| dbpprop:abstract
|
- Otto Eduard Leopold von Bismarck (1 April 1815 – 30 July 1898) was a Prussian German statesman and aristocrat of the 19th century. As Minister-President of Prussia from 1862–1890, he oversaw the unification of Germany. In 1867 he became Chancellor of the North German Confederation. When the German Empire was formed in 1871, he served as its first Chancellor until 1890 and practiced Realpolitik, which gained him the nickname "The Iron Chancellor". As Chancellor, Bismarck held an important role in the German government and greatly influenced German and international politics both during and after his time of service.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen (seit 1865 Graf, seit 1871 Fürst von Bismarck, seit 1890 Herzog zu Lauenburg) war langjähriger Ministerpräsident von Preußen (1862–1890), Kanzler des Norddeutschen Bundes (1867–1871) und erster Reichskanzler des Deutschen Kaiserreiches (1871–1890). Er machte sich in Preußen zunächst als Vertreter der Interessen der Junker im Kreis der Konservativen einen Namen und war während der Reaktionsära Diplomat (1851–1862). Im Jahr 1862 wurde er zum preußischen Ministerpräsidenten berufen. Im preußischen Verfassungskonflikt kämpfte er gegen die Liberalen für das Primat der Monarchie. Als Außenminister setzte er im Deutsch-Dänischen Krieg und im Deutschen Krieg zwischen 1864 und 1866 die preußische Dominanz in Deutschland durch. Im Deutsch-Französischen Krieg von 1870/71 war Bismarck als treibende Kraft an der Lösung der Deutschen Frage im kleindeutschen Sinn und an der Gründung des Deutschen Kaiserreiches beteiligt. Dessen Politik bestimmte er als Reichskanzler und, bis auf eine kurze Unterbrechung, als preußischer Ministerpräsident bis zu seiner Entlassung 1890 entscheidend mit. Außenpolitisch setzte er auf einen Interessenausgleich der Mächte und baute ein breites Bündnissystem auf. Innenpolitisch zerfiel seine Regierungszeit nach 1866 in zwei Phasen. Zunächst kam es zu einem Bündnis mit den gemäßigten Liberalen. In dieser Zeit gab es zahlreiche innenpolitische Reformen wie die Einführung der Zivilehe, wobei er Widerstand von katholischer Seite mit drastischen Maßnahmen bekämpfte. Seit den späten 1870er-Jahren wandte Bismarck sich zunehmend von den Liberalen ab. In diese Phase fällt der Übergang zur Schutzzollpolitik und zu staatsinterventionistischen Maßnahmen. Dazu zählte insbesondere die Schaffung des Sozialversicherungssystems. Innenpolitisch geprägt waren die 1880er-Jahre nicht zuletzt vom repressiven Sozialistengesetz. 1890 führten Meinungsverschiedenheiten mit dem seit knapp zwei Jahren amtierenden Kaiser Wilhelm II. zu Bismarcks Entlassung. In den folgenden Jahren spielte er als Kritiker seiner Nachfolger noch immer eine gewisse politische Rolle. Insbesondere durch seine viel gelesenen Memoiren „Gedanken und Erinnerungen“ wirkte er an seinem Bild in der deutschen Öffentlichkeit selbst maßgeblich und nachhaltig mit. In der deutschen Geschichtsschreibung dominierte bis Mitte des 20. Jahrhunderts eine ausgesprochen positive Bewertung von Bismarcks Rolle, die teilweise Züge einer nationalistischen Idealisierung trug. Nach dem Zweiten Weltkrieg mehrten sich jedoch kritische Stimmen, die Bismarck für das Scheitern der Demokratie in Deutschland verantwortlich machten und das von ihm geprägte Kaiserreich als obrigkeitsstaatliche Fehlkonstruktion porträtierten. Dieser scharfe Gegensatz wird in jüngeren Darstellungen zumeist überwunden, wobei die Leistungen und Mängel von Bismarcks Politik gleichermaßen betont werden und er als eingebettet in zeitgenössische Strukturen und politische Prozesse gezeigt wird.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck, comte de Bismarck-Schönhausen, duc de Lauenburg i príncep de Bismarck (Schönhausen, Saxònia, 1 d'abril de 1815 - Friedrichsruh Lauenburg, Schleswig-Holstein, 30 de juliol de 1898), conegut amb el sobrenom de Canceller de Ferro, va ser primer ministre de Prússia i posteriorment canceller de l'imperi Alemany.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, vévoda z Lauenburgu byl jeden z nejvýznamnějších politiků 19. století a budovatel sjednoceného Německa. Byl první ministr (tj. premiér) Pruska a první v řadě německých kancléřů (1871–1890). Jeho nekompromisní přístup k řešení politických problémů a autoritativní vystupování vůči sněmu mu vyneslo přezdívku Železný kancléř.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, conocido como Otto von Bismarck, fue un estadista, burócrata, político (Ministro y Presidente en el Consejo de Ministros) y prosista alemán, considerado el fundador del Estado alemán moderno. Durante sus últimos años de vida se le apodó el "Canciller de Hierro" por su mano dura al tratar temas emcaminados con su país y determinación, que incluía la creación de un sistema de alianzas internacionales que aseguraran la supremacía de Alemania, conocido como el Reich. Cursó estudios de leyes y, a partir de 1835, trabajó en los tribunales de Berlín y Aquisgrán, actividad que abandonó tres años más tarde para dedicarse al cuidado de sus posesiones territoriales. En 1847 entró a formar parte del Landtag prusiano, donde muy pronto se convirtió en líder del ala conservadora. Se enfrentó duramente a la revolución de 1848, y por esa época comenzó a perfilar lo que sería su principal objetivo político: la unificación de Alemania y la creación del Reich desde presupuestos autoritarios y antiparlamentarios. En 1862, tras ser nombrado primer ministro de Prusia, emprendió una importante reforma militar que le permitió disponer de un poderoso ejército para llevar a cabo sus planes de unificación. De esta forma, en 1864 consiguió arrebatar a Dinamarca los ducados de Laurenburg, Schleswig y Holstein y, dos años más tarde, después de la lucha contra Austria, consiguió la anexión de Hesse, Frankfurt, Hannover y Nassau, lo que dio lugar a la creación de la Confederación de Alemania del Norte, con Bismarck como canciller. Por último, la guerra contra Francia supuso la adhesión de Baviera y otros estados, y en 1871 se proclamó el II Reich. Bismarck se convirtió en primer ministro de Prusia y canciller. Durante los diecinueve años que se mantuvo en el poder llevó a cabo una política conservadora, enfrentándose inicialmente a los católicos y combatiendo a la socialdemocracia. Fue también el organizador de la Triple Alianza, con Italia y Austria-Hungría, creada en 1882 para aislar a Francia. La política interior de Bismarck se apoyó en un régimen de poder autoritario, a pesar de la apariencia constitucional y del sufragio universal destinado a neutralizar a las clases medias. Inicialmente gobernó en coalición con los liberales, centrándose en contrarrestar la influencia de la Iglesia católica (Kulturkampf) y en favorecer los intereses de los grandes terratenientes mediante una política económica librecambista; en 1879 rompió con los liberales y se alió al partido católico, adoptando posturas proteccionistas que favorecieran el crecimiento industrial. En esa segunda época centró sus esfuerzos en frenar el movimiento obrero alemán, al que ilegalizó aprobando las Leyes Antisocialistas, al tiempo que intentaba atraerse a los trabajadores con la legislación social más avanzada del momento. En política exterior, se mostró prudente para consolidar la unidad alemana recién conquistada: por un lado, forjó un entramado de alianzas diplomáticas destinado a aislar a Francia en previsión de su posible revancha; por otro, mantuvo a Alemania apartada de la vorágine imperialista que por entonces arrastraba al resto de las potencias europeas. Fue precisamente esta precaución frente a la carrera colonial la que le enfrentó con el nuevo emperador, Guillermo II (1888), partidario de prolongar la ascensión de Alemania con la adquisición de un imperio ultramarino, asunto que provocó la caída de Bismarck en 1890. Al faltarle el apoyo del emperador Guillermo II, quien había subido al trono en 1888, Bismarck presentó su dimisión en 1890 y se retiró a vivir al campo. Falleció en Friedrichsruh el 30 de julio de 1898 a los ochenta y tres años de edad.
- Ruhtinas Otto Eduard Leopold von Bismarck yhdisti Preussin pääministerinä Saksan ja toimi sen ensimmäisenä kanslerina 1871–1890. Bismarckin politiikka oli alussa konservatiivista, aristokraattista ja monarkistista. Vastustaessaan sosiaalidemokraattista liikettä 1880-luvulla, hän joutui myöntymään eläkejärjestelmän perustamiseen ja työterveys- ja tapaturmavakuutusten käyttöönottoon.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck - Graf von Bismarck, puis Fürst von Bismarck-Schönhausen, Herzog von Lauenburg - comte de Bismarck, puis prince de Bismarck-Schönhausen et duc de Lauenburg, fut ministre-président de Prusse de 1862 à 1890. Il unifia l'Allemagne par une série de guerres et devint le premier chancelier de l'Empire allemand. Homme politique conservateur, aristocrate protestant et monarchiste, Bismarck combattit à l'intérieur les catholiques, une partie des libéraux et le mouvement social-démocrate montant des années 1880 en interdisant plusieurs organisations; il institua une retraite obligatoire et une assurance santé et accident pour les travailleurs avec pour but recherché de calmer la classe ouvrière et de la dissuader de rejoindre le mouvement socialiste. A l'extérieur il mena après la proclamation de l'Empire allemand une realpolitik attachée au maintien de la paix européenne pour maintenir à l'abri la nouvelle puissance allemande.
- Fájl:Otto von Bismarck 1873. jpg Otto von Bismarck Otto Eduard Leopold von Bismarck herceg, Lauenburg hercege, Bismarck-Schönhausen grófja a 19. század egyik legnagyobb európai államférfija volt. 1862 és 1890 között Poroszország miniszterelnökeként előremozdította a német egyesítést. 1867-től az Északnémet Konföderáció kancellárja volt, 1871-ben Német Császárság első kancellára lett. Fájl:Bismarck Rusz. jpg Rusz Károly metszete Klemens von Metternich, osztrák államférfi példája alapján konzervatív-monarchista nézeteket vallott. Célja Poroszország közép-európai elsőségének és hazájában az arisztokrácia vezető szerepének biztosítása volt. Legjelentősebb teljesítménye a modern német állam megteremtése volt, amelyhez háborúk sora és diplomáciai manőverek végrehajtása vezetett el az 1860-as évek során. Utolsó lépésként az 1870-1871-es francia-porosz háborúban megtörték Franciaország vezető szerepét a kontinensen. Sikeres volt a német egység tekintetében, de nem tudott egy egységes nemzeti kultuszt megteremteni. Kísérletet tett a római katolikus egyház kulturális befolyásának gyengítésére és a szociáldemokraták visszaszorítására (Sozialistengesetze), egyik sem nevezhető túl sikeresnek. Utóbbi érdekében még akkoriban progresszív szocális törvénykezésre is hajlandó volt. 1862 és 1888 között I. Vilmos császárt szolgálta, akivel hasonló nézeteik voltak és kapcsolatuk jó volt, utódja azonban unokája II. Vilmos lett, aki a miniszterelnöknél 40 évvel fiatalabb volt, és elutasította annak túl nagy befolyását, 1890-ben pedig lemondásra és a magánéletbe való visszavonulásra kényszerítette. Korábban is az arisztokrácia tagja volt, 1865-ben gróf (Graf), 1871-ben herceg (Fürst) lett. 1890-es lemondásakor megkapta a Lauenburg Hercege nem örökíthető címet.
- Fu il fondatore e primo cancelliere dell'Impero tedesco. Dal 1865 fu Conte di Bismarck-Schönhausen, dal 1871 Principe Von Bismarck e dal 1890 Duca di Lauenburg. Come Primo ministro della Prussia, dal 1862 al 1890, si occupò dell'unificazione della Germania. Nel 1867 divenne cancelliere della Confederazione Tedesca del Nord. Alla nascita dell'Impero Tedesco, nel 1871, ne divenne il primo cancelliere del Reich e attuò quella Realpolitik che gli valse il soprannome di "Cancelliere di ferro". Effettivamente, Bismarck, come cancelliere, giocò un ruolo molto importante e influenzò notevolmente la Germania e la politica internazionale sia durante sia dopo il periodo del suo mandato.
- ファイル:Bismarck1836. jpg ビスマルク (21歳) オットー・エドゥアルト・レオポルト・フォン・ビスマルク＝シェーンハウゼン（独: Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, 1815年4月1日 - 1898年7月30日）は、プロイセン王国の首相、ドイツ帝国初代帝国宰相（1871年 - 1890年）。 プロイセン王ヴィルヘルム1世の右腕としてドイツ統一を目指して鉄血政策を推進し、普墺戦争や普仏戦争を主導してこれに勝利。1871年にヴィルヘルム1世をドイツ皇帝として戴冠させ、ドイツ統一の立役者となる。君主主義の保守的な政治家、優れた外交官でもあり、現実主義に根ざした政治的手腕には卓越したものがあった。
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, graaf von Bismarck-Schönhausen, sinds 1871 prins von Bismarck, sinds 1890 ook hertog van Lauenburg, bijgenaamd De IJzeren Kanselier, was een van de belangrijkste staatslieden van de 19e eeuw. Gedurende de kwart eeuw tussen 1865 en 1890 beheerste hij voor een belangrijk deel het politieke toneel in Europa en besliste hij bij diverse conflicten over oorlog en vrede. Otto von Bismarck had een vereniging van de Duitse staten hoog in het vaandel staan. Hij zei: "Om de Duitse staten te verenigen zal ik ijzer en bloed gebruiken". In 1871, na de Frans-Duitse Oorlog, is het hem gelukt. Hij heeft een lappendeken van veelal achtergebleven gebieden met weinig betekenis omgesmeed tot een van de machtigste staten van Europa, het Duitse Keizerrijk.
- Fyrst Otto von Bismarck, hertug av Lauenburg var en tysk statsmann og en av de mest prominente ledere av det 19. århundre; som statsminister i Kongeriket Preussen forente han Tyskland med en serie vellykkede kriger og ble Tysklands første kansler. Som en konservativ og aristokratisk politiker kjempet han mot fremveksten av sosialdemokratiet på 1880-tallet, ved bl.a. å forby flere organisasjoner, og ved pragmatisk å komme arbeiderne i møte med omfattende sosiale reformer som la grunnlaget for den moderne velferdsstaten. Han var en forsiktig utenrikspolitiker som etter Tysklands samling arbeidet for opprettholde fred på det europeiske kontinentet. Bismarck ble kjent som jernkansleren. Han ble født Otto Eduard Leopold von Bismarck i Schönhausen, og studerte jus i Göttingen og Berlin. I 1847 giftet han seg med Johanna von Puttkamer, og sammen fikk de tre barn.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen (ur. 1 kwietnia 1815 w Schönhausen, zm. 30 lipca 1898 w Friedrichsruh) – książę von Bismarck-Schönhausen, książę von Lauenburg; niemiecki polityk, Premierzy Pruspremier Prus, kanclerz Cesarstwo NiemieckieRzeszy zwany Żelaznym Kanclerzem. Przyczynił się do Zjednoczenie Niemiec (1866-1871)zjednoczenia Niemiec. W polityce wewnętrznej zwolennik ewolucjonizm (myśl polityczna)ewolucyjnego konserwatyzmu.
- Otto Leopold Eduard von Bismarck-Schönhausen, foi uma personalidade internacional de destaque do século XIX. Quando primeiro-ministro do reino da Prússia, unificou a Alemanha, depois de uma série de guerras, tornando-se o primeiro chanceler do Império Alemão. De início extremamente conservador, aristocrata, e monarquista, Bismarck lutou contra o crescente movimento social democrata na década de 1880 ao tornar ilegais várias organizações e ao instituir, de forma pragmática, a lei de acidentes de trabalho, o reconhecimento dos sindicatos, o seguro de doença, acidente ou invalidez entre outras, convencido de que só com a acção do estado na resolução destes problemas se poderia fazer frente às novas ideias políticas. Tornou-se conhecido como o "Chanceler de Ferro" (Eiserner Kanzler). A política de Bismarck pautou-se pelo nacionalismo e pelo militarismo. As guerras com a Dinamarca e depois com a França asseguraram a unificação da Alemanha em torno de um regime militarista. Alguns historiadores observam que devido ao regime autoritário de Bismarck a democracia alemã posteriormente na República de Weimar falharia, iniciando-se o regime ditatorial do Terceiro Reich.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck - Graf von Bismarck (conte), apoi Fürst von Bismarck-Schönhausen (principe) - a fost prim-ministru al Prusiei între 1862 şi 1890. A unificat Germania în urma câtorva războaie, devenind între 1871 şi 1890 primul cancelar al Imperiului German. Porecla acestuia este „Cancelarul de fier” („der Eiserne Kanzler”). Fiind un „Junker” (mare latifundiar aristocrat), avea profunde convingeri conservatoare, monarhiste şi aristocratice. Principalul său obiectiv politic a fost ridicarea Prusiei la rangul celui mai puternic stat din Confederaţiei. Profitând de iscusinţa sa în diplomaţie, Bismarck a purtat două războaie pentru a-şi atinge scopul. Mai mult, a reuşit să impună Prusia ca mare putere europeană după învingerea Franţei în războiul Franco-Prusac din 1870, aceasta încetând a mai deţine supremaţia continentală.
- Файл:DBP 150. Geburtstag Otto von Bismarck 20 Pfennig 1965. jpg Марка Отто Эдуард Леопольд фон Бисмарк-Шёнхаузен — князь, германский государственный деятель, первый канцлер Германской империи, прозванный «железным канцлером». Имел почётный чин (мирное время) прусского генерал-полковника в ранге генерал-фельдмаршала (20 марта 1890).
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, född 1 april 1815 på godset Schönhausen i Altmark, Sachsen, död 30 juli 1898, ofta kallad "järnkanslern", var en preussisk och tysk statsman; greve 1865, furste 1871, hertig av Lauenburg 1890. Han var preussisk ministerpresident 1862-1890 och tysk kansler 1867-1890, under åren 1867-1871 förbundskansler för Nordtyska förbundet och 1871-1890 rikskansler för Tyska riket. Han förde Preussen och Tyskland till en ledande ställning i Europa, hade den ledande rollen i Tysklands enande 1871, och var sannolikt Europas mest inflytelserika politiker under den senare delen av 1800-talet.
- Otto von Bismarck, 19. yüzyılda gevşek bir konfederasyon olan Almanya’nın güçlü bir imparatorluğa dönüşmesinde en önemli rolü oynayan ve ilk şansölyesi (başbakan) Alman devlet adamıdır. Unvanları Bismarck-Schönhausen Kontu ve Lauenburg Dükü olan Otto von Bismarck Yeni Almanya'yı kılıç ve kan politikasına göre kuracağını söylediği için kendisine Demir Şansölye (başbakan) adı verilmiştir.
- Отто́ Едуа́рд Леопо́льд фон Бі́смарк-Шенга́узен — державний діяч і дипломат Пруссії та Німеччини, князь, перший канцлер Німецької Імперії. Бісмарка також називають «Залізним Канцлером». Померанський поміщик, князь, монархіст. 1848 вимагав жорстокого придушення революції. Був депутатом прусського ландтагу, представником Пруссії в сеймі Німецького союзу, послом прусського короля в Петербурзі (1859 — 1862) і в Парижі (1862). 1862 — 1871 Бісмарк — міністр-президент і міністр закордонних справ Пруссії. Бісмарк проголосив і здійснював політику возз'єднання Німеччини «залізом і кров'ю» під керівництвом Пруссії. Забезпечивши доброзичливий нейтралітет Росії, Бісмарк взявся за організацію австро-прусської війни 1866, спровокував франко-прусську війну 1870—71, в ході якої Франція була розбита, а Німеччина возз'єднана в єдиній імперії. 1871—90 Бісмарк — рейхсканцлер. Внутрішню і зовнішню політику Німеччини Бісмарк підкорив інтересам юнкерства і буржуазії: вів жорстоку боротьбу з робітничим рухом, 1878 видав винятковий закон проти соціалістів, проводив політику онімечування польського населення у Познані і Сілезії, організував захоплення ряду територій в Африці і в Тихому океані, вів підготовку до нової війни з Францією. 1878 Бісмарк на Берлінському конгресі добився позбавлення Росії наслідків її перемог у російсько-турецькій війні 1877—1878. Уклавши союзні договори з Австро-Угорщиною (проти Росії, 1879) і з Італією (проти Франції, 1882), Бісмарк сприяв розколу Європи на два ворожі табори. В останні роки канцлерства Бісмарка в Німеччині зародилась ідея пангерманізму, яка передбачала широку експансію Німеччини на Схід. Піднесення робітничого руху і незгоди з молодим імператором Вільгельмом II змусили Бісмарка у 1890 піти у відставку.
- 奥托·冯·俾斯麦（Otto von Bismarck，{{bd|1815年|4月1日|1898年|7月30日|catIdx=B），勞恩堡公爵，普鲁士王国首相（1862年—1890年），德意志帝国第一任宰相（总理），人称「鐵血宰相」（德文：{{lang|de|Eiserner Kanzler）、「德國的建築師」及「德國的領航員」。 俾斯麦是19世纪最卓越的政治家之一，他任普鲁士首相期间通过一系列成功的战争统一了德国，並成为德意志帝国第一任总理。 最初，作为一个保守的专制主义者，俾斯麦镇压了19世纪80年代的社会民主运动，但他通过立法建立了世界上最早的工人养老金、健康和医疗保险制度，及社会保险。
|
| rdfs:comment
|
- Otto Eduard Leopold von Bismarck (1 April 1815 – 30 July 1898) was a Prussian German statesman and aristocrat of the 19th century. As Minister-President of Prussia from 1862–1890, he oversaw the unification of Germany. In 1867 he became Chancellor of the North German Confederation. When the German Empire was formed in 1871, he served as its first Chancellor until 1890 and practiced Realpolitik, which gained him the nickname "The Iron Chancellor".
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen (seit 1865 Graf, seit 1871 Fürst von Bismarck, seit 1890 Herzog zu Lauenburg) war langjähriger Ministerpräsident von Preußen (1862–1890), Kanzler des Norddeutschen Bundes (1867–1871) und erster Reichskanzler des Deutschen Kaiserreiches (1871–1890). Er machte sich in Preußen zunächst als Vertreter der Interessen der Junker im Kreis der Konservativen einen Namen und war während der Reaktionsära Diplomat (1851–1862).
- Otto Eduard Leopold von Bismarck, comte de Bismarck-Schönhausen, duc de Lauenburg i príncep de Bismarck (Schönhausen, Saxònia, 1 d'abril de 1815 - Friedrichsruh Lauenburg, Schleswig-Holstein, 30 de juliol de 1898), conegut amb el sobrenom de Canceller de Ferro, va ser primer ministre de Prússia i posteriorment canceller de l'imperi Alemany.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, vévoda z Lauenburgu byl jeden z nejvýznamnějších politiků 19. století a budovatel sjednoceného Německa. Byl první ministr (tj. premiér) Pruska a první v řadě německých kancléřů (1871–1890). Jeho nekompromisní přístup k řešení politických problémů a autoritativní vystupování vůči sněmu mu vyneslo přezdívku Železný kancléř.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, conocido como Otto von Bismarck, fue un estadista, burócrata, político (Ministro y Presidente en el Consejo de Ministros) y prosista alemán, considerado el fundador del Estado alemán moderno.
- Ruhtinas Otto Eduard Leopold von Bismarck yhdisti Preussin pääministerinä Saksan ja toimi sen ensimmäisenä kanslerina 1871–1890. Bismarckin politiikka oli alussa konservatiivista, aristokraattista ja monarkistista. Vastustaessaan sosiaalidemokraattista liikettä 1880-luvulla, hän joutui myöntymään eläkejärjestelmän perustamiseen ja työterveys- ja tapaturmavakuutusten käyttöönottoon.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck - Graf von Bismarck, puis Fürst von Bismarck-Schönhausen, Herzog von Lauenburg - comte de Bismarck, puis prince de Bismarck-Schönhausen et duc de Lauenburg, fut ministre-président de Prusse de 1862 à 1890. Il unifia l'Allemagne par une série de guerres et devint le premier chancelier de l'Empire allemand.
- Fájl:Otto von Bismarck 1873. jpg Otto von Bismarck Otto Eduard Leopold von Bismarck herceg, Lauenburg hercege, Bismarck-Schönhausen grófja a 19. század egyik legnagyobb európai államférfija volt. 1862 és 1890 között Poroszország miniszterelnökeként előremozdította a német egyesítést. 1867-től az Északnémet Konföderáció kancellárja volt, 1871-ben Német Császárság első kancellára lett. Fájl:Bismarck Rusz.
- Fu il fondatore e primo cancelliere dell'Impero tedesco. Dal 1865 fu Conte di Bismarck-Schönhausen, dal 1871 Principe Von Bismarck e dal 1890 Duca di Lauenburg. Come Primo ministro della Prussia, dal 1862 al 1890, si occupò dell'unificazione della Germania. Nel 1867 divenne cancelliere della Confederazione Tedesca del Nord. Alla nascita dell'Impero Tedesco, nel 1871, ne divenne il primo cancelliere del Reich e attuò quella Realpolitik che gli valse il soprannome di "Cancelliere di ferro".
- ファイル:Bismarck1836.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, graaf von Bismarck-Schönhausen, sinds 1871 prins von Bismarck, sinds 1890 ook hertog van Lauenburg, bijgenaamd De IJzeren Kanselier, was een van de belangrijkste staatslieden van de 19e eeuw. Gedurende de kwart eeuw tussen 1865 en 1890 beheerste hij voor een belangrijk deel het politieke toneel in Europa en besliste hij bij diverse conflicten over oorlog en vrede. Otto von Bismarck had een vereniging van de Duitse staten hoog in het vaandel staan.
- Fyrst Otto von Bismarck, hertug av Lauenburg var en tysk statsmann og en av de mest prominente ledere av det 19. århundre; som statsminister i Kongeriket Preussen forente han Tyskland med en serie vellykkede kriger og ble Tysklands første kansler. Som en konservativ og aristokratisk politiker kjempet han mot fremveksten av sosialdemokratiet på 1880-tallet, ved bl.a.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen (ur. 1 kwietnia 1815 w Schönhausen, zm. 30 lipca 1898 w Friedrichsruh) – książę von Bismarck-Schönhausen, książę von Lauenburg; niemiecki polityk, Premierzy Pruspremier Prus, kanclerz Cesarstwo NiemieckieRzeszy zwany Żelaznym Kanclerzem. Przyczynił się do Zjednoczenie Niemiec (1866-1871)zjednoczenia Niemiec. W polityce wewnętrznej zwolennik ewolucjonizm (myśl polityczna)ewolucyjnego konserwatyzmu.
- Otto Leopold Eduard von Bismarck-Schönhausen, foi uma personalidade internacional de destaque do século XIX. Quando primeiro-ministro do reino da Prússia, unificou a Alemanha, depois de uma série de guerras, tornando-se o primeiro chanceler do Império Alemão.
- Otto Eduard Leopold von Bismarck - Graf von Bismarck (conte), apoi Fürst von Bismarck-Schönhausen (principe) - a fost prim-ministru al Prusiei între 1862 şi 1890. A unificat Germania în urma câtorva războaie, devenind între 1871 şi 1890 primul cancelar al Imperiului German. Porecla acestuia este „Cancelarul de fier” („der Eiserne Kanzler”). Fiind un „Junker” (mare latifundiar aristocrat), avea profunde convingeri conservatoare, monarhiste şi aristocratice.
- Файл:DBP 150. Geburtstag Otto von Bismarck 20 Pfennig 1965. jpg Марка Отто Эдуард Леопольд фон Бисмарк-Шёнхаузен — князь, германский государственный деятель, первый канцлер Германской империи, прозванный «железным канцлером».
- Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, född 1 april 1815 på godset Schönhausen i Altmark, Sachsen, död 30 juli 1898, ofta kallad "järnkanslern", var en preussisk och tysk statsman; greve 1865, furste 1871, hertig av Lauenburg 1890. Han var preussisk ministerpresident 1862-1890 och tysk kansler 1867-1890, under åren 1867-1871 förbundskansler för Nordtyska förbundet och 1871-1890 rikskansler för Tyska riket.
- Otto von Bismarck, 19. yüzyılda gevşek bir konfederasyon olan Almanya’nın güçlü bir imparatorluğa dönüşmesinde en önemli rolü oynayan ve ilk şansölyesi (başbakan) Alman devlet adamıdır. Unvanları Bismarck-Schönhausen Kontu ve Lauenburg Dükü olan Otto von Bismarck Yeni Almanya'yı kılıç ve kan politikasına göre kuracağını söylediği için kendisine Demir Şansölye (başbakan) adı verilmiştir.
- Отто́ Едуа́рд Леопо́льд фон Бі́смарк-Шенга́узен — державний діяч і дипломат Пруссії та Німеччини, князь, перший канцлер Німецької Імперії. Бісмарка також називають «Залізним Канцлером». Померанський поміщик, князь, монархіст. 1848 вимагав жорстокого придушення революції.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
