| dbpedia-owl:abstract
|
- Die Piccoloflöte ist eine kleinere Bauform der Querflöte. Sie ist eine Oktave höher gestimmt und ist das höchste klassische Holzblasinstrument. Das Piccolo ist ca. 32 cm lang, etwa halb so groß wie die Querflöte und hat einen Durchmesser von 1 cm. Das Piccolo kann aus Holz oder Metall sein, manchmal finden sich auch Piccolos aus Kunststoff. Die Klappen sind meist aus Neusilber gefertigt und werden versilbert oder auch vernickelt.
- The piccolo is a half-size flute, and a member of the woodwind family of musical instruments. The piccolo has the same fingerings as its larger sibling, the standard transverse flute, but the sound it produces is an octave higher than written. This gave rise to the name "ottavino," the name by which the instrument is referred to in the scores of Italian composers. Piccolos are now only manufactured in the key of C; however, they were once also available in D♭. It was for this D♭ piccolo that John Philip Sousa wrote the famous solo in the final repeat of the closing section (trio) of his march "The Stars and Stripes Forever". In the orchestral setting, the piccolo player is often designated as Piccolo/Flute III or even Assistant Principal. The larger orchestras have designated this position as a Solo position due to the demands of the literature. Piccolos are often orchestrated to double (i.e. , to play together with) the violins or the flutes, adding sparkle and brilliance to the overall sound because of the aforementioned one-octave transposition upwards. Concertos have been composed for piccolo, including those by Lowell Liebermann, Sir Peter Maxwell Davies, Todd Goodman, Martin Amlin, Will Gay Bottje, Bruce Broughton, Valentino Bucchi, Avner Dorman,, Jean Doué, Michael Easton, Egil Hovland, Guus Janssen, Tilo Medek, Dexter Morrill, Raymond Niverd, Daniel Pinkham, Thomas Schudel, and Allan Stephenson. Graham Waterhouse composed a Quintet for Piccolo and String Quartet.
- El flautín es un instrumento de viento madera. Se trata de una flauta pequeña. Físicamente, el flautín es como la flauta travesera pero con un menor tamaño. El timbre es parecido, pero una octava más alto. Por ello, se dice que el flautín es un instrumento transpositor; es decir, su sonido real es diferente al escrito: las notas a interpretar en el flautín se escriben una octava más baja que su sonido real, para evitar demasiadas líneas adicionales en el pentagrama. El sonido del flautín es penetrante y se caracteriza por su tono agudo. De hecho, el flautín tiene el timbre más agudo de todos los instrumentos orquestales. La sonoridad del flautín, especialmente en las notas más altas, es muy penetrante, por lo que sobresale aunque todos los instrumentos estén siendo ejecutados. Puede ser fabricado todo de metal o de madera el cuerpo y las llaves y embocadura de metal. A pesar de esta presencia constante del flautín, producida por su agudo sonido, el flautín puede utilizarse para interpretar tanto piezas delicadas y tranquilas como alegres y poderosas. Se utiliza en las orquestas, aunque más frecuentemente en las bandas militares. Es uno de los instrumentos típicos del Basler Fasnacht (carnaval de Basilea, Suiza).
- Piccolo (it. "pieni") tai pikkolo on pienikokoinen puupuhallin. Sen ääni on hyvin korkea, mutta voimakas. Piccoloa käytetään joskus sinfoniaorkesterissa. Piccolo soi oktaavia korkeampaa kuin mitä sille nuottiviivastolle kirjoitetaan. Sinfoniaorkesterissa on yleensä kaksi huilistia, joista toinen soittaa myös piccoloa. Tavallisessa poikkihuilussa on oktaavia matalampi ääniala ja se on kaksi kertaa piccolon pituinen. Piccolon ääniala on kaksiviivaisesta d:stä viisiviivaiseen c:hen. Piccolo on alun perin ollut sotilassoitin, ja monissa marssilauluissa, tunnetuimpana John Philip Sousan Tähtilipun alla, trio-osuus soitetaan piccololla.
- L'ottavino, chiamato anche flauto piccolo o piccolino, è la più piccola taglia del flauto traverso. Viene realizzato in metallo, in legno duro (ebano) o in grenadilla. Le sue dimensioni sono pari alla metà di un flauto traverso. La sua estensione comprende il Re4 come nota più grave (gli ottavini moderni sono privi del piede) e si estende per almeno due ottave e mezza. È uno strumento traspositore, in quanto lo strumentista, pur leggendo la partitura ed impostando le posizioni delle chiavi nella stessa maniera del flauto traverso, porta l'altezza delle note stesse all'ottava superiore. Inoltre, possiede l'ottava più alta in assoluto fra tutti gli strumenti musicali. È lo strumento più agile ed acuto dell'orchestra. Viene generalmente suonato da un flautista, come strumento principale o come secondo strumento (alternato al flauto). Questa soluzione (utilizzata spesso nei piccoli organici) richiede un particolare allenamento al flautista per adattarsi rapidamente allo strumento in quanto il foro della testata dell'ottavino è più piccolo rispetto a quella del flauto e le chiavi sono molto più piccole e ravvicinate. L'ottavino è uno strumento difficile dal punto di vista dell'emissione del suono e dell'intonazione: occorre molta maestria ed allenamento da parte dell'esecutore. Il carattere dello strumento è estremamente brillante e si adatta perfettamente all'esecuzione di passaggi virtuosistici, meno alle melodie cantabili. La sonorità è esile nel registro medio grave, mentre acquista di forza e chiarezza salendo: la terza ottava è potente e penetrante al punto da "bucare" qualsiasi sonorità orchestrale. Il suo timbro non possiede la dolcezza del flauto, ma ne conserva il carattere brillante e penetrante. Tra i più celebri esempi in cui l'ottavino emerge in tutta la sua personalità ricordiamo lo Scherzo dalla Ouverture de L'Italiana in Algeri di Gioacchino Rossini, l'ultimo movimento della Sinfonia n. 5 in do minore di Ludwig Van Beethoven, la Danza cinese dal balletto Lo schiaccianoci di Pëtr Il'ič Čajkovskij, il Concerto per ottavino in do maggiore di Antonio Lucio Vivaldi e nell'ambito della musica leggera in È Festa della Premiata Forneria Marconi, suonato da Mauro Pagani
- ピッコロはフルートの派生楽器であり、フルートと同じ指使いでちょうど1オクターブ高い音が出る移高楽器である。
- De piccolo of kleine fluit is de - niet geheel correcte maar wel veelgebruikte - naam voor de sopranino-dwarsfluit en wordt evenals de dwarsfluit bespeeld door dwars over het mondstuk te blazen. De oorspronkelijke Italiaanse naam luidt flauto piccolo (in modern Italiaans heet de piccolo ottavino - "octaafje"). De piccolo is net als de gewone dwarsfluit een C-instrument. Het is een octaverend instrument: noten voor piccolo worden een octaaf lager genoteerd dan ze klinken. Daardoor kan de piccolo in principe met dezelfde grepen bespeeld worden als de dwarsfluit, maar klinkt dan een octaaf hoger.
- Pikkolofløyten er tverrfløytens «lillesøster». Som oftest er den laget av tre, men til korpsbruk finnes det også instrumenter laget metall og sølv. Pikkoloen er veldig liten og klinger en oktav høyere enn fløyten, selv om man leser de samme notene og bruker de samme grepene. I orkesterlitteraturen blir pikkoloen ofte brukt til morsomme soloer (musikalske vitser om man vil), f. eks. i Sjostakovitsj' symfonier, eller som «toppen av kransekaken» hvor pikkoloens høye register regjerer over resten av orkesteret, f. eks. i Mahlers og Sjostakovitsj' symfonier. Piccoloens glansnumre er Tsjaikovskijs 4. symfoni (3. sats), Sjostakovitsj' 7. , 8. , 9. og 10. symfoni, og ikke minst Sousas marsj «Stars and Stripes».
- Piccolo, flet piccolo, pikolo, pikulina – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów wargowych. Mała odmiana fletu poprzecznego, charakteryzująca się wysokim i przenikliwym dźwiękiem. Skala piccolo wynosi trzy oktawy, od d do c i jest o oktawę wyższa niż zwykłego fletu. W orkiestrze jest to instrument o najwyższym rejestrze. Pierwszy raz użyty w orkiestrze symfonicznej w symfoniach V, VI, IX Beethovena (wszędzie tylko w czwartych częściach), choć koncerty solowe na ten instrument napisał już Antonio Vivaldi . Używany jako instrument charakterystyczny: do oddania trwogi, strachu (Burza w VI symfonii Beethovena) lub do uzyskania egzotycznego kolorytu.
- O flautim ou piccolo (pequeno em italiano) é um instrumento musical da família da flauta, soando uma oitava acima da flauta soprano, da qual possui igual digitação. É constituído por um pequeno tubo de cerca de 33 cm de comprimento e um bocal. Este instrumento foi introduzido na orquestra no século XIX, sendo usado na música erudita moderna. Produz o som mais agudo da orquestra. É um instrumento de execução difícil, já que a dimensão pequena do tubo exigem uma embocadura e um sopro precisos. Além disso, suas chaves se encontram a uma distância extremamente pequena umas das outras.
- Piccolaflöjt (från italienskans flauto piccolo, 'liten flöjt') är en liten tvärflöjt i träblåsfamiljen. Den är hälften så stor som en tvärflöjt och har sitt normala tonomfång en oktav ovanför denna. Piccolaflöjten har det högsta tonomfånget i symfoniorkestern, från tvåstrukna d ända upp till femstrukna c, och är i sitt höga register mycket svårt att överrösta. Förutom i symfoniorkestern används den ofta i blåsorkestern och inte minst i militärmusik. Piccolaflöjten konstruerades under slutet av 1700-talet, och tog över som diskantflöjt inom konstmusiken efter flageoletten. Klaffarna är sedan 1800-talet ordnade på samma sätt som på den moderna tvärflöjten, och greppen är således desamma på bägge flöjttyperna. En person som kan spela tvärflöjt kan därför förhållandevis enkelt lära sig att spela piccolaflöjt. Blåstekniken är likartad på bägge flöjterna, men luftströmmen måste koncentreras mer vid anblåsning på piccolaflöjt. Piccolaflöjten är intonationsmässigt mycket känslig, dels för att den rör sig i ett ljust register, dels för att små ändringar i embouchuren ger stora förändringar i tonhöjd. Piccolaflöjter kan vara tillverkade i plast, metall eller trä. De bästa piccolaflöjterna är gjorda av trä, med endast klaffmekaniken av metall. Sådana flöjter är dock känsliga för väder och vind, och används inte av marscherande musikkårer. För utomhusbruk används i regel piccolaflöjter med kroppar av plast.
- 短笛（piccolo），是長笛家族的一種變種樂器，名稱源自意大利文“flauto piccolo”，長度為普通長笛的一半。音域則比長笛高一個八度，所以部份意大利作曲家亦會以“ottavino”來稱呼短笛。
- Фле́йта-пи́кколо (часто называется просто пикколо или малая флейта; итал. flauto piccolo или ottavino, фр. petite flûte, нем. kleine Flöte) — деревянный духовой музыкальный инструмент, разновидность поперечной флейты, самый высокий по звучанию инструмент среди духовых. Обладает блестящим, в форте — пронзительным и свистящим тембром. Малая флейта вдвое короче обыкновенной и звучит на октаву выше, причём ряд низких звуков на ней извлечь невозможно. Диапазон пикколо — от d² до c, встречаются также инструменты, обладающие возможностью брать c² и cis². Ноты для удобства чтения пишутся на октаву ниже. Конструкция флейты-пикколо в целом такая же, как и у большой флейты, однако отверстие амбушюра (головки) меньше диаметром, отсутствует колено и отверстия в теле инструмента расположены ближе друг к другу. Длина пикколо около 32 сантиметров, что практически в два раза короче большой флейты, диаметр сверления — 1 сантиметр. Флейты-пикколо бывают деревянные, металлические, реже из других композитных материалов. Техника игры на флейте-пикколо такая же, как и на большой, но для полного владения инструментом требуется продолжительный целенаправленный период освоения со стороны исполнителя (в отличие от, например, альтовой флейты). Основная сфера применения малой флейты — симфонический и духовой оркестры, использование её в качестве солирующего инструмента относится к единичным случаям. Предшественником флейты-пикколо является флажолет, который широко использовался в средние века в военной музыке. Собственно флейта-пикколо была сконструирована в XVIII веке и на рубеже XVIII—XIX веков вошла в состав симфонического оркестра, где стала одним из самых высоких по регистру инструментов. В военных и духовых оркестрах XIX века часто использовались флейты-пикколо в строе ре-бемоль или ми-бемоль, сегодня такие инструменты встречаются крайне редко. Обычно в симфоническом оркестре используется одна малая флейта (реже две), партия которой в партитуре помещается на отдельной строчке над партиями больших флейт (то есть над всеми остальными инструментами оркестра). Нередко партия малой флейты представляет собой временную замену партии одной из больших флейт. Наиболее частая функция флейты-пикколо в оркестре — поддержка верхних голосов в общем звучании, но иногда композиторы доверяют этому инструменту и сольные эпизоды (Равель — Фортепианный концерт № 1, Щедрин — Фортепианный концерт № 4), Шостакович ― симфонии № 9 и № 10).
- Le Piccolo est un voilier de croisière côtière dessiné par Jean-Pierre Villenave en 1984. Il fait partie de la catégorie des voiliers à bouchains vifs. Il est construit en contreplaqué marine.
- Fichier:Piccolo flute2. jpg Piccolo (tête en ébène) Fichier:Piccolo. jpg Piccolo (tête en argent) Le piccolo est un instrument de musique à vent, plus précisément un bois appartenant à la famille de la flûte traversière. Il est également appelé "petite flûte". Beaucoup plus petit que la grande flûte — il fait à peu près la moitié de sa taille — il a à peu près la même étendue, sauf qu'il ne peut jouer ni le do ni le do# grave, et il sonne à l'octave supérieure. En revanche, il n'est constitué que de deux sections : la tête et le corps, et il est fait de bois (en ébène le plus souvent, mais aussi en buis), de métal, ou de résine pour les modèles d'étude. Il est devenu populaire il y a environ 200 ans. Il est d'usage d'écrire les parties de piccolo à l'octave inférieure, afin de conserver une correspondance doigtés/sons écrits identique à celle de la grande flûte. Le piccolo en ut n'est toutefois pas qualifié d'instrument transpositeur, car ce changement d'octave n'entraîne pas de transposition de tonalité. Ce n'est pas le cas pour le piccolo en ré : les sons produits sont, pour ce dernier, plus aigus d'une octave et un demi-ton diatonique que les sons écrits. Fichier:Range piccolo. png Tessiture du piccolo C'est l'instrument le plus aigu de l'orchestre symphonique, et son timbre, particulièrement pénétrant, le rend bien audible au-dessus d'un tutti. Autrefois le piccolo jouait essentiellement le rôle de « colorant » orchestral: il était surtout utilisé pour doubler la grande flûte à l'octave supérieur, pour augmenter l'éclat orchestral. Mais depuis Beethoven (par ex. dans la Symphonie pastorale), il peut avoir un rôle indépendant. On peut parfois le confondre avec le fifre (qui en est l'ancêtre sans clé ou à une seule clé), ce qui s'explique par l'aspect et le jeu très semblable des deux instruments. Modèle:Clr
|
| rdfs:comment
|
- Die Piccoloflöte ist eine kleinere Bauform der Querflöte. Sie ist eine Oktave höher gestimmt und ist das höchste klassische Holzblasinstrument. Das Piccolo ist ca. 32 cm lang, etwa halb so groß wie die Querflöte und hat einen Durchmesser von 1 cm. Das Piccolo kann aus Holz oder Metall sein, manchmal finden sich auch Piccolos aus Kunststoff. Die Klappen sind meist aus Neusilber gefertigt und werden versilbert oder auch vernickelt.
- ピッコロはフルートの派生楽器であり、フルートと同じ指使いでちょうど1オクターブ高い音が出る移高楽器である。
- 短笛（piccolo），是長笛家族的一種變種樂器，名稱源自意大利文“flauto piccolo”，長度為普通長笛的一半。音域則比長笛高一個八度，所以部份意大利作曲家亦會以“ottavino”來稱呼短笛。
- The piccolo is a half-size flute, and a member of the woodwind family of musical instruments. The piccolo has the same fingerings as its larger sibling, the standard transverse flute, but the sound it produces is an octave higher than written. This gave rise to the name "ottavino," the name by which the instrument is referred to in the scores of Italian composers. Piccolos are now only manufactured in the key of C; however, they were once also available in D♭.
- El flautín es un instrumento de viento madera. Se trata de una flauta pequeña. Físicamente, el flautín es como la flauta travesera pero con un menor tamaño. El timbre es parecido, pero una octava más alto. Por ello, se dice que el flautín es un instrumento transpositor; es decir, su sonido real es diferente al escrito: las notas a interpretar en el flautín se escriben una octava más baja que su sonido real, para evitar demasiadas líneas adicionales en el pentagrama.
- Piccolo (it. "pieni") tai pikkolo on pienikokoinen puupuhallin. Sen ääni on hyvin korkea, mutta voimakas. Piccoloa käytetään joskus sinfoniaorkesterissa. Piccolo soi oktaavia korkeampaa kuin mitä sille nuottiviivastolle kirjoitetaan. Sinfoniaorkesterissa on yleensä kaksi huilistia, joista toinen soittaa myös piccoloa. Tavallisessa poikkihuilussa on oktaavia matalampi ääniala ja se on kaksi kertaa piccolon pituinen. Piccolon ääniala on kaksiviivaisesta d:stä viisiviivaiseen c:hen.
- L'ottavino, chiamato anche flauto piccolo o piccolino, è la più piccola taglia del flauto traverso. Viene realizzato in metallo, in legno duro (ebano) o in grenadilla. Le sue dimensioni sono pari alla metà di un flauto traverso. La sua estensione comprende il Re4 come nota più grave (gli ottavini moderni sono privi del piede) e si estende per almeno due ottave e mezza.
- De piccolo of kleine fluit is de - niet geheel correcte maar wel veelgebruikte - naam voor de sopranino-dwarsfluit en wordt evenals de dwarsfluit bespeeld door dwars over het mondstuk te blazen. De oorspronkelijke Italiaanse naam luidt flauto piccolo (in modern Italiaans heet de piccolo ottavino - "octaafje"). De piccolo is net als de gewone dwarsfluit een C-instrument. Het is een octaverend instrument: noten voor piccolo worden een octaaf lager genoteerd dan ze klinken.
- Pikkolofløyten er tverrfløytens «lillesøster». Som oftest er den laget av tre, men til korpsbruk finnes det også instrumenter laget metall og sølv. Pikkoloen er veldig liten og klinger en oktav høyere enn fløyten, selv om man leser de samme notene og bruker de samme grepene. I orkesterlitteraturen blir pikkoloen ofte brukt til morsomme soloer (musikalske vitser om man vil), f. eks.
- Piccolo, flet piccolo, pikolo, pikulina – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów wargowych. Mała odmiana fletu poprzecznego, charakteryzująca się wysokim i przenikliwym dźwiękiem. Skala piccolo wynosi trzy oktawy, od d do c i jest o oktawę wyższa niż zwykłego fletu. W orkiestrze jest to instrument o najwyższym rejestrze.
- O flautim ou piccolo (pequeno em italiano) é um instrumento musical da família da flauta, soando uma oitava acima da flauta soprano, da qual possui igual digitação. É constituído por um pequeno tubo de cerca de 33 cm de comprimento e um bocal. Este instrumento foi introduzido na orquestra no século XIX, sendo usado na música erudita moderna. Produz o som mais agudo da orquestra. É um instrumento de execução difícil, já que a dimensão pequena do tubo exigem uma embocadura e um sopro precisos.
- Piccolaflöjt (från italienskans flauto piccolo, 'liten flöjt') är en liten tvärflöjt i träblåsfamiljen. Den är hälften så stor som en tvärflöjt och har sitt normala tonomfång en oktav ovanför denna. Piccolaflöjten har det högsta tonomfånget i symfoniorkestern, från tvåstrukna d ända upp till femstrukna c, och är i sitt höga register mycket svårt att överrösta. Förutom i symfoniorkestern används den ofta i blåsorkestern och inte minst i militärmusik.
- Фле́йта-пи́кколо (часто называется просто пикколо или малая флейта; итал. flauto piccolo или ottavino, фр. petite flûte, нем. kleine Flöte) — деревянный духовой музыкальный инструмент, разновидность поперечной флейты, самый высокий по звучанию инструмент среди духовых. Обладает блестящим, в форте — пронзительным и свистящим тембром. Малая флейта вдвое короче обыкновенной и звучит на октаву выше, причём ряд низких звуков на ней извлечь невозможно.
- Fichier:Piccolo flute2. jpg Piccolo (tête en ébène) Fichier:Piccolo. jpg Piccolo (tête en argent) Le piccolo est un instrument de musique à vent, plus précisément un bois appartenant à la famille de la flûte traversière. Il est également appelé "petite flûte". Beaucoup plus petit que la grande flûte — il fait à peu près la moitié de sa taille — il a à peu près la même étendue, sauf qu'il ne peut jouer ni le do ni le do# grave, et il sonne à l'octave supérieure.
- Le Piccolo est un voilier de croisière côtière dessiné par Jean-Pierre Villenave en 1984. Il fait partie de la catégorie des voiliers à bouchains vifs. Il est construit en contreplaqué marine.
|
