A pastoral lifestyle (see pastoralism) is that of shepherds herding livestock around open areas of land according to seasons and the changing availability of water and pasture. It lends its name to a genre of literature, art and music that depicts such life in an idealized manner, typically for urban audiences. A pastoral is a work of this genre, also known as bucolic, from the Greek βουκολικόν, from βουκόλος, meaning a cowherd.

Property Value
dbo:abstract
  • A pastoral lifestyle (see pastoralism) is that of shepherds herding livestock around open areas of land according to seasons and the changing availability of water and pasture. It lends its name to a genre of literature, art and music that depicts such life in an idealized manner, typically for urban audiences. A pastoral is a work of this genre, also known as bucolic, from the Greek βουκολικόν, from βουκόλος, meaning a cowherd. (en)
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (فبراير 2016) الأدب الرعوي هو الأدب الذي يمجد الحياة الريفية ويتخذها مثلاً أعلى. إنه يصور مجتمع الرعاة ببساطته ونقائه مغايراً ما بينه وبين مجتمع المدينة بتعقيده وفساده. والأدب الرعوي عريق في القدم، وللشعراء على اختلاف أعصارهم محاولات متفاوتة في هذه المضمار.ولكن جمهرة كبيرة من (الأناشيد) التي نظمت باسم هذا الأدب هي أبعد ما تكون عن وقائع الحياة، سواء أكانت هذه الحياة ريفية أو مدنية. وأياً ما كان، فليس من شك في أن الشاعر اليوناني ثيوقريطس Theocritus هو مبدع الشعر الرعوي. ومن كبار الشعراء الذين برعوا في هذا المضمار فيرجيل Virgil، وهيربرت سبينسر Herbert Spenser، وجون ميلتون John Milton وشيلي Shelley وماثيو أرنولد Matthew Arnold. (ar)
  • Il termine pastorale in arte (letteratura, arti visive e musica, principalmente) si riferisce alla rappresentazione di un soggetto campestre in cui villaggi di campagna, pastori, animali e il paesaggio stesso vengono raffigurati in maniera idealizzata, spesso alludendo ad atmosfere idilliache e mitiche. Il tema pastorale, particolarmente importante nella cultura inglese, è spesso mescolato con altri elementi: nell'Arcadia di Sir Philip Sidney, ad esempio, il tema pastorale è commisto a quello dell'intreccio romantico. Altri esempi di ambientazioni pastorali sono il quarto atto del Racconto d'inverno di Shakespeare (in cui il tema è commisto a quello dell'amore e della nobiltà nascosta), La regina delle fate di Edmund Spenser (in cui torna nuovamente il tema del rampollo nobile nascosto sin dall'infanzia tra i pastori). Il genere pastorale nasce in epoca ellenistica con il poeta siciliano Teocrito, che potrebbe aver tratto ispirazione dalle leggende e dalle tradizioni della popolazione locale: la sua opera venne poi ripresa da Virgilio nelle sue Bucoliche e Georgiche. Vi si ispirarono numerosi poeti successivi tra cui Edmund Spenser, Alexander Pope e Christopher Marlowe (in particolare nel suo Il pastore appassionato al suo amore). Per sottolineare il riferimento all'antichità, questi poeti spesso danno ai loro protagonisti nomi greci come Polifilio e Filomela. I poemi pastorali sono ambientati in un meraviglioso paesaggio rurale, il locus amoenus per eccellenza, come la mitica Arcadia, terra del dio Pan. Il compito di prendersi cura delle greggi è generalmente presentato come una mansione leggera, non invasiva delle vite dei pastori che trascorrono il tempo in dolce indolenza, spesso componendo musica come Pan stesso. Non secondario è il tema romantico, che vede spesso i pastori impegnati a corteggiare pastorelle, ninfe o addirittura dee. (it)
  • パストラル(英語: pastoral、フランス語: pastorale、イタリア語: pastorale、パストラーレ)は、形容詞としては羊飼いのライフスタイルや牧畜、つまり季節や水・食糧の入手可能性のために広大な陸地を家畜を移動することを表す言葉である。さらに羊飼いの生活を描いた文学・音楽をも指し、それは非常に理想化されていることが多い。また名詞の「パストラル」は詩(田園詩、牧歌)・美術(田園画)・音楽(田園曲)・ドラマ(牧歌劇)のことを指す。文学の「パストラル」(名詞・形容詞両方)はブコリック(bucolic)とも言う。ギリシャ語の「牛飼い」を意味するブーコロス(βουκóλος)に由来する言葉で、牧畜の伝統がギリシャ起源であることを反映している。 (ja)
  • Sielanka (bukolika, idylla, ekloga, skotopaska, pasterka) – gatunek literacki. Utwór poetycki, przedstawiający w sposób wyidealizowany uroki życia wiejskiego. Wysnuta z piosenek pasterskich stała się świadomie kreowanym obrazem utęsknionej, szczęśliwej natury – zdaniem badaczy gatunek jest specyficznym wytworem kultury miasta i ujawnia znużenie światem cywilizacji. Idylla odsłania beztroskie, spokojne i pogodne życie, spełnione przez miłość. Sielanka ma najczęściej kształt lirycznego monologu, poprzedzonego lub przeplecionego opisem bądź dialogiem. Gatunek często ukazuje świat mitologiczny. Nierzadko też ujawnia się w utworach sielankowych temat śmierci, zwłaszcza w formie słynnego toposu "Et in Arcadia ego" ("Jestem nawet w Arkadii", to słowa Śmierci). Gatunek w postaci dojrzałej i mistrzowskiej ukształtował grecki poeta Teokryt (III w. przed Chrystusem), jego utwory ukazywały realistyczne obrazki z życia pasterzy, bądź stanowiły formę zabawy literackiej. W literaturze rzymskiej Wergiliusz potraktował sielankę jako obraz życia pasterzy w idealnej krainie – Arkadii. Tę tradycję ponawia europejski renesans, a zwłaszcza barok (także w obrębie barokowego klasycyzmu XVII w.). W epoce baroku ton idylliczny ujawnia się też w malarstwie (Nicolas Poussin i obraz Et in Arcadia ego, z którego pochodzi topos o tej samej nazwie) i muzyce (opera Claudia Monteverdiego Orfeusz). W literaturze polskiej uprawiana w renesansie (Jan Kochanowski i zwłaszcza Szymon Szymonowic, który uprawiał sielankę realistyczną – sceneria i same wydarzenia przedstawione były realistycznie, dał temu gatunkowi dojrzałą postać i nadał mu polską nazwę), baroku (Szymon Zimorowic, Józef Bartłomiej Zimorowic, Samuel Twardowski) i oświeceniu (klasycysta Adam Naruszewicz; poeci sentymentalizmu: Franciszek Karpiński i Franciszek Dionizy Kniaźnin). Ton idylliczny ujawnia się w utworach, które nie podejmują modelu gatunkowego sielanki, wielu innych autorów – jak Mikołaj Rej (pisany prozą Żywot człowieka poczciwego), barokowa poezja ziemiańska (i tworzące osobny gatunek poematy tytułowane Votum, np. Zbigniewa Morsztyna), Elżbieta Drużbacka (i Pochwała lasów). Sielanka wpłynęła też na romantyzm, w tym na poglądy estetyczne (słynna rozprawa O klasyczności i romantyczności) i poezję (poemat Wiesław) Kazimierza Brodzińskiego oraz twórczość Adama Mickiewicza, polemicznie sięgającego do tej tradycji (którego Pan Tadeusz ma w sobie jednak także tonację idylliczną). Ślady tradycji sielankowej – takie, jak ton, klimat utworów – sięgają nawet wieku XX: to Maria Komornicka i jej późny zbiór rękopiśmienny Xięga poezji idyllicznej, Czesław Miłosz i Świat. Poema naiwne, wiersze Józefa Czechowicza oraz wielu innych autorów. Polskie przykłady tego gatunku poetyckiego to między innymi: * Jan Kochanowski: Pieśń świętojańska o Sobótce – cykl pieśni nawiązujący do tradycji poezji sielankowej, * Szymon Szymonowic: przełomowy dla dziejów gatunku w Polsce tom Sielanki (1614); tu m.in.: Czary (parafraza Teokryta i Wergiliusza), Kołacze, Żeńcy * Szymon Zimorowic: Roksolanki, to jest ruskie panny, tom, który łączy tradycję gatunkową pieśni (także ludowej) i sielanki * Józef Bartłomiej Zimorowic: Sielanki nowe ruskie, które – celowo chropawe stylistycznie i mroczne (obraz okrucieństwa historii, temat śmierci) – naruszają normę gatunku * Samuel Twardowski: Dafnis drzewem bobkowym, odmiana gatunku – sielanka dramatyczna * Adam Naruszewicz: Sielanki, np. Folwark * Franciszek Karpiński: Do Justyny. Tęskność na wiosnę, Laura i Filon (bodaj najsławniejsza sielanka polska). W szerszym rozumieniu "idylla" oznacza "idylliczność", czyli łagodną, sielską tonację dzieła artystycznego (często: ukazującego pejzaż) lub sytuacji życiowej. To ostatnie rozumienie pojęcia ujawnia np. Guy de Maupassant w noweli Idylla. Sielanka to także niczym niezmącone, pogodne, spokojne i beztroskie życie. (pl)
  • Пастора́ль (фр. pastorale — пастушеский, сельский) — жанр в литературе, живописи, музыке и в театре, поэтизирующий мирную и простую сельскую жизнь. Пасторалью может называться: * Пасторальная музыка, к которой могут относиться как большие, так и малые произведения, посвящённая изображению природы или сельской жизни. Для музыкальной пасторали характерны размеры 6/8, 12/8, плавное спокойное движение мелодии, зачастую удваиваемое в терцию. Примеры пасторалей имеются в творчестве Антонио Вивальди, Доменико Скарлатти, Франсуа Куперена, Иоганна Себастьяна Баха и других композиторов. Известна также «Пасторальная симфония» Бетховена. * Опера, пантомима, балет, показывающие идеализированные картины сельской жизни. Пасторальные оперы писали Кристоф Виллибальд Глюк, Вольфганг Амадей Моцарт, Жан Батист Люлли, Жан Филипп Рамо. * Буколическая (от греч. βουκóλος, «пастух») поэзия античности, посвящённая изображению жизни пастухов. Синонимы — эклога и идиллия. * Вид европейской литературы, копирующий буколическое мировоззрение. (ru)
  • Pastoral é um abordagem adotada nas artes e na literatura que se caracteriza pelo tratamento idealizado do estilo de vida dos pastores, retratados como pessoas simples que cuidam do gado em meio a paisagens bucólicas, (do grego βουκολικόν.em conexão com a natureza, de acordo com as estações e as mudanças na disponibilidade de água e de pasto. Principalmente direcionadas ao público urbano, as obras pastorais apresentam as sociedades de pastores como livres da complexidade e da corrupção da vida nas cidades. Entre os escritores que usaram a convenção pastoral com grande sucesso estão os poetas clássicos Teócrito e Virgílio e, séculos depois, os ingleses Edmund Spenser (1552 – 1599), Robert Herrick (1591 – 1674), John Milton ( 1608 — 1674) , Percy Bysshe Shelley (1792 — 1822) e Matthew Arnold (1822 - 1888). (pt)
  • 牧歌是民歌的一種,描繪一個理想化的牧人生活的方式,流行放牧民族。牧歌有時描述的是一種田園風光。 在歐州的古典文學中,牧歌呈現了牧羊人的生活形式,可能是在樹蔭下反覆辯難,或傾訴戀情。西元前三世紀西奧里特的《牧歌》是希臘文學的代表作品,並開創歐州牧歌的偉大傳統,古罗马诗人維吉爾早期作品《牧歌》,是模仿西奧里特而來,充溢著濃郁的古羅馬田園風光,被誉为拉丁语文学典范。维吉尔更創造了所謂的阿卡地亞(Arcadia)世外桃源,阿卡地亞神話遂成爲歐洲牧歌傳統的核心神話。文藝復興時代,普桑的阿卡地的牧野輓歌地景,可說是受到維吉爾的啓廸。 夏志清稱讚沈从文的《边城》是“可以称为牧歌型的”,有“田园气息”的代表作品。朱光潜曾说:“《边城》表现出受过长期压迫而又富于幻想和敏感的少数民族在心坎里那一股沉忧、隐痛。”。 菲利浦·羅斯著有《美國牧歌》,叙述了从大萧条到二十世纪末的美國故事。 (zh)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 204406 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 716104237 (xsd:integer)
dct:subject
rdfs:comment
  • A pastoral lifestyle (see pastoralism) is that of shepherds herding livestock around open areas of land according to seasons and the changing availability of water and pasture. It lends its name to a genre of literature, art and music that depicts such life in an idealized manner, typically for urban audiences. A pastoral is a work of this genre, also known as bucolic, from the Greek βουκολικόν, from βουκόλος, meaning a cowherd. (en)
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (فبراير 2016) الأدب الرعوي هو الأدب الذي يمجد الحياة الريفية ويتخذها مثلاً أعلى. إنه يصور مجتمع الرعاة ببساطته ونقائه مغايراً ما بينه وبين مجتمع المدينة بتعقيده وفساده. والأدب الرعوي عريق في القدم، وللشعراء على اختلاف أعصارهم محاولات متفاوتة في هذه المضمار.ولكن جمهرة كبيرة من (الأناشيد) التي نظمت باسم هذا الأدب هي أبعد ما تكون عن وقائع الحياة، سواء أكانت هذه الحياة ريفية أو مدنية. وأياً ما كان، فليس من شك في أن الشاعر اليوناني ثيوقريطس Theocritus هو مبدع الشعر الرعوي. ومن كبار الشعراء الذين برعوا في هذا المضمار فيرجيل Virgil، وهيربرت سبينسر Herbert Spenser، وجون ميلتون John Milton وشيلي Shelley وماثيو أرنولد Matthew Arnold. (ar)
  • パストラル(英語: pastoral、フランス語: pastorale、イタリア語: pastorale、パストラーレ)は、形容詞としては羊飼いのライフスタイルや牧畜、つまり季節や水・食糧の入手可能性のために広大な陸地を家畜を移動することを表す言葉である。さらに羊飼いの生活を描いた文学・音楽をも指し、それは非常に理想化されていることが多い。また名詞の「パストラル」は詩(田園詩、牧歌)・美術(田園画)・音楽(田園曲)・ドラマ(牧歌劇)のことを指す。文学の「パストラル」(名詞・形容詞両方)はブコリック(bucolic)とも言う。ギリシャ語の「牛飼い」を意味するブーコロス(βουκóλος)に由来する言葉で、牧畜の伝統がギリシャ起源であることを反映している。 (ja)
  • 牧歌是民歌的一種,描繪一個理想化的牧人生活的方式,流行放牧民族。牧歌有時描述的是一種田園風光。 在歐州的古典文學中,牧歌呈現了牧羊人的生活形式,可能是在樹蔭下反覆辯難,或傾訴戀情。西元前三世紀西奧里特的《牧歌》是希臘文學的代表作品,並開創歐州牧歌的偉大傳統,古罗马诗人維吉爾早期作品《牧歌》,是模仿西奧里特而來,充溢著濃郁的古羅馬田園風光,被誉为拉丁语文学典范。维吉尔更創造了所謂的阿卡地亞(Arcadia)世外桃源,阿卡地亞神話遂成爲歐洲牧歌傳統的核心神話。文藝復興時代,普桑的阿卡地的牧野輓歌地景,可說是受到維吉爾的啓廸。 夏志清稱讚沈从文的《边城》是“可以称为牧歌型的”,有“田园气息”的代表作品。朱光潜曾说:“《边城》表现出受过长期压迫而又富于幻想和敏感的少数民族在心坎里那一股沉忧、隐痛。”。 菲利浦·羅斯著有《美國牧歌》,叙述了从大萧条到二十世纪末的美國故事。 (zh)
  • Il termine pastorale in arte (letteratura, arti visive e musica, principalmente) si riferisce alla rappresentazione di un soggetto campestre in cui villaggi di campagna, pastori, animali e il paesaggio stesso vengono raffigurati in maniera idealizzata, spesso alludendo ad atmosfere idilliache e mitiche. (it)
  • Sielanka (bukolika, idylla, ekloga, skotopaska, pasterka) – gatunek literacki. Utwór poetycki, przedstawiający w sposób wyidealizowany uroki życia wiejskiego. Wysnuta z piosenek pasterskich stała się świadomie kreowanym obrazem utęsknionej, szczęśliwej natury – zdaniem badaczy gatunek jest specyficznym wytworem kultury miasta i ujawnia znużenie światem cywilizacji. Idylla odsłania beztroskie, spokojne i pogodne życie, spełnione przez miłość. Sielanka ma najczęściej kształt lirycznego monologu, poprzedzonego lub przeplecionego opisem bądź dialogiem. Gatunek często ukazuje świat mitologiczny. Nierzadko też ujawnia się w utworach sielankowych temat śmierci, zwłaszcza w formie słynnego toposu "Et in Arcadia ego" ("Jestem nawet w Arkadii", to słowa Śmierci). (pl)
  • Пастора́ль (фр. pastorale — пастушеский, сельский) — жанр в литературе, живописи, музыке и в театре, поэтизирующий мирную и простую сельскую жизнь. Пасторалью может называться: * Пасторальная музыка, к которой могут относиться как большие, так и малые произведения, посвящённая изображению природы или сельской жизни. Для музыкальной пасторали характерны размеры 6/8, 12/8, плавное спокойное движение мелодии, зачастую удваиваемое в терцию. Примеры пасторалей имеются в творчестве Антонио Вивальди, Доменико Скарлатти, Франсуа Куперена, Иоганна Себастьяна Баха и других композиторов. Известна также «Пасторальная симфония» Бетховена. * Опера, пантомима, балет, показывающие идеализированные картины сельской жизни. Пасторальные оперы писали Кристоф Виллибальд Глюк, Вольфганг Амадей Моцарт, Жан Б (ru)
  • Pastoral é um abordagem adotada nas artes e na literatura que se caracteriza pelo tratamento idealizado do estilo de vida dos pastores, retratados como pessoas simples que cuidam do gado em meio a paisagens bucólicas, (do grego βουκολικόν.em conexão com a natureza, de acordo com as estações e as mudanças na disponibilidade de água e de pasto. Principalmente direcionadas ao público urbano, as obras pastorais apresentam as sociedades de pastores como livres da complexidade e da corrupção da vida nas cidades. Entre os escritores que usaram a convenção pastoral com grande sucesso estão os poetas clássicos Teócrito e Virgílio e, séculos depois, os ingleses Edmund Spenser (1552 – 1599), Robert Herrick (1591 – 1674), John Milton ( 1608 — 1674) , Percy Bysshe Shelley (1792 — 1822) e Matthew Arnold (pt)
rdfs:label
  • Pastoral (en)
  • أدب رعوي (ar)
  • Pastorale (arte) (it)
  • パストラル (ja)
  • Sielanka (pl)
  • Пастораль (ru)
  • Pastoral (arte) (pt)
  • 牧歌 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:genre of
is dbo:industry of
is dbo:literaryGenre of
is dbo:occupation of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:genre of
is dbp:types of
is dc:subject of
is http://purl.org/linguistics/gold/hypernym of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of