Peaceful coexistence was a theory developed and applied by the Soviet Union at various points during the Cold War in the context of primarily Marxist–Leninist foreign policy and was adopted by Soviet-influenced "Socialist states" that they could peacefully coexist with the capitalist bloc (i.e., non-socialist states). This was in contrast to the antagonistic contradiction principle that Communism and capitalism could never coexist in peace. The Soviet Union applied it to relations between the western world, particularly between the United States and NATO countries and the nations of the Warsaw Pact.

Property Value
dbo:abstract
  • التعايش السلمي: هو مفهوم في العلاقات الدولية دعا إليه خروتشوف عقب وفاة ستالين، ومعناه انتهاج سياسة تقوم على مبدأ قبول فكرة تعدد المذاهب الإيديولوجية والتفاهم بين المعسكرين في القضايا الدولية.و نعنى بالمعسكرين هنا المعسكر الغربي والمعسكر الشرقي. كما تدعو الأديان كافة إلى التعايش السلمي فيما بينها، وتشجيع لغة الحوار والتفاهم والتعاون بين الأمم المختلفة.[بحاجة لمصدر]المصدر : د. رزين الرزين (ar)
  • Der Begriff friedliche Koexistenz besagte, dass die Entscheidung zwischen Kapitalismus und Sozialismus im friedlichen Wettbewerb beider Systeme, also unter Ausschluss eines kriegerischen Konflikts, fallen solle. Der Begriff wurde von sowjetischen Politikern geprägt und ging vor allem ab 1955 durch Reden Nikita Chruschtschows in den Wortschatz der sozialistischen Rhetorik ein. Mit dem Zerfall des Ostblocks infolge der Revolutionen im Jahr 1989 verlor er seine Bedeutung. (de)
  • Peaceful coexistence was a theory developed and applied by the Soviet Union at various points during the Cold War in the context of primarily Marxist–Leninist foreign policy and was adopted by Soviet-influenced "Socialist states" that they could peacefully coexist with the capitalist bloc (i.e., non-socialist states). This was in contrast to the antagonistic contradiction principle that Communism and capitalism could never coexist in peace. The Soviet Union applied it to relations between the western world, particularly between the United States and NATO countries and the nations of the Warsaw Pact. Debates over differing interpretations of peaceful coexistence were one aspect of the Sino-Soviet split in the 1950s and 1960s. During the 1960s and early 1970s, the People's Republic of China under the leadership of its founder, Mao Zedong, argued that a belligerent attitude should be maintained towards capitalist countries, and so initially rejected the peaceful coexistence theory as essentially Marxist revisionism. However, their decision in 1972 to establish a trade relationship with the United States also saw China cautiously adopting a version of the theory to relations between itself and non-socialist countries. From that point through to the early 1980s and Socialism with Chinese characteristics, China increasingly extended its own peaceful coexistence concept to include all nations. Enver Hoxha also denounced this and turned against China as a result of China growing closer ties to the West such as 1972 Nixon visit to China and today Hoxhaist parties continue to denounce the concept of peaceful coexistence. Peaceful coexistence, in extending itself to all countries and social movements tied to the USSR's interpretation of communism, quickly became modus operandi for many individual communist parties as well, encouraging quite a few, especially those in the developed world, to give up their long-term goal of amassing support for an armed, insurrectionist communist revolution and exchange it for more full participation in electoral politics. (en)
  • Pour les articles homonymes, voir Dégel (homonymie). La coexistence pacifique, ou cohabitation pacifique, est une doctrine de politique extérieure soviétique. Cette période est aussi appelée « dégel » soviétique. (fr)
  • La coexistencia pacífica fue un término de política internacional acuñado por el dirigente soviético Nikita Jrushchov para hacer referencia a las relaciones que habrían de mantener en el futuro la Unión Soviética y Estados Unidos dentro de la también denominada Guerra Fría, y que de forma general se acepta como política soviética en el periodo 1955-1962 desde el punto de vista occidental, 1955-1984 desde el punto de vista soviético. (es)
  • La Coesistenza pacifica indica il rispetto reciproco tra Paesi a regime politico e sociale diverso e implica il rifiuto della guerra come strumento di risoluzione delle controversie internazionali. La coesistenza è, quindi, il primo principio fondamentale della pace. Su questo principio si fonda anche la collaborazione internazionale e l'ONU. (it)
  • Vreedzame co-existentie is het beleid om ernaar te streven landen die elkaars politieke tegenstanders zijn, vreedzaam naast elkaar te laten bestaan, dus politieke conflicten niet te laten uitlopen tot militaire conflicten. De term wordt vooral gebruikt voor de politieke theorie die tijdens de Koude Oorlog in communistische landen werd ontwikkeld. Dit idee was een alternatief voor het idee dat de klassenstrijd voortgezet zou moeten worden, inclusief het gebruik van geweld, tot de arbeidersklasse overal overwonnen zou hebben. De ontwikkeling van deze politiek kan moeilijk los worden gezien van de ontwikkelingen in de nucleaire wapentechnologie, die een zeer grote bedreiging voor de Sovjet-Unie – en voor de menselijke samenleving als geheel – vormde. Door de mogelijkheid van een kernoorlog, werd een militaire oplossing steeds minder aantrekkelijk. Op het 20e Partijcongres van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie in 1956 presenteerde Chroesjtsjov een nieuwe koers in zijn buitenlandse politiek, vooral gericht op nieuwe betrekkingen met de Verenigde Staten. Hierin stelde hij "Het principe van Lenin van een vreedzame co-existentie tussen staten met een verschillende sociale structuur was en blijft de hoofdlijn in de buitenlandse politiek van ons land.". Op 24 februari 1956 stemde het congres in met een politiek die tot "betere betrekkingen, bevordering van vertrouwen en internationale samenwerking met alle landen" moest leiden. In de Sovjet-Unie werd het idee vooral gebruikt met betrekking tot de relaties tussen de westerse geïndustrialiseerde landen en de landen van het Warschaupact. In de Volksrepubliek China werd het begrip vreedzame co-existentie in de jaren 60 en begin jaren 70 vooral gehanteerd voor de politieke relaties tussen China en niet-communistische ontwikkelingslanden. In 1953 stelde de premier van de Volksrepubliek China, Zhou Enlai, de "Vijf Principes van Vreedzame Co-existentie" voor in onderhandelingen met India over Tibet. Deze "Vreedzame Co-existentie" had echter geen betrekking op de relaties met westerse geïndustrialiseerde landen. Volgens de maoïstische opvatting zouden socialistische systemen elk conflict met imperialistische systemen altijd overleven. Na Mao's dood werd de lijn iets verzacht, maar pas aan het eind van de jaren zeventig werd het concept van vreedzame co-existentie verbreed tot een principe dat tussen alle landen zou moeten gelden. In 1982 nam China de "Vijf Principes van Vreedzame Co-existentie" op in zijn grondwet en verklaarde ze tot bindend in zijn buitenlandse betrekkingen. Het Chinese beleid van vreedzame co-existentie kent enkele bijzonderheden: * In tegenstelling tot de eerdere Sovjet-Russische versie van het concept, streeft zij naar bevordering van internationale handel. * China legt een grote nadruk leggen op nationale soevereiniteit en territoriale integriteit, en is daardoor fel tegenstander van internationale steun aan afscheidingsbewegingen en mensenrechtenorganisaties. * Aangezien Taiwan wordt gezien als opstandige provincie van China, geldt de vreedzame co-existentie niet voor hen. Buitenlandse steun aan Taiwan wordt opgevat als een vijandige activiteit. (nl)
  • 平和共存(へいわきょうそん、Peaceful coexistence)とは、冷戦期に示された考え方の一つであり、資本主義陣営に属する国家と共産主義陣営に属する国家は共存しうるとするもの。 第二次世界大戦後、ヨーロッパの没落にともなって世界の超大国となったアメリカ合衆国とソビエト連邦は、イデオロギーの相違などから対立を深めて冷戦構図を形成させた。この段階では、資本主義と共産主義は共存できないという考えが有力であった。しかし、スターリンの死後にソ連共産党内で台頭したフルシチョフは、1956年のソ連共産党第20回大会において「平和共存」の姿勢を示した。これは、前年に合衆国のアイゼンハウアー大統領とソ連のブルガーニン首相らによってジュネーヴで行われた四巨頭会談の流れを継承するもので、資本主義と共産主義の共存、具体的には合衆国ならびに北大西洋条約機構(NATO)諸国と、ソビエトならびにワルシャワ条約機構諸国が共存しうることを示したものであった。1959年にフルシチョフがアメリカ合衆国を訪れてキャンプ・デービッド会談を行ったことも、こうした流れの上にあった。 「平和共存」が示された背景としては、ソ連国内の事情としてはスターリンの死もあるが、そのほか核開発競争が核戦争の恐怖を高めさせたことや、それに伴う巨額な軍事費の負担などが挙げられる。また、第1回アジア・アフリカ会議(1955年)が開催されたように、第三世界が台頭してきたことも指摘することができる。その点で、この頃第三勢力としてインドと接近していた中華人民共和国にとっては、この「平和共存」が米ソ主導の国際秩序を強化するものと映った。また、中華人民共和国を承認せず台湾の蒋介石政権を支持する合衆国に接近するソ連に対する反発も生じた。こうして、中ソ両国は中ソ論争・中ソ対立と称される対立関係へと向かい、1969年には中ソ国境紛争まで引き起こすに至った。 (ja)
  • Мирное сосуществование — тип отношений между государствами с различным общественным строем, который предполагает: отказ от войны как средства решения спорных вопросов между государствами, разрешение спорных вопросов путём переговоров, а также соблюдение других принципов в отношениях между государствами, закреплённых в международно-правовых документах. В рамках прокоммунистической парадигмы мирное сосуществование интерпретировалось как форма продолжения классовой борьбы (ru)
  • Coexistência pacífica foi um termo de política internacional cunhado pelo líder soviético Nikita Khrushchev para se referir às relações que manteria no futuro a União Soviética e os Estados Unidos dentro da chamada Guerra Fria, e geralmente aceita como política soviética no período de 1955 a 1962 a partir do ponto de vista ocidental, e de 1955 a 1984 a partir do ponto de vista soviético. Foi adotada por Estados socialistas ou de influência soviética, e afirmava que eles poderiam coexistir pacificamente com os Estados capitalistas. Esta teoria foi contrária ao princípio que o comunismo e o capitalismo eram antagônicos e nunca poderiam existir em paz. A União Soviética aplicou-a às relações entre o mundo ocidental e, em particular, com os Estados Unidos, os países da OTAN e as nações do Pacto de Varsóvia. Com a morte de Stalin, em 1953, subiu ao poder Nikita Kruschev o que desencadeou um processo de abertura, amenizando o rigor da censura, reduzindo o poder da polícia política, reabilitando presos políticos e fechando diversos campos de trabalhos forçados. Esse processo foi denominado "degelo" e "desestalinização". No XX Congresso do Partido Comunista da União Soviética, em fevereiro de 1956, Kruschev revelou e denunciou os abusos, crimes e o "culto da personalidade" cometidos durante o governo de Stalin. Isso repercutiu amplamente nos países socialistas da Europa Oriental (em 1956 ocorreria a Revolução Húngara que visava por fim ao aparato repressivo do regime stalinista, mas que logo foi esmagado com a intervenção da URSS), e na China com a ruptura sino-soviética nas décadas de 1950 e 1960. Durante os anos 1960 e início dos anos 1970, a República Popular da China, sob a liderança de seu fundador, Mao Tse-tung, que alegou que a atitude beligerante deveria ser mantida para os países capitalistas e, por isso, inicialmente rejeitou a coexistência pacífica considerando-a como revisionismo da teoria marxista. No entanto, em 1972 a sua decisão para estabelecer uma relação comercial com os Estados Unidos, a China também adotaria uma versão da teoria da coexistencia pacífica ao estabelecer relações entre países não-socialistas. Esta política também possibilitou uma aproximação entre os líderes da URSS e dos EUA. Kruschev reuniu-se diversas vezes com os presidentes norte-americanos: com Dwight D. Eisenhower, em 1956, no Reino Unido; em 1959 nos Estados Unidos; e em 1960 na França; e com John Kennedy se encontrou uma vez, em 1961, em Viena, Áustria. (pt)
  • Pokojowe współistnienie – koncepcja polityki zagranicznej Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR) sformułowana przez Chruszczowa w okresie odwilży postalinowskiej. Proces destalinizacji w polityce zagranicznej ZSRR przejawia się między innymi ograniczonym otwarciem tego mocarstwa na świat. Pierwsze symptomy zmiany polityki zagranicznej Związku Radzieckiego pojawiły się wkrótce po śmierci Stalina w 1953, kiedy to zawarto rozejm kończący wojnę koreańską, a ZSRR zrezygnował z roszczeń wobec Turcji i nawiązał kontakty dyplomatyczne z Izraelem. Przełomowe były wydarzenia w 1955 roku. W maju tego roku Chruszczow udał się z oficjalną wizytą do Jugosławii, co zaowocowało wznowieniem zerwanych w 1948 roku stosunków dyplomatycznych. W tym samym roku ogłoszono zakończenie wojny z Niemcami i podpisano traktat kończący okupację Austrii w zamian za gwarancję neutralności tego państwa, a radziecka delegacja udała się do Stanów Zjednoczonych i Kanady celem zapoznania się z tamtejszymi metodami stosowanymi w rolnictwie. „Oznacza to po prostu, że ZSRR nie prowadzi z Zachodem wojny w klasycznym znaczeniu tego słowa, że milczą armaty, ale nie znaczy, by miała ustać rywalizacja między dwoma obozami” – mówił o pokojowym współistnieniu Raymond Aron, filozof i socjolog francuski. Koncepcja pokojowego współistnienia dopuszczała możliwość politycznego kompromisu z krajami kapitalistycznymi i nawiązanie wielostronnych kontaktów gospodarczych, kulturalnych i innych. Głównym założeniem nowej, postalinowskiej polityki zagranicznej ZSRR była rezygnacja z koncepcji wojny światowej pomiędzy blokiem wschodnim i zachodnim na rzecz doktryny pokojowego współistnienia krajów o różnym ustroju społeczno-politycznym i zasady niepodzielności terytorialnej oraz wzajemnego nieingerowania w sprawy wewnętrzne. Politycy radzieccy wychodzili z założenia, że zwycięstwo komunizmu w krajach zachodnich jest i tak nieuniknione w wyniku procesu dziejowego, zaś Kraj Rad powinien dawać przykład, a nie dążyć do konfrontacji. Jednocześnie zakładano pomoc ruchom partyzanckim o charakterze narodowowyzwoleńczym i lewicowym na całym świecie, czego wynikiem była wzmożona radziecka ekspansja polityczna i ideologiczna w krajach Trzeciego Świata. Polityka pokojowego współistnienia doprowadziła do odprężenia w stosunkach radziecko-amerykańskich, czego efektem w następnych latach było między innymi podpisanie układów o ograniczeniu i nierozprzestrzenianiu broni nuklearnej (SALT I, SALT II) czy wspólny załogowy lot kosmiczny Sojuz-Apollo. Jednocześnie doktryna radzieckiej ekspansji w krajach Trzeciego Świata doprowadziła do wybuchu kryzysu kubańskiego. Efektem polityki pokojowego współistnienia był także rozłam radziecko-chiński, jako że Chiny uznały radziecką politykę za rewizjonistyczną i sprzeniewierzającą się założeniom marksizmu-leninizmu. (pl)
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 1057123 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 729435226 (xsd:integer)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • التعايش السلمي: هو مفهوم في العلاقات الدولية دعا إليه خروتشوف عقب وفاة ستالين، ومعناه انتهاج سياسة تقوم على مبدأ قبول فكرة تعدد المذاهب الإيديولوجية والتفاهم بين المعسكرين في القضايا الدولية.و نعنى بالمعسكرين هنا المعسكر الغربي والمعسكر الشرقي. كما تدعو الأديان كافة إلى التعايش السلمي فيما بينها، وتشجيع لغة الحوار والتفاهم والتعاون بين الأمم المختلفة.[بحاجة لمصدر]المصدر : د. رزين الرزين (ar)
  • Der Begriff friedliche Koexistenz besagte, dass die Entscheidung zwischen Kapitalismus und Sozialismus im friedlichen Wettbewerb beider Systeme, also unter Ausschluss eines kriegerischen Konflikts, fallen solle. Der Begriff wurde von sowjetischen Politikern geprägt und ging vor allem ab 1955 durch Reden Nikita Chruschtschows in den Wortschatz der sozialistischen Rhetorik ein. Mit dem Zerfall des Ostblocks infolge der Revolutionen im Jahr 1989 verlor er seine Bedeutung. (de)
  • Pour les articles homonymes, voir Dégel (homonymie). La coexistence pacifique, ou cohabitation pacifique, est une doctrine de politique extérieure soviétique. Cette période est aussi appelée « dégel » soviétique. (fr)
  • La coexistencia pacífica fue un término de política internacional acuñado por el dirigente soviético Nikita Jrushchov para hacer referencia a las relaciones que habrían de mantener en el futuro la Unión Soviética y Estados Unidos dentro de la también denominada Guerra Fría, y que de forma general se acepta como política soviética en el periodo 1955-1962 desde el punto de vista occidental, 1955-1984 desde el punto de vista soviético. (es)
  • La Coesistenza pacifica indica il rispetto reciproco tra Paesi a regime politico e sociale diverso e implica il rifiuto della guerra come strumento di risoluzione delle controversie internazionali. La coesistenza è, quindi, il primo principio fondamentale della pace. Su questo principio si fonda anche la collaborazione internazionale e l'ONU. (it)
  • Мирное сосуществование — тип отношений между государствами с различным общественным строем, который предполагает: отказ от войны как средства решения спорных вопросов между государствами, разрешение спорных вопросов путём переговоров, а также соблюдение других принципов в отношениях между государствами, закреплённых в международно-правовых документах. В рамках прокоммунистической парадигмы мирное сосуществование интерпретировалось как форма продолжения классовой борьбы (ru)
  • Peaceful coexistence was a theory developed and applied by the Soviet Union at various points during the Cold War in the context of primarily Marxist–Leninist foreign policy and was adopted by Soviet-influenced "Socialist states" that they could peacefully coexist with the capitalist bloc (i.e., non-socialist states). This was in contrast to the antagonistic contradiction principle that Communism and capitalism could never coexist in peace. The Soviet Union applied it to relations between the western world, particularly between the United States and NATO countries and the nations of the Warsaw Pact. (en)
  • Vreedzame co-existentie is het beleid om ernaar te streven landen die elkaars politieke tegenstanders zijn, vreedzaam naast elkaar te laten bestaan, dus politieke conflicten niet te laten uitlopen tot militaire conflicten. In de Sovjet-Unie werd het idee vooral gebruikt met betrekking tot de relaties tussen de westerse geïndustrialiseerde landen en de landen van het Warschaupact. In de Volksrepubliek China werd het begrip vreedzame co-existentie in de jaren 60 en begin jaren 70 vooral gehanteerd voor de politieke relaties tussen China en niet-communistische ontwikkelingslanden. (nl)
  • 平和共存(へいわきょうそん、Peaceful coexistence)とは、冷戦期に示された考え方の一つであり、資本主義陣営に属する国家と共産主義陣営に属する国家は共存しうるとするもの。 第二次世界大戦後、ヨーロッパの没落にともなって世界の超大国となったアメリカ合衆国とソビエト連邦は、イデオロギーの相違などから対立を深めて冷戦構図を形成させた。この段階では、資本主義と共産主義は共存できないという考えが有力であった。しかし、スターリンの死後にソ連共産党内で台頭したフルシチョフは、1956年のソ連共産党第20回大会において「平和共存」の姿勢を示した。これは、前年に合衆国のアイゼンハウアー大統領とソ連のブルガーニン首相らによってジュネーヴで行われた四巨頭会談の流れを継承するもので、資本主義と共産主義の共存、具体的には合衆国ならびに北大西洋条約機構(NATO)諸国と、ソビエトならびにワルシャワ条約機構諸国が共存しうることを示したものであった。1959年にフルシチョフがアメリカ合衆国を訪れてキャンプ・デービッド会談を行ったことも、こうした流れの上にあった。 (ja)
  • Pokojowe współistnienie – koncepcja polityki zagranicznej Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR) sformułowana przez Chruszczowa w okresie odwilży postalinowskiej. Proces destalinizacji w polityce zagranicznej ZSRR przejawia się między innymi ograniczonym otwarciem tego mocarstwa na świat. Pierwsze symptomy zmiany polityki zagranicznej Związku Radzieckiego pojawiły się wkrótce po śmierci Stalina w 1953, kiedy to zawarto rozejm kończący wojnę koreańską, a ZSRR zrezygnował z roszczeń wobec Turcji i nawiązał kontakty dyplomatyczne z Izraelem. Przełomowe były wydarzenia w 1955 roku. W maju tego roku Chruszczow udał się z oficjalną wizytą do Jugosławii, co zaowocowało wznowieniem zerwanych w 1948 roku stosunków dyplomatycznych. W tym samym roku ogłoszono zakończenie wojny z Niemcam (pl)
  • Coexistência pacífica foi um termo de política internacional cunhado pelo líder soviético Nikita Khrushchev para se referir às relações que manteria no futuro a União Soviética e os Estados Unidos dentro da chamada Guerra Fria, e geralmente aceita como política soviética no período de 1955 a 1962 a partir do ponto de vista ocidental, e de 1955 a 1984 a partir do ponto de vista soviético. (pt)
rdfs:label
  • تعايش سلمي (ar)
  • Peaceful coexistence (en)
  • Friedliche Koexistenz (de)
  • Coexistencia pacífica (es)
  • Coexistence pacifique (fr)
  • Convivenza pacifica (it)
  • 平和共存 (ja)
  • Vreedzame co-existentie (nl)
  • Pokojowe współistnienie (pl)
  • Мирное сосуществование (ru)
  • Coexistência pacífica (pt)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is foaf:primaryTopic of