| dbpprop:abstract
|
- Pictish is a term used for the extinct language or languages thought to have been spoken by the Picts, the people of northern and central Scotland in the Early Middle Ages. The idea that a distinct Pictish language was perceived at some point is only attested clearly in Bede's early 8th-century Historia ecclesiastica gentis Anglorum, but there is not enough evidence to test either the language's sprachraum or its coherency as a dialect continuum. What evidence there is of the language is limited to place names and to the names of people found on monuments and the contemporary records in the area controlled by the Kingdom of the Picts at its height. At its height, it may have been spoken from Shetland down to Fife. The term "Pictish" was used by Jackson, and followed by Forsyth, to mean the language spoken mainly north of the Forth-Clyde line in the Early Middle Ages. They use the term "Pritennic" to refer to the language spoken in the Iron Age in this area that was the precursor to Pictish. Some scholars believe that there was an earlier non-Celtic language. However, the term "Pictish" is sometimes used to refer to the earlier language.
- El picto era la lengua de los antigos pictos, en el norte de la actual Escocia. Los únicos restos de esta lengua están en topónimos, nombres propios encontrados en monumentos y en los registros de la época. En su máxima extensión debía hablarse desde las islas Shetland hasta Fife. Fue reemplazada por el gaélico en el siglo IX tras la unión del reino picto con el resto de Escocia. Desde por lo menos el siglo V, poblaciones provenientes de Irlanda, de habla gaélica ocuparon Argyll, en la frontera oeste del territorio picto, la cual empezó a expandirse política, cultural y lingüísticamente. Este hecho se acrecentó desde que una dinastía gaélica tomara el control sobre el territorio picto a partir de mediados del siglo IX. A pesar de que no contamos con pruebas que nos permitan conocer el ritmo de retroceso del picto a favor del gaélico, existen comentarios en las crónicas inglesas que aseguran que en el siglo XII éste ya se había extinto. Existen indicios de que esta lengua, rama septentrional del britónico, ya se estaba escindiendo de la lengua britónica hablada más al sur en la época a la que se remonta nuestro primer testimonio, en siglo I a. C. Para Beda, escritor de principios del siglo VIII, el picto era una lengua independiente. Clasificada tradicionalmente como una lengua celta britónica, este asunto es aún controvertido. Es destacado el parecer que en una revisión sobre el picto hizo Jackson, quien consideró que el picto podía no ser celta o tener un substrato no céltico. Con todo Forsyth no está de acuerdo. Sin embargo la opinión más extendida sigue siendo que el picto era una lengua celta britónica, así como una lengua celta-P.
- Piktin kieli on sukupuuttoon kuollut kieli, jota puhuttiin Skotlannissa 600–900-luvuilla. Piktiä on pidetty mahdollisesti britin kaltaisena kelttiläisenä kielenä. Toisten tutkijoiden mukaan on mahdollista, että piktin kieliä on ollut kaksi, joista toinen oli indoeurooppalainen ja toinen ei indoeurooppalainen kieli.
- Le picte était la langue parlée par les Pictes, peuple des Lowlands d'Écosse, entre le III siècle et le IX siècle. Les preuves de l'existence de cette langue se limitent à des noms de lieux et de personnes trouvés sur des monuments et dans des textes d'époque. À son apogée, il semblerait qu'elle ait été parlée des Shetland au Fife. Le problème de la classification du picte fut en grande partie résolu en 1582, par l'universitaire humaniste (de langue gaélique à l'origine) George Buchanan, qui expliqua que le picte était une langue similaire au gallois, au gaulois et à l'écossais. Les recherches postérieures sur cette langue, furent considérées comme de simples post-scriptums des travaux de Buchanan. Les preuves que constituent les noms de lieux et les noms de personnes plaident fortement en faveur de l'hypothèse selon laquelle les pictes parlaient une forme de celtique insulaire lié aux langues brittoniques du sud bien que l'on dise souvent que le picte aurait été plus proche du gaulois que des langues brittoniques. Colomba, un Gaël, eut besoin d'un interprète chez les Pictes, et Bède écrivit qu'ils parlaient une langue différente de celle des Britons, affirmations qui ne révèlent rien sur la nature du picte. On a dit, peut-être avec plus de force que d'utilité, qu'une ou plusieurs langues non indo-européennes avaient survécu chez les Pictes, argument basé sur la théorie longtemps répandue que les langues et cultures ne pouvaient se répandre que par des invasions ou des migrations. Des éléments pré-indo-européens peuvent être trouvés assez fréquemment dans des noms de lieux du nord de l'Écosse et une théorie veut que certaines inscriptions oghamiques pictes représenteraient également des exemples de cette langue. Les noms de lieux permettent de déduire les foyers historiques de population picte en Écosse. Ceux qui ont un préfixe en "Aber-" (embouchure), "Lhan-" (cimetière), "Pit-" (portion, partie, ferme), ou "Fin-" (colline) témoignent de régions autrefois habitées par les Pictes . Cependant, c'est "Pit-" qui est l'élément le plus distinctif, puisque "Aber-" peut également être trouvé à des endroits de langue cambrienne. Certains des éléments pictes, tels que "Pit-", furent formés après l'ère picte et peuvent se référer à de précédents "comtés". D'autres proposent également les éléments de noms de lieux comme "pert" (haie, en gallois perth - Perth, Larbert), "carden" (bosquet, en gallois cardden - Pluscarden, Kincardine), "pevr" (brillant, en gallois pefr - Strathpeffer, Peffery). Les preuves des noms de lieux peuvent aussi révéler la propagation du gaélique chez les Pictes. Ainsi, Atholl, signifiant Nouvelle-Irlande, est attesté dès le début du VIIIe siècle. Fortriu possède également des noms de lieux suggérant une colonie ou une influence gaélique. Il y a de nombreux mots empruntés au picte dans l'écossais moderne, comme beinn, mais peu ont survécus en Doric. En dehors des noms de personnes, Bède donne un seul nom de lieu picte (HE, I, 12), quand il traite du mur d'Antonin:Il débute à une distance de deux miles du monastère d'Abercurnig, à l'ouest, en un lieu nommé Peanfahel en langue picte, Penneltun en anglais, et s'étale vers l'ouest, finissant près de la ville d'Alcluith. Peanfahel - aujourd'hui Kinneil, en Bo'ness - se révèle contenir des éléments de la même famille que que le brittonique penn (fin) et le gaélique fal (mur).
- Il Pittico è la lingua parlata dall'antico popolo dei Pitti, che un tempo abitava nell'attuale Scozia, nel territorio a nord della linea Glasgow-Edimburgo. Kenneth H. Jackson ha ipotizzato che ci fossero due diverse lingue pittiche, una celtica e una non indoeuropea, un punto di vista che una volta era condiviso da molti. Recentemente, però, gli studi di Katherine Forsyth hanno contestato questa idea. La Forsyth, infatti, scrive (Forsyth 1997, p. 37) che "sulla base delle evidenze attuali l'unica conclusione accettabile è che, dal tempo delle nostre prime fonti, c'è stata un'unica lingua parlata nella terra dei Pitti, il riflesso più settentrionale del Brittonico. " L'evidenza di toponimi e nomi di persona suggerisce fortemente che i Pitti parlassero una lingua brittonica. I toponimi spesso ci permettono di dedurre l'esistenza di insediamenti storici dei Pitti in Scozia. Quelli con il prefisso Aber-, Lhan-, Pit- o Fin- indicano regioni abitate in passato dai Pitti . A sostegno di questa ipotesi, la tradizione gaelica asserisce che i Pitti fossero identici o discendessero dal gruppo brittonico che i Gaeli chiamavano, e ancora chiamano, Cruithne. Il termine Cruithne è verosimilmente imparentato con il gallese Prydain, nel quale vediamo la normale corrispondenza fonetica tra /k/ goidelica e la /p/ brittonica (entrambi i suoni vengono dall'indoeuropeo /k/). Dal brittonico Prydain (o piuttosto dalla sua forma più antica Pretani) deriva la parola inglese Britain, "Britannia". Una ricostruzione del Pittico è stata tentata e utilizzata nel film King Arthur.
- Pictisch was de taal van de Picten, die in Noord-Schotland leefden. Onder druk van de Schotten en de Vikingen is deze beschaving echter ten onder gegaan en het Pictisch is dan ook al zo’n 12 eeuwen uitgestorven. Aan de hand van de overgebleven plaatsnamen is het het waarschijnlijkst dat het een Keltische taal is. Hier is men echter nog lang niet over uit en sommige taalkundigen suggereren zelfs dat de taal pre-Keltisch is en verwant kan zijn aan het Baskisch. Er is echter te weinig informatie beschikbaar om een waterdichte classificatie te kunnen maken. Kronieken vertellen dat Columba van Iona, toen hij in de 6e eeuw de Picten kwam kerstenen, een tolk nodig had om met hen te praten. Bepaalde Ogham-inscripties op stenen lijken wel op vandaag nog bestaande Keltische woorden, zoals meq, wat 'zoon' zou kunnen betekenen (zoals mac in het Schots).
- Piktisk språk er et begrep som er benyttet for et utdødd språk eller det språk som er antatt å ha vært talt av piktere, et folk i nordlige og sentrale Skottland i tidlig middelalder. Ideen om et utdødd piktisk språk ble antatt ved et tidspunkt i historisk tid, men bevisene på et eget språk er svake og påstanden er således åpen for spekulasjoner i begge retninger. At piktisk var et atskilt språk er blant annet attestert hos den angelsaksiske kirkeforfatteren Beda den ærverdige i hans latinske verk Historia ecclesiastica gentis Anglorum fra 700-tallet . Det bør fastholdes at det er ikke bevis nok for enten sprachraum (språkets geografisk omfang og begrensning) eller dets sammenheng som en dialekt kontinuum, men det finnes en del hentydninger som kan tolkes begge veger. Bevisene på at piktisk faktisk kan ha vært et eget språk er begrenset til stedsnavn og navn på mennesker funnet på inskripsjoner på steinmonumenter og i en del samtidige nedtegnelser fra områder kontrollert av pikternes kongedømme. På sitt høydepunkt må piktisk ha blitt talt fra Shetland og ned til Fife. Antagelig ble piktisk gradvis påvirket av andre språk, som irsk-gælisk, i kontakten med andre folk. Begrepet «piktisk» ble benyttet av forskere som Kenneth H. Jackson, og fulgt av Katherine Forsyth, for å betegne det språket som ble talt hovedsakelig nord for skillelinjen Forth-Clyde i tidlig middelalder. Disse benyttet begrepet «pritennik» for å referere til det språk som ble talt i jernalderen i dette området som var forløperen til piktisk, men andre forskere har også benyttet begrepet piktisk for også det tidligere språket. Noen forskere har hevdet at dette var et tidligere ikke-keltisk språk, men det er et kontroversielt standpunkt som ikke har latt seg bevise.
- Język piktyjski – język używany w czasach rzymskich oraz we wczesnym średniowieczu przez Piktów - lud zamieszkujący Szkocję. Ze względu na znikomą liczbę zachowanych dokumentów w postaci inskrypcji, klasyfikacja genetyczna tego języka jest wśród językoznawców sprawą sporną. Większość specjalistów uważa obecnie język piktyjski za język celtycki spokrewniony z grupą goidelską, do której należą język szkocki gaelicki oraz irlandzki. Niektórzy łączą go z językami azjanickimi. Istnieją również zwolennicy dwóch (lub więcej) języków piktyjskich, z ktorych jeden byłby językiem indoeuropejskim, a drugi (pozostałe) nieindoeuropejskim.
- О языке (возможно, языках) пиктов сохранились крайне скудные сведения. Пиктский язык, распространённый на территории расселения народа, вымер в X веке, будучи вытеснен шотландским языком, а на островах скандинавскими диалектами, такими, как норн. В ирландских и латинских источниках сохранились некоторые пиктские имена собственные. Пиктское происхождение приписывается ряду топонимов Шотландии (например, топонимы на Aber-, такие, как Абердин, и ряд других типов). В VII веке пикты заимствовали у ирландцев огамическое письмо. 40 надписей этим письмом, предположительно атрибутируемые пиктам, прочитаны, но не интерпретированы. Генетическая принадлежность пиктского языка спорна. Существует компромиссная гипотеза, согласно которой пикты говорили на двух языках: один был кельтским и принадлежал к бриттской подгруппе, а другой вовсе не относился к индоевропейским. Юлий Цезарь считал пиктов потомками иберов (древнейшего населения Испании, знакомого ему по прежним походам).
- Piktiska är språket som talades av pikterna i Skottland vid tiden för romarnas erövring av England, och det dog ut slutgiltigt någon gång under äldre medeltiden. Man vet inte med säkerhet vad för slags språk piktiskan var; det har föreslagits ha varit keltiskt, men även att ha varit släkt med baskiskan, och därmed inte indoeuropeiskt. Om det sistnämnda stämmer kan piktiskan ha talats på Brittiska öarna ända sedan stenåldern.
|
| rdfs:comment
|
- Pictish is a term used for the extinct language or languages thought to have been spoken by the Picts, the people of northern and central Scotland in the Early Middle Ages. The idea that a distinct Pictish language was perceived at some point is only attested clearly in Bede's early 8th-century Historia ecclesiastica gentis Anglorum, but there is not enough evidence to test either the language's sprachraum or its coherency as a dialect continuum.
- El picto era la lengua de los antigos pictos, en el norte de la actual Escocia. Los únicos restos de esta lengua están en topónimos, nombres propios encontrados en monumentos y en los registros de la época. En su máxima extensión debía hablarse desde las islas Shetland hasta Fife. Fue reemplazada por el gaélico en el siglo IX tras la unión del reino picto con el resto de Escocia.
- Piktin kieli on sukupuuttoon kuollut kieli, jota puhuttiin Skotlannissa 600–900-luvuilla. Piktiä on pidetty mahdollisesti britin kaltaisena kelttiläisenä kielenä. Toisten tutkijoiden mukaan on mahdollista, että piktin kieliä on ollut kaksi, joista toinen oli indoeurooppalainen ja toinen ei indoeurooppalainen kieli.
- Le picte était la langue parlée par les Pictes, peuple des Lowlands d'Écosse, entre le III siècle et le IX siècle. Les preuves de l'existence de cette langue se limitent à des noms de lieux et de personnes trouvés sur des monuments et dans des textes d'époque. À son apogée, il semblerait qu'elle ait été parlée des Shetland au Fife.
- Il Pittico è la lingua parlata dall'antico popolo dei Pitti, che un tempo abitava nell'attuale Scozia, nel territorio a nord della linea Glasgow-Edimburgo. Kenneth H. Jackson ha ipotizzato che ci fossero due diverse lingue pittiche, una celtica e una non indoeuropea, un punto di vista che una volta era condiviso da molti. Recentemente, però, gli studi di Katherine Forsyth hanno contestato questa idea. La Forsyth, infatti, scrive (Forsyth 1997, p.
- Pictisch was de taal van de Picten, die in Noord-Schotland leefden. Onder druk van de Schotten en de Vikingen is deze beschaving echter ten onder gegaan en het Pictisch is dan ook al zo’n 12 eeuwen uitgestorven. Aan de hand van de overgebleven plaatsnamen is het het waarschijnlijkst dat het een Keltische taal is. Hier is men echter nog lang niet over uit en sommige taalkundigen suggereren zelfs dat de taal pre-Keltisch is en verwant kan zijn aan het Baskisch.
- Piktisk språk er et begrep som er benyttet for et utdødd språk eller det språk som er antatt å ha vært talt av piktere, et folk i nordlige og sentrale Skottland i tidlig middelalder. Ideen om et utdødd piktisk språk ble antatt ved et tidspunkt i historisk tid, men bevisene på et eget språk er svake og påstanden er således åpen for spekulasjoner i begge retninger.
- Język piktyjski – język używany w czasach rzymskich oraz we wczesnym średniowieczu przez Piktów - lud zamieszkujący Szkocję. Ze względu na znikomą liczbę zachowanych dokumentów w postaci inskrypcji, klasyfikacja genetyczna tego języka jest wśród językoznawców sprawą sporną. Większość specjalistów uważa obecnie język piktyjski za język celtycki spokrewniony z grupą goidelską, do której należą język szkocki gaelicki oraz irlandzki.
- О языке (возможно, языках) пиктов сохранились крайне скудные сведения. Пиктский язык, распространённый на территории расселения народа, вымер в X веке, будучи вытеснен шотландским языком, а на островах скандинавскими диалектами, такими, как норн.
- Piktiska är språket som talades av pikterna i Skottland vid tiden för romarnas erövring av England, och det dog ut slutgiltigt någon gång under äldre medeltiden. Man vet inte med säkerhet vad för slags språk piktiskan var; det har föreslagits ha varit keltiskt, men även att ha varit släkt med baskiskan, och därmed inte indoeuropeiskt. Om det sistnämnda stämmer kan piktiskan ha talats på Brittiska öarna ända sedan stenåldern.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
