| dbpprop:abstract
|
- Paulino (Paulin) Frydman was a Polish chess master.
- Paulino (Paulin) Frydman war ein polnischer Schachmeister, der Polen und Argentinien repräsentierte. Frydman war mütterlicherseits ein Neffe der polnischen Schachlegende Szymon Winawer. Das Schachspiel erlernte er bereits in frühester Kindheit, als 16-jähriger begann er mit dem Turnierschach. Frydman galt in der Zwischenkriegszeit als ein führender Warschauer und damit auch führender polnischer Schachmeister. Er wurde bei der 1926 erstmals ausgerichteten Meisterschaft Polens Zweiter hinter Dawid Przepiórka. 1935 wurde er bei der Landesmeisterschaft Dritter nach Savielly Tartakower und Miguel Najdorf. Vier Mal gewann er die Meisterschaft von Warschau. Er nahm von 1928 bis 1939 an allen Schacholympiaden für Polen teil, an denen das Land mitspielte. 1930 führte er mit u. a. Akiba Rubinstein Polen zum Goldmedaillengewinn in Hamburg. Sein Gesamtergebnis für seine Heimat war beeindruckend: 67% (+44 -13 =34). 1934 in Budapest und 1936 in Helsinki gewann Frydman internationale Turniere, in Helsinki sogar vor Paul Keres, den er besiegen konnte. 1930 spielte er in Warschau einen Wettkampf mit Miguel Najdorf unentschieden 2,5-2,5 (+2=1-2), 1935, ebenfalls in Warschau, 2-5-2,5 (+0=5-0) gegen Rudolf Spielmann. Der Ausbruch des Zweiten Weltkriegs während der Schacholympiade 1939 in Buenos Aires bewog Frydman, wie auch Miguel Najdorf, zum Verbleib in Argentinien. Frydman gab das professionelle Schachspielen auf und eröffnete in Buenos Aires ein Schachcafé (Rex). Hier freundete er sich mit dem polnischen Exil-Schriftsteller Witold Gombrowicz an, der ein begeisterter Schachspieler und häufiger Gast in Frydmans Café war. Gombrowicz erwähnte Frydman mehrmals namentlich in seinem Tagebuch. Frydman gelangen 1940 und 1941 Turniersiege auf internationalen Turnieren in Buenos Aires. 1955 verlieh ihm die FIDE für seine Erfolge in den 1930er Jahren den Titel Internationaler Meister. Frydman starb 1982 in Buenos Aires.
- Paulin Frydman – polski szachista pochodzenia żydowskiego, od pierwszych lat 40. XX wieku reprezentant Argentyny, mistrz międzynarodowy od 1955 roku. W okresie międzywojennym Frydman był jednym z najsilniejszych warszawskich szachistów. W pierwszych indywidualnych mistrzostwach Polski w 1926 roku zdobył tytuł wicemistrza kraju, zajmując drugie miejsce za Dawidem Przepiórką. Uczestniczył w dwóch następnych finałach mistrzostw, w 1927 roku zajął dzielone V-VII miejsce, wraz z Chwojnikiem i Kohnem, a w 1935 - dzielone II-IV, wraz z Mieczysławem Najdorfem i Henrykiem Friedmannem, za Ksawerym Tartakowerem. W 1935 r. zremisował w Warszawie w meczu przeciwko Rudolfowi Spielmannowi (+0 -0 =5). Czterokrotnie zdobył tytuł mistrza Warszawy (1931, 1932, 1933, 1936). W 1928 roku zadebiutował na olimpiadzie szachowej w Hadze. Jako jedyny z polskich szachistów uczestniczył we wszystkich siedmiu przedwojennych olimpiadach, w których polska reprezentacja brała udział. Zdobył łącznie dziesięć medali olimpijskich (sześć w drużynie i cztery indywidualnie), w tym złoty medal za drużynowe zwycięstwo w Hamburgu, w 1930 roku. We wszystkich swoich występach był silnym punktem zespołu, w 91 ogółem rozegranych partiach uzyskując wynik 67% (+44 -13 =34). Był również liderem polskiej reprezentacji na nieoficjalnej olimpiadzie szachowej w Berlinie w 1936, na której Polska zajęła drugie miejsce. Z indywidualnych osiągnięć Frydmana najcenniejsze były zwycięstwa w międzynarodowych turniejach w Budapeszcie i Helsinkach, przed Paulem Keresem, którego pokonał w bezpośrednim pojedynku. Wybuch II wojny światowej zastał polskich reprezentantów w Argentynie, gdzie rozgrywano właśnie ósmą olimpiadę. Podobnie jak Najdorf, Frydman pozostał w Buenos Aires, gdzie brał czynny udział w życiu szachowym, uczestnicząc m. in. w turniejach międzynarodowych: w 1941 roku Mar del Plata - IV-V miejsce, Buenos Aires - III (za Najdorfem i Stahlbergiem), Buenos Aires - I (przed Czerniakiem), Sao Pedro - III-IV. W 1942 r. ze względów zdrowotnych musiał wycofać się z wyczynowego życia szachowego. W 1941 roku założył w centrum miasta kawiarnię szachową, która zapewniła mu niezależność finansową. Przyjaźnił się z Witoldem Gombrowiczem, który był miłośnikiem szachów i stałym bywalcem jego kawiarni. W 1978 przy okazji odbywającej się w Argentynie kolejnej olimpiady szachowej został razem z Najdorfem udekorowany przez polską delegację medalem 50-lecia Polskiego Związku Szachowego.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
