| dbpedia-owl:abstract
|
- Die Phonologie ist ein Teilgebiet der Sprachwissenschaft, im Speziellen der Theoretischen Linguistik, und stellt zusammen mit der Phonetik die Lautlehre dar. Die Phonologie beschäftigt sich mit der Rolle der Laute im Sprachsystem der einzelnen Sprachen, geht also dem Verhalten von Sprachlauten im Sprachgebrauch nach, während die Phonetik die akustische Beschaffenheit der Laute und deren Artikulation und Wahrnehmung untersucht. Zu den zentralen Aufgabengebieten der Phonolgie gehört das Ermitteln von sogenannten distinktiven Mermalen sowie den Phoneminventaren und Silbenstrukturen unterschiedlicher Lautsprachen. Als Begründer der Phonologie in Europa gelten Nikolai Trubetzkoy und der Strukturalist Roman Jakobson. Die Begriffe Phonemik und Phonematik werden teilweise als Synonyme für Phonologie verwendet, haben aber innerhalb der Linguistik auch eine etwas andere Bedeutung.
- Phonology is, broadly speaking, the subdiscipline of linguistics concerned with "the sounds of language". That is, it is the systematic use of sound to encode meaning in any spoken human language, or the field of linguistics studying this use. In more narrow terms, "phonology proper is concerned with the function, behaviour and organization of sounds as linguistic items". Just as a language has syntax and vocabulary, it also has a phonology in the sense of a sound system. When describing the formal area of study, the term typically describes linguistic analysis either beneath the word or to units at all levels of language that are thought to structure sound for conveying linguistic meaning. It is viewed as the subfield of linguistics that deals with the sound systems of languages. Whereas phonetics is about the physical production, acoustic transmission and perception of the sounds of speech, phonology describes the way sounds function within a given language or across languages to encode meaning. The term "phonology" was used in the linguistics of a greater part of the 20th century as a cover term uniting phonemics and phonetics. Current phonology can interface with disciplines such as psycholinguistics and speech perception, resulting in specific areas like articulatory or laboratory phonology.
- La fonología es un subcampo de la lingüística. Mientras que la fonética estudia la naturaleza acústica y fisiológica de los sonidos o alófonos, la fonología describe el modo en que los sonidos funcionan, en una lengua en particular o en las lenguas en general, en un nivel abstracto o mental.
- Fonologia, eli äänneoppi (kreikan sanoista φωνή /phōnḗ/ 'ääni' ja λόγος /lógos/ 'puhe; järki') on luonnollisen kielen rakennetutkimuksen osa-alue. Kun fonetiikassa tutkitaan ihmisen kykyä tuottaa kaikenlaisia äänteitä puhe-elimillään ja puhetta konkreettisella tasolla, fonologia käsittelee sitä, miten äänne-eroja hyödynnetään eri kielijärjestelmissä merkitysten erottamiseen. Fonetiikka ja fonologia ovat kuitenkin kiinteässä yhteydessä toisiinsa, mutta niiden näkökulmat ovat erilaiset: fonetiikan näkökulma on universaali eli kaikkia kieliä koskeva, kun taas fonologia on kieli(systeemi)kohtaista.
- La fonologia (anche fonematica o fonemica) è quel ramo della grammatica che studia, all'interno d'una certa lingua, i suoni linguistici dal punto di vista della loro funzione (trasmettere significati) e della loro organizzazione in parole, a partire dalle unità distinte di suono, i fonemi. La fonologia studia insomma la competenza che normalmente i parlanti nativi hanno di quel sistema, appreso nei primi anni di vita, che serve a individuare e separare i suoni che distinguono significati da quelli che non distinguono significati.
- 音韻論（おんいんろん、phonology）は、言語学の一分野。言語音が、言葉の構成要素としてどのような働きをするかと言う、機能の側面を研究する分野である。音声学に依拠する研究分野だが、音声学との相違は、音声学があくまである言語音（発話に基づく）の「音」そのものに焦点をあてるのに対し、音韻論は、音声のより抽象的な側面に焦点をあてる点にある。ただし、具体的な研究対象や概念は、学派によってかなり違いがある。音素論ともいう。 Template:出典の明記
- Fonologie ofwel klankleer is het onderdeel van de taalwetenschap dat de kleinste onderdelen van de taal beschrijft en bestudeert. In het geval van gesproken taal zijn dit de klinkers en medeklinkers. (In het geval van gebarentalen betreft het handvormen, bewegingen etc. , maar de term "fonologie" wordt in dit laatste verband niet gebruikt). Er wordt verder nog onderscheid gemaakt tussen diachrone en synchrone fonologie. De eerste variant beschrijft hoe klanksystemen in de loop van de tijd veranderen. De tweede variant vooral hoe het klanksysteem van een bepaalde taal op een bepaald moment in elkaar zit, waarbij het gaat om vragen als: welke klinkers en medeklinkers heeft een bepaalde taal en welke niet, welke lettergrepen kun je wel en niet met combinaties van die klinkers en medeklinkers vormen, waar hangt het van af wanneer op een bepaalde lettergreep de klemtoon ligt, enzovoorts.
- Fonologi er en del av den generelle lingvistikken. Mens fonetikk er lydlære, konsentrerer fonologien seg om hvordan lyder fungerer i språk. Fonologien har utviklet seg fra Ferdinand de Saussures strukturalisme tidlig på 1900-tallet til dagens generativisme og autosegmentale fonologi, utviklet av bl.a. Noam Chomsky. Fonologien beskriver lydene i språk og deres forhold til hverandre. Man deler inn det talte språket i fonemer, foner, stavelser og flere større eller mindre enheter. Det hersker en viss ueniget blant lingvister om hvilke av disse enhetene som er relevante. Forholdet mellom den underliggende formen av et ord, altså den formen som ligger til grunn for det uttalte, og den faktisk uttalte formen er et viktig forskningsområde innen fonologien. Siden midten av 1990-tallet har optimalitetsteori eller OT hatt mye å si for fonologiens utvikling. I de siste årene har nyere og brukbaserte teoretiske retninger innen fonologi kommet fram. Særlig Artikulatorisk fonologi (Browman & Goldstein, 1986, 1992) har påvirket måten forskere ser på fonologien og dens forhold til fonetikken.
- Fonologia (dawniej głosownia) – nauka o systemach dźwiękowych języków. Stanowi jeden z działów językoznawstwa (lingwistyki) . Od fonetyki odróżnia ją podejście do dźwięków: fonetyka bada ich właściwości fizyczne, fonologia bada jak funkcjonują i jaki tworzą system. Jeden z najwybitniejszych fonologów, Nikołaj Siergiejewicz Trubieckoj, zilustrował to porównaniem mówiącym, że fonetyka ma się tak do fonologii jak numizmatyka do nauki o finansach. (Trubieckoj 1939) Fonologia jako dyscyplina odrębna od fonetyki zaczęła się od obserwacji, że nie da się adekwatnie opisać systemu dźwiękowego języka opisując po prostu używane w danym języku dźwięki. Potrzebne są bardziej abstrakcyjne jednostki, które nazwano fonemami. (Warto zwrócić uwagę, że terminu "fonem" używał po raz pierwszy w znaczeniu zbliżonym do współczesnego polski językoznawca Jan Baudouin de Courtenay. ) W minionym stuleciu fonem definiowano na kilka sposobów, zależnie od podejścia teoretycznego danej szkoły językoznawczej. Najbardziej znane definicje to: mentalistyczna – fonem to "psychologiczny wzorzec" dźwięku, który mówiący stara się odtworzyć; fizyczna – fonem to zbiór dźwięków spełniających pewne warunki dystrybucji i podobieństwa; funkcjonalna – fonem to najmniejsza jednostka języka zdolna do różnicowania znaczenia (ale sama znaczenia pozbawiona – najmniejszą jednostką znaczącą jest morfem); oraz wywodzące się ze Szkoły Praskiej rozumienie fonemu jako wiązki cech dystynktywnych (co najprościej da się wytłumaczyć jako "kwintesencja istotnych dla użytkowników danego języka różnic pomiędzy dźwiękami"). Jak widać, wbrew powtarzanemu czasem stereotypowi, w żadnej z liczących się szkół fonem nie jest definiowany jako dźwięk (odróżniający się, czy też nie). Nowsze teorie zastąpiły pojęcie fonemu pojęciem segmentu. Dalej jednak jest on podstawowym terminem fonologicznym w popularnych opisach dla celów dydaktycznych. Zależnie od zasięgu opisywanych procesów tradycyjnie rozróżnia się fonologię segmentalną i fonologię suprasegmentalną. Jak same nazwy wskazują, ta pierwsza zajmuje się segmentami, a ta druga jednostkami wyższego rzędu: sylabą, wyrazem, frazą i związanymi z nimi zagadnieniami długości, tonu i akcentu, a więc także np. rytmu i intonacji. Przy bliższym zbadaniu okazuje się jednak, że zakresy obu poddyscyplin nakładają się na siebie: opisując procesy fonologiczne i tak musimy odwoływać się do kontekstu szerszego niż jeden segment. Jednocześnie współczesne teorie dotyczące wewnętrznej abstrakcyjnej struktury segmentów używają narzędzi, które wymuszają opisywanie cech pojedynczych segmentów jako części większych całości.
- Fonologia (do Grego phonos = voz/som e logos = palavra/estudo) é o ramo da Linguística que estuda o sistema sonoro de um idioma, do ponto de vista de sua função no sistema de comunicação linguística. Esta é uma área muito relacionada com a Fonética, mas as duas têm focos de estudo diferentes. Enquanto a Fonética estuda a natureza física da produção e da percepção dos sons da fala, a Fonologia preocupa-se com a maneira como eles se organizam dentro de uma língua, classificando-os em unidades capazes de distinguir significados, chamadas fonemas. /f/ e /v/ são exemplos de unidades distintivas do Português. É o que podemos observar num par mínimo como faca/vaca, pois o que garante a diferenciação entre essas duas palavras é a permutação entre os dois fonemas referidos. Unidades como [d d] e [d͡ʒ d͡ʒ], por sua vez, não fazem distinção entre palavras no português, embora sejam diferentes sob a ótica da Fonética. E.g. , em quase todas as variedades do português no Brasil, o fonema /d/ é pronunciado de maneiras diferentes, dependendo de sua posição relativa a outros sons: diante de [i i], é realizado como [d͡ʒ d͡ʒ], ao passo que, diante de outras vogais, é pronunciado como [d d] (cf. a diferença na pronúncia do primeiro som das palavras dívida e dúvida). Por não haver contraste entre as duas formas de pronúncia, a Fonologia não concebe os dois sons como fonemas distintos; entende-os como uma unidade do ponto de vista funcional e examina as condições sob as quais se dá a alternância entre eles. Além disso, a Fonologia também estuda outros tópicos, como a estrutura silábica, o acento e a entonação.
- Фоноло́гия (от греч. φωνή — «звук» и λόγος — «учение») — раздел лингвистики, изучающий структуру звукового строя языка и функционирование звуков в языковой системе. Основной единицей фонологии является фонема, основным объектом исследования — противопоставления фонем, образующие в совокупности фонологическую систему языка. Большинство специалистов рассматривают фонологию (учение о функциональной стороне звуков речи) как раздел (часть) фонетики (учения о звуках речи); некоторые (среди них, в частности, такие видные фонологи, как Н. С. Трубецкой и С. К. Шаумян) рассматривают эти две дисциплины как непересекающиеся разделы лингвистики. Отличие фонологии от фонетики состоит в том, что предмет фонетики не сводится к функциональному аспекту звуков речи, но охватывает наряду с этим также её субстанциальный аспект, а именно: физический и биологический (физиологический) аспекты: артикуляцию, акустические свойства звуков, их восприятие слушающим. Создателем современной фонологии считается работавший в том числе в России учёный польского происхождения Иван (Ян) Александрович Бодуэн де Куртенэ. Выдающийся вклад в развитие фонологии внесли также Николай Сергеевич Трубецкой, Роман Осипович Якобсон, Лев Владимирович Щерба, Ноам Хомский, Моррис Халле.
- 音韻學，研究不同的聲音元素是如何被串接、組合起來而形成一個特定的語言（例如英語），並且表達出特定的意義；与語音學（Phonetics）同为語言學（Linguistics）下的分支學科，后者研究的方向是人類如何運用其口、鼻等器官與組織來發出各種不同的聲音元素（例如英語的各個母音與子音）。換句話說，語音學聚焦在生理層面，探討我們人體是如何發出各種聲音元素；音韻學則專注於心理層面，研究我們人類是如何運用這些聲音元素來表達我們內心的想法，舉英語可數名詞，書本（book）為例，當說話者要表達書本的數目大於一本的意思時，就要在其字尾多發一個s的聲音元素（子音）。 音韻學，相當於英語的Phonology，是針對某一語言作語音系統的分析。一般來說，目前學界談到漢語音韻學，其內涵並非針對漢語所做之音韻學，而是漢語之歷史語言學。
- Fonologi (av grekiskans phōnē, "ljud", och logia, "lära", även kallat fonematik, främst av engelska strukturalistiska fonologer) är vetenskapen om språkljudens och prosodins funktion. Fonologin studerar hur språkljuden fungerar inom språksystemet, medan fonetiken studerar dessas fysiska (akustiska) egenskaper samt hur de produceras med mera. En av fonologins huvuduppgifter är att identifiera vilka ljud som inom ett givet språk som är betydelseskiljande. I svenska språket är till exempel /Mall:IPA/ och /Mall:IPA/ betydelseskiljande språkliga enheter, det vill säga de är fonem. Detta kan visas med hjälp av så kallade minimala par, det vill säga ord som enbart skiljer sig åt vad det gäller ett enda ljud. Om dessa ord då betyder olika saker eller har olika funktion, så vilar den betydelseskillnaden på det enda ljudet, det vill säga skillnaden är fonematisk inom det studerade språket. Ett minimalt par som visar på att /Mall:IPA/ och /Mall:IPA/ är fonem i svenskan är "park" och "bark". Ljudskillnader som är fonematiska i ett språk, kan i ett annat språk vara uttalsvarianter, det vill säga allofoner. Det svenska fonemet /Mall:IPA/ har till exempel en uttalsvariant som förekommer efter /Mall:IPA/; jämför uttalet av /Mall:IPA/ i "park" och "spark". Efter /Mall:IPA/ uttalas /Mall:IPA/ utan aspiration. Det går dock inte att finna några ord som skiljer sig betydelsemässigt åt i svenska enbart beroende på om /Mall:IPA/ uttalas med eller utan aspiration, så i svenskan är aspiration inte fonematisk. I andra språk i världen, till exempel thai eller quechua är däremot aspiration fonematisk. Fonologin har också en viktig uppgift i att fastställa vilka uttalsvarianter som förekommer för ett givet fonem, samt att identifiera under vilka förhållanden dessa varianter uppstår. De grundläggande principerna för fonologin har också framgångsrikt tillämpats på teckenspråk, då gester och deras relation till varandra ersätter språkljuden.
- La phonologie, ou phonématique, est une branche de la linguistique qui étudie l'organisation des sons d'une langue afin de former un énoncé. Il ne faut pas confondre phonologie et phonétique qui, elle, s'intéresse aux sons eux-mêmes, indépendamment de leur fonctionnement les uns avec les autres. La phonétique s'intéresse aux sons en tant qu'unités physiologiques, la phonologie aux sons en tant que parties d'une structure.
|
| rdfs:comment
|
- La fonología es un subcampo de la lingüística. Mientras que la fonética estudia la naturaleza acústica y fisiológica de los sonidos o alófonos, la fonología describe el modo en que los sonidos funcionan, en una lengua en particular o en las lenguas en general, en un nivel abstracto o mental.
- 音韻論（おんいんろん、phonology）は、言語学の一分野。言語音が、言葉の構成要素としてどのような働きをするかと言う、機能の側面を研究する分野である。音声学に依拠する研究分野だが、音声学との相違は、音声学があくまである言語音（発話に基づく）の「音」そのものに焦点をあてるのに対し、音韻論は、音声のより抽象的な側面に焦点をあてる点にある。ただし、具体的な研究対象や概念は、学派によってかなり違いがある。音素論ともいう。 Template:出典の明記
- 音韻學，研究不同的聲音元素是如何被串接、組合起來而形成一個特定的語言（例如英語），並且表達出特定的意義；与語音學（Phonetics）同为語言學（Linguistics）下的分支學科，后者研究的方向是人類如何運用其口、鼻等器官與組織來發出各種不同的聲音元素（例如英語的各個母音與子音）。換句話說，語音學聚焦在生理層面，探討我們人體是如何發出各種聲音元素；音韻學則專注於心理層面，研究我們人類是如何運用這些聲音元素來表達我們內心的想法，舉英語可數名詞，書本（book）為例，當說話者要表達書本的數目大於一本的意思時，就要在其字尾多發一個s的聲音元素（子音）。 音韻學，相當於英語的Phonology，是針對某一語言作語音系統的分析。一般來說，目前學界談到漢語音韻學，其內涵並非針對漢語所做之音韻學，而是漢語之歷史語言學。
- Die Phonologie ist ein Teilgebiet der Sprachwissenschaft, im Speziellen der Theoretischen Linguistik, und stellt zusammen mit der Phonetik die Lautlehre dar. Die Phonologie beschäftigt sich mit der Rolle der Laute im Sprachsystem der einzelnen Sprachen, geht also dem Verhalten von Sprachlauten im Sprachgebrauch nach, während die Phonetik die akustische Beschaffenheit der Laute und deren Artikulation und Wahrnehmung untersucht.
- Phonology is, broadly speaking, the subdiscipline of linguistics concerned with "the sounds of language". That is, it is the systematic use of sound to encode meaning in any spoken human language, or the field of linguistics studying this use. In more narrow terms, "phonology proper is concerned with the function, behaviour and organization of sounds as linguistic items". Just as a language has syntax and vocabulary, it also has a phonology in the sense of a sound system.
- Fonologia, eli äänneoppi (kreikan sanoista φωνή /phōnḗ/ 'ääni' ja λόγος /lógos/ 'puhe; järki') on luonnollisen kielen rakennetutkimuksen osa-alue. Kun fonetiikassa tutkitaan ihmisen kykyä tuottaa kaikenlaisia äänteitä puhe-elimillään ja puhetta konkreettisella tasolla, fonologia käsittelee sitä, miten äänne-eroja hyödynnetään eri kielijärjestelmissä merkitysten erottamiseen.
- La fonologia (anche fonematica o fonemica) è quel ramo della grammatica che studia, all'interno d'una certa lingua, i suoni linguistici dal punto di vista della loro funzione (trasmettere significati) e della loro organizzazione in parole, a partire dalle unità distinte di suono, i fonemi.
- Fonologie ofwel klankleer is het onderdeel van de taalwetenschap dat de kleinste onderdelen van de taal beschrijft en bestudeert. In het geval van gesproken taal zijn dit de klinkers en medeklinkers. (In het geval van gebarentalen betreft het handvormen, bewegingen etc. , maar de term "fonologie" wordt in dit laatste verband niet gebruikt). Er wordt verder nog onderscheid gemaakt tussen diachrone en synchrone fonologie.
- Fonologi er en del av den generelle lingvistikken. Mens fonetikk er lydlære, konsentrerer fonologien seg om hvordan lyder fungerer i språk. Fonologien har utviklet seg fra Ferdinand de Saussures strukturalisme tidlig på 1900-tallet til dagens generativisme og autosegmentale fonologi, utviklet av bl.a. Noam Chomsky. Fonologien beskriver lydene i språk og deres forhold til hverandre. Man deler inn det talte språket i fonemer, foner, stavelser og flere større eller mindre enheter.
- Fonologia (dawniej głosownia) – nauka o systemach dźwiękowych języków. Stanowi jeden z działów językoznawstwa (lingwistyki) . Od fonetyki odróżnia ją podejście do dźwięków: fonetyka bada ich właściwości fizyczne, fonologia bada jak funkcjonują i jaki tworzą system. Jeden z najwybitniejszych fonologów, Nikołaj Siergiejewicz Trubieckoj, zilustrował to porównaniem mówiącym, że fonetyka ma się tak do fonologii jak numizmatyka do nauki o finansach.
- Fonologia (do Grego phonos = voz/som e logos = palavra/estudo) é o ramo da Linguística que estuda o sistema sonoro de um idioma, do ponto de vista de sua função no sistema de comunicação linguística. Esta é uma área muito relacionada com a Fonética, mas as duas têm focos de estudo diferentes.
- Фоноло́гия (от греч. φωνή — «звук» и λόγος — «учение») — раздел лингвистики, изучающий структуру звукового строя языка и функционирование звуков в языковой системе. Основной единицей фонологии является фонема, основным объектом исследования — противопоставления фонем, образующие в совокупности фонологическую систему языка.
- Fonologi (av grekiskans phōnē, "ljud", och logia, "lära", även kallat fonematik, främst av engelska strukturalistiska fonologer) är vetenskapen om språkljudens och prosodins funktion. Fonologin studerar hur språkljuden fungerar inom språksystemet, medan fonetiken studerar dessas fysiska (akustiska) egenskaper samt hur de produceras med mera. En av fonologins huvuduppgifter är att identifiera vilka ljud som inom ett givet språk som är betydelseskiljande.
- La phonologie, ou phonématique, est une branche de la linguistique qui étudie l'organisation des sons d'une langue afin de former un énoncé. Il ne faut pas confondre phonologie et phonétique qui, elle, s'intéresse aux sons eux-mêmes, indépendamment de leur fonctionnement les uns avec les autres. La phonétique s'intéresse aux sons en tant qu'unités physiologiques, la phonologie aux sons en tant que parties d'une structure.
|
