| dbpprop:abstract
|
- Papal infallibility is the dogma in Catholic theology that, by action of the Holy Spirit, the Pope is preserved from even the possibility of error when he solemnly declares or promulgates to the universal Church a dogmatic teaching on faith or morals as being contained in divine revelation, or at least being intimately connected to divine revelation. It is also taught that the Holy Spirit works in the body of the Church, as sensus fidelium, to ensure that dogmatic teachings proclaimed to be infallible will be received by all Catholics. This dogma, however, does not state either (1) that the Pope cannot commit sin in his own personal life nor (2) that he is necessarily free of error, even when speaking in his official capacity, outside the specific contexts in which the dogma applies. This doctrine was defined dogmatically in the First Vatican Council of 1870. According to Catholic theology, there are several concepts important to the understanding of infallible, divine revelation: Sacred Scripture, Sacred Tradition, and the Sacred Magisterium. The infallible teachings of the Pope are part of the Sacred Magisterium, which also consists of ecumenical councils and the "ordinary and universal magisterium". In Catholic theology, papal infallibility is one of the channels of the infallibility of the Church. The infallible teachings of the Pope must be based on, or at least not contradict, Sacred Tradition or Sacred Scripture. Papal infallibility does not signify that the Pope is impeccable, i.e. , that he is specially exempt from liability to sin. In practice, popes seldom use their power of infallibility, but rely on the notion that the Church allows the office of the pope to be the ruling agent in deciding what will be accepted as formal beliefs in the Church. Since the solemn declaration of Papal Infallibility by Vatican I on July 18, 1870, this power has been used only once ex cathedra: in 1950 when Pope Pius XII defined the Assumption of Mary as being an article of faith for Roman Catholics. Prior to the solemn definition of 1870, Pope Pius IX, with the support of the overwhelming majority of Roman Catholic bishops, had proclaimed Immaculate Conception an ex cathedra dogma in December 1854.
- Unfehlbarkeit bedeutet Irrtumslosigkeit, Fehlerlosigkeit, Perfektion im Tun. Eine Person oder Institution wäre dann unfehlbar, wenn sie frei von Fehleinschätzungen, irrtümlichen Entscheidungen und fehlerhaften Handlungen wäre. Nach menschlichem Ermessen ist dies nicht möglich. Im Glauben einzelner Religionen, Konfessionen und Ideologien spielt die Unfehlbarkeit eine Rolle.
- Papežská neomylnost je v katolické teologii dogmatem, které tvrdí, že papeži coby římskému biskupovi přísluší neomylnost, „když s konečnou platností vyhlašuje nauku o víře a mravech jako nejvyšší pastýř a učitel všech věřících křesťanů, který své bratry povzbuzuje ve víře“. Implicitní víra v církev sahá do daleké minulosti, avšak dogmaticky byl tento názor vyjádřen až 1. vatikánským koncilem roku 1870. V katolické teologii představuje papežská neomylnost jeden ze způsobů, jakými je v církvi garantována Duchem Svatým neporušenost nauky. Vyhlášení dogmatu bylo přijato velmi odmítavě nekatolickou veřejností a i mezi katolíky byly reakce různé - někteří jej přijali s nadšením, jiní nadšeni nebyli a odpor dalších vedl až k odštěpení starokatolické církve. Ideu papežské neomylnosti nikdy neuznávaly pravoslavné církve. Pravoslavní křesťané jsou přesvědčeni, že celé první tisíciletí po Kristu nic takového v Církvi neexistovalo. Podle názoru pravoslavných uzurpuje dogmatem o neomylnosti římský papež postavení, které má v Církvi pouze Duch Svatý.
- En la teología de la Iglesia Católica Romana la infalibilidad pontificia constituye un dogma, según el cual, el Papa está preservado de cometer un error cuando él promulga o declara, a la Iglesia, una enseñanza dogmática en temas de fe y moral bajo el rango de solemne definición pontificia o declaración ex cathedra; como toda verdad de fe, no se presta a discusión de ninguna índole. Esta doctrina es una definición dogmática establecida en el Concilio Vaticano I de 1870. La Infalibilidad pontificia no quiere decir que el Papa esté a salvo del pecado, ni que esté libre de cometer errores. Respecto a la guia doctrinal de la iglesia, la enseñanza del Papa es infalible cuando es promulgada como solemne definición pontificia, asegurado siempre por la asistencia personal del Espíritu Santo. Esto sólo ha sucedido una vez, cuando Pío XII promulgó el dogma de la Asunción de la Virgen María.
- Pour l'Église catholique, l'infaillibilité pontificale est un dogme selon lequel le pape ne peut se tromper lorsqu'il s'exprime ex cathedra (c'est-à-dire en tant que Docteur suprême de l'Église et en engageant sa pleine autorité apostolique), et ce, en matière de foi et de morale. Ce dogme a été défini solennellement en 1870 lors du Ier concile du Vatican quoique l'Église lui confère des origines anciennes. Il est à l'origine du schisme mineur de l'Église vieille-catholique. Il est en revanche un point d'achoppement majeur dans le dialogue œcuménique notamment avec les Églises protestantes et l'Église anglicane et un point de rupture définitif pour la philosophie rationaliste qui y voit le sommet de l'argument d'autorité. La constitution dogmatique Lumen gentium proclamée par le 2e concile du Vatican, explicite : « Le Pontife romain, chef du collège des évêques, jouit, du fait même de sa charge, de cette infaillibilité quand, en tant que pasteur et docteur suprême de tous les fidèles, et chargé de confirmer ses frères dans la foi, il proclame, par un acte définitif, un point de doctrine touchant la foi et les mœurs. »
- Il dogma dell'infallibilità papale (o infallibilità pontificia) afferma che il Papa, essendo sostenuto e ispirato dallo Spirito Santo nel suo incarico di Vicario di Cristo, non può sbagliare quando parla ex cathedra. Il dogma dunque non si applica a tutti gli atti e le parole pronunciate dal Papa, ma vale solo quando egli proclama un nuovo dogma o afferma una dottrina in modo definitivo come rivelata. Tuttavia, secondo la dottrina cattolica anche il magistero ordinario della Chiesa, esercitato dal Papa e dai Vescovi, in conformità con l’insegnamento del Pontefice, possiede il carisma della infallibilità di cui Cristo ha dotato la Chiesa perché sia sacramento universale di salvezza. Ciò viene esplicitato in modo particolare nella costituzione dogmatica Lumen Gentium del concilio vaticano II.
- 教皇不可謬説（きょうこうふかびゅうせつ）とは、カトリック教会において、ローマ教皇が信仰および道徳に関する事柄について教皇座（エクス・カテドラ）から厳かに宣言する場合、その決定は聖霊の導きに基づくものとなるため、正しく決して誤りえないという教義のこと。 教皇不可謬が教義として正式に宣言されたのは1870年の第1バチカン公会議においてであるが、その思想自体には初代教会以来の長い歴史的な伝統がある。カトリック神学において教皇不可謬性は教会のもつ四つの不可謬性（後述）の内の一つとして考えられ、思想的に発展させられてきた。教皇不可謬の教義をめぐってはカトリック教会の内外で多くの議論が行われてきた。誤解されやすいことだが、実際に教義として宣言されてからも、教皇が不可謬の権威を持って何らかの宣言を行ったことはほとんどないし、その意味の重大さから今後もほとんど行われないであろうと考えられている。
- Met de onfeilbaarheid wordt in brede zin de onmogelijkheid om te falen bedoeld. De term onfeilbaarheid wordt vooral gebruikt in de theologie, waar de mogelijkheid van persoonlijke onfeilbaarheid verbonden wordt aan de almacht van God. De rooms-katholieke Kerk formuleerde tijdens het Eerste Vaticaans Concilie in 1870 het dogma van de onfeilbaarheid. In de constitutie Pastor Aeternus wordt de onfeilbaarheid als volgt gedefinieerd: "Wanneer de Bisschop van Rome met het hoogste leergezag spreekt, dat wil zeggen, wanneer hij zijn ambt van herder en leraar van alle christenen uitoefent en met het hoogste apostolische ambtsgezag definitief beslist, dat een leer over geloof of zeden door de gehele Kerk gehouden moet worden, dan bezit hij op grond van de goddelijke bijstand, die hem in de heilige Petrus is beloofd, die onfeilbaarheid, waarmede de goddelijke Verlosser zijn Kerk bij definitieve beslissingen in zaken van geloofs- en zedenleer wilde zien toegerust. Deze definitieve beslissingen van de Bisschop van Rome zijn daarom uit zich (ex sese) en niet op grond van de toestemming der Kerk onveranderlijk (irreformabiles). " Met onfeilbaarheid worden dus uitspraken over geloof of moraal bedoeld, die door de paus vanuit zijn apostolische opdracht ex cathedra gedaan worden en die voor de Kerk verbindend zijn. Een onfeilbare uitspraak doet niet alleen een uitdrukkelijk beroep op het gezag ex cathedra, maar vergewist zich eveneens van overeenstemming met de Heilige Schrift, de apostolische Traditie, het sensus fidei (het "impliciete geloof") en instemming onder de bisschoppen. De onfeilbaarheid geldt eveneens voor uitspraken van de bisschoppen, wanneer deze met de opvolger van Petrus worden uitgesproken. De theologische basis voor de onfeilbaarheid is enerzijds gegrondvest in de bijbel, waar aan de Kerk de Heilige Geest beloofd is om het geloof in waarheid te leren en te leven. Anderzijds stoelt de onfeilbaarheid volgens de katholieke theologie ook op de apostolische traditie, waarin het Petrusambt de eenheid van de Kerk en het geloof bewaart. Verschillende theologen beschouwen de onfeilbaarheid van de paus - en in nauwere zin ook het pausambt zelf - als een hindernis op weg naar de oecumene. In de aanloop naar het Eerste Vaticaans Concilie ontstond een heftig debat over de onfeilbaarheid. Enerzijds bepleitten de ultramontanisten het doorzetten van het primaat van de paus. Anderzijds ontwikkelde zich een protestbeweging tegen de onfeilbaarheidsverklaring van de paus onder de aanhangers van het gallicanisme en de privileges van wereldlijke heersers (zoals de Oostenrijkse keizers) om in de pauskeuze in te grijpen. Een van de leiders van het protest was de historicus Ignaz von Döllinger, die aan de basis stond van de eind 19e eeuw opgerichte Oudkatholieke Kerk in de Duitstalige landen.
- Pavelig ufeilbarlighet er et dogme i Den katolske kirke. Kjernen i dogmet er at paven blir beskyttet av Gud mot feil når han uttaler seg ex cathedra i et spørsmål om tro eller moral. Læren ble nedfelt som et dogme ved Første Vatikankonsil i 1870. Den eneste uttalelsen fra tiden etter at dogmet ble definert som regnes for å ha oppfylt alle krav er Pius XII definisjon av Jomfru Marias opptagelse i himmelen, som ble gitt i 1950.
- Dogmat o nieomylności papieża – dogmat ogłoszony na Soborze Watykańskim I w konstytucji apostolskiej Pastor aeternus w roku 1870. Dogmat ten odnosi się do tzw. nauczania papieża ex cathedra. Nieomylność papieża należy rozumieć jako bezbłędność w sprawach wiary i obyczajów, nie zaś w sprawach codziennych. Rzymskokatolicy uważają, że nieomylność papieża jest charyzmatem Ducha Świętego. Ustanowienie tego dogmatu spotkało się ze sprzeciwem części duchownych i wiernych, w wyniku czego w 1870 powstał starokatolicyzm.
- A infalibilidade papal é o dogma da teologia católica, aque afirma que o Papa, quando delibera e define (clarifica) solenemente algo em matéria de fé ou moral (os costumes), ex cathedra, está sempre correcto. Isto porque a Igreja Católica acredita que, na clarificação solene e definitiva destas matérias, o Papa goza de assistência sobrenatural do Espírito Santo, que o preserva de todo o erro. O uso da infalibilidade é restrito somente às questões e verdades relativas à fé e à moral (costumes), que são divinamente reveladas ou que estão em íntima conexão com a Revelação divina. Uma vez proclamadas e definidas solenemente, estas matérias de fé e de moral transformam-se em dogmas, ou seja, em verdades imutáveis e infalíveis que qualquer católico são obrigados a aderir, aceitar e acreditar de uma maneira irrevogável . Logo, a consequência da infalibilidade é que a definição ex catedra dos Papas não pode ser revogada e é por si mesma irreformável. As declarações de um Papa em ex cathedra não devem ser confundidas com ensinamentos que são falíveis, como uma bula. A infalibilidade papal foi longamente discutida e ensinada como doutrina católica, tendo sido declarada um dogma na Constituição Dogmática Pastor Aeternus, sobre o primado e infalibilidade do Papa, promulgada pelo Concílio Vaticano I. A Constituição foi promulgada na Quarta Sessão do Concílio, em 18 de julho de 1870, pelo Papa Pio IX. A parte dispositiva do documento tem o seguinte teor: Além do Papa, quando ele fala ex cathedra, goza também de infalibilidade o episcopado católico pleno, em união com o Papa, que é a cabeça do episcopado, mas só quando reunido em concílio ecuménico; ou quando, disperso em toda a Terra, o episcopado ensina e promove uma verdade de fé ou de costumes professada e sustentada já por toda a Igreja Católica. A Igreja Católica acredita no dogma da infalibilidade papal porque ela, governada pelo Papa em união com os seus Bispos, professa que ela é o autêntico "sacramento de Jesus Cristo, a Verdade em pessoa e Aquele que veio trazer as verdades fundamentais" à humanidade para a sua salvação . A Igreja Católica acredita também que este dogma é o "efeito concreto" da "promessa de Cristo de preservar a sua Igreja na verdade" .
- Infailibilitatea papală este o dogmă a Bisericii Catolice despre faptul că Papa de la Roma este nesupus greşelii cînd solemn declară sau promulgă învăţăturile dogmatice ale Bisericii în domeniul credinţei sau a moralei. Această dogmă explică infailibilitatea prin lucrarea Sfântului Duh, care asigură că învăţăturile proclamate vor fi desăvîrşite şi primite de toţi catolicii. Doctrina a fost definită ca dogmă de Primul Conciliul Vatican în 1870. Conform teologiei catolice, sunt cîteva concepte majore pentru înţelegerea revelaţiei divine şi infailibile: Sfînta Scriptură, Sfînta Tradiţie, şi Sfîntul Magisteriu. Învăţătura despre infailibilitatea papală face parte din Sfîntul Magisteriu, care la rîndul său este compus din conciliile ecumenice şi "magisteriul universal şi comun".
- Непогреши́мость (также Безоши́бочность) Римского папы (лат. Infallibilitas — «неспособность заблуждаться») — догмат Римско-католической Церкви, утверждающий, что, когда Папа определяет учение Церкви, касающееся веры или нравственности, провозглашая его ex cathedra (то есть, по учению РКЦ, как глава Церкви), он обладает непогрешимостью (безошибочностью) и ограждён от самой возможности заблуждаться. Согласно данному догмату, вероучительная «безошибочность папы является даром Святого Духа, данным папе, как преемнику апостола Петра в силу апостольского преемства, а не из-за его личных качеств (как и любой другой христианин, Папа не ограждён от совершения грехов и нуждается в покаянии и исповеди)» .
- Ofelbarhetsdogmen, den romersk-katolska läran om påvens ofelbarhet, fastslogs av Första Vatikankonciliet år 1870. Den innebär att när påven (1) offentligen, (2) på ett särdeles högtidligt sätt och (3) under uttryckligt åberopande av sitt herde- och läroämbete över hela den världsvida kyrkan uttalar sig om kyrkans lära ifråga om trosfrågor eller moralfrågor (4) på ett för hela kyrkan förpliktande sätt, är detta uttalande ofelbart, d.v.s. tillförlitligt, "i sig [ex sese] - och inte genom kyrkans instämmande". Uttalandet har givits olika tolkningar. Enligt en uppfattning får ett sådant uttalande sin giltighet genom påvens auktoritet. Men eftersom det kan uppfattas som att det är påven som gör något sant har denna uppfattning också ibland förkastats. Istället skulle konciliets uttalande förstås så att de "ofelbara" uttalandena är sanna så att säga i kraft av just sin sanning och inte i kraft av (den övriga) kyrkans instämmande; men med den synen är det heller inte påven som gör det sanna sant. Påvens "ofelbarhet" skulle således inte vara konstitutiv utan blott deklaratorisk. Enligt katolsk teologi beskriver dogmen även lärobeslutsprocesser som föregått den dogmatiska definitionen från 1870, men vars exakta mekanism och avgränsningar först nu fastslogs. Då den katolska läran omfattar en subtil hierarki av visshetsgrader kan det understundom vara svårt att veta när en given lärosats uppnått den högsta visshetsnivån. Klart är dock, ur katolsk officiell synpunkt, att påvarna definierat lärosatser ex cathedra vid minst två tillfällen, nämligen då Pius IX 1854 uttalade att Jungfru Marias obefläckade avlelse var en katolsk trossanning och då Pius XII 1950 fastställde dogmen om Jungfru Marias kroppsliga upptagande till himmelen (de ortodoxa talar istället om Marias dormition eller saliga insomnande). Det har hävdats att även Johannes Paulus II:s uttalande rörande vigning av kvinnor till prästämbetet skulle uppfylla de av Vaticanum I fastställda kriterierna, men eftersom Johannes Paulus II inte uttryckligen gjorde anspråk på ofelbarhet—ofelbarheten har senare tillagts tolkningsvis av vissa teologer och kyrkoföreträdare—är det osannolikt att påvens uttalande om kvinnors utstängande från prästämbetet (som är starkt kontroversiellt bland katoliker och som de facto inte omfattas av en hela den romersk-katolska kristenheten) uppfyller kraven på "ofelbarhet". Ordet ”ofelbar” innebär inte personlig fullkomlighet eller frihet från synd, eftersom endast Kristus (och i viss mån jungfru Maria - jmf läran om Marias obefläckade avlelse) enligt katolsk lära kan ha de egenskaperna. Istället syftar det på att påven i kraft av sitt apostoliska ämbete och den helige Andens bistånd kan förmedla den sanna läran utan felaktigheter då han uttalar sig från den påvliga lärostolen (ex cathedra) och å hela kyrkans vägnar. I det löpande arbetet utfärdade påvliga skrivelser av olika slag eller påvens predikningar, föreläsningar och uttalanden i allmänhet är således inte ”ofelbara” i denna teologiskt precisa mening, men åtnjuter samtidigt stor auktoritet. En ännu inte uppklarad teologisk svårighet med ofelbarhetsdogmen är hur den förhåller sig till den fria viljan (liberum arbitrum). Om dogmen innebär att påven när han uttalar sig ex cathedra inte kan utöva sin fria vilja—och därmed, om han har ont uppsåt, missbruka sin ställning och såsom ofelbart hävda vad som inte är sant—är den inte förenlig med historisk katolsk uppfattning om alla människors fria vilja och möjlighet till synd. Andra Vatikankonciliet 1962-1965 fortsatte det arbete med frågan om kyrkans natur som avbrutits när Vaticanum I till följd av inre politisk oro i Italien måst avbrytas. Någon ny dogm fastställdes inte. Däremot gjordes tidigare konciliära utläggning av kyrkan mera komplett i det kyrkans ofelbarhet och biskoparnas gemensamma ansvar för kyrkan, kollegialitet, framhävdes jämte påveämbetet.
- İnfallibilite Yasası veya Yanılmazlık Yasası, 18 Temmuz 1870 yılında IX. Pius tarafından ve 533 Piskopos’un onayıyla yürürlüğe konmuştur. Papaları korunmak amacıyla alınan bu karar aynı gün Katolik Kilisesi’nin Dogmatik adıyla bilinen, hiçbir itirazda bulunmadan koşulsuzca inanılması gereken yasalarından ve Katolik olmanın ön şartlarından biri olarak kabul edilmiştir. Meselâ; İsa Peygamber’in Tanrı’nın oğlu olduğuna inanmak nasıl mecburi ise bu yasaya da inanmak öyle mecburidir. İnfallibilite Yasası'na göre; hiçbir Papa yanılmaz ve başkaları tarafından da yanıltılamaz. Katolik inancına göre Papa, yeryüzündeki tek hatasız kuldur.
- Догма́т про непоми́льність Па́пи (іноді зустрічається термін Непогрі́шність) — догмат Католицької Церкви, в якому стверджується, що, коли Папа визначає вчення Церкви, які стосуються віри або моралі, проголошуючи його ex cathedra (тобто, як голова Церкви), він огороджений від самої можливості помилятися. Згідно Катехізису католицької церкви, Христос доручив Церкві навчати і «уділив їй участь у своїй власній непомильності». Віронавчальна «безпомилковість папи є даром Святого Духу, даним папі, як наступнику апостола Петра в силу апостольського спадкоємства, а не через його особисті якості (як і будь-який інший християнин, Папа не відгороджений від гріхів і має потребу в покаянні й сповіді)» .
|
| rdfs:comment
|
- Papal infallibility is the dogma in Catholic theology that, by action of the Holy Spirit, the Pope is preserved from even the possibility of error when he solemnly declares or promulgates to the universal Church a dogmatic teaching on faith or morals as being contained in divine revelation, or at least being intimately connected to divine revelation.
- Unfehlbarkeit bedeutet Irrtumslosigkeit, Fehlerlosigkeit, Perfektion im Tun. Eine Person oder Institution wäre dann unfehlbar, wenn sie frei von Fehleinschätzungen, irrtümlichen Entscheidungen und fehlerhaften Handlungen wäre. Nach menschlichem Ermessen ist dies nicht möglich. Im Glauben einzelner Religionen, Konfessionen und Ideologien spielt die Unfehlbarkeit eine Rolle.
- Papežská neomylnost je v katolické teologii dogmatem, které tvrdí, že papeži coby římskému biskupovi přísluší neomylnost, „když s konečnou platností vyhlašuje nauku o víře a mravech jako nejvyšší pastýř a učitel všech věřících křesťanů, který své bratry povzbuzuje ve víře“. Implicitní víra v církev sahá do daleké minulosti, avšak dogmaticky byl tento názor vyjádřen až 1. vatikánským koncilem roku 1870.
- En la teología de la Iglesia Católica Romana la infalibilidad pontificia constituye un dogma, según el cual, el Papa está preservado de cometer un error cuando él promulga o declara, a la Iglesia, una enseñanza dogmática en temas de fe y moral bajo el rango de solemne definición pontificia o declaración ex cathedra; como toda verdad de fe, no se presta a discusión de ninguna índole. Esta doctrina es una definición dogmática establecida en el Concilio Vaticano I de 1870.
- Pour l'Église catholique, l'infaillibilité pontificale est un dogme selon lequel le pape ne peut se tromper lorsqu'il s'exprime ex cathedra (c'est-à-dire en tant que Docteur suprême de l'Église et en engageant sa pleine autorité apostolique), et ce, en matière de foi et de morale. Ce dogme a été défini solennellement en 1870 lors du Ier concile du Vatican quoique l'Église lui confère des origines anciennes. Il est à l'origine du schisme mineur de l'Église vieille-catholique.
- Il dogma dell'infallibilità papale (o infallibilità pontificia) afferma che il Papa, essendo sostenuto e ispirato dallo Spirito Santo nel suo incarico di Vicario di Cristo, non può sbagliare quando parla ex cathedra. Il dogma dunque non si applica a tutti gli atti e le parole pronunciate dal Papa, ma vale solo quando egli proclama un nuovo dogma o afferma una dottrina in modo definitivo come rivelata.
- Met de onfeilbaarheid wordt in brede zin de onmogelijkheid om te falen bedoeld. De term onfeilbaarheid wordt vooral gebruikt in de theologie, waar de mogelijkheid van persoonlijke onfeilbaarheid verbonden wordt aan de almacht van God. De rooms-katholieke Kerk formuleerde tijdens het Eerste Vaticaans Concilie in 1870 het dogma van de onfeilbaarheid.
- Pavelig ufeilbarlighet er et dogme i Den katolske kirke. Kjernen i dogmet er at paven blir beskyttet av Gud mot feil når han uttaler seg ex cathedra i et spørsmål om tro eller moral. Læren ble nedfelt som et dogme ved Første Vatikankonsil i 1870. Den eneste uttalelsen fra tiden etter at dogmet ble definert som regnes for å ha oppfylt alle krav er Pius XII definisjon av Jomfru Marias opptagelse i himmelen, som ble gitt i 1950.
- Dogmat o nieomylności papieża – dogmat ogłoszony na Soborze Watykańskim I w konstytucji apostolskiej Pastor aeternus w roku 1870. Dogmat ten odnosi się do tzw. nauczania papieża ex cathedra. Nieomylność papieża należy rozumieć jako bezbłędność w sprawach wiary i obyczajów, nie zaś w sprawach codziennych. Rzymskokatolicy uważają, że nieomylność papieża jest charyzmatem Ducha Świętego.
- A infalibilidade papal é o dogma da teologia católica, aque afirma que o Papa, quando delibera e define (clarifica) solenemente algo em matéria de fé ou moral (os costumes), ex cathedra, está sempre correcto. Isto porque a Igreja Católica acredita que, na clarificação solene e definitiva destas matérias, o Papa goza de assistência sobrenatural do Espírito Santo, que o preserva de todo o erro.
- Infailibilitatea papală este o dogmă a Bisericii Catolice despre faptul că Papa de la Roma este nesupus greşelii cînd solemn declară sau promulgă învăţăturile dogmatice ale Bisericii în domeniul credinţei sau a moralei. Această dogmă explică infailibilitatea prin lucrarea Sfântului Duh, care asigură că învăţăturile proclamate vor fi desăvîrşite şi primite de toţi catolicii. Doctrina a fost definită ca dogmă de Primul Conciliul Vatican în 1870.
- Непогреши́мость (также Безоши́бочность) Римского папы (лат.
- Ofelbarhetsdogmen, den romersk-katolska läran om påvens ofelbarhet, fastslogs av Första Vatikankonciliet år 1870. Den innebär att när påven (1) offentligen, (2) på ett särdeles högtidligt sätt och (3) under uttryckligt åberopande av sitt herde- och läroämbete över hela den världsvida kyrkan uttalar sig om kyrkans lära ifråga om trosfrågor eller moralfrågor (4) på ett för hela kyrkan förpliktande sätt, är detta uttalande ofelbart, d.v.s.
- İnfallibilite Yasası veya Yanılmazlık Yasası, 18 Temmuz 1870 yılında IX. Pius tarafından ve 533 Piskopos’un onayıyla yürürlüğe konmuştur. Papaları korunmak amacıyla alınan bu karar aynı gün Katolik Kilisesi’nin Dogmatik adıyla bilinen, hiçbir itirazda bulunmadan koşulsuzca inanılması gereken yasalarından ve Katolik olmanın ön şartlarından biri olarak kabul edilmiştir.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
