| dbpedia-owl:abstract
|
- Oskisch, eigentlich die Sprache der Samniten, gehört zum oskisch-umbrischen Zweig der italischen Sprachen, die wiederum ein Zweig des Indogermanischen sind.
- Oscan is a term used to describe both an extinct language of southern Italy and the language group to which it belonged. The Oscan language was spoken by a number of tribes, including the, the Aurunci, the Sidicini, and the Ausones. The latter three tribes were often grouped under the name "Osci". The Oscan group is part of the Osco-Umbrian or Sabellic family, and includes the Oscan language and three variants (Hernican, Marrucinian and Paelignian) known only from inscriptions left by the Hernici, Marrucini and Paeligni, minor tribes of eastern central Italy.
- El osco fue una lengua indoeuropea, perteneciente al grupo de las lenguas itálicas, hablada en la parte centro-meridional de la península itálica durante parte de la Antigüedad.
- Oskin kieli oli itaalinen kieli esiroomalaisella ajalla, jota puhuivat samnilaiset eli oskit. Kieli tunnetaan etenkin Campaniasta joistakin piirtokirjoituksista. Oski on läheistä sukua umbrille. Oskia kirjoitettiin kreikkalaisin, latinalaisin tai etruskiaakkosin.
- L'osco, la lingua degli Osci e dei Sanniti, fa parte delle lingue osco-umbre, che è un ramo delle lingue indoeuropee e che include tra le altre lingue l'umbro e i dialetti sabellici.
- ファイル:Iron Age Italy. png 紀元前6世紀のイタリアの言語分布 オスク語（英語：Oscan language）は、古代イタリアで用いられた言語の一つで、死語。インド・ヨーロッパ語族イタリック語派（ラテン語が代表的である）のうち、オスク・ウンブリア語群に含まれる。イタリア中南部のサムニウム、カンパニアを中心とし、ほかにルカニア、アゲル・ブルッティウス（現カラブリア）、アブルッツォで話された。 碑文が多数知られ、古いものは紀元前5世紀にさかのぼる。ラテン文字、ギリシア文字のほか、様々なイタリック・アルファベットで書かれ、サムニウム、ウェスティ、サビニ、マルシなどの方言があった。 オスク語にはラテン語との共通点も多いが、全く異なる単語も多い。例えばラテン語の「欲する」volo, velle, volui など（印欧祖語 *wel に由来：英語 will と同源）に当たる語はなく、代わりに herest など（*gher に由来：英語 yearn「あこがれる」と同源）が使われた。 音韻論的にもオスク語とラテン語には違いがある。オスク語の'p'はラテン語の'qu'に当たり（オスク pis：ラテン quis）、オスク語の'b'はラテン語の'v'に当たる。オスク語の語中の'f'はラテン語では'b'または'd'となる（オスク mefiai：ラテン mediae）。これはケルト語におけるPケルト語とQケルト語の区別に似ている。 オスク語はイタリック語派では知られる限り最も保守的な言語とされ、ギリシア語とともに二重母音など印欧語本来の母音システムが保存されている言語でもある。
- Oskisch is een Italische taal met als kerngebied Samnium en Campanië, het gebied der Bruttii en een deel van Sicilië. Samen met onder meer het Umbrisch vormt het Oskisch de tak der Sabellische talen. Het Oskisch is gekend uit inscripties vanaf 400 v. Chr.. Van het totale corpus, dat uit ongeveer 250 inscripties bestaat, zijn de Tabula Bantina en de Cippus Abellanus de belangrijkste. De taal is al sinds de Oudheid uitgestorven. Dialecten van het Oskisch zijn: het Samnitisch, het Marrucinisch, het Paelignaans, het Vestiniaans, het Sabijns, het Volscisch en het Marsisch. Het Oskisch maakte gebruik van het Latijnse, het Griekse en een eigen, Oskisch alfabet.
- Oskisk var et indoeuropeisk språk innenfor den sabelliske gruppen av italiske språk og som i dag er utdødd, antagelig en gang rundt 100 e. Kr. Oskisk er kjent fra innskrifter fra begynnelsen av 400-tallet f. Kr. og ble talt av samnittene i datidens områder Samnium, Campania, Lucania og Abruzzo. De viktigste oskiske innskriftene er Tabula Bantina og Cippus Abellanus, sistnevnte fra byen Abella. Oskisk ble skrevet med det latinske alfabetet, det greske alfabetet samt ulike varianter av det gammelitaliske alfabetet. Både i fonetikk, ordformer og vokabular, skjønt ikke i den grad i syntaksen skilte oskisk seg fra latin, som ble det dominerende språket på den italienske halvøya eller Apenninerhalvøya. Oskisk hadde dog mye til felles med latin, men det var også mange påfallende forskjeller, og mange felles ordgrupper i latin var fraværende og representert av fullstendig andre former i oskisk. For eksempel var latinske volo, velle, volui, og andre slike former fra urindoeuropeiske rot *wel («å ville») representert med ord avledet fra *gher («å begjære»): oskisk herest («han ønsker, begjærer», norsk tilsvarighet «higer, lengter») i motsetning til latinske vult. Latinske locus («sted») var fraværende og representert av hapax slaagid («sted»), noe den italienske lingvisten Alberto Manco har referert til som en lokal bevart toponymi. Oskisk er betraktet som det mest konservative av alle kjente italiske språk, og blant de attesterte indoeuropeiske språkene er det i konkurranse med kun gresk i bibeholdelse av nedarvet vokalisk system med diftongene (tvelydene) intakt.
- Język oskijski wchodzi do podgrupy oskijsko-umbryjskiej języków italskich. Język ten był rozpowszechniony na terenach południowej Italii do początku naszej ery, kiedy to został wyparty przez blisko z nim spokrewnioną łacinę. Zachowało się około 200 inskrypcji w tym języku, zapisywanych w alfabetach: łacińskim, greckim oraz miejscowym (opartym na greckim). Najstarsze inskrypcje pochodzą z IV wieku p.n.e. , najmłodsze z I wieku p.n.e.
- A língua osca, idioma dos oscos, é um ramo sabélico das línguas itálicas, que, por sua vez, é uma família pertencente ao indo-europeu e inclui o umbro, o latim e o falisco. Era falada em Sâmnio e em Campânia, assim como na Lucânia e em Abruzzo. Conhece-se o osco por inscrições datadas do século V a.C.. As inscrições oscas mais importantes são a Tábua Bantina e o Cippus Abellanus. O osco foi escrito não só nos alfabetos latino e grego, como também numa variedade do alfabeto etrusco. Dialetos do osco incluem o samnita, o marrucino, o peligno, o vestino, o sabino e o marsigno. O osco tinha muito em comum com o latim, apesar de haver também muitas diferenças pungentes. Muitos grupos de palavras latinas de natureza comum não eram encontrados no osco, sendo representados de maneiras inteiramente diferentes. Por exemplo, os vocábulos latinos volo, velle, volui, assim como outras formas proto-indo-europeias da raiz *wel ("desejar", "querer"), eram representadas por palavras derivadas de *gher ("desejar"): vide osco herest (ele/a quer, deseja) em contraste com a forma latina vult (de significado idêntico). A forma latina locus (local) não se encontrava no osco, sendo representada por slaagid (lugar). Também na fonologia o osco mostrava diferenças do latim: 'p' no lugar do latim 'qu' (osco piss, latim quis); 'b' no lugar do latim 'v'; 'f' medial em contraste com latim 'b' ou 'd' (osco mefiai, latim mediae). Considerado como o mais conservador de todas as línguas itálicas conhecidas, o idioma osco encontra rival apenas na língua grega no que diz respeito a herdar uma retenção do sistema vocálico com ditongos simplesmente intactos.
- Oskiska, oskernas språk, tillhör den sabelliska gruppen av de italiska språken. Oskiskan är känd från inskrifter med början på 400-talet f. Kr. och talades i de dåtida områdena Samnium, Kampanien, Lucania och Abruzzo. De viktigaste oskiska inskrifterna är Tabula Bantina och Cippus Abellanus, den senare från staden Abella. Oskiskan skrevs med det latinska alfabetet, grekiska alfabetet samt olika varianter av fornitaliska alfabetet. Bland oskiskans dialekter fanns samnitiskan, marrukinskan, peligniskan, vestinskan, sabinskan och marsiskan. Oskiskan hade många gemensamma drag med latin, men också många slående skillnader, och många vanliga ordgrupper i latinet saknades och motsvarades av helt andra former. Till exempel motsvarades latinets volo, velle, volui, och liknande former från den protoindoeuropeiska roten *wel ('att vilja') av ord avledda från *gher ('att önska'): oskiska herest ('han vill, önskar') i motsats till latin vult. Latinets locus (plats) fanns inte och motsvarades av slaagid (plats). Oskiskans fonologi uppvisade också skillnader mot latinets: Oskiskan har 'p' där latinet har 'qu' (oskiska pis, latin quis), 'b' för latinets 'v', medialt 'f' till skillnad från latinets 'b' eller 'd' (oskiska mefiai, latin mediae). Språket anses vara det mest konservativa av de italiska språk som man känner till, och anses ha bevarat det gamla vokalsystemet inklusive diftonger i liknande utsträckning som grekiskan.
- О́скский язы́к — один из мёртвых италийских языков; был распространён в центральной и южной Италии в I тысячелетии до н. э.
- 奧斯坎語是奧斯坎人所操的語言，它是屬於印歐語系意大利語族薩貝利克語支的，同語支的還有拉丁-法利希語和翁布里亞語，奧斯坎人分佈於薩姆尼烏姆、坎帕尼亞、盧卡尼亞、阿布魯索。奧斯坎語因公元前五世紀初的牌銘而聞名，其中兩個最重要的牌銘是：班迪納牌銘和賽普斯·阿貝拉努斯牌銘。奧斯坎語使用的是拉丁字母和希臘字母，同時也曾使用過古意大利字母。 奧斯坎語有六種方言，包括：薩姆尼特方言，馬魯齊內方言，貝利涅方言，維斯蒂尼方言，薩比內方言，馬爾斯方言。 奧斯坎語與拉丁語有許多共同點，但也有許多顯著區別，很多常見拉丁語詞組缺失並使用完全不同的詞來。例如：拉丁語的volo,velle,volui,和來自普魯東-印歐語系的詞根wel(將，會)，奧斯坎語裡就是緣自*gher的herest(他想，他希望)，與拉丁語的vult完全不同，又如「地方、位置」一詞，拉丁語是locus，奧斯坎語是slaagid。 在語音體系方面，奧斯坎語和拉丁語也有不同：奧斯坎語用p替換拉丁語的qu(奧斯坎語pis，拉丁語quis);用b替換v;用f替換b或d(奧斯坎語mefiai，拉丁語mediae)。 就目前所知，在意大利語族的所有語言中，只有奧斯坎語保畱了完整的雙元音系統，在這一方面，只有希臘語可與之相比。
- Fichier:Osco diffusione. gif Diffusion de la langue osque Fichier:OsqueBritishMuseum. jpg Inscription en osque trouvée dans la porte de Nola à Pompéi, conservée au British Museum à Londres. Se lit de droite à gauche : « Vibius Popidius, fils de Vibius, magistrat principal, était responsable de cet ouvrage et l'a approuvé ». Entre 300 et 100 av. J. -C. L'osque est une langue indo-européenne du groupe sabellique aujourd'hui disparue et cousine lointaine du latin avec lequel elle partage une structure grammaticale commune. La zone d'implantation de la langue osque correspond à toute la partie sud de l'Italie à l'exclusion des régions actuelles des Pouilles et de la Calabre, et remonte sur la côte adriatique jusqu'aux Abruzzes. On pense que le peuplement de la péninsule italienne par les Indo-Européens s'est fait en deux vagues : une première au IIModèle:E millénaire avant J-C (les Italiotes, qui fondent entre autres la civilisation des Terramares ou terramaricole) et une seconde vague vers -1000. La première vague correspondrait linguistiquement au sous-groupe de langues italiques latin-falisque-Sicule, la seconde au groupe osque-ombrien, ce qui explique les écarts constatés entre l'osque et le latin. On possède peu d'informations concernant la formation de l'osque, mais l'on suppose que cette langue n'a plus été parlée après le Modèle:Ier siècle av. J. -C. Du moins n'en trouve-t-on plus de trace, le latin dominant alors toute l'Italie. Les premières traces écrites de la langue osque remontent au Modèle:IVe siècle av. J. -C. Sur le plan du vocabulaire, si certains mots sont aisément identifiables à partir du latin, de nombreux mots sont propres à l'osque et probablement issus d'un substrat non indo-européen . Comparativement aux autres langues italiques, de nombreux textes en osque nous sont parvenus dont le fameux Cippus Abellanus et la Tabula Bantina. Les Osques utilisaient un alphabet inspiré de l'étrusque, lui-même inspiré de l'alphabet grec. La langue osque est sans doute la langue italique la mieux connue après le latin du fait de la domination tardive de Rome sur cette région.
|
| rdfs:comment
|
- Oskisch, eigentlich die Sprache der Samniten, gehört zum oskisch-umbrischen Zweig der italischen Sprachen, die wiederum ein Zweig des Indogermanischen sind.
- El osco fue una lengua indoeuropea, perteneciente al grupo de las lenguas itálicas, hablada en la parte centro-meridional de la península itálica durante parte de la Antigüedad.
- Oskin kieli oli itaalinen kieli esiroomalaisella ajalla, jota puhuivat samnilaiset eli oskit. Kieli tunnetaan etenkin Campaniasta joistakin piirtokirjoituksista. Oski on läheistä sukua umbrille. Oskia kirjoitettiin kreikkalaisin, latinalaisin tai etruskiaakkosin.
- L'osco, la lingua degli Osci e dei Sanniti, fa parte delle lingue osco-umbre, che è un ramo delle lingue indoeuropee e che include tra le altre lingue l'umbro e i dialetti sabellici.
- Język oskijski wchodzi do podgrupy oskijsko-umbryjskiej języków italskich. Język ten był rozpowszechniony na terenach południowej Italii do początku naszej ery, kiedy to został wyparty przez blisko z nim spokrewnioną łacinę. Zachowało się około 200 inskrypcji w tym języku, zapisywanych w alfabetach: łacińskim, greckim oraz miejscowym (opartym na greckim). Najstarsze inskrypcje pochodzą z IV wieku p.n.e. , najmłodsze z I wieku p.n.e.
- О́скский язы́к — один из мёртвых италийских языков; был распространён в центральной и южной Италии в I тысячелетии до н. э.
- 奧斯坎語是奧斯坎人所操的語言，它是屬於印歐語系意大利語族薩貝利克語支的，同語支的還有拉丁-法利希語和翁布里亞語，奧斯坎人分佈於薩姆尼烏姆、坎帕尼亞、盧卡尼亞、阿布魯索。奧斯坎語因公元前五世紀初的牌銘而聞名，其中兩個最重要的牌銘是：班迪納牌銘和賽普斯·阿貝拉努斯牌銘。奧斯坎語使用的是拉丁字母和希臘字母，同時也曾使用過古意大利字母。 奧斯坎語有六種方言，包括：薩姆尼特方言，馬魯齊內方言，貝利涅方言，維斯蒂尼方言，薩比內方言，馬爾斯方言。 奧斯坎語與拉丁語有許多共同點，但也有許多顯著區別，很多常見拉丁語詞組缺失並使用完全不同的詞來。例如：拉丁語的volo,velle,volui,和來自普魯東-印歐語系的詞根wel(將，會)，奧斯坎語裡就是緣自*gher的herest(他想，他希望)，與拉丁語的vult完全不同，又如「地方、位置」一詞，拉丁語是locus，奧斯坎語是slaagid。 在語音體系方面，奧斯坎語和拉丁語也有不同：奧斯坎語用p替換拉丁語的qu(奧斯坎語pis，拉丁語quis);用b替換v;用f替換b或d(奧斯坎語mefiai，拉丁語mediae)。 就目前所知，在意大利語族的所有語言中，只有奧斯坎語保畱了完整的雙元音系統，在這一方面，只有希臘語可與之相比。
- Oscan is a term used to describe both an extinct language of southern Italy and the language group to which it belonged. The Oscan language was spoken by a number of tribes, including the, the Aurunci, the Sidicini, and the Ausones. The latter three tribes were often grouped under the name "Osci".
- ファイル:Iron Age Italy.
- Oskisch is een Italische taal met als kerngebied Samnium en Campanië, het gebied der Bruttii en een deel van Sicilië. Samen met onder meer het Umbrisch vormt het Oskisch de tak der Sabellische talen. Het Oskisch is gekend uit inscripties vanaf 400 v. Chr.. Van het totale corpus, dat uit ongeveer 250 inscripties bestaat, zijn de Tabula Bantina en de Cippus Abellanus de belangrijkste. De taal is al sinds de Oudheid uitgestorven.
- Oskisk var et indoeuropeisk språk innenfor den sabelliske gruppen av italiske språk og som i dag er utdødd, antagelig en gang rundt 100 e. Kr. Oskisk er kjent fra innskrifter fra begynnelsen av 400-tallet f. Kr. og ble talt av samnittene i datidens områder Samnium, Campania, Lucania og Abruzzo. De viktigste oskiske innskriftene er Tabula Bantina og Cippus Abellanus, sistnevnte fra byen Abella.
- A língua osca, idioma dos oscos, é um ramo sabélico das línguas itálicas, que, por sua vez, é uma família pertencente ao indo-europeu e inclui o umbro, o latim e o falisco. Era falada em Sâmnio e em Campânia, assim como na Lucânia e em Abruzzo. Conhece-se o osco por inscrições datadas do século V a.C.. As inscrições oscas mais importantes são a Tábua Bantina e o Cippus Abellanus. O osco foi escrito não só nos alfabetos latino e grego, como também numa variedade do alfabeto etrusco.
- Oskiska, oskernas språk, tillhör den sabelliska gruppen av de italiska språken. Oskiskan är känd från inskrifter med början på 400-talet f. Kr. och talades i de dåtida områdena Samnium, Kampanien, Lucania och Abruzzo. De viktigaste oskiska inskrifterna är Tabula Bantina och Cippus Abellanus, den senare från staden Abella. Oskiskan skrevs med det latinska alfabetet, grekiska alfabetet samt olika varianter av fornitaliska alfabetet.
- Fichier:Osco diffusione. gif Diffusion de la langue osque Fichier:OsqueBritishMuseum. jpg Inscription en osque trouvée dans la porte de Nola à Pompéi, conservée au British Museum à Londres. Se lit de droite à gauche : « Vibius Popidius, fils de Vibius, magistrat principal, était responsable de cet ouvrage et l'a approuvé ». Entre 300 et 100 av. J. -C.
|
