| dbpprop:abstract
|
- Pemmo or Penno was the Duke of Friuli for twenty six years, from about 705 to his death. He was the son of Billo of Belluno. Pemmo came to the duchy at a time when a recent civil war had ravaged the land. Pemmo raised all the children of the many nobles killed in the war in his own household next to his own sons. He also waged three wars with the Slavs of Carinthia. He defeated them so utterly the third time, that they entered into a peace treaty. Pemmo also quarrelled with Callistus, Patriarch of Aquileia. The patriarch was at odds with the bishop of Cividale and removed him. Pemmo, in response, arrested the patriarch. For this, King Liutprand descended on Friuli and appointed Ratchis, Pemmo's son, in his place. Pemmo fled with his followers, but his son secured his pardon. Pemmo left two other sons by Ratperga: Ratchait and Aistulf, who became king.
- Pemmo du Frioul est un duc lombard du Frioul de 701/12 à 737/38 environ (dates incertaines).
- Figlio di Billo, turbolento nobile longobardo di Belluno poi trasferitosi a Cividale, fu innalzato al trono ducale dopo la deposizione di Corvolo, intorno al 710. Riscosse la stima di Paolo Diacono, che nacque durante il suo regno e lo definisce "uomo intelligente e utile alla patria"; lo storico narra anche di come la moglie del duca, Ratperga, lo avesse pregato di preferirle un'altra donna, più bella di lei e quindi più adatta al ruolo di duchessa. Riferisce Paolo Diacono: Come diversi suoi predecessori, dovette anch'egli affrontare gli Slavi, che sconfisse valorosamente e costrinse ad accettare le sue condizioni. La battaglia si svolse in località Lauriana e, stando a Paolo Diacono, si concluse con l'annientamento degli invasori a fronte di una sola perdita da parte longobarda. Lo storico precisa anche che il grosse delle truppe di Pemmone era costituito dai figli, ormai cresciuti, dei guerrieri longobardi caduti, sempre per mano slava, con il duca Ferdulfo; era stato Pemmone stesso a crescerli, accogliendoli "come se anche essi fossero stati generati da lui" (Historia Langobardorum,, 26). Poco più tardi si trovò coinvolto in una grave contesa con il patriarca di Aquileia Callisto, sostenuto da re Liutprando. Il patriarca protestò contro il fatto che il vescovo di Zuglio, Fidenzio, avesse trasferito la sede della sua diocesi a Cividale; la decisione fu ribadita anche dal successore di Fidenzio, Amatore. Callisto, titolare della cattedra di Aquileia, risiedeva a Cormons a causa dell'eccessiva vulnerabilità della sede patriarcale agli attacchi dei Bizantini e valutò sconveniente che un altro vescovo si insediasse nella capitale ducale. Scacciò quindi Amatore e si insedio nella sua residenza a Cividale. Pemmone non accettò la risuluzione patriarcale e procedette contro Callisto, imprigionandolo sotto dure condizioni nel castello di Pozio. Nella contesa intervenne allora re Liutprando, che si adirò contro il duca e lo privò del titolo, affidandolo al maggiore dei figli di Pemmone, Rachis. Intenzione di Liutprando era l'eliminazione di Pemmone, ma desistette in seguito alle insistenze di Rachis.
- Pemmo lub Penno (ur. ? – zm. 739) był księciem Friuli przez dwadzieścia sześć lat od około 705 do swej śmierci w 739. Był synem Billo z Belluno. Pemmo przybył do księstwa w czasie, gdy ostatnia wojna domowa spustoszyła kraj. Razem ze swoimi synami wychowywał dzieci spośród arystokratów zabitych podczas wojny. Prowadził również trzy wojny ze Słowianami z Karyntii. Za trzecim razem pokonał ich tak całkowicie, że zawarli traktat pokojowy. Pemmo spierał się z Callistusem patriarchą Akwilei. Patriarcha nie zgadzał się z biskupem Cividale i usunął go. W odpowiedzi Pemmo aresztował patriarchę. Wtedy król Liutprand uderzył znienacka na Friuli i wyznaczył Ratchisa syna Pemmo na jego miejsce. Pemmo uciekł ze zwolennikami, lecz jego syn zapewnił mu wybaczenie. Pemmo pozostawił dwóch innych synów z Ratpergą: Ratchaita i Aistulfa, który został królem.
- Пеммо, герцог Фріульський, син Білло з Беллуно. Став герцогом після закінчення громадянської війни. Пеммо взяв під опіку синів благородних людей, які загинули в громадянській війні. Тричі вів війну зі слов'янами Каринтії. Після перемоги Пеммо у третій війні слов'яни були змушені укласти з ним мирний договір. Пеммо конфліктував з патріархом Аквілейським Калікстом, який позбавив сану єпископа Чівідале дель Фріулі. Пеммо ув'язнив патріарха, тому король лангобардів Лютпранд втрутився у конфлікт, змістив Пеммо та призначив герцогом його сина Рачіса. Пеммо утік з міста, проте Рачіс домігся від короля його помилування. Пеммо залишив ще 2 синів від Ратперги - Ратчайта і Айстульфа.
|
| rdfs:comment
|
- Pemmo or Penno was the Duke of Friuli for twenty six years, from about 705 to his death. He was the son of Billo of Belluno. Pemmo came to the duchy at a time when a recent civil war had ravaged the land. Pemmo raised all the children of the many nobles killed in the war in his own household next to his own sons. He also waged three wars with the Slavs of Carinthia. He defeated them so utterly the third time, that they entered into a peace treaty.
- Pemmo du Frioul est un duc lombard du Frioul de 701/12 à 737/38 environ (dates incertaines).
- Figlio di Billo, turbolento nobile longobardo di Belluno poi trasferitosi a Cividale, fu innalzato al trono ducale dopo la deposizione di Corvolo, intorno al 710. Riscosse la stima di Paolo Diacono, che nacque durante il suo regno e lo definisce "uomo intelligente e utile alla patria"; lo storico narra anche di come la moglie del duca, Ratperga, lo avesse pregato di preferirle un'altra donna, più bella di lei e quindi più adatta al ruolo di duchessa.
- Pemmo lub Penno (ur. ? – zm. 739) był księciem Friuli przez dwadzieścia sześć lat od około 705 do swej śmierci w 739. Był synem Billo z Belluno. Pemmo przybył do księstwa w czasie, gdy ostatnia wojna domowa spustoszyła kraj. Razem ze swoimi synami wychowywał dzieci spośród arystokratów zabitych podczas wojny. Prowadził również trzy wojny ze Słowianami z Karyntii. Za trzecim razem pokonał ich tak całkowicie, że zawarli traktat pokojowy.
- Пеммо, герцог Фріульський, син Білло з Беллуно. Став герцогом після закінчення громадянської війни. Пеммо взяв під опіку синів благородних людей, які загинули в громадянській війні. Тричі вів війну зі слов'янами Каринтії.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
