| dbpedia-owl:abstract
|
- Pavlo Tychyna was a major Ukrainian poet, interpreter, publicist, public activist, academician, and statesman.
- Pawło Tyczyna, ukr. Павло Григорович Тичина,, jeden z najwybitniejszych ukraińskich poetów XX w. , tłumacz, publicysta, działacz polityczny, dyrektor Instytutu Literatury Akademii Nauk USRR, szef Rady Najwyższej USRR (dwie kadencje), minister edukacji USRR. Urodził się we wsi Pisky w obwodzie czernihowskim w wielodzietnej rodzinie wiejskiego diaka. Uczył się w czernihowskiej bursie, następnie w seminarium duchownym. Studiów wyższych w Kijowie nie ukończył z powodu burzliwych wydarzeń l. 1917-1920. Jako poeta dojrzewał pod okiem M. Kociubyńskiego, W. Samijlenka, W. Ellańskiego (Błakytnego), M. Żuka. Równocześnie T. pracował w pierwszej ukr. gazecie codziennej “Rada” (od 1917 r. - “Nowa Rada”). W 1923 r. przeniósł się do ówczesnej stolicy Ukraińskiej SRR - Charkowa, gdzie pracował w red. miesięcznika “Czerwony szliach”, brał aktywny udział w lit. życiu miasta. Razem z M. Chwylowym oraz innymi pisarzami został jednym z twórców lit. -artyst. organizacji: Hart i WAPLITE, za przynależność do których był ostro krytykowany. Pracował również dla czasopisma “Mystectwo”, dla państwowego wydawnictwa “Wsewydat”, kierował sekcją literacką w Kijowskim Teatrze im. T.H. Szewczenki. Pierwsze wiersze T. powstały pod wpływem O. Ołesia i M. Woronego (Synie nebo zakrylos'a z 1908 r. , Wy znajete, jak lypa szelestyt' z 1912 r. - pierwszy wydany utwór). Już w debiutanckim tomiku poezji Soniaszni kliarnety stworzył swój własny poetycki styl tzw. „klarnetyzm”, wypracował swoistą ukr. wersję symbolizmu. Kolejne zbiorki poezji: Zamist' sonetiw i oktaw, W kosmicznomu orkestri, Pluh, Witer z Ukrajiny pozwoliły T. zająć miejsce wśród europejskich twórców, takich jak Artur Rimbaud, Paul Verlaine. Twórczość T. stanowi potwierdzenie wyjątkowego talentu poetyckiego i unikalnej maniery pisarskiej. W swoich wierszach organicznie spajał elementy dwóch światowych prądów literackich: baroku i symbolizmu. Utwory T. cechuje: nowatorska składnia, gra antytez i paraboli, asyndetoniczna budowa języka. Kiedy w l. 20. XXw. Ukraina stała się jedną z republik ZSRR, u poety nastąpił kryzys twórczości. Kolejne tomiki poezji były wymownym świadectwem podporządkowania się sowieckiemu reżimowi i komunistycznej propagandzie partyjnej. Zbiorki: Czernihiw, Partija wede, Czutt'a jedynoji rodyny, Pisnia molodosti, Stal' i niżnist', My idemo na bij, Peremahat' i żyt'!, Tebe my znyszczym - czort z toboju, Den' nastane, Żywy, żywy, krasujs'a!, I rosty, i dijaty, Mohutnist' nam dana, Na Perejaslawskij Radi, My swidomist' ljudstwa, Drużboju my zdrużeni, Do molodi mij czystyj holos, Bat'kiwszczyni mohutnij, Zrostaj, preczudowyj swite, Komunizmu dali wydni, Topoli arfy hnut', Wirszi i in. nie posiadały już tak znaczącej wartości artystycznej, ani różnorodności formy. Jego bogata twórczość obejmuje także: dzieło jego życia – niedokończony, pisany ponad 20 lat poemat-symfonię Skoworoda (roboczy tytuł Szliachy żytt’a, wyd. pośm. ), około 15 obszernych poematów (w większości niedokończonych), przekłady (gł. twórców rosyjskich, gruzińskich i in. ), publicystykę i eseistykę literaturoznawczą – książki: Mahistraliamy żytt’a, W armiji welykoho strateha, pośm. wydane Z mynuloho - w majbutnie i Czytaju, dumaju, notuju, liczne wspomnienia zebrane i wydane pośm. (Z szczodennykowych zapysiw, 1981). Niektóre przekłady poezji T. na język polski: Pawło Tyczyna – Poezje, Antologia poezji ukraińskiej, A ja do gaju chodziłam. Wiersze dla dzieci w wieku przedszkolnym; jego poezje tłumaczyli m. in. Józef Czechowicz, Julian Przyboś, Adam Ważyk, Mieczysław Jastrun, Lucjan Szenwald, Włodzimierz Słobodnik, Jerzy Pleśniarowicz, Florian Nieuważny, Aleksander Baumgardten, Jerzy Litwiniuk, Julian Wołoszynowski, Leszek Engelking i Tadeusz Hollender.
- Тычина, Павло Григорьевич style="background:transparent" |Герой Социалистического Труда — 1967 |} Орден Ленина Орден Ленина Орден Ленина Орден Ленина Орден Ленина — 1967 Орден Трудового Красного Знамени Орден Трудового Красного Знамени | Премии = Сталинская премия — 1941 Национальная премия Украины имени Тараса Шевченко — 1962 | Lib = | Сайт = }} Флаг 3-й Председатель Верховного Совета УССР 1953 год — 1959 год Предшественник: Александр Евдокимович Корнейчук Преемник: Александр Евдокимович Корнейчук   Павло́ (Па́вел) Григо́рьевич Тычи́на (укр. Павло Григорович Тичина, 27.01.1891 — 16.09.1967) — украинский советский поэт и государственный деятель. Герой Социалистического Труда. Лауреат Сталинской премии первой степени. Член ВКП(б) с 1944 года.
- Павло́ Григо́рович Тичи́на — український поет, перекладач, публіцист, громадський діяч. Новатор поетичної форми. Член ВКП (б). Директор Інституту літератури АН УРСР. Голова Верховної Ради УРСР двох скликань (1953 —1959). Міністр освіти УРСР. Академік АН УРСР. Член-кореспондент Болгарської академії наук. Лауреат Сталінської премії. Лауреат Шевченківської премії. Герой Соціалістичної Праці (1967). Кавалер п'яти орденів Леніна.
- 巴甫洛·格里高利耶维奇·狄青纳（乌克兰语：Павло Григорович Тичина，1891年1月27日－1967年9月16日），乌克兰作家。他生于乡村教堂职员和教师的家庭，在贫困的农村中度过童年。1910年与乌克兰作家柯丘宾斯基相识。1913年毕业于神学校，1917年毕业于基辅商学院。1929年成为乌克兰科学院院士。1944年加入乌克兰共产党。 狄青纳自1912年开始发表诗作。1918年出版第一本诗集《太阳的单簧管》。他的其它重要诗集有《犁》（1920）、《从乌克兰吹来的风》（1924）、《亲如一家》（1938，获1941年度斯大林奖）、《钢与柔》（1941）、《成长吧，美丽的世界》（1960）等。他善于从民歌中汲取营养，诗的风格精练简洁，富有明快的节奏感和浓郁的音乐性。他的早期待作深受象征主义的影响，创造通过诗与民间歌曲的融合而具有韵律美的形象，反映乌克兰的重大历史事件。晚期诗作则主要歌颂新时代的新生活。
|
| rdfs:comment
|
- Pavlo Tychyna was a major Ukrainian poet, interpreter, publicist, public activist, academician, and statesman.
- Pawło Tyczyna, ukr. Павло Григорович Тичина,, jeden z najwybitniejszych ukraińskich poetów XX w. , tłumacz, publicysta, działacz polityczny, dyrektor Instytutu Literatury Akademii Nauk USRR, szef Rady Najwyższej USRR (dwie kadencje), minister edukacji USRR. Urodził się we wsi Pisky w obwodzie czernihowskim w wielodzietnej rodzinie wiejskiego diaka. Uczył się w czernihowskiej bursie, następnie w seminarium duchownym. Studiów wyższych w Kijowie nie ukończył z powodu burzliwych wydarzeń l.
- Тычина, Павло Григорьевич style="background:transparent" |Герой Социалистического Труда — 1967 |} Орден Ленина Орден Ленина Орден Ленина Орден Ленина Орден Ленина — 1967 Орден Трудового Красного Знамени Орден Трудового Красного Знамени | Премии = Сталинская премия — 1941 Национальная премия Украины имени Тараса Шевченко — 1962 | Lib = | Сайт = }} Флаг 3-й Председатель Верховного Совета УССР 1953 год — 1959 год Предшественник: Александр Евдокимович Корнейчук Преемник: Александр Евдокимович Корнейчук Павло́ (Па́вел) Григо́рьевич Тычи́на (укр.
- Павло́ Григо́рович Тичи́на — український поет, перекладач, публіцист, громадський діяч. Новатор поетичної форми. Член ВКП (б). Директор Інституту літератури АН УРСР. Голова Верховної Ради УРСР двох скликань (1953 —1959). Міністр освіти УРСР. Академік АН УРСР. Член-кореспондент Болгарської академії наук. Лауреат Сталінської премії. Лауреат Шевченківської премії. Герой Соціалістичної Праці (1967). Кавалер п'яти орденів Леніна.
- 巴甫洛·格里高利耶维奇·狄青纳（乌克兰语：Павло Григорович Тичина，1891年1月27日－1967年9月16日），乌克兰作家。他生于乡村教堂职员和教师的家庭，在贫困的农村中度过童年。1910年与乌克兰作家柯丘宾斯基相识。1913年毕业于神学校，1917年毕业于基辅商学院。1929年成为乌克兰科学院院士。1944年加入乌克兰共产党。 狄青纳自1912年开始发表诗作。1918年出版第一本诗集《太阳的单簧管》。他的其它重要诗集有《犁》（1920）、《从乌克兰吹来的风》（1924）、《亲如一家》（1938，获1941年度斯大林奖）、《钢与柔》（1941）、《成长吧，美丽的世界》（1960）等。他善于从民歌中汲取营养，诗的风格精练简洁，富有明快的节奏感和浓郁的音乐性。他的早期待作深受象征主义的影响，创造通过诗与民间歌曲的融合而具有韵律美的形象，反映乌克兰的重大历史事件。晚期诗作则主要歌颂新时代的新生活。
|
