| dbpprop:abstract
|
- The Order of Santiago or the Order of Saint James of Compostela was founded in the 12th century, and owes its name to the national patron of Spain, Santiago, under whose banner the Christians of Galicia and Asturias began in the 9th century to combat and drive back the Muslims of the Iberian Peninsula. Santiago de Compostela, in Galicia, the centre of devotion to this Apostle, is neither the cradle nor the principal seat of the order. Two cities contend for the honour of having given it birth, León in the kingdom of that name, and Uclés in Castile. At that time (1157–1230) the royal dynasty was divided into two rival branches, which rivalry tended to obscure the beginnings of the order. The Knights of Santiago had possessions in each of the kingdoms, but Ferdinand II of León and Alfonso VIII of Castile, in bestowing them, set the condition that the seat of the order should be in their respective states. Hence arose long disputes which only ended in 1230 when Ferdinand III, the Saint, united both crowns. Thenceforth, Uclés, in the Province of Cuenca, was regarded as the headquarters of the order; there the grand master habitually resided, aspirants passed their year of probation, and the rich archives of the order were preserved until united in 1869 with the "Archivo Historico Nacional" of Madrid. The order received its first rule in 1171 from Cardinal Jacinto, then legate in Iberia of Pope Alexander III. Unlike the contemporary orders of Calatrava and Alcántara, which followed the severe rule of the Benedictines of Citeaux, Santiago adopted the milder rule of the Canons of St. Augustine. In fact at León they offered their services to the Canons Regular of Saint Eligius in that town for the protection of pilgrims to the shrine of St. James and the hospices on the roads leading to Compostela. This explains the mixed character of their order, which is hospitaller and military, like that of St. John of Jerusalem. They were recognized as religious by Alexander III, whose Bull of 5 July, 1175, was subsequently confirmed by more than twenty of his successors. These pontifical acts, collected in the Bullarium of the order, secured them all the privileges and exemptions of other monastic orders. The order comprised several affiliated classes: canons, charged with the administration of the sacraments; canonesses, occupied with the service of pilgrims; religious knights living in community, and married knights. The right to marry, which other military orders only obtained at the end of the Middle Ages, was accorded them from the beginning under certain conditions, such as the authorization of the king, the obligation of observing continence during Advent, Lent, and on certain festivals of the year, which they spent at their monasteries in retreat. The mildness of this rule furthered the rapid spread of the order, which eclipsed the older orders of Calatrava and Alcántara, and whose power was reputed abroad even before 1200. The first Bull of confirmation, that of Alexander III, already enumerated a large number of endowments. At its height Santiago alone had more possessions than Calatrava and Alcántara together. In Spain these possessions included 83 commanderies, of which 3 were reserved to the grand commanders, 2 cities, 178 boroughs and villages, 200 parishes, 5 hospitals, 5 convents, and 1 college at Salamanca. The number of knights was then 400 and they could muster more than 1000 lances. They had possessions in Portugal, France, Italy, Hungary, and even Palestine. Abrantes, their first commandery in Portugal, dates from the reign of Afonso I in 1172, and soon became a distinct order which Pope Nicholas IV in 1290 released from the jurisdiction of Uclés. Their military history is linked with that of the Iberian states. They assisted in driving out the Muslims, doing battle with them sometimes separately, sometimes with the royal armies. They also had a regrettable share in the fatal dissensions which disturbed the Christians of Iberia and brought about more than one schism in the order. Finally they took part in the maritime expeditions against the Muslims. Thus arose the obligation imposed upon aspirants to serve six months in the galleys, which obligation still existed in the eighteenth century, but from which exemption was easily purchased. Authority was exercised by a grand master assisted by a Council of Thirteen, which elected the grand master and had the right to depose him for due cause; they had supreme jurisdiction in all disputes between members of the order. The first grand master, Pedro Fernández de Fuente Encalato, died in 1184. He had had 39 successors, among them several Spanish Infantes, when, in 1499, Ferdinand the Catholic induced the pope to assign to him the administration of the order. Under Charles V, Pope Adrian VI annexed to the crown of Spain the three great military orders (Alcántara, Calatrava, and Santiago) with hereditary transmission even in the female line (1522). Thenceforth the three orders were united under one government, though their titles and possessions remained separate. To discharge the detail of this administration, Charles V instituted a special ministry, the Council of Orders, composed of a president named by the king, whom he represented, and six knights, two delegates from each order. To this council belonged the presentation of knights to vacant commanderies and jurisdiction in all matters, civil or ecclesiastical, save the purely spiritual cases reserved for ecclesiastical dignitaries. Thus ended the autonomy of the orders, but not their prestige. Today the Order of Santiago still exists under the Spanish crown. Currently there are 35 knights and 30 novices in the order. Admission to the order is determined if the applicant has noble ancestry. Until 1653 nobility was checked by looking at only the paternal grandparents family history. Changes have been made so that maternal grandparents are included in verifying noble ancestry. Other qualification to join the order is that the applicant must be a practicing Catholic, were of legitimate birth including parents and grandparents, and that they are not descended from non-Christians. As of 1655 some of the new duties of the order is to defend the belief of the Immaculate Conception of Mary. Their symbol was a cross of Saint James, a red cross terminating in a sword, which recalls their title de la Espada, and a shell (la venera), which they doubtless owed to their connection with the pilgrimage of St. James.
- Der Santiagoorden ist ein großer Ritterorden, dessen Betätigungsfeld sich hauptsächlich auf die christlichen Königreiche der iberischen Halbinsel beschränkte. Er gehört zu einer ganzen Reihe von Ritterorden, die im Zuge der sogenannten Reconquista gegründet worden sind.
- L' orde de Sant Jaume o orde de Sant Jaume de l'Espasa (també conegut impròpiament, per influència castellana, com orde de Santiago) és un orde religiós i militar castellanolleonès instituït per Alfons VIII de Castella i aprovat pel papa Alexandre III mitjançant una butlla atorgada el 5 de juliol de 1175. No obstant això, el seu origen és confús i sembla que abans de ser instituït formalment per Alfons VIII, el rei Ferran II de Lleó ja els havia concedit la ciutat de Càceres (que van haver d'abandonar al ser conquistada pels musulmans). Els cavallers de l'orde de Sant Jaume van acceptar els vots de pobresa i obediència. No obstant això, a l'organitzar-se per la regla agustiniana en comptes de la del Císter, els seus membres no estaven obligats a fer vot de castedat i van poder contreure matrimoni (casats eren alguns dels seus fundadors). La butlla del papa Alexandre III recomanava el celibat. En els Estatuts de la fundació de l'orde es precisava: "En conjugal castedat, vivint sense pecat, assemblen als primers pares, perquè millor és casar que cremar-se". Fitxer:Knight Santiago. png|Cavaller de Sant Jaume Fitxer:Alvaro de luna. jpg|Álvaro de Luna com a gran mestre de l'orde, pintura del s. XV Fitxer:20070415 - Monasterio de Uclés - Vista desde el oeste (2). jpg|Monestir d'Uclés (Conca), casa mare i seu principal de l'orde Fitxer:León San Marcos 03 JMM. JPG|Convent-hospital de San Marcos, a Lleó, segona fundació en importància de l'orde
- Řád svatojakubských rytířů nebo též Řád ze Santiaga či nejpřesněji Řád sv. Jakuba z Compostelly je španělským rytířským řádem, který je aktivní i v současnosti. Byl založen r. 1170 na základě rytířského bratrstva, chránícího poutníky do poutního místa Santiago de Compostela v Galicii. Řád byl založen leonským králem Ferdinandem II. , který spolu s nimi bojoval proto muslimům. Prvním sídlem řádu byl hrad Cáceres, ale již r. 1174 rytíři přesídlili na hrad Uclés v Kastilii a kastilský král Alfons VIII. Kastilský se stal hlavním protektorem řádu. Jako řád potvrdil bratrstvo papež Alexandr III. r. 1175. Symbolem řádu červený svatojakubský kříž na bílém poli, patronem řádu je sv. Jakub Větší. Cílem řádu byla obrana proti muslimům. Rytíři nosili bílý oděv s červeným řádovým křížem. Jejich řehole, založená na augustiniánské byla specifická, neboť od počátku bylo možné přijímat ženaté muže. Ti pobývali v řádových pevnostech se svými rodinami, o které se řád v případě válečné výpravy staral a členkami řádu se mohly stát i ženy. Děti rytířů, poté co odrostly, mohly vstoupit do řádu, nebo si mohly vybrat světské povolání. Samozřejmě, že si ženatí rytíři museli předem vyžádat souhlas krále, a že se museli žít počas církevních svátků uvnitř kláštera. Přesto díky této možnosti řád velice rychle rostl v počtech členů i na majetku, a na svém vrcholu měl řád více majetku, než calatravští rytíři a alcantárští rytíři dohromady. V samotném Španělsku měl řád 83 komend, 2 města, 178 vesnic, 200 farností, 5 nemocnic, 5 konventů a univerzitu v Salamance. Řád měl asi 400 rytířů a mohl postavit dalších 1000 kopiníků. Kromě Španělska měli majetky i ve Francii, Itálii, Svaté zemi a Uhrách. Portugalská větev řádu, zvaná Řád sv. Jakuba s mečem, se stala autonomní r. 1288 a r. 1316 se stali samostatnými. Stejně jako ostatní španělské řády se r. 1499 řád stal monarchickým řádem, pevně spojeným se španělskou korunou, což r. 1523 potvrdil i Svatý stolec. Od té doby má řád jako velmistra španělského krále a z původně duchovního vojenského bratrstva se stalo vyznamenání, udělované za zásluhy o stát a dynastii. Řád přišel r. 1835 o majetek, ale funguje dodnes. Velmistrem řádu je španělský král Juan Carlos I. , velkokomandérem je Carlos, vévoda z Kalábrie. Řád má 35 rytířů a 30 noviců, kteří musejí být urozeného původu až ke všem svým prarodičům, musejí být katolíci a nesmí být z nekřesťanských předků.
- La Orden de Santiago fue una orden religiosa y militar surgida en el siglo XII en el Reino de León. Debe su nombre al patrón nacional de España, Santiago el Mayor. Su objetivo inicial era proteger a los peregrinos del Camino de Santiago y hacer retroceder a los musulmanes de la Península Ibérica. Tras la muerte del gran maestre Alonso de Cárdenas en 1493, los Reyes Católicos incorporaron la Orden a la Corona de España y el papa Adriano VI unió para siempre el maestrazgo de Santiago a la corona en 1523.
- L'ordre de Santiago (Saint-Jacques de l'Épée) est un ordre militaire et religieux catholique.
- A Santiago-rend spanyol egyházi lovagrend. 1151-ben alakult a Leóni Királyságban. Nem teljesen ismert, miként jött létre és kik voltak az első tagjai. A legelterjedtebb nézet szerint 12 lovag alapította Leónban, II. Ferdinánd király uralkodása alatt, kicsapongó életük ellensúlyozására, a mórok elleni harcra, Extremadura határainak és a zarándokok védelmére, akik Galiciában Santiago sírjához járultak. Ezért egységes kongregációt és szabályokat hoztak létre maguknak. Eredetileg Cáceres lovagjainak (Caballeros de Cáceres) hívták magukat. A kongregáció új birtokok vásárlása útján virágzásnak indult és Uclés nevű központjuk csaknem püspöki állást élvezett, élén prior-provisorral. VIII. Alfonz, Kasztília királya az Uclés fölötti hatalmat a rend alapítójának Pedro Fernández de Fuentencaladanak engedte át, a határ védelmének feladatával. Pedro Arias mester 1212-ben a Las Navas de Tolosa-i csatában esett el. VIII. Alfonz halála után lázadás tört ki a renden belül, de 1233-ban már részt vettek a Jerez de la Frontera-i csatában, majd három évvel később Ubeda és Córdoba elfoglalásában. Pérez de Pelayo Correa mester még nagyobb tekintélyt szerzett a rendnek, amikor III. Fernando király oldalán részt vett Sevilla elfoglalásában. A vár falára először a rend pápa által megáldott zászlóját tűzték ki. 1494-ben a Calatrava- és az Alcántara-renddel együtt királyi hatalom alá vonták A rend szabályzatát megerősítő bulla szerint, melyet III. Sándor pápa 1175-ben adott ki, 13 szerzetest a rend mestere hagyott jóvá. A rendnek 13 lovag volt tagja, akiket a mester nevezett ki. Uclés és San Marcos perjelei után ők voltak a rend fő tisztviselői. Egyes történészek szerint ez a 13 lovag azokra megy vissza, akik eredetileg a rendet alkották. A 13. tisztségviselő méltósága idővel megszűnt, míg azt X. Pius pápa 1906. június 8-i bullája vissza nem állította. A rendi tagságért folyamodóknak négy nemesi őst kellett igazolniuk a felvételhez a címerek bemutatásával együtt. Feltétel, hogy a nagyszülőkig visszamenőleg senki nem foglalkozhatott kereskedelemmel, iparral, kézművességgel. Nem lehettek zsidók, muszlimok, pogányok, nem-katolikusok, parasztok, ügyvédek, adóbérlők, közjegyzők, hivatalnokok, ahol kezük munkájából éltek, sem a becsületüket elvesztettek.
- L'Ordine di Santiago o Ordine di San Giacomo di Compostela è un antico ordine monastico-militare sorto nel XII secolo nel Regno di León e reso dinastico nel 1482. Deve il proprio nome al santo patrono di Spagna, Giacomo il Maggiore, sotto la cui egida i Cristiani della Galizia e delle Asturie iniziarono nel IX secolo a combattere i Musulmani di Spagna.
- サンティアゴ騎士団 （Orden Militar de Santiago）は、12世紀にスペインで国家の庇護のもと設立された騎士団。ガリシアとアストゥリアスの聖人・聖ヤコブの旗のもと、イベリア半島のイスラム勢力との戦いで名を成した。
- De Orde van Sint Jacob, voluit Militaire Orde van Sint Jacob van het Zwaard of geheten, is een oude Spaanse Ridderorde die in 1170 werd gesticht en sinds 1290 ook een Portugese afdeling bezit. In de Lage Landen bestond een Orde van Sint Jacob in Holland. Koning Alfonso VIII staat te boek als de stichter van de Orde. Anderen noemen Rodrigo Arías. In ieder geval werd de Orde op 5 juli 1175 door Paus Alexander III in een bul erkend als Orde van monniken onder de regel van Sint Augustinus gebracht. De Orde koos Sint Jacob, een discipel van Christus en martelaar, als schutspatroon. Volgens de legende was zijn graf ontdekt op het "sterreveld" in Santiago de Compostella en had de lang geleden gestorven heilige ooit, op een paard gezeten, op wonderbaarlijke wijze ingegrepen in een veldslag en daar vele Moren gedood. Evenals de andere Spaanse militaire ridderorden, Alcantara, Calatrava en Montesa heeft de Orde een belangrijke rol gespeeld bij het verjagen van de Moren uit het Iberische schiereiland. Vooral voor de jongere zonen van de adel, zij die niets erfden, was de intrede in deze orde van krijgshaftige monniken een nobele en passende levenstaak. De orde behoort daarmee tot de middeleeuwse kruisridderorden zoals de Tempeliers, de Duitse Orde en de Orde van Malta. Ook in Spanje en Portugal streed het Christelijke Europa tegen de Islam. Koning Ferdinand II van León heeft de krijgshaftige monniken de stad Cáceres in de Extremadura in leen gegeven omdat hij vreesde dat de Moren de stad zouden veroveren. De monniken verdeelden hun tijd tussen gebed en slagveld en behielden de stad voor het Christendom. Anders dan in de andere Militaire Orden in Spanje legden de ridders geen gelofte van kuisheid af. De ridders konden dus wel in het huwelijk treden maar waren door hun gelofte tot gehoorzaamheid en armoede verplicht. De Bul van Paus Alexander beval het celibaat wel aan maar aan een aantal van de eerste ridders was gehuwd. De Paus herinnerde aan een brief van de apostel Paulus die schreef dat het " beter was te huwen dan te verbranden" en sprak van " huwelijkse kuisheid en leven zonder zonden". De echtgenotes van de Ridders golden als dames van de Orde van Sint Jacob. De orde bestond uit ridder/monniken, ridders, commandeurs en gouverneurs. De twee laatste graden kozen een Raad van dertig die op zijn beurt de Grootmeester koos. Een van de opgaven van de Orde was de bescherming van de vele pelgrims die door Noord Spanje naar het mythische graf van Sint Jacob in Santiago de Compostella trokken. Verder waren de ridders bij de "reconquista", de herovering van het Iberisch schiereiland op de Islam betrokken. De Heilige Jacobus werd de "matamoros" of morendoder genoemd. De Orde heroverde Teruel en Castellón en versloeg in 1212 de Moren in de slag bij Las Navas de Tolosa. In 1174 verwierf de Orde Uclés, het hoofdkwartier van de Orde, en in de jaren daarna ook Mora, Mira, Osa, Montiel en Alfambra. De Orde verwierf ook grote delen van Castilië en Murcia en bezat tol-, markt-, brug- en pachtrechten waarover zij, als deel van de kerk, geen belastingen betaalde. Omdat zowel de Kastiliaanse als Portugese koningen de Orde in hun invloedssfeer wilden brengen, gingen de Spaanse en Portugese afdeling, De De Orde van Sint Jacob van het Zwaard in Portugal in deze tijd hun eigen weg. Dankzij de Portugese kolonisatie heeft ook in het Keizerrijk Brazilië van 1843 tot 1890 een Orde van Sint Jacob van het Zwaard bestaan. Na de val van Granada in 1492, het einde van de Reconquista, verloren de vier Militaire Orden veel van hun betekenis. De Orde was betrokken geraakt in de eeuwige opvolgingsstrijd in Castilië en de toenemende centralisatie en bureaucratisering van het landsbestuur stonden op gespannen voet met het bestaan van machtige feodale orden. In 1499 stierf de Grootmeester Alonso de Cárdenas en deed Koning Ferdinand II van Castilië een greep naar de macht in de Orde van Sint Jacobus. In een brief vroeg de monarch aan Paus Alexander VI of deze, en de "Goddelijke en rechtvaardige voorzienigheid" geen eind konden maken aan de voortdurende schandalen in de Orde van Sint Jacobus en de Katholieke Koning niet tot Administrateur van de Orde kon maken. Zo konden ook de kosten van de verovering van Granada betaald worden. De Paus willigde dit verzoek in. Na de dood van zijn grootvader was ook Karel V administrateur en na een ingreep van zijn pion, de Utrechtse Paus Adrianus VI, Grootmeester van de vier Militaire Orden. In 1540 stelde Paul Paulus in een bul vast dat de ridders van Sint Jacob éénmaal mochten huwen en vier kwartieren moesten kunnen laten zien. De ordedracht was een witte mantel, zoals bij Augustijnen gebruikelijk, waarop een rood vlammenzwaard te zien is. Ook nu nog dragen de ridders witte mantels met een vlammenzwaard op de linkerzijde en een juweel van de Orde aan een rood lint.
- Santiago-ordenen eller St. Jakob av Compostelas Orden var en spansk religiøs og militær ridderorden, grunnlagt i 1170 i Galicia, Asturias og kongeriket León. Den er oppkalt etter Spanias skyttshelgen, Apostelen Jakob eller Jakob den Store, under hvis banner de kristne startet kampen mot muslimene i Spania på 800-tallet. Apostelen er også kjent som Jakob av Compostela etter byen i Galicia man tror hans grav befinner seg i. Ordenens tegn var et rødt sverdkors, det vil si et kors med liljer og spiss fot. I 1290 ble det stiftet en portugisisk gren av ordenen, Santiago av sverdets orden. Denne ble anerkjent som en selvstendig orden av pave Johannes XXII i 1320. Santiago-ordenen var aktiv i kampen mot maurerne under Reconquista. Framgangene i denne kampen gjorde at Santiago-ordenen opparbeidet makt og rikdom. Den ble en maktfaktor i konkurranse med kongemakten, som forsøkte å kontrollere den gjennom å overta stormesterembetet. I 1499 avgjorde pave Alexander IV at kong Ferdinand II av Aragón skulle være ordenens stormester. I 1522, under pave Hadrian VI ble stormesterembetet, som da var besatt av Karl I gjort arvelig. Ordenens midler og besittelser ble gjentatte ganger forsøkt beslaglagt på 1800- og begynnelsen av 1900-tallet og ved flere anledninger ble ordenen erklært oppløst. Kort tid etter opprettelsen av den første republikk ble alle de fire spanske militærordenene avskaffet ved dekret av 9. mars 1874. De ble imidlertid raskt gjenopprettet, allerede før monarkiet ble gjeninnført. Medlemskapet i ordenene utviklet seg til å bli mest en æresbevisning, men seremoniellet ble opprettholdt. Medlemskap var fortsatt begrenset til adelige. Kong Alfonso XIII fungerte som ordenenes stormester, også etter kongedømmets fall i 1931. Under den andre republikk ble imidlertid ordenene som offisielle institusjoner opphevet ved dekret av 1931 og var etter dette å anse som private foreninger. Opptak av nye medlemmer stanset likevel så godt som helt opp. Ved monarkiets avskaffelse i 1931 hadde ordenen i underkant av 30 fullverdige riddere og 35 noviser. Etter gjeninnføringen av monarkiet i Spania i 1975 ble Santiago-ordenen gradvis gjenopplivet. Den nye kongens far, Juan, greve av Barcelona, ble utnevnt til leder for Det kongelige råd for de militære ridderordener av Santiago, Calatrava, Alcántara og Montesa. Han ble i 1993 etterfulgt av prins Carlos, hertug av Calabria. Kongen selv fungerer som ordenenes stormester. I 1982 ble nye noviser tatt inn i alle fire ordener og året etter startet opptak av fullverdige riddere. Kongens beskytterskap overfor ordenene kommer også til uttrykk gjennom den tillatelse disse har fått til å avholde sine møter og seremonier i et særlig rom i det kongelige slott. Ordenene er likevel fortsatt rettslig sett private ordensbrorskap med foreningsstatus og fortsetter med denne status sin religiøse, kulturelle og humanitære virksomhet. Santiago-ordenen er i dag et katolsk brorskap som står under beskyttelse av Spanias konge. Den teller i dag omkring 40 riddere og i underkant av 30 noviser. Fyrsten av Asturias er blant ordenens riddere (opptatt 1986). Ordenen tar kun opp adelige som kan vise til fire adelige besteforeldre.
- Zakon Santiago - popularna nazwa rycerskiego zakonu św. Jakuba z Composteli - został utworzony w 1170 r. na bazie bractwa rycerskiego, skupiającego rycerzy broniących pątników zmierzających do Composteli, wówczas jednego z najsłynniejszych miejsc pielgrzymkowych w Europie. Zakon założony przez króla Leónu Ferdynanda II, który zapragnął użyć tych rycerzy do aktywnej walki z Maurami. Pierwszą siedzibą zakonu był zamek Cáceres. Od 1174 r. główną siedzibą zakonu stał się zamek Uclés w Kastylii, a król kastylijski Alfons VIII Szlachetny - głównym protektorem zakonu. Jako zakon rycerski zatwierdził bractwo św. Jakuba papież Aleksander III w 1175 r. , biorąc go 2 lata wcześniej pod swoją protekcję. Jego reguła, bazująca na augustiańskiej, była niezwykła, gdyż od początku w jego szeregi przyjmowano także żonatych mężczyzn. Mieli oni w pewnych okresach mieszkać w domach zakonnych, a w czasie rozłąki zakon opiekował się ich żonami i dziećmi. Żony również należały do zakonu. Dzieci, kiedy podrosły, mogły złożyć śluby zakonne i pozostać w klasztorze, mogły też wybrać życie świeckie. We wspólnotach zakonnych żyły więc niekiedy całe rodziny. Podczas adwentu, wielkiego postu i wielkich świąt rycerze musieli żyć wstrzemięźliwie. Wdowcy i wdowy za zgodą wielkiego mistrza lub przełożonego klasztoru mogli ponownie wstępować w związek małżeński. Reguła ta, a także udział w wojnach z Maurami przynoszących duże zyski zakonowi spowodowała napływ licznych kandydatów, a bogactwo zakonu zostało jeszcze pomnożone licznymi nadaniami i przywilejami królewskimi i kościelnymi. W szczytowym momencie swojego rozwoju posiadłości zakonu Santiago były większe niż dwóch pozostałych wielkich zakonów rycerskich w Hiszpanii- Calatrava i Alcantara -razem wziętych. W samej Hiszpanii dobra zakonu obejmowały: 83 komandorie, w tym 3 zarezerwowane dla wielkich mistrzów, 2 miasta, 178 wsi i miejscowości, 200 parafii, 5 szpitali, 5 konwentów i szkołę wyższą w Salamance. Liczba rycerzy wynosiła 400, a zakon mógł wystawić naraz 1000 konnych żołnierzy. Oprócz Hiszpanii zakon miał także posiadłości w Portugalii, Francji, Włoszech, na Węgrzech i w Ziemi Świętej. Odłam portugalski stał się autonomiczny w 1288 r. i całkowicie niezależny od wielkiego mistrza w Kastylii w 1316 r. W 1499 r. Zakon Santiago, podobnie jak zakony Calatrava i Alcantara został związany z koroną hiszpańską, co zostało potwierdzone przez papieża w 1523r. Od tego czasu wszystkie 3 zakony mają wielkiego mistrza wywodzącego się z rodziny królewskiej. Z czasem godność rycerza zakonu stała się tylko tytułem honorowym, nadawanym przez króla dygnitarzom zasłużonym dla kraju i rodziny panującej. W 1835 r. odebrano mu cały majątek, ale działał w Hiszpanii aż do 1931 r. , kiedy został zakazany przez lewicowy republikański rząd hiszpański. Jednakże dalej istniał na emigracji. Obecnie wielkim mistrzem jest król Hiszpanii Jan Karol I Burbon. Prezydentem Rady Czterech Zakonów i Wielkim Komandorem zaś Karol, Książę Obojga Sycylii, Parmy i Kalabrii.
- A Ordem Militar de Santiago é uma ordem religiosa-militar castelhano-leonesa instituída por Afonso VIII de Castela e aprovada pelo Papa Alexandre III, tornando-a assim uma ordem supranacional, directamente responsável perante o chefe máximo da Cristandade. Apesar disso, os primórdios da ordem são confusos, já que, antes de ser instituída formalmente por Afonso VIII, já o seu sobrinho-neto Fernando II de Leão lhes havia concedido a guarda da cidade de Cáceres, na Extremadura (a qual, no entanto, tiveram que abandonar por haver sido conquistada pelos muçulmanos). Os Cavaleiros de Santiago, chamados de Santiaguistas ou Espatários (por ser o seu símbolo uma espada em forma crucífera – ou uma cruz de forma espatária, dependendo do ponto de vista), fizeram votos de pobreza e de obediência, mas, seguindo a regra de Santo Agostinho ao invés da de Cister, os seus membros não eram obrigados ao voto de castidade, e podiam como tal contrair matrimónio (alguns dos seus fundadores eram casados). No entanto, a bula papal recomendava (não obrigava) o celibato, e os estatutos da fundação da Ordem afirmavam, seguindo um princípio das cartas paulinas: "Em castidade conjugal, vivendo sem pecado, assemelham-se aos primeiros padres apostólicos, porque é melhor casar do que viver consumindo-se pelas paixões". Afonso VIII cedeu-lhes Uclés, que se tornou a principal sede da ordem – donde, a designação usada nos primeiros tempos para a Ordem como Ordem de Uclés – e mais tarde Moya, Mira Osa, Montiel e Alfambra. Os Espatários participaram na reconquista de Teruel e Castellón e combateram na batalha de Navas de Tolosa. Os monarcas, primeiro de Leão, depois de Castela, concederam-lhe inúmeros privilégios, para além de lhe darem a posse de extensas regiões, com o intuito de as repovoar, na Andaluzia e em Múrcia. Durante o século XV, a ordem transferiu o seu campo de actuação para a Serra Morena, e os seus mestres tomaram como residência a povoação de Llerena, proporcionando um grande crescimento na região. Com o passar do tempo e o fim da Reconquista, a Ordem de Santiago viu-se implicada nas lutas internas de Castela. Ao mesmo tempo, devido aos seus inúmeros bens, teve que, por várias vezes, sustentar as pretensões da Coroa. Por outro lado, sendo o cargo de Grão-Mestre de tamanha importância, eram frequentes as lutas entre grandes famílias para alcançar essa dignidade. Devido a todos estes problemas, após a morte do Grão-Mestre Alonso de Cárdenas em 1493, os Reis Católicos pediram à Santa Sé que providenciasse uma forma de acabar com os problemas na administração da ordem, reservando para si mesmos o mestrado da ordem – medida que era ao mesmo tempo uma necessidade e uma recompensa pelos serviços prestados pelos reis de Castela e Aragão ao serviço da fé católica. Assim, por uma bula de 1493, o papa concedeu aquela dignidade aos Reis Católicos. Após a morte de Fernando, o Católico, tornou-se grão-mestre da Ordem Carlos I de Espanha; volvidos sete anos, em 1523, o Papa Adriano VI uniu para sempre à coroa de Espanha os grão-mestrados das Ordens de Santiago, Calatrava e Alcântara, tornando-se este um mero título hereditário dos reis de Espanha. Até então, o Grão-Mestre de Santiago era eleito pelo Conselho dos Treze, assim chamado por estarem presentes treze cavaleiros designados de entre os governadores e comendadores provinciais da Ordem.
- Орден Сантьяго (исп. Orden Militar de Santiago), точное название Великий военный орден Меча святого Иакова Компостельского — католический военный орден, основанный в Испании около 1160 года. Назван в честь святого — покровителя Испании. Действует по сей день как гражданский рыцарский орден под покровительством короля Испании. В 1290 году от кастильского отделился португальский орден Сантьяго.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
