Phonology is the systematic use of sound to encode meaning in any spoken human language, or the field of linguistics studying this use. Just as a language has syntax and vocabulary, it also has a phonology in the sense of a sound system. When describing the formal area of study, the term typically describes linguistic analysis either beneath the word (e.g. , syllable, onset and rhyme, phoneme, articulatory gesture, articulatory feature, mora, etc.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • Phonology is the systematic use of sound to encode meaning in any spoken human language, or the field of linguistics studying this use. Just as a language has syntax and vocabulary, it also has a phonology in the sense of a sound system. When describing the formal area of study, the term typically describes linguistic analysis either beneath the word (e.g. , syllable, onset and rhyme, phoneme, articulatory gesture, articulatory feature, mora, etc. ) or to units at all levels of language that are thought to structure sound for conveying linguistic meaning. It is viewed as the subfield of linguistics that deals with the sound systems of languages. Whereas phonetics is about the physical production, acoustic transmission and perception of the sounds of speech, phonology describes the way sounds function within a given language or across languages to encode meaning. The term "phonology" was used in the linguistics of a greater part of the 20th century as a cover term uniting phonemics and phonetics. Current phonology can interface with disciplines such as psycholinguistics and speech perception, resulting in specific areas like articulatory or laboratory phonology.
  • Die Phonologie als Teil der Lautlehre (hier spez. „Sprachgebilde-Lautlehre“) ist ein Teilgebiet der Linguistik. Sie untersucht, welche Laute unter welchen Bedingungen Wörter voneinander unterscheiden können. So kann sie etwa feststellen, dass in einem Wortpaar wie "Bann - Mann" die beiden Anlaute allein dazu dienen, diese Wörter zu unterscheiden; solche Laute werden als Vertreter verschiedener Phoneme (= kleinste bedeutungsunterscheidende Einheiten) betrachtet. Die Phonologie ermittelt die unterschiedlichen Systeme von Phonemen, den kleinsten bedeutungsunterscheidenden Elementen von Sprachen (die kleinsten bedeutungstragenden Elemente einer Sprache werden Morpheme genannt und fallen vornehmlich in den Aufgabenbereich der Morphologie). Die Phonologie beschäftigt sich mit den Phonemen als Einheiten im System der einzelnen Sprachen, während sich die Phonetik („Sprechakt-Lautlehre“) mit der detaillierten Beschreibung der Laute unabhängig von phonologischen Überlegungen befasst.
  • La fonologia és la ciència que estudia els sons. És una branca de la filologia i actualment té relació amb la síntesi de veu i la lingüística computacional. Estableix quins són els fonemes d'una determinada llengua, és a dir, els sons distintius que serveixen com a trets bàsics per diferenciar unes paraules de les altres. També estudia els fenòmens de contacte entre els sons i la seva constitució en síl·labes. La transcripció fonològica es posa entre // per distingir-la de la fonètica, entre claudàtors . La fonologia disciplina que estudia el contacte entre els sons d'una paraula, ens posa en alerta de quan un nen té problemes fonològics importants i li cal un tractament logopèdic individualitzat. Fins els tres primers anys de vida els nens aprenen el codi lingüístic i sovint trobem assimilacions, omissions i substitucions de caràcter no estable però cal vigilar la seva evolució. Més enllà les quatre anys les omissions de les consonants inicials i intervocàliques ja no es consideren evolutives i és convenient fer una valoració del seu perfil fonològic (La Prova del desenvolupament fonològic de la Laura Bosch és una prova molt adequada) Si s'observen trets greus en el seu perfil, seria necessari recomanar un tractament logopèdic. El nen que frontalitza els sons i transforma totes les velars (/c/ /g/) i la fricativa (/s/) en el fonema /t/ necessita una intervenció aviat. Als cinc anys són processos fonològics preocupants la simplificació dels grups consonàntics directes, la indiferienciació entre els sons /l/ /r/ /d/, omissió de consonants i síl·labes inicials i simplificació de diftongs. Als sis anys el desenvolupament fonològic ha d'estar completat perquè es necessari per l'adquisició de la lectoescriptura.
  • Fonologie (fonémika) je lingvistická věda, která podobně jako fonetika zkoumá zvukovou stránku přirozeného jazyka. Na rozdíl od fonetiky ji však zajímají pouze zvukové rozdíly, které mají v daném jazyce nějakou funkci (schopnost rozlišovat význam). Fonologie je nauka o funkci hlásek, zatímco fonetika je nauka o tvorbě hlásek ve zvukovém ústrojí, jejich šíření a vnímání.
  • La fonología es un subcampo de la lingüística. Mientras que la fonética estudia la naturaleza acústica y fisiológica de los sonidos o alófonos, la fonología describe el modo en que los sonidos funcionan (en una lengua o en lengua en general) en un nivel abstracto o mental. Por ejemplo, |p| y |b| son unidades distintivas de sonido en el español pero no en chino mandarín, por eso en español se consideran fonemas diferentes pero no en chino mandarín (que usa oposiciones de aspiración más que de sonoridad entre las consonantes labiales).
  • Fonologia, eli äänneoppi (kreikan sanoista φωνή /phōnḗ/ 'ääni' ja λόγος /lógos/ 'puhe; järki') on luonnollisen kielen rakennetutkimuksen osa-alue. Kun fonetiikassa tutkitaan ihmisen kykyä tuottaa kaikenlaisia äänteitä puhe-elimillään ja puhetta konkreettisella tasolla, fonologia käsittelee sitä, miten äänne-eroja hyödynnetään eri kielijärjestelmissä merkitysten erottamiseen. Fonetiikka ja fonologia ovat kuitenkin kiinteässä yhteydessä toisiinsa, mutta niiden näkökulmat ovat erilaiset: fonetiikan näkökulma on universaali eli kaikkia kieliä koskeva, kun taas fonologia on kieli(systeemi)kohtaista.
  • La phonologie, ou phonématique, est une branche de la linguistique qui étudie l'organisation des sons d'une langue afin de former un énoncé. Il ne faut pas confondre phonologie et phonétique qui, elle, s'intéresse aux sons eux-mêmes, indépendamment de leur fonctionnement les uns avec les autres. La phonétique s'intéresse aux sons en tant qu'unités physiologiques, la phonologie aux sons en tant que parties d'une structure.
  • A fonológia vagy fonematika a nyelvtudománynak az az ága, amely a beszédhangoknak a nyelvi rendszerben elfoglalt helyét és szerepét vizsgálja, szemben a fonetikával, amely egy adott nyelv beszédhangjainak a leírásával foglalkozik. Ha a nyelv egyes hangjait a pénzzel vetjük össze, akkor a fonetika és a fonológia viszonyát az numizmatika és a közgazdaságtan viszonyához lehet hasonlítani: a numizmatika az egyes pénzérmékkel mint önálló tárgyakkal foglalkozik – ahogy a fonetika is az egyes hangokat vizsgálja –, a közgazdaságtan pedig a pénznek a rendszerben elfoglalt helyével – mint ahogy a fonológia az egyes hangok esetén. A fonetika és a fonológia tehát, bár első ránézésre mindkettő hangtan, egyazon hangról két különböző, egymástól független állítást tehet.
  • La fonologia è parola di origine greca che significa scienza dei suoni; detta anche fonematica o fonemica è il ramo della linguistica che studia come i suoni linguistici funzionino all'interno d'una certa lingua, ovvero come si organizzino le unità distinte di suono, i fonemi. Essa fa parte della grammatica d'una qualsiasi lingua, a differenza della fonetica che è lo studio generale dei suoni linguistici (o, meglio, dei foni).
  • 音韻論（おんいんろん、phonology）は、言語学の一分野。言語音が、言葉の構成要素としてどのような働きをするかと言う、機能の側面を研究する分野である。音声学に依拠する研究分野だが、音声学との相違は、音声学があくまである言語音（発話に基づく）の「音」そのものに焦点をあてるのに対し、音韻論は、音声のより抽象的な側面に焦点をあてる点にある。ただし、具体的な研究対象や概念は、学派によってかなり違いがある。
  • Fonologie ofwel klankleer is het onderdeel van de taalwetenschap dat de kleinste onderdelen van de taal beschrijft en bestudeert. In het geval van gesproken taal zijn dit de klinkers en medeklinkers. (In het geval van gebarentalen betreft het handvormen, bewegingen etc. , maar de term "fonologie" wordt in dit laatste verband niet gebruikt). Er wordt verder nog onderscheid gemaakt tussen diachrone en synchrone fonologie. De eerste variant beschrijft hoe klanksystemen in de loop van de tijd veranderen. De tweede variant vooral hoe het klanksysteem van een bepaalde taal op een bepaald moment in elkaar zit, waarbij het gaat het om vragen als: welke klinkers en medeklinkers heeft een bepaalde taal en welke niet, welke lettergrepen kun je wel en niet met combinaties van die klinkers en medeklinkers vormen, waar hangt het vanaf wanneer op een bepaalde lettergreep de klemtoon ligt, enzovoorts.
  • Fonologi er en del av den generelle lingvistikken. Mens fonetikk er lydlære, konsentrerer fonologien seg om hvordan lyder fungerer i språk. Fonologien har utviklet seg fra Ferdinand de Saussures strukturalisme tidlig på 1900-tallet til dagens generativisme og autosegmentale fonologi, utviklet av bl.a. Noam Chomsky. Fonologien beskriver lydene i språk og deres forhold til hverandre. Man deler inn det talte språket i fonemer, foner, stavelser og flere større eller mindre enheter. Det hersker en viss ueniget blant lingvister om hvilke av disse enhetene som er relevante. Forholdet mellom den underliggende formen av et ord, altså den formen som ligger til grunn for det uttalte, og den faktisk uttalte formen er et viktig forskningsområde innen fonologien. Siden midten av 1990-tallet har optimalitetsteori eller OT hatt mye å si for fonologiens utvikling.
  • Fonologia (dawniej głosownia) – nauka o systemach dźwiękowych języków. Stanowi jeden z działów językoznawstwa (lingwistyki) . Od fonetyki odróżnia ją podejście do dźwięków: fonetyka bada ich właściwości fizyczne, fonologia bada jak funkcjonują i jaki tworzą system. Jeden z najwybitniejszych fonologów, Nikołaj Siergiejewicz Trubieckoj, zilustrował to porównaniem mówiącym, że fonetyka ma się tak do fonologii jak numizmatyka do nauki o finansach. (Trubieckoj 1939) Fonologia jako dyscyplina odrębna od fonetyki zaczęła się od obserwacji, że nie da się adekwatnie opisać systemu dźwiękowego języka opisując po prostu używane w danym języku dźwięki. Potrzebne są bardziej abstrakcyjne jednostki, które nazwano fonemami. (Warto zwrócić uwagę, że terminu "fonem" używał po raz pierwszy w znaczeniu zbliżonym do współczesnego polski językoznawca Jan Baudouin de Courtenay. ) W minionym stuleciu fonem definiowano na kilka sposobów, zależnie od podejścia teoretycznego danej szkoły językoznawczej. Najbardziej znane definicje to: mentalistyczna – fonem to "psychologiczny wzorzec" dźwięku, który mówiący stara się odtworzyć; fizyczna – fonem to zbiór dźwięków spełniających pewne warunki dystrybucji i podobieństwa; funkcjonalna – fonem to najmniejsza jednostka języka zdolna do różnicowania znaczenia (ale sama znaczenia pozbawiona - najmniejszą jednostką znaczącą jest morfem); oraz wywodzące się ze Szkoły Praskiej rozumienie fonemu jako wiązki cech dystynktywnych (co najprościej da się wytłumaczyć jako "kwintesencja istotnych dla użytkowników danego języka różnic pomiędzy dźwiękami"). Jak widać, wbrew powtarzanemu czasem stereotypowi, w żadnej z liczących się szkół fonem nie jest definiowany jako dźwięk (odróżniający się, czy też nie). Nowsze teorie zastąpiły pojęcie fonemu pojęciem segmentu. Dalej jednak jest on podstawowym terminem fonologicznym w popularnych opisach dla celów dydaktycznych. Zależnie od zasięgu opisywanych procesów tradycyjnie rozróżnia się fonologię segmentalną i fonologię suprasegmentalną. Jak same nazwy wskazują, ta pierwsza zajmuje się segmentami, a ta druga jednostkami wyższego rzędu: sylabą, wyrazem, frazą i związanymi z nimi zagadnieniami długości, tonu i akcentu, a więc także np. rytmu i intonacji. Przy bliższym zbadaniu okazuje się jednak, że zakresy obu poddyscyplin nakładają się na siebie: opisując procesy fonologiczne i tak musimy odwoływać się do kontekstu szerszego niż jeden segment. Jednocześnie współczesne teorie dotyczące wewnętrznej abstrakcyjnej struktury segmentów używają narzędzi, które wymuszają opisywanie cech pojedynczych segmentów jako części większych całości.
  • Fonologia (do Grego phonos = voz/som e logos = palavra/estudo) é o ramo da Linguística que estuda o sistema sonoro de um idioma, do ponto de vista de sua função no sistema de comunicação linguística. Esta é uma área muito relacionada com a Fonética, mas as duas têm focos de estudo diferentes. Enquanto a Fonética estuda a natureza física da produção e da percepção dos sons da fala, a Fonologia preocupa-se com a maneira como eles se organizam dentro de uma língua, classificando-os em unidades capazes de distinguir significados, chamadas fonemas. /f/ e /v/ são exemplos de unidades distintivas do Português. É o que podemos observar num par mínimo como faca/vaca, pois o que garante a diferenciação entre essas duas palavras é a permutação entre os dois fonemas referidos. Unidades como [t] e [tʃ], por sua vez, não fazem distinção entre palavras no português, embora sejam diferentes sob a ótica da Fonética. E.g. , em quase todas as variedades do português no Brasil, o fonema /t/ é pronunciado de maneiras diferentes, dependendo de sua posição relativa a outros sons: diante de [i], é realizado como [tʃ], ao passo que, diante de outras vogais, é pronunciado como [t] (cf. a diferença na pronúncia do primeiro som das palavras tipo e topo). Por não haver contraste entre as duas formas de pronúncia, a Fonologia não concebe os dois sons como fonemas distintos; entende-os como uma unidade do ponto de vista funcional e examina as condições sob as quais se dá a alternância entre eles. Além disso, a Fonologia também estuda outros tópicos, como a estrutura silábica, o acento e a entonação.
  • Fonologia, numită şi fonetică funcţională, este o ramură a lingvisticii care se ocupă cu studiul sunetelor dintr-o anumită limbă din punctul de vedere al valorii lor funcţionale. Analiza fonologică a unei limbi determină care sînt acele elemente fonetice ale limbii care au un rol în diferenţierea cuvintelor sau a categoriilor gramaticale ale acestora. Aceste elemente din vorbire care pot determina diferenţe la nivel semantic se numesc foneme. Spre deosebire de fonetică, unde diferenţele dintre sunete sînt analizate indiferent de rolul lor semantic, fonologia ţine cont de percepţia sunetelor de către vorbitorii acelei limbi. Chiar dacă fonetic două sunete sînt diferite, şi poate în alte limbi această diferenţă este importantă pentru transmiterea corectă a sensului cuvintelor, dacă în limba avută în vedere aceste sunete nu sînt percepute ca diferite ele vor fi tratate ca unul şi acelaşi fonem. De exemplu, în limba română cuvintele "haină", "heliu" şi "hidră" încep toate cu "h" şi vorbitorii limbii române nu găsesc nici o diferenţă între aceste sunete. Acest "h" este aşadar un fonem unic, notat de obicei cu simbolul /h/. O analiză fonetică va stabili totuşi că sunetele iniţiale din cuvintele amintite nu sînt identice, ele fiind articulate în locuri diferite pe calea vocală: "h" din "haină" este o consoană fricativă laringală notată fonetic [h], "h" din "heliu" este consoana fricativă velară [x], iar "h" din "hidră" este consoana fricativă palatală [ç]. Astfel de sunete care sînt diferite fonetic, dar identice fonemic, se numesc alofone. A se observa de asemenea că transcrierea sunetelor se face cu bare oblice atunci cînd se analizează perceperea lor de către vorbitori (fonemic) şi paranteze pătrate cînd se au în vedere sunetele ca atare (fonetic). În afară de sunetele propriu-zise, fonologia se mai ocupă şi de alte aspecte ale vorbirii care au rol semantic, ca de exemplu: Accentul, articularea mai puternică a anumitor vocale; Cronemul, alungirea anumitor foneme vocalice sau consonantice; Tonul, imprimarea unei anumite linii melodice fiecărei vocale în parte; Intonaţia, imprimarea unei linii melodice cuvintelor sau grupurilor de cuvinte. Nu toate limbile folosesc aceste elemente în diferenţierea cuvintelor. De exemplu cuvintele din limba română se pot diferenţia după accent, iar intonaţia joacă un rol clar în transmiterea informaţiei, dar nu are tonuri şi croneme.
  • Фоноло́гия — раздел лингвистики, изучающий структуру звукового строя языка и функционирование звуков в языковой системе. Основной единицей фонологии является фонема, основным объектом исследования — противопоставления (оппозиции) фонем, образующие в совокупности фонологическую систему языка. Большинство специалистов рассматривают фонологию (учение о функциональной стороне звуков речи) как раздел (часть) фонетики (учения о звуках речи); некоторые (среди них, в частности, такие видные фонологи, как Н. С. Трубецкой и С. К. Шаумян) рассматривают эти две дисциплины как непересекающиеся разделы лингвистики. Отличие фонологии от фонетики состоит в том, что предмет фонетики не сводится к функциональному аспекту звуков речи, но охватывает наряду с этим также её субстанциальный аспект, а именно: физический и биологический (физиологический) аспекты: артикуляцию, акустические свойства звуков, их восприятие слушающим. Создателем современной фонологии считается работавший в том числе в России учёный польского происхождения Иван (Ян) Александрович Бодуэн де Куртенэ. Выдающийся вклад в развитие фонологии внесли также Николай Сергеевич Трубецкой, Роман Осипович Якобсон, Лев Владимирович Щерба, Ноам Хомский, Моррис Халле.
  • Språkvetenskapliga discipliner Dialektologi Fonetik Fonologi Grammatik Historisk lingvistik Lexikologi Morfologi Ortografi Pragmatik Semantik Semiotik Språkfilosofi Språksociologi Språktypologi Retorik Fonologi (av grekiskans phōnē, "ljud", och logia, "lära", även kallat fonematik, främst av engelska strukturalistiska fonologer) är vetenskapen om språkljudens och prosodins funktion. Fonologin studerar hur språkljuden fungerar inom språksystemet, medan fonetiken studerar dessas fysiska (akustiska) egenskaper samt hur de produceras med mera. En av fonologins huvuduppgifter är att identifiera vilka ljud som inom ett givet språk som är betydelseskiljande. I svenska språket är till exempel /p/ och /b/ betydelseskiljande språkliga enheter, det vill säga de är fonem. Detta kan visas med hjälp av så kallade minimala par, det vill säga ord som enbart skiljer sig åt vad det gäller ett enda ljud. Om dessa ord då betyder olika saker eller har olika funktion, så vilar den betydelseskillnaden på det enda ljudet, det vill säga skillnaden är fonematisk inom det studerade språket. Ett minimalt par som visar på att /p/ och /b/ är fonem i svenskan är "park" och "bark". Ljudskillnader som är fonematiska i ett språk, kan i ett annat språk vara uttalsvarianter, det vill säga allofoner. Det svenska fonemet /p/ har till exempel en uttalsvariant som förekommer efter /s/; jämför uttalet av /p/ i "park" och "spark". Efter /s/ uttalas /p/ utan aspiration. Det går dock inte att finna några ord som skiljer sig betydelsemässigt åt i svenska enbart beroende på om /p/ uttalas med eller utan aspiration, så i svenskan är aspiration inte fonematisk. I andra språk i världen, till exempel thai eller quechua är däremot aspiration fonematisk. Fonologin har också en viktig uppgift i att fastställa vilka uttalsvarianter som förekommer för ett givet fonem, samt att identifiera under vilka förhållanden dessa varianter uppstår. De grundläggande principerna för fonologin har också framgångsrikt tillämpats på teckenspråk, då gester och deras relation till varandra ersätter språkljuden.
  • Фоноло́гія — розділ мовознавства, який вивчає структуру звукового складу мови (мовленнєві одиниці та засоби) і їхнє функціонування в мовній системі. Фонологія, зокрема, виокремлює в структурі мови одиниці двох рівнів - сегментного і надсегментного. Відповідно виділяється сегментна фонологія і надсегментна фонологія. Сегментна фонологія займається одиницями мовленнєвого потоку. До них належать: фонема, силабема (склад), такт (фонетичне слово), синтагмема (синтагма) і фразема (фраза). Надсегментна фонологія (просодика, просодеміка) займається вивченням тих одиниць і засобів мовлення, які накладаються на лінійне (сегментне) мовлення і які в цілому формують явище, що дістало назву інтонація. Сюди належить тонема, акцентема, ритм, темп, пауза. На відміну від фонології, фонетика вивчає артикуляційний, акустичний і перцептивний аспекти мови.
  • 音韻學，研究語音在某個語言中作用的情況，以及其系統。與語音學有密切的關係，但是研究的面向大不相同。 音韻學，相當於英語的Phonology，是針對某一語言作語音系統的分析。一般來說，目前學界談到漢語音韻學，其內涵並非針對漢語所做之音韻學，而是漢語之歷史語言學。
dbpprop:forProperty
  • Phonology (journal)
  • the journal
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
dbpprop:relatedInstance
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • Phonology is the systematic use of sound to encode meaning in any spoken human language, or the field of linguistics studying this use. Just as a language has syntax and vocabulary, it also has a phonology in the sense of a sound system. When describing the formal area of study, the term typically describes linguistic analysis either beneath the word (e.g. , syllable, onset and rhyme, phoneme, articulatory gesture, articulatory feature, mora, etc.
  • Die Phonologie als Teil der Lautlehre (hier spez. „Sprachgebilde-Lautlehre“) ist ein Teilgebiet der Linguistik. Sie untersucht, welche Laute unter welchen Bedingungen Wörter voneinander unterscheiden können. So kann sie etwa feststellen, dass in einem Wortpaar wie "Bann - Mann" die beiden Anlaute allein dazu dienen, diese Wörter zu unterscheiden; solche Laute werden als Vertreter verschiedener Phoneme (= kleinste bedeutungsunterscheidende Einheiten) betrachtet.
  • La fonologia és la ciència que estudia els sons. És una branca de la filologia i actualment té relació amb la síntesi de veu i la lingüística computacional. Estableix quins són els fonemes d'una determinada llengua, és a dir, els sons distintius que serveixen com a trets bàsics per diferenciar unes paraules de les altres. També estudia els fenòmens de contacte entre els sons i la seva constitució en síl·labes.
  • Fonologie (fonémika) je lingvistická věda, která podobně jako fonetika zkoumá zvukovou stránku přirozeného jazyka. Na rozdíl od fonetiky ji však zajímají pouze zvukové rozdíly, které mají v daném jazyce nějakou funkci (schopnost rozlišovat význam). Fonologie je nauka o funkci hlásek, zatímco fonetika je nauka o tvorbě hlásek ve zvukovém ústrojí, jejich šíření a vnímání.
  • La fonología es un subcampo de la lingüística. Mientras que la fonética estudia la naturaleza acústica y fisiológica de los sonidos o alófonos, la fonología describe el modo en que los sonidos funcionan (en una lengua o en lengua en general) en un nivel abstracto o mental.
  • Fonologia, eli äänneoppi (kreikan sanoista φωνή /phōnḗ/ 'ääni' ja λόγος /lógos/ 'puhe; järki') on luonnollisen kielen rakennetutkimuksen osa-alue. Kun fonetiikassa tutkitaan ihmisen kykyä tuottaa kaikenlaisia äänteitä puhe-elimillään ja puhetta konkreettisella tasolla, fonologia käsittelee sitä, miten äänne-eroja hyödynnetään eri kielijärjestelmissä merkitysten erottamiseen.
  • La phonologie, ou phonématique, est une branche de la linguistique qui étudie l'organisation des sons d'une langue afin de former un énoncé. Il ne faut pas confondre phonologie et phonétique qui, elle, s'intéresse aux sons eux-mêmes, indépendamment de leur fonctionnement les uns avec les autres. La phonétique s'intéresse aux sons en tant qu'unités physiologiques, la phonologie aux sons en tant que parties d'une structure.
  • A fonológia vagy fonematika a nyelvtudománynak az az ága, amely a beszédhangoknak a nyelvi rendszerben elfoglalt helyét és szerepét vizsgálja, szemben a fonetikával, amely egy adott nyelv beszédhangjainak a leírásával foglalkozik.
  • La fonologia è parola di origine greca che significa scienza dei suoni; detta anche fonematica o fonemica è il ramo della linguistica che studia come i suoni linguistici funzionino all'interno d'una certa lingua, ovvero come si organizzino le unità distinte di suono, i fonemi. Essa fa parte della grammatica d'una qualsiasi lingua, a differenza della fonetica che è lo studio generale dei suoni linguistici (o, meglio, dei foni).
  • Fonologie ofwel klankleer is het onderdeel van de taalwetenschap dat de kleinste onderdelen van de taal beschrijft en bestudeert. In het geval van gesproken taal zijn dit de klinkers en medeklinkers. (In het geval van gebarentalen betreft het handvormen, bewegingen etc. , maar de term "fonologie" wordt in dit laatste verband niet gebruikt). Er wordt verder nog onderscheid gemaakt tussen diachrone en synchrone fonologie.
  • Fonologi er en del av den generelle lingvistikken. Mens fonetikk er lydlære, konsentrerer fonologien seg om hvordan lyder fungerer i språk. Fonologien har utviklet seg fra Ferdinand de Saussures strukturalisme tidlig på 1900-tallet til dagens generativisme og autosegmentale fonologi, utviklet av bl.a. Noam Chomsky. Fonologien beskriver lydene i språk og deres forhold til hverandre. Man deler inn det talte språket i fonemer, foner, stavelser og flere større eller mindre enheter.
  • Fonologia (dawniej głosownia) – nauka o systemach dźwiękowych języków. Stanowi jeden z działów językoznawstwa (lingwistyki) . Od fonetyki odróżnia ją podejście do dźwięków: fonetyka bada ich właściwości fizyczne, fonologia bada jak funkcjonują i jaki tworzą system. Jeden z najwybitniejszych fonologów, Nikołaj Siergiejewicz Trubieckoj, zilustrował to porównaniem mówiącym, że fonetyka ma się tak do fonologii jak numizmatyka do nauki o finansach.
  • Fonologia (do Grego phonos = voz/som e logos = palavra/estudo) é o ramo da Linguística que estuda o sistema sonoro de um idioma, do ponto de vista de sua função no sistema de comunicação linguística. Esta é uma área muito relacionada com a Fonética, mas as duas têm focos de estudo diferentes.
  • Fonologia, numită şi fonetică funcţională, este o ramură a lingvisticii care se ocupă cu studiul sunetelor dintr-o anumită limbă din punctul de vedere al valorii lor funcţionale. Analiza fonologică a unei limbi determină care sînt acele elemente fonetice ale limbii care au un rol în diferenţierea cuvintelor sau a categoriilor gramaticale ale acestora. Aceste elemente din vorbire care pot determina diferenţe la nivel semantic se numesc foneme.
  • Фоноло́гия — раздел лингвистики, изучающий структуру звукового строя языка и функционирование звуков в языковой системе.
  • Språkvetenskapliga discipliner Dialektologi Fonetik Fonologi Grammatik Historisk lingvistik Lexikologi Morfologi Ortografi Pragmatik Semantik Semiotik Språkfilosofi Språksociologi Språktypologi Retorik Fonologi (av grekiskans phōnē, "ljud", och logia, "lära", även kallat fonematik, främst av engelska strukturalistiska fonologer) är vetenskapen om språkljudens och prosodins funktion.
  • Фоноло́гія — розділ мовознавства, який вивчає структуру звукового складу мови (мовленнєві одиниці та засоби) і їхнє функціонування в мовній системі. Фонологія, зокрема, виокремлює в структурі мови одиниці двох рівнів - сегментного і надсегментного.
  • 音韻學，研究語音在某個語言中作用的情況，以及其系統。與語音學有密切的關係，但是研究的面向大不相同。 音韻學，相當於英語的Phonology，是針對某一語言作語音系統的分析。一般來說，目前學界談到漢語音韻學，其內涵並非針對漢語所做之音韻學，而是漢語之歷史語言學。
rdfs:label
  • Phonology
  • Phonologie
  • Fonologia
  • Fonologie
  • Fonología
  • Fonologia
  • Phonologie
  • Fonológia
  • Fonologia
  • 音韻論
  • Fonologie
  • Fonologi
  • Fonologia
  • Fonologia
  • Fonologie
  • Фонология
  • Fonologi
  • Фонологія
  • 音韻學
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpprop:discipline of
is dbpprop:fields of
is dbpprop:posteriori of
is dbpprop:redirect of