the French Fourth Republic and the mass migration of Algerian Europeans and Jews to France. After Algeria became independent in 1962, more than one million Pieds-Noirs of French nationality were evacuated to mainland France. Upon arriving, they suffered ostracism from the Left for their perceived exploitation of native Muslims and for having caused the war, thus the political turmoil surrounding the collapse of the French Fourth Republic. In popular culture, the community is often represented as feeling removed from French culture while longing for Algeria. Thus, the recent history of the pieds-noirs has been imprinted with a theme of double alienation from both their native homeland and their adopted land.
- Франкоалжирцы, «черноногие», Пье-нуар — этнографический и историко-культурный термин для описания группы алжирцев европейского (французского, испанского, а также иногда еврейского) происхождения, составлявших значительную часть населения Алжира в период французской колониальной экспансии 1830—1962 годах. После обретения Алжиром государственного суверенитета в результате Алжирской войны за независимость в конце 1950-х - начале 1960-х, основная масса более чем миллионного европейского населения страны эмигрировала, в основном репатриировавшись во Францию. Жизнь и быт пье-нуаров имел своеобразный характер, отличный как от жизни и быта мусульманского населения Алжира и стран Магриба, так и от французского населения метрополии, поскольку к середине XX века большинство франкоалжирцев были уроженцами Алжира, и многие из них никогда не бывали в собственно Франции. Характерно, отчасти из-за своего сравнительно высокого социально-экономического статуса во Французском Алжире, франкоалжирцы называли себя просто «алжирцами», а местное автохонное мусульманское население именовали «арабами» или «мусульманами» и были сильно от него дистанцированы на бытовом уровне. Всё же со временем, в ходе процесса аккультурации, ряд местных мусульман восприняли французский язык и культуру и встали на сторону французского режима, получив название харки; те же из них, кто совершенно ассимилировался и перешёл в католичество именовались "эвольвэ" (фр. Evolvés букв. "эволюционировавшие", "развившиеся").
- « Pied-noir » désigne informellement un Français de souche européenne installé en Afrique française du Nord jusqu'à l'indépendance, c'est-à-dire jusqu'en mars 1956, pour le protectorat français de Tunisie et protectorat français du Maroc, et juillet 1962 pour l'Algérie française et le Sahara français.
|
| rdfs:comment
|
- Il termine "Pied-Noir", utilizzato come sostantivo o aggettivo, designa oggi nel linguaggio corrente i francesi (per cittadinanza anche se non sempre di origine francese) d'Algeria, rimpatriati a partire dal 1962.
- ピエ・ノワール（Pied-noir）とは、1830年6月18日のフランス侵攻から、1962年のアルジェリア戦争終結に伴うアルジェリア独立までのフランス領アルジェリアに居たヨーロッパ系（フランス、スペイン、イタリア、マルタ、ユダヤ系）植民者。またアルジェリアだけでなくモロッコ・チュニジアを加えたマグレブ諸国のヨーロッパ系住民を含める場合もある。独立時点までのピエ・ノワールの人口は約100万人だと推される。 1962年のアルジェリア独立により多くは母国に帰国したが、フランス本国で差別的な扱いを受けている。 アルジェリアのユダヤ系住民で、同様にフランス国民として引き揚げてきた人も含むことがある。 ピエ・ノワールとは黒い足を意味する。フランス人の入植者が、原住民と、黒い靴を履いていることで区別されたことが由来と言われる。しかし、多くの学者によると、この言葉の起源は不明。
- Pied-noir é um termo francês (em português, literalmente, "pé negro") que se refere à população francesa das antigas colônias, dependências e departamentos franceses no norte da África, que foi repatriada a partir de 1962, notadamente após a guerra de independência da Argélia.
- ]] Mit Pied-noir (französisch pied-noir „Schwarzfuß“) bezeichnete man seit den 1950er Jahren die Algerienfranzosen, weiße europäische Siedler in Algerien, die sich seit dem Beginn der französischen Eroberung in den 1830er Jahren in dem nordafrikanischen Land angesiedelt hatten. Vorher war für diese Bevölkerungsgruppe der Begriff colons üblich.
- Se denomina Pied-Noir (literalmente en francés, pies negros) a los ciudadanos franceses de origen europeo o judío que residían en Argelia y que se vieron obligados a salir de ese país tras la independencia en 1962. La mayor parte de ellos se trasladó a Francia, y una pequeña minoría se estableció en la Comunidad Valenciana, especialmente en la provincia de Alicante.
- Pied-Noir, meervoud Pieds-Noirs, is een term die werd gebruikt om de kolonisten in Algerije aan te duiden tot het einde van de Frans-Algerijnse oorlog in 1962. De zwartvoeten waren Franse nationalisten, Sefardische Joden en kolonisten van andere Europese landen zoals Spanje, Italië en Malta, die geboren werden in Algerije.
- Pied-Noir ("Svartfot"), flertall Pieds-Noirs, uttalt Mal:IPA, er en fransk term for franske statsborgere av europeisk opprinnelse som levde i Algerie fram til den algirske uavhengigheten. Termen henger antagelig sammen med at disse menneskene var hovedsakelig hvite og at deres føtter var blitt sorte av å gå på afrikansk jord. En annen mulig forklaring på navnet er at de franske beboerne bar sorte sko, noe de innfødte ikke gjorde.
- Pied-Noir (w dosłownym tłumaczeniu „Czarna Stopa“) to przydomek francuskich osadników mieszkających we francuskich departamentach Algierii i innych europejskich kolonistów z okresu od 1830 do odzyskania niepodległości przez Algierię (1962 rok). W powszechnym użyciu określenie Pied-Noir stanowi w zasadzie synonim repatrianta. Do grupy tej zalicza się Europejczyków oraz Żydów sefardyjskich, jednak wyklucza ona muzułmanów.
- Франкоалжирцы, «черноногие», Пье-нуар — этнографический и историко-культурный термин для описания группы алжирцев европейского (французского, испанского, а также иногда еврейского) происхождения, составлявших значительную часть населения Алжира в период французской колониальной экспансии 1830—1962 годах.
- Pied-Noir ("Black-Foot"), plural Pieds-Noirs, pronounced, is a term referring to French citizens of various origins who lived in French Algeria before independence. Specifically, Pieds-Noirs include those of European settlers descent from France or other European countries, who were born in Algeria. From the French invasion in 18 June 1830 till independence, Algeria was administratively part of France.
- « Pied-noir » désigne informellement un Français de souche européenne installé en Afrique française du Nord jusqu'à l'indépendance, c'est-à-dire jusqu'en mars 1956, pour le protectorat français de Tunisie et protectorat français du Maroc, et juillet 1962 pour l'Algérie française et le Sahara français.
|
