An oppidum (plural oppida) is a large fortified Iron Age settlement. Oppida are associated with the Celtic late La Tène culture, emerging during the 2nd and 1st centuries BC, spread across Europe, stretching from Britain and Iberia in the west to the edge of the Hungarian plain in the east. They continued in use until the Romans began conquering Europe. North of the River Danube, where the population remained independent from Rome, oppida continued to be used into the 1st century AD.

Property Value
dbo:abstract
  • An oppidum (plural oppida) is a large fortified Iron Age settlement. Oppida are associated with the Celtic late La Tène culture, emerging during the 2nd and 1st centuries BC, spread across Europe, stretching from Britain and Iberia in the west to the edge of the Hungarian plain in the east. They continued in use until the Romans began conquering Europe. North of the River Danube, where the population remained independent from Rome, oppida continued to be used into the 1st century AD. (en)
  • Un oppidum (en plural oppida) es un término genérico en latín que designa un lugar elevado, una colina o meseta, cuyas defensas naturales se han visto reforzadas por la intervención del hombre. Los oppida se establecían, generalmente, para el dominio de tierras aptas para el cultivo o como refugio fortificado que podía tener partes habitables. Los oppida son conocidos gracias a las descripciones hechas por Julio César en De Bello Gallico. Sus muros son de tierra y piedras, reforzados con unas traviesas de madera unidas perpendicularmente por unas largas clavijas de hierro (20 a 30 cm). Este tipo de muro característico de los oppida galos se denomina murus gallicus. El nombre de oppidum se utiliza, genéricamente, para designar lugares de diferente amplitud, que pueden ir desde 1 o 2 hasta varias centenas de hectáreas: el recinto del oppidum de Manching, cercano a Ingolstadt en Baviera (Alemania) abarca hasta 350 hectáreas. Los lugares conocidos con este nombre pudieron ser utilizados desde principios de la primera Edad de Hierro hasta el siglo I. En la península ibérica, los oppida presentan algunas diferencias con los de la Europa central y también se los conoce como castros o citanias. El término equivalente en lengua íbera sería "iltir" y en celta ibérico "-briga".[cita requerida] (es)
  • Un oppidum (du latin n. oppidum, pl. oppida : « ville », « agglomération généralement fortifiée » ; le pluriel francisé donne : oppidums) est le nom donné par les historiens romains à un type d'aire protohistorique fortifiée et aménagée que l'on trouve en Europe occidentale et centrale. Il bénéficie presque toujours de défenses naturelles liées à son implantation sur des lieux d'accès difficile : soit en position de surplomb (tels que des éperons rocheux barrés, des collines ou des plateaux) ; soit dans un contexte d'isolement hydrographique (tel que des îles, des presqu'îles, des caps, des méandres de fleuves, ou encore des marais). Il s'agit soit d'un lieu habité épisodiquement pour des raisons saisonnières (marché, fête religieuse) ou de refuge, soit d'un établissement humain permanent, centre à la fois économique, politique et parfois religieux, devenant une véritable cité. Les oppida celtiques connaissent un âge d'or lors des IIe et Ier siècle av. J.-C., au cours de ce que l'on nomme la Civilisation des oppida. Après la conquête romaine, une bonne partie des oppida sont abandonnés tandis que d'autres continuent leur développement pour donner naissance à plusieurs grandes villes actuelles telles que Bourges (Avaricum) ou Besançon (Vesontio). Durant le Haut Moyen Âge, certains sont également réoccupés à l'image de l'oppidum de Saint-Blaise et peuvent servir de lieu de refuge temporaire en cas de conflit comme ce fut le cas de Meroliacense (Chastel-Marlhac). (fr)
  • Als oppidum (lat. für „befestigte Landstadt“) bezeichneten die Römer befestigte Siedlungen. Im Mittelalter wurde unter einem oppidum eine kleine stadtähnliche Siedlung mit Marktfunktion verstanden, der jedoch das Stadtrecht fehlte. (de)
  • I Latini chiamavano oppidum (plurale latino: oppida) una città fortificata priva di un confine sacro (il pomerio), proprio invece dell'urbe. È in uso anche l'adattamento italiano del termine: òppido (plurale: òppidi).. Con l'espansione dello Stato romano e la trasformazione di Roma in Urbe per antonomasia, vennero individuati come oppida gli insediamenti cittadini fortificati, più grandi del semplice vicus, ma non ancora abbastanza estesi per essere indicati come civitas. (it)
  • オッピドゥム(oppidum)は町・城市(城砦都市)を意味するラテン語。複数形はoppida。とくに、近現代のケルト研究においては、ケルト人が築いた城市を指すことが多い。 1. * ケルト人・ガリア人の都市。丘の上などに造られていた自然の地形を生かした要塞のような都市。環濠集落を参考。 2. * ローマ属州の城市。ケルト人のオッピドゥムに由来するものも多い。カエサルはガリアのケルト人を攻め、オッピドゥムを征服した(ガリア戦争)。植民地としてローマ都市の拠点となった。ローマ時代には自治権は無く、城壁があった。 (ja)
  • Een oppidum (Latijn: oppidum (mv.: oppida): verhoogde plaats, versterking) is een hoger gelegen plaats (meestal op een heuvel of plateau gelegen) waarvan de natuurlijke verdediging versterkt is door de mens ten tijde van de Kelten. Oppida zijn voornamelijk bekend dankzij de beschrijvingen van Gaius Iulius Caesar in zijn Commentarii de bello Gallico. Karakteristiek zijn de muren van aarde en steen, verstevigd door dwarsbalken in hout. Dit muurtype, dat specifiek was voor de Keltische (Gallische) oppida wordt murus gallicus genoemd. Op de Britse Eilanden daarentegen, waar vele versterkte omheiningen bekend zijn, werden simpele grondophopingen of stenen muren gebruikt. De naam oppidum wordt gewoonlijk gebruikt om terreinen van verschillende grootte aan te duiden, gaande van 1 of 2 tot verschillende honderden hectaren: de omheining van het oppidum van Manching, nabij Ingolstadt in Beieren (Duitsland), kon zo een terrein van 350 hectare omvatten. Langs de andere kant werden de terreinen, onder die naam bekend, gebruikt van het begin van de ijzertijd tot de eerste eeuw van onze jaartelling. De meeste oppida hadden geen grote permanente bevolking. Het waren goed verdedigbare vluchtoorden, waar de plattelandsbevolking in een tamelijk wijde omtrek zich schuilhield wanneer een vijandelijk leger hun grondgebied teisterde. In de Romeinse tijd werd onder andere in Gallia Belgica de civitas gevestigd in een bevriende oppidum. Deze was het orgaan van de administratie op het lokale niveau, en het bestuur hiervan was verantwoordelijk voor het uitvoeren van de wet, het behouden van de orde, en het regelen van de financiën. De benaming oppidum is in gebruik gebleven tot ver in de middeleeuwen, om een plaats als stad aan te duiden. Dit was om het onderscheid te maken met een villa of locus. (nl)
  • Ópido (em latim: oppidum; plural: em latim: oppida) era o termo em latim para a principal povoação em qualquer área administrativa do Império Romano. (pt)
  • Oppidum – miejsce obwarowane, osiedle obronne zakładane najczęściej w miejscu chronionym ukształtowaniem terenu. Oppida istniały od połowy II w. p.n.e. do połowy I w. p.n.e. (na terenach Brytanii do połowy I w. n.e.). Terminu używa się do określenia celtyckich osad obronnych. Największe z odkrytych oppidów znajduje się w pobliżu miejscowości Grabenstetten w Wirtembergii, zajmuje ono powierzchnię 1400 ha i ma długość wałów równą 30 km. Inne znane oppida to: * Kelheim 600 ha (Niemcy) * Manching 380 ha (Niemcy) * Donnersberg 240 ha (Niemcy) * Závist 170 ha (Czechy) * Bibracte 135 ha (Francja) * Taradunum (Kirchzarten) 130 ha (Niemcy) * Finsterlohr 123 ha (Niemcy) * Alezja 97 ha (Francja) * Houbirg 90 ha (Niemcy) * Stradonice 82 ha (Czechy) * Gergovia 75 ha (Francja) * Steinsburg 66 ha (Niemcy) * Noviudunum (Pommiers) 49 ha (Francja) * Staffelberg 40 ha (Niemcy) * Staré Hradisko 40 ha (Czechy) * Hrazany 40 ha (Czechy) * Třísov 26 ha (Czechy) Każde oppidum było otoczone wałami ziemnymi lub drewniano-ziemnymi (murus gallicus), czasami wzmocnione kamieniem. Wokół wałów głębiono rów. Według opisu Gajusza Juliusza Cezara bramy i mury oppidum Avaricum były wzmocnione wieżami. (pl)
  • Оппидум (лат. Oppidum) — временный город-крепость периода Римской империи, окруженный рвом и земляным валом. Конфигурация и планировка оппидума зависели от ландшафта, в котором он располагался. Оппидумами назывались также кельтские крепости 2—1 вв. до н. э., имевшие каменные стены и прямоугольную планировку. Оппидум по-латински означает город, этот термин заимствован у Цезаря из его «Записок о галльской войне». Время с конца II века до н. э. — I века н. э. период наивысшего расцвета оппидумов. В настоящее время термин оппидум применяется к круглым укрепленным поселениям доримского времени. (ru)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 652429 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 743836771 (xsd:integer)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • An oppidum (plural oppida) is a large fortified Iron Age settlement. Oppida are associated with the Celtic late La Tène culture, emerging during the 2nd and 1st centuries BC, spread across Europe, stretching from Britain and Iberia in the west to the edge of the Hungarian plain in the east. They continued in use until the Romans began conquering Europe. North of the River Danube, where the population remained independent from Rome, oppida continued to be used into the 1st century AD. (en)
  • Als oppidum (lat. für „befestigte Landstadt“) bezeichneten die Römer befestigte Siedlungen. Im Mittelalter wurde unter einem oppidum eine kleine stadtähnliche Siedlung mit Marktfunktion verstanden, der jedoch das Stadtrecht fehlte. (de)
  • I Latini chiamavano oppidum (plurale latino: oppida) una città fortificata priva di un confine sacro (il pomerio), proprio invece dell'urbe. È in uso anche l'adattamento italiano del termine: òppido (plurale: òppidi).. Con l'espansione dello Stato romano e la trasformazione di Roma in Urbe per antonomasia, vennero individuati come oppida gli insediamenti cittadini fortificati, più grandi del semplice vicus, ma non ancora abbastanza estesi per essere indicati come civitas. (it)
  • オッピドゥム(oppidum)は町・城市(城砦都市)を意味するラテン語。複数形はoppida。とくに、近現代のケルト研究においては、ケルト人が築いた城市を指すことが多い。 1. * ケルト人・ガリア人の都市。丘の上などに造られていた自然の地形を生かした要塞のような都市。環濠集落を参考。 2. * ローマ属州の城市。ケルト人のオッピドゥムに由来するものも多い。カエサルはガリアのケルト人を攻め、オッピドゥムを征服した(ガリア戦争)。植民地としてローマ都市の拠点となった。ローマ時代には自治権は無く、城壁があった。 (ja)
  • Ópido (em latim: oppidum; plural: em latim: oppida) era o termo em latim para a principal povoação em qualquer área administrativa do Império Romano. (pt)
  • Оппидум (лат. Oppidum) — временный город-крепость периода Римской империи, окруженный рвом и земляным валом. Конфигурация и планировка оппидума зависели от ландшафта, в котором он располагался. Оппидумами назывались также кельтские крепости 2—1 вв. до н. э., имевшие каменные стены и прямоугольную планировку. Оппидум по-латински означает город, этот термин заимствован у Цезаря из его «Записок о галльской войне». Время с конца II века до н. э. — I века н. э. период наивысшего расцвета оппидумов. В настоящее время термин оппидум применяется к круглым укрепленным поселениям доримского времени. (ru)
  • Un oppidum (en plural oppida) es un término genérico en latín que designa un lugar elevado, una colina o meseta, cuyas defensas naturales se han visto reforzadas por la intervención del hombre. Los oppida se establecían, generalmente, para el dominio de tierras aptas para el cultivo o como refugio fortificado que podía tener partes habitables. En la península ibérica, los oppida presentan algunas diferencias con los de la Europa central y también se los conoce como castros o citanias. El término equivalente en lengua íbera sería "iltir" y en celta ibérico "-briga".[cita requerida] (es)
  • Un oppidum (du latin n. oppidum, pl. oppida : « ville », « agglomération généralement fortifiée » ; le pluriel francisé donne : oppidums) est le nom donné par les historiens romains à un type d'aire protohistorique fortifiée et aménagée que l'on trouve en Europe occidentale et centrale. Il s'agit soit d'un lieu habité épisodiquement pour des raisons saisonnières (marché, fête religieuse) ou de refuge, soit d'un établissement humain permanent, centre à la fois économique, politique et parfois religieux, devenant une véritable cité. (fr)
  • Een oppidum (Latijn: oppidum (mv.: oppida): verhoogde plaats, versterking) is een hoger gelegen plaats (meestal op een heuvel of plateau gelegen) waarvan de natuurlijke verdediging versterkt is door de mens ten tijde van de Kelten. De meeste oppida hadden geen grote permanente bevolking. Het waren goed verdedigbare vluchtoorden, waar de plattelandsbevolking in een tamelijk wijde omtrek zich schuilhield wanneer een vijandelijk leger hun grondgebied teisterde. (nl)
  • Oppidum – miejsce obwarowane, osiedle obronne zakładane najczęściej w miejscu chronionym ukształtowaniem terenu. Oppida istniały od połowy II w. p.n.e. do połowy I w. p.n.e. (na terenach Brytanii do połowy I w. n.e.). Terminu używa się do określenia celtyckich osad obronnych. Największe z odkrytych oppidów znajduje się w pobliżu miejscowości Grabenstetten w Wirtembergii, zajmuje ono powierzchnię 1400 ha i ma długość wałów równą 30 km. Inne znane oppida to: (pl)
rdfs:label
  • Oppidum (en)
  • Oppidum (de)
  • Oppidum (es)
  • Oppidum (fr)
  • Oppidum (it)
  • オッピドゥム (ja)
  • Oppidum (nl)
  • Oppidum (pl)
  • Ópido (pt)
  • Оппидум (ru)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbp:type of
is foaf:primaryTopic of