A panegyric is a formal public speech, or (in later use) written verse, delivered in high praise of a person or thing, a generally highly studied and undiscriminating eulogy, not expected to be critical.

Property Value
dbo:abstract
  • A panegyric is a formal public speech, or (in later use) written verse, delivered in high praise of a person or thing, a generally highly studied and undiscriminating eulogy, not expected to be critical. (en)
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (مارس 2016) المديح عموماً هو نوع من الخطاب أو الشعر الذي يقدم مدحاً لإنسان أو شيء معين. ولكن عادة ما يطلق لفظ المديح على نوع من الغناء اشتهر في مصر ويعتمد غالباً على أشعار المدح، والتي انتشرت في العصر الأموي والعباسي كالمدح النبوي والمدح ثناءً على الخلفاء والأمراء. (ar)
  • Ein Panegyrikus (lateinisch Panegyricus, altgriechisch πανηγυρικός (λόγος) panēgyrikós (lógos) „Festrede“, von πανήγυρις panḗgyris „Versammlung [aller]“) war in der Antike eine prunkvolle Rede aus festlichem Anlass. Aus dem antiken Griechenland sind festliche Vorträge etwa von Lysias oder Isokrates überliefert, die man als panegyrikós bezeichnete. Im Römischen Reich verstand man unter einem panegyricus eine Laudatio, insbesondere eine lobende Rede zur Ehrung des Kaisers. Charakter und Leistung der behandelten Person positiv zu bewerten ist das einzige Ziel der Darstellung. Charakteristisch sind daher die einseitige Auswahl und unter Umständen Verfälschung (Über- bzw. Untertreibung) der mitgeteilten Fakten sowie der gehäufte Einsatz von Stilmitteln und die vorwiegende Verwendung des Genus grande bzw. sublime. Im heutigen Sprachgebrauch versteht man unter einer Panegyrik eine distanzlose, lobhudelnde Schmeichelrede. In negativer Bedeutung kam das Wort panegyrisch schon in der Antike vor: der Historiker und Rhetorik­lehrer Dionysios von Halikarnassos verstand darunter einen auf Effekte berechneten und das Publikum damit verführenden Stil (siehe persuasive Kommunikation). Dennoch war die Panegyrik in der gesamten Antike eine anerkannte literarische Gattung mit einem festen Platz im sozialen und politischen Leben. Zu bestimmten Anlässen wie Geburtstagen, Begräbnisfeierlichkeiten und Jubiläen entsprach die Darbietung von Panegyriken selbstverständlicher Erwartung der Gesellschaft. Entsprechend hoch war das soziale Ansehen derer, die sie in vollendeter rhetorischer Meisterschaft vorzutragen vermochten. Da die Panegyrik immer eine Herrscherethik als anerkannte normative Grundlage voraussetzte, war sie vor allem in Zeiten der Monarchie eine wichtige und fast die einzige Möglichkeit, den Herrscher an diese zu gemahnen und ihre Beachtung – wenn auch indirekt – einzufordern. Die Panegyrik steht somit, was ihre soziale und politische Funktion als kommunikatives Medium der Herrschaftslegitimation, aber auch indirekter Herrschaftskritik anbelangt, in einer Verbindung mit der Gattung des Fürstenspiegels. (de)
  • Panegírico (del latín: panegyrîcus; a su vez del griego: panegyrikos, πανηγυρικός) es un discurso que se pronuncia en honor o alabanza de una persona. Originariamente era una composición pronunciada públicamente en un festival y por las circunstancias de su uso se convirtió en sinónimo del "elogio" o encomio, uno de los ejercicios retóricos conocidos como progymnasmata. (es)
  • L’éloge panégyrique ou simplement le panégyrique, du latin emprunté au grec panêguris, « assemblée de tout le peuple », est au sens strict un discours public à la louange d'un personnage illustre, d'une nation, ou d'une chose et, dans l'occident chrétien, un sermon faisant l'éloge d'un saint. Le terme a pris aujourd'hui le sens plus général de louange ou d’apologie, et s’utilise parfois dans le sens péjoratif d’éloge emphatique ou exagéré. (fr)
  • Il panegirico (in greco πανηγυρικός [sott. λόγος], da πανήγυρις (panègyris) ovvero adunanza di tutti) è un componimento oratorio di carattere encomiastico, ovvero pronunciato in pubblico, per lo più in assemblea, per esaltare i meriti di un personaggio, di una città o di un popolo. (it)
  • Een Panegyricus of panegyriek (Oudgrieks: πανηγυρικός) is een formele publieke toespraak uitgesproken ter meerdere eer en glorie van een persoon of object, in het algemeen een vergaand bestudeerde en onderscheidende eulogie, gespeend van elke kritiek. Het is afgeleid van het Grieks, waar het een toespraak "geschikt voor een algemene vergadering" betekent. In Athene werden zulke toespraken gehouden ter gelegenheid van nationale festivals of spelen, met de bedoeling om de burgers te prikkelen om de glorieuze daden van hun voorvaderen te evenaren. De bekendste panegyrici zijn de Olympiacus van Gorgias, de Olympiacus van Lysias en de Panegyricus en Panathenaicus (geen van beide echter ooit voorgedragen) van Isocrates (wiens eerste panegyricus zijn naam gaf aan alle panegyrici). Grafredes, zoals de beroemde speech in de mond van Pericles gelegd door Thucydides, namen ook vaak de vorm aan van een panegyricus. De Romeinen beperkten de panegyrici tot de levenden, en reserveerden de grafredes exclusief voor de doden. Het meest gevierde voorbeeld van een Latijnse panegyricus is degene die voorgedragen is door Plinius de jongere (100 n.Chr.) in de Senaat ter gelegenheid van zijn acceptatie van het consulschap, bevattende een enigszins overdreven eulogie van Trajanus. Tegen het einde van de 3e eeuw en gedurende de 4e eeuw, als gevolg van de oriëntalisatie van het Keizerlijke hof door Diocletianus, werd het gebruikelijk om de bovenmenselijke deugden en prestaties van de heersende keizer te verheerlijken, in een formeel opgezet literair festijn. De goed uitgesproken, elegante en grappige panegyricus was een gelegenheid voor een geschoolde maar onervaren jonge man om de zich te profileren als redenaar in een competitieve sfeer. Cassiodorus, de hoveling en magister van Theodorik de Grote en zijn opvolgers, heeft een boek van panegyrici nagelaten, zijn Laudes. Als zijn biograaf heeft O'Donnell over dit genre gezegd: "Het was te verwachten dat de lofrede vervat in een toespraak excessief zou zijn; het intellectuele pointe van de exercitie (en meest waarschijnlijk een belangrijk criterium in de beoordeling ervan) was om te zien hoe excessief de lofrede gemaakt kon worden, onderwijl binnen de grenzen van decorum en terughoudendheid blijvend, hoe veel hoge lof gemaakt kon worden gelijkend op de benijdenswaardige getuigenis van eenvoudige eerlijkheid." (nl)
  • Panegiryk (z języka greckiego: πανηγυρικός, ang. "panegyric", niem. "Panegyrikus") – gatunek literatury stosowanej, uroczysty tekst pochwalny (mowa, wiersz, list, toast, itp.) sławiący jakąś osobę, czyn, wydarzenie; pełen przesadnego zachwytu, często o charakterze pochlebczym. W starożytnej Grecji nazwą tą określano mowy wygłaszane na pogrzebach wybitnych osobistości, wodzów i polityków, sławiące ich zasługi obywatelskie i patriotyczne. Powszechny zwłaszcza w XVI – XVIII w. Pisany często przez poetów związanych z dworami królewskimi lub magnackimi. W epoce oświecenia starano się zwalczać panegiryzm. W staropolskiej poezji gatunek uprawiali m.in.: Jan Kochanowski, Szymon Szymonowic, Jan Andrzej Morsztyn, Ignacy Krasicki, Adam Stanisław Naruszewicz, Stanisław Trembecki, Daniel Naborowski. (pl)
  • Um panegírico (do grego πανηγυρικός, "reunião") era, originalmente, na Grécia Antiga, o discurso de caráter encomiástico ou laudatório que era pronunciado em grandes reuniões festivas do povo. Na Roma Antiga, denominava-se "panegírico" o discurso que os cônsules romanos pronunciavam diante do imperador, depois de serem eleitos, manifestando-lhe seu respeito e admiração. (pt)
  • Панеги́рик (от лат. panegyrikus ← др.-греч. πᾰν-ηγῠρικός — «похвальное слово в торжественном всенародном собрании» от др.-греч. πᾶς, πᾶσα, πᾶν — «все» + др.-греч. ἀγείρω — «собирать, созывать») — всякое восхваление в литературном произведении (например в оде) или выступлении. С XIX века — неоправданное восхваление. Буквальный перевод слова др.-греч. πᾰν-ηγῠρικός — «собрание всех», по другому — «всеобщее народное собрание». В дальнейшем это слово стало обозначать «похвальное слово, сказанное в торжественном всенародном собрании». (ru)
dbo:wikiPageID
  • 80454 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 731832258 (xsd:integer)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • A panegyric is a formal public speech, or (in later use) written verse, delivered in high praise of a person or thing, a generally highly studied and undiscriminating eulogy, not expected to be critical. (en)
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (مارس 2016) المديح عموماً هو نوع من الخطاب أو الشعر الذي يقدم مدحاً لإنسان أو شيء معين. ولكن عادة ما يطلق لفظ المديح على نوع من الغناء اشتهر في مصر ويعتمد غالباً على أشعار المدح، والتي انتشرت في العصر الأموي والعباسي كالمدح النبوي والمدح ثناءً على الخلفاء والأمراء. (ar)
  • Panegírico (del latín: panegyrîcus; a su vez del griego: panegyrikos, πανηγυρικός) es un discurso que se pronuncia en honor o alabanza de una persona. Originariamente era una composición pronunciada públicamente en un festival y por las circunstancias de su uso se convirtió en sinónimo del "elogio" o encomio, uno de los ejercicios retóricos conocidos como progymnasmata. (es)
  • L’éloge panégyrique ou simplement le panégyrique, du latin emprunté au grec panêguris, « assemblée de tout le peuple », est au sens strict un discours public à la louange d'un personnage illustre, d'une nation, ou d'une chose et, dans l'occident chrétien, un sermon faisant l'éloge d'un saint. Le terme a pris aujourd'hui le sens plus général de louange ou d’apologie, et s’utilise parfois dans le sens péjoratif d’éloge emphatique ou exagéré. (fr)
  • Il panegirico (in greco πανηγυρικός [sott. λόγος], da πανήγυρις (panègyris) ovvero adunanza di tutti) è un componimento oratorio di carattere encomiastico, ovvero pronunciato in pubblico, per lo più in assemblea, per esaltare i meriti di un personaggio, di una città o di un popolo. (it)
  • Panegiryk (z języka greckiego: πανηγυρικός, ang. "panegyric", niem. "Panegyrikus") – gatunek literatury stosowanej, uroczysty tekst pochwalny (mowa, wiersz, list, toast, itp.) sławiący jakąś osobę, czyn, wydarzenie; pełen przesadnego zachwytu, często o charakterze pochlebczym. W starożytnej Grecji nazwą tą określano mowy wygłaszane na pogrzebach wybitnych osobistości, wodzów i polityków, sławiące ich zasługi obywatelskie i patriotyczne. Powszechny zwłaszcza w XVI – XVIII w. Pisany często przez poetów związanych z dworami królewskimi lub magnackimi. W epoce oświecenia starano się zwalczać panegiryzm. W staropolskiej poezji gatunek uprawiali m.in.: Jan Kochanowski, Szymon Szymonowic, Jan Andrzej Morsztyn, Ignacy Krasicki, Adam Stanisław Naruszewicz, Stanisław Trembecki, Daniel Naborowski. (pl)
  • Um panegírico (do grego πανηγυρικός, "reunião") era, originalmente, na Grécia Antiga, o discurso de caráter encomiástico ou laudatório que era pronunciado em grandes reuniões festivas do povo. Na Roma Antiga, denominava-se "panegírico" o discurso que os cônsules romanos pronunciavam diante do imperador, depois de serem eleitos, manifestando-lhe seu respeito e admiração. (pt)
  • Панеги́рик (от лат. panegyrikus ← др.-греч. πᾰν-ηγῠρικός — «похвальное слово в торжественном всенародном собрании» от др.-греч. πᾶς, πᾶσα, πᾶν — «все» + др.-греч. ἀγείρω — «собирать, созывать») — всякое восхваление в литературном произведении (например в оде) или выступлении. С XIX века — неоправданное восхваление. Буквальный перевод слова др.-греч. πᾰν-ηγῠρικός — «собрание всех», по другому — «всеобщее народное собрание». В дальнейшем это слово стало обозначать «похвальное слово, сказанное в торжественном всенародном собрании». (ru)
  • Ein Panegyrikus (lateinisch Panegyricus, altgriechisch πανηγυρικός (λόγος) panēgyrikós (lógos) „Festrede“, von πανήγυρις panḗgyris „Versammlung [aller]“) war in der Antike eine prunkvolle Rede aus festlichem Anlass. Aus dem antiken Griechenland sind festliche Vorträge etwa von Lysias oder Isokrates überliefert, die man als panegyrikós bezeichnete. Im Römischen Reich verstand man unter einem panegyricus eine Laudatio, insbesondere eine lobende Rede zur Ehrung des Kaisers. Charakter und Leistung der behandelten Person positiv zu bewerten ist das einzige Ziel der Darstellung. Charakteristisch sind daher die einseitige Auswahl und unter Umständen Verfälschung (Über- bzw. Untertreibung) der mitgeteilten Fakten sowie der gehäufte Einsatz von Stilmitteln und die vorwiegende Verwendung des Genus g (de)
  • Een Panegyricus of panegyriek (Oudgrieks: πανηγυρικός) is een formele publieke toespraak uitgesproken ter meerdere eer en glorie van een persoon of object, in het algemeen een vergaand bestudeerde en onderscheidende eulogie, gespeend van elke kritiek. Het is afgeleid van het Grieks, waar het een toespraak "geschikt voor een algemene vergadering" betekent. In Athene werden zulke toespraken gehouden ter gelegenheid van nationale festivals of spelen, met de bedoeling om de burgers te prikkelen om de glorieuze daden van hun voorvaderen te evenaren. (nl)
rdfs:label
  • Panegyric (en)
  • مديح (ar)
  • Panegyrikus (de)
  • Panegírico (es)
  • Panegirico (it)
  • Éloge panégyrique (fr)
  • Panegyricus (nl)
  • Panegiryk (pl)
  • Panegírico (pt)
  • Панегирик (ru)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:genre of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:genres of
is foaf:primaryTopic of