| dbpprop:abstract
|
- Paulicians were an Adoptionist group, also accused by medieval sources as Gnostic and quasi Manichaean Christian. They flourished between 650 and 872 in Armenia and the Eastern Themes of the Byzantine Empire. According to medieval Byzantine sources, the group's name was derived after the third century Bishop of Antioch, Paul of Samosata.
- Die Paulikianer, auch Paulizianer oder Paulicianer, waren eine christliche häretische Bewegung, die sich im Verlauf des 7. Jahrhunderts im Einflussbereich der byzantinischen Kirche entwickelte. Kirchengeschichtlich wird sie erstmals 718 auf der Synode von Dvin erwähnt. Nach Beschreibungen von Petros Sikeliotes und Photios aus dem 9. Jahrhundert handelte es sich um eine wahrscheinlich dualistische Sekte, die das Alte Testament, Teile des Neuen Testaments, religiösen Kult, Bilder- und Reliquienverehrung, kirchliche Zeremonien und Hierarchien verwarf. So lehnten sie zum Beispiel das Kreuz als Symbol des Christentums ab, da es nach ihrer Auffassung ein heidnisches Folter- und Mordwerkzeug darstellte. Die Christologie soll gnostische Züge getragen haben.
- Els paulicians foren una secta o heretgia cristiana desenvolupada a l'Àsia Menor al segle III quan Pau de Samosata el miseriós, va predicar la doctrina adopcionista. Aquestes tesis van trobar ressò a Armènia, on van sorgir característiques pròpies: baptisme a l'aigua, repudi de les imatges i el seu culte i concepció adopcionista de la divinitat de Crist (adoptat per Déu a causa dels seus mèrits en el moment de batejar-se). Aviat es van estendre a l'oest cap a terres bizantines afavorits pels emperadors iconoclastes; quant la iconoclàstia fou eliminada els paulicians van començar a ser perseguits i a meitat del segle IX un cap dels heretges, Sergi, es va aliar amb els àrabs. Karbeas, antic funcionari imperial cap de la guàrdia del magistros militium de l'orient, fugit de la persecució del 843, el pare del qual havia estat empalat pels inquisidors oficials, es va posar al front dels paulicians. Junt amb cinc mil soldats va unir les seves forces a les de l'emir de Melitene i va fundar i fortificar Tefricia, a les muntanyes, on tots els paulicians fugitius se li van unir, i va formar a la zona un verdader estat independent. Van aconseguir moltes victòries, però fou derrotat el 863. El seu successor Chrysoxeir, però, va continuar mantenint la independència i encara va fer incursions a Efes i Nicea i altres ciutats. Basili I el va derrotar i matar el 871 i va destruir la seva capital poc després. Molts paulicians van fugir a Armènia i a Tràcia (on durant segles anteriors s'havien establert molts paulicians i on van derivar en els bogomolites). Refugiats a les muntanyes alguns paulicians encara van resistir gairebé un segle.
- Agrupación cristiana que aparece en la zona de Armenia en el Siglo VII después de Cristo y que se desarrolla en Anatolia y los Balcanes en los siglos posteriores alcanzando gran predicamento y siendo los antecesores de los bogomilos.
- Paulikiaanit olivat 600-luvulla syntynyt armenialainen uskonlahko, joka hylkäsi kaiken kultin ja papiston, lapsikasteen, kiirastulen, pyhimysten avuksihuutamisen ja kolminaisuuden. Paulikiaanien oppi juontaa juurensa markionismista ja manikealaisuudesta. Heillä oli vahva sotilaallinen organisaatio ja he olivat ikonoklasteja; siksi keisarit käyttivät heitä taistelussa islamia vastaan, mutta samoista syistä aloittivat myöhemmin, 800-luvulla, toimenpiteitä myös heitä vastaan. Vuonna 835 lahko määriteltiin poliittiseksi ja sen kannattajat vallankumouksellisiksi anarkisteiksi. Paulikiaanit kokivat ratkaisevan tappion vuonna 872: toiset siirtyivät arabien puolelle, toiset pakkosiirrettiin vuonna 970 Traakiaan. Paulikiaanit vaikuttivat yhdessä manikealaisten kanssa kataareihin bulgarialaisten bogomiilien välityksellä.
- Le paulicianisme est une hérésie chrétienne orientale, probablement d'origine arménienne. Ce mouvement néo-manichéen apparaît en Asie mineure, alors part de l’empire byzantin, à la fin du VII siècle.
- I pauliciani o le corruzioni "pobliciani" o "populiciani" erano una setta di asceti sorta in Armenia nel VII secolo che prendevano il nome dal patronimico Paul-ik, ovvero il "figlio di Paolo" perché i membri pensavano di vivere secondo il vero insegnamento di San Paolo di Tarso.
- De Paulicianen vormden een gnostische religieuze stroming, opgericht in de 7e eeuw in Armeense Kibossa die zich ontwikkelde naast de christelijke kerk en die uitsluitend op Paulus' brieven en op de evangeliën gericht was. Het dualisme dat de tegenstelling tussen geest en stof absoluut wilde maken, zoals vroeger de gnosis en het manicheïsme, herleefde bij de paulicianen sinds ongeveer 650. De paulicianen baseerden zich uitsluitend op Paulus' brieven en op de evangeliën. De paulicianen vonden de rest van de bijbelse boeken duivels. Ze verwierpen elk samengaan tussen kerk en staat en vonden de kerk veel te materialistisch. Over de oorsprong van het paulicianisme is weinig bekend, maar mogelijk heeft naast het Manicheïsme ook het Nestorianisme een rol gespeeld. De paulicianen werden vervolgd in Armenië tijdens keizerin Theodora. Later werden de paulicianen voor militaire doelen ingezet op de Balkan (970), waar hun inzichten doorwerkten op de bogomielen in de tiende eeuw. Via de paulicianen en bogomielen belandde vermoedelijk gnostisch en manichees materiaal in de gnostische stroming van de Katharen.
- Paulicjanie - wyznawcy chrześcijańskiego dualizmu. Wierzyli w istnienie dwóch bogów, w dwa akty stworzenia. Byli "doketami" - zaprzeczali iżby Syn Boży faktycznie cierpiał na krzyżu jako człowiek. Po wygnaniu z Bizancjum walczyli z Turkami przeciw krzyżowcom, zaś jeden z ich odłamów rozprzestrzenił się w Bułgarii, gdzie ich wyznanie nazwano bogomilizmem. Główne skupiska: Armenia i Syria. Okres: ok. 650 rok. Jednakże temu ogólnie przyjętemu sposobowi postrzegania paulicjan przeczy odkryty w 1891 roku w Armenii paulicjański manuskrypt "Klucz Prawdy". Choć z treści dzieła wynika, iż paulicjanie faktycznie odrzucali dogmat o trójjedynej naturze Boga, jednak, jak to powiedział tłumacz manuskryptu, Fred Conybeare, nie znajduje się w nim nic "co podtrzymywałoby te starożytne herezje... manichejczycy i Mani zostali wyklęci przez Kościół Paulicjański. [... ] Paulicjanie nie są dualistami w żadnym innym sensie niż Nowy Testament był dualistyczny. [... ] Stary Testament nie jest odrzucony" (The Key of Truth, Conybeare, 1898, pg. vi, cxxxi, xxxvi, xxxvii).
- Павликиане (предположительно от имени апостола Павла) — одно из наиболее значительных по размаху и последствиям еретических движений. Зародилось в VII в. в Армении, а в VIII—IX вв. получило широкое распространение в Малой Азии и в европейских владениях Византийской империи. Основное ядро движения составляли крестьяне и частично городские низы, хотя последователи павликиан были в разных слоях общества. Дуализм учения павликиан основывался на вере в извечную противоположность добра и зла, царства Бога и царства сатаны, духа и плоти. Земной, материальный мир павликиане воспринимали как царство Сатаны, выступали против земных правителей, погрязших в пороках, против роскоши и распущенности духовенства, отвергали церковную иерархию, требовали упрощения церковных обрядов. Павликиане не признавали таинства крещения и причастия, почитания Девы Марии и святых, поклонения кресту и иконам, требовали восстановления равенства раннехристианских общин, которое они понимали не только как равенство перед Богом, но и как социальное равенство. В 20-е гг. IX в. византийское правительство приняло против еретиков жёсткие меры — за приверженность к ереси грозила смертная казнь. Спасаясь от преследований, павликиане бежали в Арабский халифат и основали свою колонию близ Митилены. После подавления восстания Фомы Славянина к ним присоединились остатки армии повстанцев. В 40-х гг/ IX в. павликиане построили на берегу Евфрата в Западной Армении крепость Тефрику, ставшую их столицей. Павликианам удалось временно создать независимое от Византии и Арабского халифата объединение, куда стекались беглые крестьяне и городская беднота. Отсюда они совершали успешные набеги на Византию. Только после ряда походов в 872 г. императору Византии Василию I удалось захватить Тефрику и разгромить павликиан.
- Paulicianer var en grupp kristna i Östkyrkan som uppkom på 650-talet i Armenien, vilka tog avstånd från kyrkans Bibelkanon, ansåg att världens skapare, Gud, var ond och att Jesus var en ängel, ingen människa. Deras lära liknar, men är inte identisk med, Marcions och manikéernas. Namnet "paulicianer" kommer av att de menade sig företräda Paulus riktiga teologi. Paulicianerna räknade bara evangelierna och Paulus brev som kanoniska, vilket för dem innebar att skrifterna i fråga var gudomligt inspirerade av himmelens sanne Gud. Resten av Bibeln, även Gamla Testamentet, hade inspirerats av världens skapare, den onde guden, menade de. Med detta tog de avstånd från kristendomens teokratiska principer, men också ifrån hela den fysiska världen, som de ansåg vara ond. Jesus hade sänts som frälsare till människorna från himmelens Gud såsom ängel i människoskepnad. Grundare av paulicianismen var en man vid namn Konstantin, som till följd av sin tro bytte namn till Silvanus efter Paulus medhjälpare. Konstantin stenades till döds för sin lära, och han efterträdare brändes på bål. Under kejsar Kontantin Copronymos mildares förföljelserna, möjligen för att kejsaren själv var paulician, men kejsarinnan Teodora lät döda tiotusentals paulicianer. Paulicianerna slogs tillbaka och hade framgångar på slagfältet. De drevs dock bort från Armenien, och hamnade i Bulgarien. Bulgarerna som antog en reviderad form av paulicianism kallas bogomiler.
- Paulusçuluk, 7. yüzyılda ortaya çıkan dualist Hıristiyan mezhebi. Hristiyanlığın ilk dönemlerinde doğan Markionculuğu dualist görüşlerininin ve 3. yüzyılda İran'da yayılan gnostik din Maniciliğin etkisinde kalmıştır. Mezhebe adını veren Paulus'un kim olduğu tartışmalıdır. Paulusçuluğun temelinde, biri iyi öbürü kötü iki Tanrı olduğu öğretisi yatar. İyi Tanrı gelecekti dünyanın, kötü Tanrı ise bu dünyanın yaratıcısı ve yönecisidir. İyi Tanrı etten ve kemikten bir insan olamayacağına göre İsa gerçekten Meryem Ana'nın oğlu olamaz. Paulusçuluğun kurucusu sayılan 'Konstantin' adlı Ermeni, Paulus'un müritlerinden Silas'ın adını almıştı. Ortaya çıktıktan kısa süre sonra mezhep imparatorluk sınırları içinde siyasi ve askeri çalkantılara yol açtı. II. Konstantinos ve II. İustinianos mezhebi dağıtmak için seferler düzenlendiler. 9. yüzyıl başlarında Paulusçuluk yeniden canlandı. Klikya ve Anadolu'nun çeşitli bölgelerinde etkili oldu. İmparator I. Mikhail ile İmparatoriçe Theodora'nın giriştiği kırımlara karşın varlığını koruyabildi. 9. yüzyıl üçüncü çeyreğinde en güçlü dönemini yaşadı. 872 yılında I. Basileios'un düzenlediği sefer mezhenin askeri gücünu kırdı. Ama Haçlı seferlerine kadar Paulusçuluk ortadan kalkmadıç 9 yüzyıldan sonra, Bulgarlara karşı öncü güç olarak yerleştirildikleri Trakya dışında Paulusçuların etkisi kalmadı. Paulusçu öğreti Makedonya, Bulgaristan ve Yunanistan'da özelikkle köylüler arasında etkili oldu.
- 保羅派（Paulicians），為650年在東羅馬帝國亞美尼亞地區的一個基督徒團體，創導人是康斯坦丁-西爾瓦努斯（Constantine-Silvanus）。該派認為只有四福音及保羅的教導才是上帝的啟示，其餘的書卷和舊約都是來自邪惡的神所啟示的。認為世界是俗世邪惡的神所造，真神為搶救世界，派天使成為人的樣子來到世間，就是耶穌。其理念屬善惡二元論，與摩尼教觀念類似，屬於非主流基督教派。他反對國教東正教的形式主義，包括羅馬、希臘、亞美尼亞的教會，認為彼得是惡靈的一個使者，所以教會既然奠基在彼得上，那教會也是屬於撒但化的。所有物質與身體都是惡靈的產物，所以反對一切的圖像、聖職、聖餐、禮儀等。 在8世紀反圖像爭議期間，對保羅派的逼迫才停止，但到了9世紀第七次大公會議後，女皇狄奧多拉（Theodora，?-867年）及康世坦丁郭郎尼麻（Constantine Copronymus，741年-775年）又開始下令屠殺保羅派。8世紀至9世紀中把他們從亞美尼亞遷到巴爾幹，防備保加利亞人與斯拉夫人的入侵，但最後這些保加利亞人接受了保羅派的信仰，形成一個新的宗教「波各米爾派」（Bogomilism）。
|
| rdfs:comment
|
- Paulicians were an Adoptionist group, also accused by medieval sources as Gnostic and quasi Manichaean Christian. They flourished between 650 and 872 in Armenia and the Eastern Themes of the Byzantine Empire. According to medieval Byzantine sources, the group's name was derived after the third century Bishop of Antioch, Paul of Samosata.
- Die Paulikianer, auch Paulizianer oder Paulicianer, waren eine christliche häretische Bewegung, die sich im Verlauf des 7. Jahrhunderts im Einflussbereich der byzantinischen Kirche entwickelte. Kirchengeschichtlich wird sie erstmals 718 auf der Synode von Dvin erwähnt. Nach Beschreibungen von Petros Sikeliotes und Photios aus dem 9.
- Els paulicians foren una secta o heretgia cristiana desenvolupada a l'Àsia Menor al segle III quan Pau de Samosata el miseriós, va predicar la doctrina adopcionista. Aquestes tesis van trobar ressò a Armènia, on van sorgir característiques pròpies: baptisme a l'aigua, repudi de les imatges i el seu culte i concepció adopcionista de la divinitat de Crist (adoptat per Déu a causa dels seus mèrits en el moment de batejar-se).
- Agrupación cristiana que aparece en la zona de Armenia en el Siglo VII después de Cristo y que se desarrolla en Anatolia y los Balcanes en los siglos posteriores alcanzando gran predicamento y siendo los antecesores de los bogomilos.
- Paulikiaanit olivat 600-luvulla syntynyt armenialainen uskonlahko, joka hylkäsi kaiken kultin ja papiston, lapsikasteen, kiirastulen, pyhimysten avuksihuutamisen ja kolminaisuuden. Paulikiaanien oppi juontaa juurensa markionismista ja manikealaisuudesta. Heillä oli vahva sotilaallinen organisaatio ja he olivat ikonoklasteja; siksi keisarit käyttivät heitä taistelussa islamia vastaan, mutta samoista syistä aloittivat myöhemmin, 800-luvulla, toimenpiteitä myös heitä vastaan.
- Le paulicianisme est une hérésie chrétienne orientale, probablement d'origine arménienne. Ce mouvement néo-manichéen apparaît en Asie mineure, alors part de l’empire byzantin, à la fin du VII siècle.
- I pauliciani o le corruzioni "pobliciani" o "populiciani" erano una setta di asceti sorta in Armenia nel VII secolo che prendevano il nome dal patronimico Paul-ik, ovvero il "figlio di Paolo" perché i membri pensavano di vivere secondo il vero insegnamento di San Paolo di Tarso.
- De Paulicianen vormden een gnostische religieuze stroming, opgericht in de 7e eeuw in Armeense Kibossa die zich ontwikkelde naast de christelijke kerk en die uitsluitend op Paulus' brieven en op de evangeliën gericht was. Het dualisme dat de tegenstelling tussen geest en stof absoluut wilde maken, zoals vroeger de gnosis en het manicheïsme, herleefde bij de paulicianen sinds ongeveer 650. De paulicianen baseerden zich uitsluitend op Paulus' brieven en op de evangeliën.
- Paulicjanie - wyznawcy chrześcijańskiego dualizmu. Wierzyli w istnienie dwóch bogów, w dwa akty stworzenia. Byli "doketami" - zaprzeczali iżby Syn Boży faktycznie cierpiał na krzyżu jako człowiek. Po wygnaniu z Bizancjum walczyli z Turkami przeciw krzyżowcom, zaś jeden z ich odłamów rozprzestrzenił się w Bułgarii, gdzie ich wyznanie nazwano bogomilizmem. Główne skupiska: Armenia i Syria. Okres: ok. 650 rok.
- Павликиане (предположительно от имени апостола Павла) — одно из наиболее значительных по размаху и последствиям еретических движений. Зародилось в VII в. в Армении, а в VIII—IX вв. получило широкое распространение в Малой Азии и в европейских владениях Византийской империи.
- Paulicianer var en grupp kristna i Östkyrkan som uppkom på 650-talet i Armenien, vilka tog avstånd från kyrkans Bibelkanon, ansåg att världens skapare, Gud, var ond och att Jesus var en ängel, ingen människa. Deras lära liknar, men är inte identisk med, Marcions och manikéernas. Namnet "paulicianer" kommer av att de menade sig företräda Paulus riktiga teologi.
- Paulusçuluk, 7. yüzyılda ortaya çıkan dualist Hıristiyan mezhebi. Hristiyanlığın ilk dönemlerinde doğan Markionculuğu dualist görüşlerininin ve 3. yüzyılda İran'da yayılan gnostik din Maniciliğin etkisinde kalmıştır. Mezhebe adını veren Paulus'un kim olduğu tartışmalıdır. Paulusçuluğun temelinde, biri iyi öbürü kötü iki Tanrı olduğu öğretisi yatar. İyi Tanrı gelecekti dünyanın, kötü Tanrı ise bu dünyanın yaratıcısı ve yönecisidir.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
