| dbpedia-owl:abstract
|
- Die Peking-Oper ist eine Form der chinesischen Oper. Die Peking-Oper vermischt viele künstlerische Elemente, so Singen, Tanzen, darstellendes Spiel und Kampfkunst. Die Ausstattung ist spärlich; allgemein arbeitet sie eher mit symbolischen als mit realistischen Mitteln. Zeit und Raum werden auf der Bühne in pantomimischen Darstellungen durchschritten. Im Gegensatz zu den anderen Formen der chinesischen Oper ist die Peking-Oper nicht nur eine regionale Spielart, sondern wird in ganz China von Theatergruppen aufgeführt.
- Peking opera or Beijing opera is a form of traditional Chinese theatre which combines music, vocal performance, mime, dance and acrobatics. It arose in the late 18th century and became fully developed and recognized by the mid-19th century. The form was extremely popular in the Qing Dynasty court and has come to be regarded as one of the cultural treasures of China. Major performance troupes are based in Beijing and Tianjin in the north, and Shanghai in the south. The art form is also preserved in Taiwan, where it is known as Guoju . It has also spread to other countries such as the United States and Japan. Peking opera features four main types of performers. Performing troupes often have several of each variety, as well as numerous secondary and tertiary performers. With their elaborate and colorful costumes, performers are the only focal points on Peking opera's characteristically sparse stage. They utilize the skills of speech, song, dance, and combat in movements that are symbolic and suggestive, rather than realistic. Above all else, the skill of performers is evaluated according to the beauty of their movements. Performers also adhere to a variety of stylistic conventions that help audiences navigate the plot of the production. The layers of meaning within each movement must be expressed in time with music. The music of Peking opera can be divided into the Xipi and Erhuang styles. Melodies include arias, fixed-tune melodies, and percussion patterns. The repertoire of Peking opera includes over 1,400 works, which are based on Chinese history, folklore, and, increasingly, contemporary life. Peking opera was denounced as 'feudalistic' and 'bourgeoise' during the Cultural Revolution, and replaced with the eight revolutionary model operas as a means of propaganda and indoctrination After the Cultural Revolution, these transformations were largely undone. In recent years, Peking opera has attempted numerous reforms in response to sagging audience numbers. These reforms, which include improving performance quality, adapting new performance elements, and performing new and original plays, have met with mixed success.
- La Ópera de Pekín, es una clase de Ópera China que se inició a mediados del siglo XIX y que se hizo extremadamente popular entre la corte de la dinastía Qing. Está considerada como una de las máximas expresiones de la cultura de China. El 16 de noviembre de 2010, la Unesco declaró la Ópera de Pekín como Patrimonio Cultural Inmaterial de la Humanidad
- Peking-ooppera tai Jingju eli pääkaupunkilaisteatteri, on kiinalaisen teatteritaiteen laajimmalle levinnyt ja myös länsimaissa tunnetuin muoto. Se luotiin vuonna 1790, kun kulttuuriharrastuksistaan tunnettu keisari Qianglong pyysi 70-vuotissyntymäpäiviensä yhteydessä kahta anhuilaista teatteriryhmää esiintymään yhdessä. Ryhmien edustamien erilaisten teatteriperinteiden yhdistäminen synnytti uuden tyylin, joka 1800-luvun kuluessa levisi koko maahan ja saavutti dominoivan aseman. Jingju perustuu soitinmusiikin, laulun, resitoinnin, akrobatian ja symbolisen liikkeen yhdistelmälle. Kaikkea näyttelijäntyötä ohjaavat tiukat konventiot. Roolihahmon esittäminen voidaan nähdä rituaalisena suorituksena. Dynastioiden aikoina näyttelijät olivatkin munkkien ja muiden tuonpuoleisen kanssa operoivien ohella ainoina poissuljetut keisarillisista virkatutkinnoista. Jingjun ominaispiirteisiin kuuluvat myös tarkoin määritellyt roolikategoriat, joita yleensä katsotaan olevan neljä: dan eli naisroolit, sheng eli miesroolit, jing eli "maalatut kasvot" ja chou-klovni (joka ainoana käyttää tavallista puhekieltä ja onkin "kansan" edustaja). Kaikki kategoriat jakaantuvat useampaan eri roolityyppiin. Jingju-näytelmistä suosituimmat ovat lähtöisin Yuan-kauden kirjailijoiden kynistä. Aihepiiriin kuuluvat erityisesti yhteiskunnan eliitti, vanhat legendat, rakkaus sekä klassiset kungfutselaiset arvot.
- L'Opera di Pechino è una forma teatrale di Opera cinese sviluppatasi a Pechino a partire dal tardo XVIII secolo. Al suo interno mescola arte drammatica, pantomima, musica, canto e danza. È tra le forme di rappresentazione teatrale orientale più conosciute al mondo per la ricchezza dei costumi, l'essenzialità dell'apporto scenografico e la particolare e difficile esecuzione dei performer, cosa che richiede agli attori un duro lavoro di preparazione.
- 京劇（きょうげき、：Jīng jù ジンジュウ）とは中国の伝統的な古典演劇である戯曲（歌劇の一種のこと）の1つである。 清代に安徽省で発祥し北京を中心に発展したので京の名が付き、主に北京と上海の二流派がある。唱腔は板腔体を基本とし、声腔は西皮と二黄を主要なものとする。このため京劇に代表される西皮と二黄を総称して皮黄腔ということがある。
- Jing-opera of Peking-opera is een vorm van Chinese opera. Deze operavorm komt oorspronkelijk uit Peking (Beijing). Jing-opera is populair in Peking, Tianjin, Shanghai, Taiwan en in Amerikaanse en Japanse Chinatowns. In Nederland en België wordt Jing-opera vaak tijdens Chinese nieuwjaarsvieringen gespeeld. In de negentiende eeuw beïnvloedde de Jing-opera de Hui-opera en Han-opera. In die tijd werd Jing-opera door Qinqiang, Kunqu, Bangzi en Yiyangqiang beïnvloed. Tijdens de Qing-dynastie was de Jing-opera een geliefde vermaak van de keizers. De belangrijkste muziekinstrumenten zijn de huqin, gong en de Chinese trommel.
- Pekingopera / Beijingopera eller jingju er den operatformen som i moderne tid er blitt den mest spilte operaformen i Kina. Den har nå en nasjonal snarere enn lokal karakter. Den vokste fram fra midten av 1800-tallet og utkonkurrerte raskt den inntil da dominerende operaformen kunqu. Sammenlignet med sørligere former av kinesisk opera er jingju høylydt og hyppig bruk av slaginstrumenter, skrikende sang og skrikende instrumenter som for eksempel jinghu, en mindre variant av det vanlige strengeinstrumentet erhu. Den har også et relativt stor akrobatisk (wu, «krigersk») repertoar. I kraft av nasjonalopera med tradisjonell base i Beijing er Pekingopera for mange utlendinger blitt synonymt med kinesisk opera. I Vesten er Pekingoperaen blitt kjent særlig på grunn av dan-skuespilleren Mei Linfang. Operaformen har lite til felles med europeisk opera. En forestilling kan pågå i seks timer, skjønt det vanligere er en varighet på to timer. Det veksler mellom sang, dans, tale, gjerne litt sverdkamp, mime og akrobatikk. Det er fire typer roller, sheng, dan, jung og chou. Denne stiliserte rollekategoriseringen er grunnleggende for Pekingoperaen. En skuespiller utdannes kun for en type rolle, og forsøker i løpet av den inntil ti år lange utdannelsestiden å bli fullkommen innen denne formen. Hver rolletype har sine egne gester, mimikk, stemmekoloratur, kroppsholdning og gange. Sheng er de ledende mannsroller, og de spiller lærde, embedsmenn, krigere eller lignende. Dan er kvinneroller som imidlertid tidligere som oftest ble spilt av menn. Dette er den eneste rollegruppen som er åpen for kvinner, og dette er blitt mer og mer vanlig. Jing er rolleskikkelser med bemalte ansikter; det kan dreie seg om krigere, helter, statsmenn, eventyrere, demoner. Ordet «bemalt» er valgt her ettersom «sminket» er for svakt uttrykt. Chou er klovnerollen. De fire rolletypene kan inndeles ytterligere: Sheng: Lao Sheng (gammel mann), Xiao Sheng (ung mann) og Wu Sheng (militær). Dan: Qing Yi (middelaldrende kvinne), Lao Dan (gammel kvinne), Hua Dan (ung kvinne) og Wu Dan (kvinne bevandret i krigskunst). Jing: Tong Chui («stort bemalt ansikt»), Jia Zi («annet bemalt ansikt») og Wu Jing (militær med bemalt ansikt). Fargene som er benyttet fortelle publikum om rolleskikkelsens karakter. Chou: Wen Chou (sivil komisk rolle) og Wu Chou (militær komisk rolle). Også disse underkategorier kan fininndeles videre. Som eksempel kan Wu Sheng spesifiseres som Lao Wu Sheng (eldre kriger) og Xiao Wu Sheng (yngre kriger). Typene kan også klassifiseres videre ved særegenheter ved drakter og masker. Språket er gjerne et arkaisk kinesisk, og musikken, skjønt ofte dramatisk, er sjelden egentlig rytmisk. Mal:Link UA
- Opera pekińska – najbardziej znana forma chińskiej opery, mająca rangę klasycznego teatru narodowego. Ukształtowała się w połowie XIX wieku. Opera pekińska jest bardzo symboliczna i alegoryczna. Niemal nie używa się w niej dekoracji, a miejsce i czas akcji określa zazwyczaj muzyka. Aktorzy dla oddania sytuacji posługują się symbolicznymi rekwizytami i tak na przykład bat w ręku oznacza jazdę konną, wiosło przeprawianie się przez rzekę, chorągwie za plecami prowadzenie oddziału wojskowego. Funkcję i pozycję społeczną postaci ukazują noszone przez aktorów stroje, zaś maski – charakter granej postaci. Maska czerwona oznacza człowieka uczciwego, biała kłamcę, żółta wojownika, zaś złota bóstwo. Również ruchy aktorów są ściśle określone kanonami. Strach ukazywany jest przez wymachiwanie rękami nad głową, zaś złość poprzez wciągnięcie głowy między ramiona. Wszystkie te elementy sprawiają, że dla niebędącego Chińczykiem widza opera pekińska jest zazwyczaj zupełnie niezrozumiała. Aktorzy opery pekińskiej poza umiejętnościami dramatycznymi posiadają zazwyczaj także doskonałe umiejętności muzyczno-wokalne i akrobatyczne, gdyż wymagają od nich tego reguły przedstawienia. W przeszłości postacie kobiece były odgrywane przez mężczyzn. W operze pekińskiej występuje pięć podstawowych typów postaci: Sheng (生) – pozytywne postaci męskie, dzielące się na wojskowych (wu) i cywili (we), a także starych (laosheng) i młodych (xiaosheng). Dan (旦) – postaci kobiece, dzielące się na kobiety stare (laodan), młode i dobre (zhengdan), służące i kurtyzany (huadan) i amazonki (daomadan). Jing (净) – charakterystyczne, odznaczające się w fabule postaci męskie, dobre lub złe. Są to głównie wojskowi. Chou (丑) – postaci komiczne. Mo – postaci drugoplanowe. Scena w operze pekińskiej jest prostokątna, z trzech stron otwarta dla widzów, a z czwartej zasłonięta. Sceny budowano zazwyczaj przy świątyniach lub herbaciarniach, popularne były także wędrowne zespoły grające na rynkach i placach. Jednym z najbardziej znanych aktorów opery pekińskiej był Mei Lanfang (1894-1961).
- A Ópera de Pequim (京剧, 京劇, Jīngjù) é uma forma de teatro chinês tradicional que combina música, performance vocal, mímica, dança e acrobacia. Ela surgiu nos anos fins do século XVIII e tornou-se plenamente desenvolvido e reconhecido em meados do século XIX. O formato ficou extremamente popular na corte da Dinastia Qing e se tornou considerado como um dos tesouros culturais da China. A maioria das trupes se baseiam nas performances em Pequim e Tianjin no norte, e Xangai no sul. O tipo de arte também é apreciado em Taiwan, onde é conhecido como Guoju . Também se espalhou para outros países como os Estados Unidos e Japão. Predefinição:Esboço-China Predefinição:Ref-section
- 京劇又称京戲，在台灣又稱平劇、國劇，是中国戏曲曲种之一。京劇是十九世纪中期，融合了徽劇和漢劇，并吸收了秦腔、昆曲、梆子、弋阳腔等艺术的优点，在北京形成的。京剧形成后在清朝宫廷内得到了空前的繁荣。京劇的腔调以西皮和二黄为主，主要用胡琴和锣鼓等伴奏，被视为中国国粹。
- Pekingopera eller jingju (京剧, "huvudstads-teater") är den idag mest spelade operaformen i Kina och har en nationell snarare än lokal karaktär. Den växte fram i slutet av kejsartiden (mitten av 1800-talet) och konkurrerade snabbt ut den dittills dominerande operaformen kunqu. Jämfört med sydligare former av kinesisk opera är jingju högljudd med mycket bruk av slaginstrument, gäll sång och gälla instrument som exempelvis jinghu, en mindre variant av det vanliga stränginstrumentet erhu. Den har också en relativt stor akrobatisk (wu, "krigisk") repertoar. I kraft av nationalopera med traditionell bas i Peking är Pekingopera för många utlänningar synonymt med kinesisk opera.
- Пекинская опера — одна из форм традиционного китайского театра. Возникла в конце XVIII века и стала в полной мере разработана и признана в середине XIX века. Сочетает в себе музыку, вокальные исполнения, пантомимы, танцы и акробатику. По одной из версий в 1790 году в Пекин на праздник в честь 80-летия императора Цяньлуна приехали сразу четыре оперные труппы из провинции Аньхой. Игра их так понравилась императору, что он велел всем артистам остаться в столице навсегда и развивать в ней театр. Основные труппы находятся в Пекине и Тяньцзине на севере и в Шанхае на юге страны. Пекинская опера представлена также и на Тайване.
- Fichier:Beijing opera06. jpg Une chanteuse de l'opéra de Pékin. Fichier:Beijing-Opera2. jpg Un chanteur de l'opéra de Pékin. L’opéra de Pékin ou opéra de Beijing est un genre de spectacle, né à la fin du 18Modèle:E, combinant musique, danse acrobatique, théâtre et costumes flamboyants et faisant le récit d'histoires tirées du passé historique et du folklore chinois. Dans une gestuelle abstraite et symbolique, riche en contenu dramatique, les comédiens, chanteurs, danseurs, clowns et acrobates incarnent des personnages du monde héroïque, divin et animal, souvent mis en scène dans des exploits guerriers. Les maquillages traditionnels, proches du masque, et les costumes élaborés permettent à un public bien informé d'identifier sans hésiter les personnages. L'opéra de Pékin a été inscrit au patrimoine culturel immatériel de l'humanité de l'UNESCO le Modèle:Date.
|
| rdfs:comment
|
- La Ópera de Pekín, es una clase de Ópera China que se inició a mediados del siglo XIX y que se hizo extremadamente popular entre la corte de la dinastía Qing. Está considerada como una de las máximas expresiones de la cultura de China. El 16 de noviembre de 2010, la Unesco declaró la Ópera de Pekín como Patrimonio Cultural Inmaterial de la Humanidad
- L'Opera di Pechino è una forma teatrale di Opera cinese sviluppatasi a Pechino a partire dal tardo XVIII secolo. Al suo interno mescola arte drammatica, pantomima, musica, canto e danza. È tra le forme di rappresentazione teatrale orientale più conosciute al mondo per la ricchezza dei costumi, l'essenzialità dell'apporto scenografico e la particolare e difficile esecuzione dei performer, cosa che richiede agli attori un duro lavoro di preparazione.
- 京劇（きょうげき、：Jīng jù ジンジュウ）とは中国の伝統的な古典演劇である戯曲（歌劇の一種のこと）の1つである。 清代に安徽省で発祥し北京を中心に発展したので京の名が付き、主に北京と上海の二流派がある。唱腔は板腔体を基本とし、声腔は西皮と二黄を主要なものとする。このため京劇に代表される西皮と二黄を総称して皮黄腔ということがある。
- 京劇又称京戲，在台灣又稱平劇、國劇，是中国戏曲曲种之一。京劇是十九世纪中期，融合了徽劇和漢劇，并吸收了秦腔、昆曲、梆子、弋阳腔等艺术的优点，在北京形成的。京剧形成后在清朝宫廷内得到了空前的繁荣。京劇的腔调以西皮和二黄为主，主要用胡琴和锣鼓等伴奏，被视为中国国粹。
- Die Peking-Oper ist eine Form der chinesischen Oper. Die Peking-Oper vermischt viele künstlerische Elemente, so Singen, Tanzen, darstellendes Spiel und Kampfkunst. Die Ausstattung ist spärlich; allgemein arbeitet sie eher mit symbolischen als mit realistischen Mitteln. Zeit und Raum werden auf der Bühne in pantomimischen Darstellungen durchschritten.
- Peking opera or Beijing opera is a form of traditional Chinese theatre which combines music, vocal performance, mime, dance and acrobatics. It arose in the late 18th century and became fully developed and recognized by the mid-19th century. The form was extremely popular in the Qing Dynasty court and has come to be regarded as one of the cultural treasures of China. Major performance troupes are based in Beijing and Tianjin in the north, and Shanghai in the south.
- Peking-ooppera tai Jingju eli pääkaupunkilaisteatteri, on kiinalaisen teatteritaiteen laajimmalle levinnyt ja myös länsimaissa tunnetuin muoto. Se luotiin vuonna 1790, kun kulttuuriharrastuksistaan tunnettu keisari Qianglong pyysi 70-vuotissyntymäpäiviensä yhteydessä kahta anhuilaista teatteriryhmää esiintymään yhdessä. Ryhmien edustamien erilaisten teatteriperinteiden yhdistäminen synnytti uuden tyylin, joka 1800-luvun kuluessa levisi koko maahan ja saavutti dominoivan aseman.
- Jing-opera of Peking-opera is een vorm van Chinese opera. Deze operavorm komt oorspronkelijk uit Peking (Beijing). Jing-opera is populair in Peking, Tianjin, Shanghai, Taiwan en in Amerikaanse en Japanse Chinatowns. In Nederland en België wordt Jing-opera vaak tijdens Chinese nieuwjaarsvieringen gespeeld. In de negentiende eeuw beïnvloedde de Jing-opera de Hui-opera en Han-opera. In die tijd werd Jing-opera door Qinqiang, Kunqu, Bangzi en Yiyangqiang beïnvloed.
- Pekingopera / Beijingopera eller jingju er den operatformen som i moderne tid er blitt den mest spilte operaformen i Kina. Den har nå en nasjonal snarere enn lokal karakter. Den vokste fram fra midten av 1800-tallet og utkonkurrerte raskt den inntil da dominerende operaformen kunqu.
- A Ópera de Pequim (京剧, 京劇, Jīngjù) é uma forma de teatro chinês tradicional que combina música, performance vocal, mímica, dança e acrobacia. Ela surgiu nos anos fins do século XVIII e tornou-se plenamente desenvolvido e reconhecido em meados do século XIX. O formato ficou extremamente popular na corte da Dinastia Qing e se tornou considerado como um dos tesouros culturais da China. A maioria das trupes se baseiam nas performances em Pequim e Tianjin no norte, e Xangai no sul.
- Opera pekińska – najbardziej znana forma chińskiej opery, mająca rangę klasycznego teatru narodowego. Ukształtowała się w połowie XIX wieku. Opera pekińska jest bardzo symboliczna i alegoryczna. Niemal nie używa się w niej dekoracji, a miejsce i czas akcji określa zazwyczaj muzyka. Aktorzy dla oddania sytuacji posługują się symbolicznymi rekwizytami i tak na przykład bat w ręku oznacza jazdę konną, wiosło przeprawianie się przez rzekę, chorągwie za plecami prowadzenie oddziału wojskowego.
- Pekingopera eller jingju (京剧, "huvudstads-teater") är den idag mest spelade operaformen i Kina och har en nationell snarare än lokal karaktär. Den växte fram i slutet av kejsartiden (mitten av 1800-talet) och konkurrerade snabbt ut den dittills dominerande operaformen kunqu. Jämfört med sydligare former av kinesisk opera är jingju högljudd med mycket bruk av slaginstrument, gäll sång och gälla instrument som exempelvis jinghu, en mindre variant av det vanliga stränginstrumentet erhu.
- Пекинская опера — одна из форм традиционного китайского театра. Возникла в конце XVIII века и стала в полной мере разработана и признана в середине XIX века. Сочетает в себе музыку, вокальные исполнения, пантомимы, танцы и акробатику. По одной из версий в 1790 году в Пекин на праздник в честь 80-летия императора Цяньлуна приехали сразу четыре оперные труппы из провинции Аньхой. Игра их так понравилась императору, что он велел всем артистам остаться в столице навсегда и развивать в ней театр.
- Fichier:Beijing opera06. jpg Une chanteuse de l'opéra de Pékin. Fichier:Beijing-Opera2. jpg Un chanteur de l'opéra de Pékin. L’opéra de Pékin ou opéra de Beijing est un genre de spectacle, né à la fin du 18Modèle:E, combinant musique, danse acrobatique, théâtre et costumes flamboyants et faisant le récit d'histoires tirées du passé historique et du folklore chinois.
|
