| dbpprop:abstract
|
- The People's Democratic Party of Afghanistan (PDPA) was a communist party established on the 1 January, 1965. While a minority, the party helped former president of Afghanistan, Mohammed Daoud Khan, to overthrow his cousin, Mohammed Zahir Shah, and established Daoud's Republic of Afghanistan. Daoud would eventually become a strong nemesis of the party, firing PDPA politicians from high ranking jobs in the government. This would lead to uneasy relations with the Soviet Union. In 1978 the PDPA with help from the Afghan army seized power from Daoud in what is known as the Saur Revolution. Before the civilian government was established, Afghan air force colonel Abdul Qadir Dagarwal was the official ruler of Afghanistan for three days, starting from 27 April 1978. Dagarwal was eventually replaced by Nur Muhammad Taraki. After the Saur Revolution, the PDPA established the Democratic Republic of Afghanistan which would last until 1987. After National Reconciliation talks in 1987 the official name of the country was the Republic of Afghanistan, the republic lasted until 1992 under the leadership of Mohammad Najibullah and acting president for the last twelve days, Abdul Rahim Hatef.
- Die Demokratische Volkspartei Afghanistans, DVPA, (Hizb-i-Dimukratik-i-Khalq Afghanistan) war eine kommunistische Partei, die vor allem vor und während der Invasion und Besetzung Afghanistans durch die Sowjetunion aktiv gewesen ist.
- Il Partito popolare democratico dell’Afghanistan (PDPA) viene fondato nel 1965. Durante il primo congresso (che si tenne il primo gennaio dello stesso anno) Nur Mohammad Taraki viene eletto segretario. Il partito, alla cui fondazione aderiscono alcune centinaia di membri, si serve sin dall’inizio di finanziamenti provenienti da Mosca ed è strutturato secondo il modello del Partito comunista sovietico, seguendo senza dubbio un orientamento marxista/leninista. La sua costituzione citava infatti: «Il PDPA è il più alto organo politico e l’avanguardia della classe operaia e di tutti i lavoratori in Afghanistan» con il proposito «di costruire una società socialista in Afghanistan basata sull’adattamento […] dei principi rivoluzionari marxisti/leninisti alle condizioni prevalenti in Afghanistan».
- アフガニスタン人民民主党（ - じんみんみんしゅとう）は共産政権時代にアフガニスタンで政権党であった政党である。1965年、ヌール・ムハンマド・タラキーにより創設。
- De Democratische Volkspartij van Afghanistan (DVPA) was een links-socialistische, Afghaanse politieke partij, opgericht in 1965 door Nur Muhammad Taraki en enkele vertrouwelingen. De DVPA stond voor democratische verkiezingen, landhervormingen, scheiding tussen kerk en staat, vrouwenemancipatie en een progressieve islam. Al spoedig ontstond er rivaliteit tussen de verschillende groepen binnen de DVPA. In 1967 viel de DVPA uit elkaar in verschillende facties. De belangrijkste twee waren de Khalq-factie onder leiding van Taraki en de Parcham-facties onder leiding van Babrak Karmal (de vicesecretaris-generaal van de DVPA). De Khalq-factie streefde naar een letterlijk uitvoeren van het partijprogram van de DVPA, inclusief de nationalistische punten van de DVPA. Daarnaast leunde de Khalq voornamelijk op de Pashtun, de grootste bevolkingsgroep van Afghanistan, met een traditionele achtergrond, en de stedelijke arbeiders. De Parcham-factie leunde voornamelijk op niet-Pashtun bevolkingsgroepen in Afghanistan en op de Dari sprekende elite. De Parcham was pro-Sovjet-Unie. Onder druk van de Sovjet-Unie verzoenden Karmal en Taraki zich in 1978. In april 1979 was de DVPA betrokken bij de militaire staatsgreep die gepleegd werd door communistisch gezinde officieren (27 april 1978). Op 30 april 1978 droeg de militaire junta de macht over aan de DVPA en Taraki werd president van de Revolutionaire Raad (dwz. staatshoofd). Kort daarna werden de Parchamleden uit Taraki's regering gezet en de Khalq regeerde vanaf dat moment Afghanistan. In september 1979 werd de door de USSR gesteunde Taraki door Amin - eveneens een Khalqi - afgezet. Amin werd president. Het gewapende verzet (sinds juni 1978) nam vanaf dat moment echter toe, en de USSR viel eind december 1979 Afghanistan binnen, zogenaamd om het Afghaanse leger militaire bijstand te verlenen in hun strijd tegen de moedjahedien. Amin kwam op 27 december 1979 om het leven tijdens een bestorming van zijn werkpaleis door de KGB. Vanaf dat moment kwam de (pro-Sovjet-Russische) Parcham-factie met Russische steun aan de macht en Babrak Karmal werd president. Het verzet tegen de communistische regering bleef echter en nam almaar toe. Mede wegens Karmals onwil om met de moedjahedien te onderhandelen, werd hij in 1986 door de Sovjets vervangen. De nieuwe president, Muhammad Nadjiboellah (voorheen chef van de inlichtingendienst KhAD), was wel bereid om met de moedjahedien te onderhandelen. In 1987 hief Nadjiboellah de DVPA op en richtte de Watan (=Vaderland)partij op. De Watanpartij was weliswaar niet-marxistisch, maar de partijleiding bestond voornamelijk uit oud-DVPA-leden van de Parchamvleugel. Uiteindelijk liepen een aantal Khalqleden over naar de moedjahedien. Zie ook: Afghanistan - president Nur Muhammad Taraki - president Hafizullah Amin - Daoed Khan
- Afghanistan sosialistparti ble stiftet i Kabul, Afghanistan i 1936 under navnet Afghanistans kommunistiske parti. Flere av grunnleggerne hadde tatt høyere utdannelse i Moskva. Partiet var veldig inspirert av Stalin og Sovjetunionen og ble med en gang medlem av Komintern. Etter andre verdenskrig mottok partiet betydelig støtte fra Sovjet. I 1973 gjør Mohammed Daoud Khan et kupp mot kong Zahir Shah. I årene som følger er Afghanistan politisk ustabilt og i 1978 gjør kommunistpartiet et kupp og tar makten. Motstanden mot regimet var betydelig. I tillegg var regimet preget av innbyrdes konflikter. I august 1978 begynte den amerikanske regjeringen å støtte mujahedin i deres motstandskamp mot kommunistregimet. Da regjeringen stod i fare for kollaps, intervenerte Sovjet 24. desember 1979. Etter store tap trakk Sovjet seg ut i 1989 og kommunistpartiet mistet det de hadde av makt. Ulike krigsherrer hadde da kontroll over ulike deler av landet, men de tidligere medlemmene av kommunistpartiet fikk stort sett være i fred så lenge de holdt seg i ro. I 1994, et par år etter kommunistenes fall, ble det vedtatt å forandre navn til Afghanistan sosialistparti. Politikken ble også noe moderert. I 1996 tok Taliban makten i Kabul der mesteparten av partiet hold til. Taliban arresterte alle som var medlem av partiet og alle som under kommunisttiden hadde hatt styrende posisjoner. Tilsammen 27 medlemmer ble dømt til døden for uislamsk oppførsel (partiet hadde et ateistisk grunnsyn). Flere ble torturert før de ble hengt. Det var en massakre som har fått liten oppmerksomhet. Endel medlemmer klarte allikevel å flykte og tok tilhold i Pakistan. Da den USA-støttede Nordalliansen kastet Taliban i 2001 gjenoppsto partiet på afghansk jord. Partiet hadde en representant ved konferansen som ble arrangert om Afghanistans fremtid i Bonn samme år. Før presidentvalget i 2004 brøt en gruppe ut av partiet og stiftet Afghanistans Kommunistiske (maoistiske) Parti. Afghanistans sosialistparti stilte en kandidat ved presidentvalget men kort tid før valget bestemte de seg for å boikotte valget. Ved valget til nasjonalforsamlingen samme dag fikk de to mandater. Partiet har i dag en politikk som tilsvarer de norske partiene rødt eller SV I 2006 dro en delegasjon fra partiet til Europaparlamentet der de blant annet besøkte den sosialistiske grupperingen. Møtet ble avbrutt etter kort til siden europeerne var misfornøyd med afganernes manglende fordømmelse av USA og NATO (de har et pragmatisk syn og mener at deres tilstedeværelse er bedre enn alternativet og de har mye dårligere erfaring med Taliban) og afghanerne var misfornøyd med manglende støtte fra sine europeiske søsterpartier.
- Ludowo-Demokratyczna Partia Afganistanu (LDPA) - partia polityczna założona przez komunistów afgańskich 1 stycznia 1965 roku, jako socjalistyczna, lewicowa, radykalna i opozycyjna wobec monarchicznego rządu. Program LDPA opierał się głównie na reformie rolnej, upowszechnieniu oświaty i edukacji, prymacie sektora państwowego nad prywatnym w gospodarce i budowie nowoczesnego postfeudalnego społeczeństwa. Jej członkami i sympatykami byli w większości zwolennicy jak najszybszych przeobrażeń i zmian społeczno-politycznych w Afganistanie. W 1967 w partii doszło do wewnętrznego rozłamu, w wyniku którego powstały dwie frakcje: umiarkowany "Parczam" (sztandar), którego przywódcą był Babrak Karmal, arystokrata wywodzący się z klanu "kabuli", i radykalny "Chalk" (lud), z Nur Mohammadem Tarakim, synem zamożnego chłopa, mianowanym w 1965 za zgodą Sowietów na stanowisko sekretarza generalnego LDPA na czele. Głównym powodem rozłamu w LDPA były różnice programowe odnośnie przyjętej taktyki, tempa i sposobu realizacji przemian i reform w Afganistanie, a także dzielące nieporozumienia osobiste oraz wzajemne animozje między przywódcami partii. Obydwie frakcje o wyraźnie ortodoksyjnym charakterze, cechowały bardzo bliskie powiązania z ówczesną polityką ZSRR, chociaż "Parczam" wykazywał większą podatność na sugestie polityczne nadchodzące z Moskwy. Członkowie radykalnego "Chalku" byli zwolennikami jak najszybszych przeobrażeń, zmierzających do likwidacji zacofania kraju. "Parczam" proponował przeprowadzenie zmian i reform w sposób mniej radykalny. W LDPA istniały również stronnictwa opowiadające się za prochińskimi odmianami komunizmu. Jednym z nich był "Wieczny Płomień", pozyskujący działaczy wśród afgańskich szyitów oraz kręgach studenckich. "Wieczny Płomień" uległ w końcu rozbiciu na kilka mniejszych frakcji, a pozostałe grupy maoistowskie w LDPA zostały zmarginalizowane, tracąc realny wpływ na profil polityczny partii. Zwolennicy frakcji "Parczam" w przeciwieństwie do zwolenników frakcji "Chalk" zaczęli głosić pogląd, iż wysuwanie haseł socjalistycznych w warunkach afgańskich jest przedwczesne i że w przeciwieństwie do propozycji "Chalku" nie należy dążyć do szybkiej rewolucji ludowej, lecz skupić się na współpracy i budowie szerokiego "frontu antyfeudalnego" wszystkich demokratycznych sił afgańskich. Parczamiści głosili również, że wszystkie warstwy afgańskiego społeczeństwa powinny i muszą wnieść wkład do upadku feudalizmu w Afganistanie. Przedstawiciele "Parczamu" opowiadali się ze utworzeniem Zjednoczonego Frontu Demokratycznego, który działałby na rzecz przeobrażeń w Afganistanie, przestrzegając przy tym zasad afgańskiej konstytucji z 1964 roku. W ciągu lat podziału LDPA narastały wzajemne animozje pomiędzy frakcjami partii. Członkowie "Chalku" zaczeli powątpiewać w szczerość intencji działaczy "Parczamu" (pochodzacych z wyższych warstw społecznych). Kwestionowano także postępowość "Parczamu" jako "Królewską Partią Komunistyczną". Z kolei przedstawiciele "Parczamu'" oskarżali członków "Chalku" m. in. o "sekciarstwo" i nieodpowiedzialny radykalizm. W sporej mierze animozje między obiema frakcjami LDPA stymulował rząd monarchiczny m. in poprzez przyznanie zgody na wydawanie własnego tygodnika przez "Parczam" i jej odebranie "Chalkowi", kontakty z posłami "Parczamu" w parlamencie oraz inne podobne działania. LDPA organizowała systematycznie, kampanie oczerniające rząd i monarchię, prowadząc liczne demonstracje, w wyniku których kilkukrotnie dochodziło do przerwania obrad parlamentu. Między studentami z Uniwersytetu i Politechniki w Kabulu, dochodziło do wielu utarczek. Spowodowały one dalsze konflikty i przyczyniły się do podsycania oraz utrwalania wzajemnych niechęci oraz podziałów. Stopniowo wśród członków i zwolenników radykalnej frakcji "Chalk" zaczęli dominować ludzie ze wsi afgańskiej, w większości synowie rolników i pasterzy - głównie Pasztuni z plemienia Ghilzaj. Tymczasem zwolennikami umiarkowanego "Parczamu" stawali się w coraz większej mierze przedstwaiciele inteligencji miejskiej (studenci, nauczyciele, kupcy itp. ), znacznie lepiej wykształceni, pochodzący głównie z Durrańskich plemion pasztuńskich, a także z tadżyckich mniejszości etnicznych. Wkrótce coraz większy podział społeczno-etniczny między "Chalkiem" a "Parczamem" znalazł odzwierciedlenie w różnicach językowych zwolenników obu frakcji LDPA - chalkiści posługiwali się głównie językiem paszto, podczas gdy parczamiści porozumiewali się w języku dari. Oba frakcje LDPA poparły dokonany 17 lipca 1973 roku przez Muhammada Dauda przewrót republikański, jednakże "Parczam" uczynił to bardziej aktywnie, "Chalk" zaś jedynie werbalnie. Stosunek "Chalku" do Dauda był od początku sceptyczny. W związku z tym tylko członkowie "Parczamu", jako bardziej umiarkowani zwolennicy reform, wzieli początkowo udział w rządzie republikańskim oraz objęli posady przedstawicieli rządowych na prowincji. W skład rządu Dauda weszło aż 7 ministrów wywodzących się z "Parczamu". Jednym z pierwszych posunięć nowej ekipy rządzącej było zawieszenie swobód konstytucyjnych, i rozpoczęcie represji wobec opozycji afgańskiej - aresztowano m. in. nacjonalistycznego przywódcę Haszima Maidwandala (byłego premiera o poglądach liberalnych, sprawującego swój urząd w latach 1965-1967) wraz z czterdziestoma innymi osobami, z których cztery skazano na karę śmierci. W więzieniu, według wersji oficjalnej, Maidwandal "popełnił samobójstwo". Według powszechnej wówczas opinii Maidwandal został wyeliminowany jako osoba nie powiązana bezpośrednio z działaczami komunistycznymi. Terror stosowany wobec opozycji zaczął dominować jako metoda walki politycznej, w 1974 otworzono w Kabulu więzienie Pol-e-Czarki, do którego w następnych latach trafiło dziesiątki tysięcy obywateli Afganistanu. Wskutek ewolucji polityki Dauda w stronę konserwatywną, zakończeniu stopniowo uległ również udział przedstawicieli Parczamu w dalszych rządach republikańskich. Do 1977 w rządzie republikańskim nie było już żadnego członka "Parczamu" a z administracji państwowej byli usuwani wszyscy podejrzani o sympatie lewicowe. Wzrost niezadowolenia i rozczarowania, a także coraz bardziej autorytarna polityka rządów Muhammada Dauda doprowadzić miały do ponownego zjednoczenia LDPA. Aby LDPA stała się ważną siłą na afgańskiej scenie politycznej, nie mogła pozostawać w rozbiciu, dlatego też rozpoczęły się negocjacje i pertraktacje przywódców obu frakcji na temat ich powtórnego połączenia niejako przy mediacyjnej roli ZSRR. 3 lipca 1977 roku osiągnięto porozumienie i LDPA została na nowo zjednoczona, konsolidując afgańską opozycję lewicową. Jedynym zgrzytem podczas rozmów zjednoczeniowych LDPA była postawa Hafizullaha Amina (postaci nr. 2 we frakcji "Chalk"), który nie do końca ufał parczamistom. Odbudowana LDPA utworzyła dość jednolity front opozycji antydaudowskiej. Funkcją sekretarza generalnego w LDPA ponownie objął Nur Mohammed Taraki (1 osoba w partii). Dotychczasowy lider "Parczamu" Babrak Karmal otrzymał stanowisko sekretarza KC (druga osoba w LDPA). Połączona LDPA jak na warunki afgańskie była dość liczacą się siłą. W roku 1977 w jej szeregach było około 4-6 tysięcy aktywnych członków, wśród których 1500 stanowili oficerowie i podoficerowie oraz około 1000 nauczycieli i wykładowców uniwersyteckich. LDPA swe działania organizacyjno-polityczne nasilała coraz bardziej w armii afgańskiej, w której zyskiwała coraz więcej sympatyków - szczególnie na średnim szczeblu oficerskim. Także krótki i przejściowy udział członków LDPA w rządach Dauda ułatwił partii szerzenie jej wpływów wśród aparatu państwowego - zyskując wśród urzędników uczestników o różnym stopniu zaangażowania. Również słabnąca pozycja Dauda w społeczeństwie afgańskim ułatwiła LDPA zdobywanie nowych członków i szerzenie sympatii do siebie szczególnie w środowiskach inteligenckich. W 1977 poparcie społeczne dla LDPA wzrosło, jednocześnie zaczęło dochodzić do coraz częstszych aktów represji wobec LDPA ze strony opozycji prawicowej, a także strony rządowej. Polityka Dauda zmierzała do uniezależnienia ekonomicznego Afganistanu od ZSRR, służyło temu zawieranie umów handlowych nie tylko z państwami bloku wschodniego, ale także z Iranem i Indiami. Spowodowało to gwałtowne pogorszenie się relacji Afganistanu z ZSRR, który nie był skłonny tolerować polityki oznaczającej w dłuższej perspektywie utratę kontroli politycznej ZSRR nad Afganistanem. Na tym tle doszło do kłótni Dauda z Leonidem Breżniewem podczas oficjalnej wizyty w ZSRR, co stanowiło czynnik przesądzający o upadku rządu Dauda. 27 kwietnia 1978 roku zwolennicy LDPA w armii afgańskiej dokonali zamachu stanu i obalili rząd Dauda, a na czele partii i państwa stanął jako przewodniczący Rady Rewolucyjnej i premier Nur Mohammad Taraki. Pierwsza czystka przeprowadzona przez LDPA w afgańskiej armii, przeprowadzona 29 kwietnia 1978, pochłonęła 3 tysiące ofiar wśród wojskowych niekomunistów. Represje nowej władzy spowodowały śmierć 10 tysięcy zwolenników Dauda, oraz uwięzienie z powodów politycznych od 14 do 20 tysięcy osób, przeciwnych polityce LDPA. 14 września 1979 r. Nur Mohammed Taraki został zamordowany w wyniku tzw. rewolucji pałacowej, a stanowisko sekretarza generalnego LDPA oraz przewodniczącego Rady Rewolucyjnej objął Hafizullah Amin, który 25 grudnia zwrócił się do ZSRR z prośbą o interwencję. 27 grudnia został zabity przez żołnierzy radzieckiej jednostki specjalnej podczas szturmu na pałac prezydencki. 28 grudnia na stanowisko sekretarza generalnego KC partii i przewodniczącego Rady Rewolucyjnej został wybrany Babrak Karmal, a partia zmieniła nazwę na Afgańska Ludowo-Demokratyczna Partia Jedności (ALDPJ). W maju 1986 r. Babrak Karmal został zastąpiony przez Mohammada Nadżibullaha. W 1989 r. doszło do całkowitego wycofania się wojsk radzieckich z Afganistanu. Nadżibullah podjął próbę liberalizacji reżimu, a partia rządząca zmieniła nazwę na Partia Ojczyzny. W 1992 r. partia utraciła władzę na rzecz Sojuszu Północnego.
- Народно-демократическая партия Афганистана (НДПА) — просоветская партия марксистского толка, существовавшая в Афганистане в 1965—1992 (в последние 2 года своего существования она называлась «Отечество» или «Ватан»). Во главе партии стоял Центральный Комитет с председателем, у которого был заместитель. Основана журналистом Тараки. В 1967 в партии произошёл раскол на радикальную фракцию Хальк (Народ) и более умеренную Парчам (Знамя). Во главе второй фракции стал Кармаль. В 1978 офицеры члены НДПА совершили Апрельскую революцию и привели партию к власти. На этот момент партия насчитывала 18 тыс. членов. Однако реформы вызвали недовольство духовенства и офицерства из землевладельческих семей. Возобновился раскол на фракции. 1 июля 1978 лидер парчамистов Кармаль был отстранён от занимаемой должности и был отправлен послом в ЧССР. Для того, чтобы удержаться у власти НДПА призвали советские войска, что привело к Афганской войне (1979—1989). Под влиянием Перестройки в СССР партия отказалась от ряда базовых идей идеологии и пошла на компромисс с вооруженной оппозицией. Со временем, потеряв поддержку исчезнувшего СССР, она потеряла власть и самораспустилась. Бывшие парчамисты-кармалисты и государственные служащие-непуштуны присоединились к отрядам Ахмад Шах Масуда, а бывшие халькисты и пронаджибовские парчамисты пошли на союз с Г. Хекматиаром.
- Partiet bildades under 1986 av Kasim Husseini. Han kom från Ryssland för att bilda partiet i Afghanistan. Partiet kom igång väldigt snabbt och växte över hela landet. Kasim kunde ta över 90% av landet på tre dagar och bildade sedan regeringen med hjälp av stora krigsherrar som Hassan Shafaie. Partiet kollapsade sedan talibanerna kom in i landet och tog över makten. Men när den Norra alliansen 2001 störtade talibanerna så återbildades partiet på afghansk mark. Partiet hade en representant vid konferensen om Afghanistans framtid i Bonn samma år.
|
| rdfs:comment
|
- The People's Democratic Party of Afghanistan (PDPA) was a communist party established on the 1 January, 1965. While a minority, the party helped former president of Afghanistan, Mohammed Daoud Khan, to overthrow his cousin, Mohammed Zahir Shah, and established Daoud's Republic of Afghanistan. Daoud would eventually become a strong nemesis of the party, firing PDPA politicians from high ranking jobs in the government. This would lead to uneasy relations with the Soviet Union.
- Die Demokratische Volkspartei Afghanistans, DVPA, (Hizb-i-Dimukratik-i-Khalq Afghanistan) war eine kommunistische Partei, die vor allem vor und während der Invasion und Besetzung Afghanistans durch die Sowjetunion aktiv gewesen ist.
- Il Partito popolare democratico dell’Afghanistan (PDPA) viene fondato nel 1965. Durante il primo congresso (che si tenne il primo gennaio dello stesso anno) Nur Mohammad Taraki viene eletto segretario. Il partito, alla cui fondazione aderiscono alcune centinaia di membri, si serve sin dall’inizio di finanziamenti provenienti da Mosca ed è strutturato secondo il modello del Partito comunista sovietico, seguendo senza dubbio un orientamento marxista/leninista.
- アフガニスタン人民民主党（ - じんみんみんしゅとう）は共産政権時代にアフガニスタンで政権党であった政党である。1965年、ヌール・ムハンマド・タラキーにより創設。
- De Democratische Volkspartij van Afghanistan (DVPA) was een links-socialistische, Afghaanse politieke partij, opgericht in 1965 door Nur Muhammad Taraki en enkele vertrouwelingen. De DVPA stond voor democratische verkiezingen, landhervormingen, scheiding tussen kerk en staat, vrouwenemancipatie en een progressieve islam. Al spoedig ontstond er rivaliteit tussen de verschillende groepen binnen de DVPA. In 1967 viel de DVPA uit elkaar in verschillende facties.
- Afghanistan sosialistparti ble stiftet i Kabul, Afghanistan i 1936 under navnet Afghanistans kommunistiske parti. Flere av grunnleggerne hadde tatt høyere utdannelse i Moskva. Partiet var veldig inspirert av Stalin og Sovjetunionen og ble med en gang medlem av Komintern. Etter andre verdenskrig mottok partiet betydelig støtte fra Sovjet. I 1973 gjør Mohammed Daoud Khan et kupp mot kong Zahir Shah.
- Ludowo-Demokratyczna Partia Afganistanu (LDPA) - partia polityczna założona przez komunistów afgańskich 1 stycznia 1965 roku, jako socjalistyczna, lewicowa, radykalna i opozycyjna wobec monarchicznego rządu. Program LDPA opierał się głównie na reformie rolnej, upowszechnieniu oświaty i edukacji, prymacie sektora państwowego nad prywatnym w gospodarce i budowie nowoczesnego postfeudalnego społeczeństwa.
- Народно-демократическая партия Афганистана (НДПА) — просоветская партия марксистского толка, существовавшая в Афганистане в 1965—1992 (в последние 2 года своего существования она называлась «Отечество» или «Ватан»).
- Partiet bildades under 1986 av Kasim Husseini. Han kom från Ryssland för att bilda partiet i Afghanistan. Partiet kom igång väldigt snabbt och växte över hela landet. Kasim kunde ta över 90% av landet på tre dagar och bildade sedan regeringen med hjälp av stora krigsherrar som Hassan Shafaie. Partiet kollapsade sedan talibanerna kom in i landet och tog över makten. Men när den Norra alliansen 2001 störtade talibanerna så återbildades partiet på afghansk mark.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
