| dbpprop:abstract
|
- The Oort cloud is a hypothetical spherical cloud of comets which may lie roughly 50,000 AU, or nearly a light-year, from the Sun.
- Die Oortsche Wolke, manchmal auch als zirkumsolare Kometenwolke oder Öpik-Oort-Wolke bezeichnet, wurde 1950 von Jan Hendrik Oort als Ursprungsort der langperiodischen Kometen postuliert. Oort griff damit einen Vorschlag des estnischen Astronomen Ernst Öpik von 1932 auf. Oort gründete seine Hypothese auf der Untersuchung von Kometenbahnen und auf der Überlegung, dass die Kometen nicht aus den bekannten Regionen des Sonnensystems stammen könnten, wie bisher angenommen. Kometen werden nach mehreren Passagen durch das Sonnensystem zerstört; nach den alten Voraussetzungen dürften sie daher heute nicht mehr vorkommen.
- Objectes transneptuniansi similars Objectes intraneptunians Centaures Objectes transneptunians (TNO) Objectes del cinturó de Kuiper (KBO) Cubewanos (KBO clàssics) Plutins Twotinos Objectes del disc dispers (SDO) Objectes del núvol d'Oort (OCO) El núvol d'Oort, també anomenat núvol d'Öpik-Oort, és un núvol esfèric de proto-cometes (nuclis de cometes) que es creu que es troba en el límit més exterior del sistema solar, a una distància aproximada de 100.000 unitats astronòmiques del Sol. Encara que fins ara no s'ha pogut observar directament, basant-se en observacions de les òrbites dels cometes coneguts s'ha estimat que el núvol d'Oort és la font dels cometes de període llarg (els que tenen un període orbital de més de 200 anys). S'ha calculat estadísticament que pot haver-hi entre un i cent bilions (10-10) de nuclis de cometes en aquesta regió. La interacció gravitatòria de les estrelles pròximes desvia els proto-cometes de les seves òrbites i els envia cap al Sol, on el vent solar els converteix en vertaders cometes.
- Oortův oblak (řidčeji Öpik-Oortův oblak) je kulovitý oblak komet na okraji naší sluneční soustavy za Kuiperovým pásem, přibližně 50 000 AU od Slunce.
- <imagemap> Archivo:Cscr-featured. svg|14px default Artículo destacado desc none </imagemap> La nube de Oort (también llamada nube de Öpik-Oort) es una nube esférica de cometas y asteroides hipotética (es decir, no observada directamente) que se encuentra en los límites del Sistema Solar, casi a un año luz del Sol, y aproximadamente a un cuarto de la distancia a Próxima Centauri, la estrella más cercana. Las otras dos acumulaciones conocidas de objetos transneptunianos, el cinturón de Kuiper y el disco disperso, están situadas unas cien veces más cerca del Sol que la nube de Oort. Según algunas estimaciones estadísticas, la nube podría albergar entre uno y cien billones (10 - 10) de cometas, siendo su masa unas cinco veces la de la Tierra. La nube de Oort, que recibe su nombre gracias al astrónomo holandés Jan Oort, presenta dos regiones diferenciadas: la nube de Oort exterior, de forma esférica, y la nube de Oort interior, también llamada "nube de Hills", en forma de disco. Los objetos de la nube están compuestos por elementos, como hielo, metano, y amoníaco, entre otros, y se formaron muy cerca del Sol cuando el Sistema Solar todavía estaba en sus primeras etapas de formación. Una vez formados, llegaron a su posición actual en la nube de Oort a causa de los efectos gravitatorios de los planetas gigantes. A pesar de que la nube de Oort, como se ha dicho, no se ha observado directamente, los astrónomos creen que es la fuente de todos los cometas de período largo y de tipo Halley, y de algunos Centauros y cometas de Júpiter. Los cometas de la nube de Oort exterior se encuentran muy poco ligados gravitacionalmente al Sol, y esto hace que otras estrellas, e incluso la propia Vía Láctea, puedan afectar a los cometas y provocar que salgan despedidos hacia el Sistema Solar interior. La mayoría de los cometas de período corto se originaron en el disco disperso, pero se cree que, aún así, existe un gran número de ellos que tienen su origen en la nube de Oort. A pesar de que tanto el cinturón de Kuiper como el disco disperso se han observado, estudiado, y también clasificado muchos de sus componentes, sólo tenemos evidencia en la nube de Oort de cuatro posibles miembros: (90377) Sedna, 2000 CR105, 2006 SQ372, y 2008 KV42, todos ellos en la nube de Oort interior.
- Oortin pilvi eli Öpikin-Oortin pilvi on aurinkokunnan ulko-osissa sijaitseva komeettapilvi. Se on nimetty alankomaalaisen tähtitieteilijän Jan Oortin mukaan. Oortin pilven olemassaolosta ei ole toistaiseksi tehty suoria havaintoja, vaan pilven olemassaolo on päätelty tarkkailemalla komeettojen ratoja. Oortin pilven ulkoraja on noin 100 000 AU:n kohdalla, eli yli 2 000 kertaa Pluton etäisyyttä kauempana ja noin kolmasosassa lähimmän tähden etäisyydestä. 100 000 AU:ta vastaa 15 biljoonan kilometrin eli yli 1,5 valovuoden etäisyyttä. Tässä pallomaisessa "pilvessä" voi olla jopa miljoonia komeetan aihioita. Komeettoja on kaikkiaan ehkä noin 10 Maan massan verran. Teorian mukaan useimmat näistä ovat vakaita, koska tällä etäisyydellä Auringon säteily on erittäin heikkoa. Vain pieni osa käy aurinkokunnan sisimmillä alueilla. Oortin pilvi on pitkäjaksoisten komeettojen lähde. Nämä komeetat saapuvat aurinkokuntaan satunnaisista suunnista, mikä viittaa Oortin pilven pallomaiseen luonteeseen. Auringon kiertäessä Linnunradan keskustaa sitä seuraisi siis joukko komeettojen ytimiä. Koska nämä ytimet ovat kuitenkin niin kaukana Auringosta, kaukaisenkin tähden ohitus riittää syöksemään komeettojen ytimiä hyvin soikeille radoille. Oortin pilven kappaleet ovat ilmeisesti muodostuneet lähempänä Aurinkoa kuin Kuiperin vyöhykkeen kappaleet. Arvellaan, että Jupiter, Saturnus, Uranus ja Neptunus sinkosivat komeetat Oortin pilveen painovoimallaan. Jos jokin kappale ohittaa massiivisen kappaleen hyvin läheltä, se voi saada valtavan nopeuden. Komeetat ovat jääneet Oortin pilveen, koska sen lähellä ja läpi kulkevien tähtien radat ovat muuttaneet komeettojen ratoja niin, että komeetat kiertävät Oortin pilvessä. Maaliskuussa 2004 löytyneen Sednan on epäilty kuuluvan Oortin pilveen. Se kiertää kuitenkin kauimmillaankin alle 1000 AU:n päässä Auringosta, joten tällöin Oortin pilven sisäraja jouduttaisiin määrittämään uudelleen. Sednan tapauksessa kyse olisi niin sanotusta Hillsin pilvestä eli sisemmästä Oortin pilvestä.
- En astronomie, le nuage d'Oort, aussi appelé le nuage d'Öpik-Oort, est un vaste ensemble sphérique hypothétique de corps situé à environ 50 000 ua du Soleil, bien au-delà de l'orbite des planètes et de la ceinture de Kuiper. La limite externe du nuage d'Oort, qui formerait la frontière du système solaire, se situerait à plus d'un millier de fois la distance séparant le Soleil et Pluton, soit environ une année-lumière et le quart de la distance à Proxima du Centaure, l'étoile la plus proche du Soleil. Bien qu'aucune observation directe n'ait été faite d'un tel nuage, les astronomes, en se fondant sur les analyses des orbites des comètes, pensent généralement qu'il est l'origine de la plupart des comètes.
- Az Oort-felhő a Naprendszer legkülső tartományában, a Naptól mintegy 50-100 000 csillagászati egységre található üstököszóna, amelyben milliárdnyi üstökösmag kering. Elsőként Jan Hendrik Oort holland csillagász (1900. április 28. , Franeker – 1992. november 5. , Leiden) tételezte fel a létezését. Ha valamilyen külső hatás (például egy szomszédos csillag közelsége) megzavarja az Oort-felhőt, akkor egyes üstökösök megszökhetnek, mások pedig olyan pályára térhetnek, amelyen a Nap közelébe érve, a felmelegedés következtében gázburkot bocsátanak ki, melyből csóva is keletkezhet. Az üstökös ilyenkor válik igazán látványossá. Valószínű, hogy az Oort-felhő üstökösmagjai a Naprendszer keletkezésének kezdete óta gyakorlatilag változatlan állapotban keringenek a Nap körül.
- La nube di Oort è un'ipotetica nube di comete posta tra 20.000 e 100.000 UA, o 0,3 e 1,5 anni luce dal Sole, cioè circa 2400 volte la distanza tra il Sole e Plutone. Questa nube non è mai stata osservata perché troppo lontana e buia perfino per i telescopi odierni, ma si ritiene che sia il luogo da cui provengono le comete di lungo periodo (come la Hale-Bopp e la Hyakutake, recentemente avvistate) che attraversano la parte interna del Sistema Solare. Le comete dette di corto periodo (tra le quali la Halley è la più famosa) potrebbero invece venire dalla fascia di Kuiper. Nel 1932 Ernst Öpik, un astronomo proveniente dall'Estonia, fece l'ipotesi che le comete abbiano origine da una nube situata al bordo esterno del Sistema Solare. Nel 1950 l'idea fu ripresa dall'astronomo olandese Jan Oort per spiegare un'apparente contraddizione: le comete vengono periodicamente distrutte dopo numerosi passaggi nel sistema solare interno, perciò se le comete si fossero originate all'inizio del Sistema oggi sarebbero tutte distrutte. Il fatto che le vediamo ancora implica che abbiano un'origine diversa. Secondo la teoria, la nube di Oort contiene milioni di nuclei di comete, che sono stabili perché la radiazione solare è troppo debole per avere un effetto a quelle distanze. La nube fornisce una provvista continua di nuove comete, che rimpiazzano quelle distrutte. La teoria sembra confermata dalle osservazioni successive, che ci mostrano come le comete provengano da ogni direzione, con simmetria sferica. Una controversa teoria prevede che a perturbare lo stato delle comete nella nube di Oort sia un'ipotetica stella compagna del Sole chiamata Nemesis. La nube di Oort è un residuo della nebulosa originale da cui si formarono il Sole e i pianeti cinque miliardi di anni fa ed è debolmente legata al Sistema Solare. Si pensa che anche le altre stelle abbiano una nube di Oort e che i bordi esterni delle nubi di due stelle vicine possano a volte sovrapporsi, causando un'occasionale "intrusione" cometaria. Attualmente sono noti solo due oggetti che potrebbero appartenere alla nube di Oort:
- オールトの雲（オールトのくも）あるいはオールト雲（オールトうん）とは、太陽系を球殻状に取り巻いていると考えられる仮想的な天体群をいう。オランダの天文学者ヤン・オールトが長周期彗星や非周期彗星の起源として提唱したのでこの名がある。存在を仮定されている天体は、水・一酸化炭素・二酸化炭素・メタンなどの氷が主成分であると考えられている。
- De Oortwolk is een wolk van vele miljarden komeetachtige objecten rondom ons zonnestelsel. Deze objecten bestaan waarschijnlijk grotendeels uit steen en ijs en bevinden zich op een afstand van ongeveer 50.000 tot 100.000 astronomische eenheden (AE), dus tussen de 1 à 2 lichtjaar. dat betekent dat, als andere sterren ook zo'n wolk hebben, de wolken van nabijgelegen sterren in elkaar overlopen.
- Oorts sky (av og til kalt Öpik-Oorts sky) er en foreslått kuleformet sky av kometkjerner som finnes i området 50.000 til 100.000 AU fra solen. Dette er ca. 1000 ganger distansen mellom solen og Pluto, eller grovt regnet ett lysår. Dette er ca. en fjerdedel av distansen til Proxima Centauri, solens nabostjerne. Oorts sky har aldri blitt observert direkte, men man tror den er kilden til de fleste eller alle kometer som kommer inn i det indre solsystemet. Noen kortperiodiske kometer kan imidlertid stamme fra Kuiperbeltet. Dette baserer seg på observasjoner av kometenes baner. I 1932 foreslo den estiske astronomen Ernst Öpik at kometer stammer fra en sky helt i ytterkanten av solsystemet. I 1950 ble idéen tatt opp igjen og foreslått av den nederlandske astronomen Jan Oort for å forklare en tilsynelatende selvmotsigelse: kometer ødelegges etter et visst antall passeringer gjennom det indre solsystem, og det betyr at hvis kometene vi observerer har eksistert siden solsystemets begynnelse, ville alle være ødelagt nå. I følge Oorts teori inneholder Oorts sky millioner av kometkjerner, som er stabile fordi solens stråling er svært svak så langt ute. Denne skyen gir dermed en kontinuerlig tilførsel av nye kometer som erstatter de som ødelegges. Oorts sky er en levning etter den opprinnelige tåken som kollapset og skapte solen og planetene for 5 milliarder år siden. Den er bare løst knyttet til solsystemet. Den mest aksepterte teorien er at objektene i Oorts sky opprinnelig ble skapt mye nærmere solen, men at gravitasjonspåvirkning fra gassplanetene sendte dem ut i ekstremt lange elliptiske eller paraboliske baner. I de ytre delene av banen ble objektene utsatt for gravitasjonspåvirkning fra nabostjernene og fikk dermed en mer sirkelformet bane. Denne prosessen sørget også for å spre objektene bort fra solsystemets plan, noe som forklarer skyens kuleformede fordeling. Man tror at andre stjerner også har Oort-skyer, og at ytterkantene av Oort-skyene mellom to nabostjerner av og til kan overlappe, slik at en skur av kometer sendes mot det indre solsystemet. Så langt har man bare observert ett potensielt objekt i Oorts sky. Den kalles 90377 Sedna og har en bane som varierer mellom 76 og 850 AU. Den er dermed mye nærmere enn man hadde forventet og kan tilhøre en "indre" Oorts sky. Hvis Sedna virkelig tilhører Oorts sky, kan dette bety at skyen både er tettere og nærmere solen enn man først trodde. Dette har blitt foreslått som et mulig bevis på at solen ble dannet som en del av en stjernehop, men atskillig kortere avstand mellom stjernene enn i dag. Man kjenner ikke antallet legemer i Oorts sky, men det er utvilsomt millioner av dem. Hvis Oorts sky befinner seg et lysår unna, kan det være så mange som en billion (1000 mrd).
- Obłok Oorta (znany też pod nazwą Obłoku Öpika-Oorta) – hipotetyczny sferyczny obłok składający się z lodu, pyłu, gazów i planetoid obiegających Słońce w odległości od 300 do 100 000 j.a. Rozciąga się on do około jednej czwartej odległości do Proxima Centauri i około tysiąckrotnie dalej niż Pas Kuipera i dysk rozproszony – gdzie krążą znane obiekty transneptunowe. Zewnętrzne granice Obłoku Oorta wyznaczają granicę grawitacyjnej dominacji Układu Słonecznego. Obłok Oorta jest pozostałością po formowaniu się Układu Słonecznego. W jego skład wchodzą obiekty wyrzucone z Układu przez grawitacyjne oddziaływanie gazowych olbrzymów, we wczesnym okresie jego formowania. Można w nim wyróżnić dwa obszary: sferyczny obłok zewnętrzny i spłaszczony obłok wewnętrzny. Choć dotychczas nie ma potwierdzonych bezpośrednich obserwacji Obłoku Oorta, jego istnienia mają dowodzić komety długookresowe i wiele obiektów z grupy centaurów. Zewnętrzny obłok Oorta jest słabo związany grawitacyjnie z Układem Słonecznym i dlatego łatwo ulega zaburzeniom grawitacyjnym od pobliskich gwiazd i sił pływowych Drogi Mlecznej. Te zaburzenia wytrącają komety z ich orbit i wysyłają je w okolice planet wewnętrznych. Choć trajektorie większości komet wskazują, że pochodzą one z dysku rozproszonego, niektóre z nich mogą pochodzić z dalszych obszarów. Spośród kilkuset planetoid dotychczas zaobserwowanych za orbitą Neptuna, cztery mogą stanowić część Obłoku Oorta: 90377 Sedna, 2000 CR105, 2006 SQ372 i 2008 KV42.
- A Nuvem de Oort foi proposta pelo astrônomo holandês Jan Hendrik Oort em 1950 como explicação à existência dos cometas de longo período. Trata-se de uma vasta região que envolve o nosso Sistema solar à uma distância de 100.000 até 55.000 UA do Sol, composta por poeira e 100.000.000.000 (estimativa) de núcleos cometários que, ocasionalmente, são lançados em direção ao Sol em virtude de alguma perturbação em sua órbita.
- Norul Oort — pronunţat / ort / ort, alternativă a Öpik-Oort Cloud (AFI) — este un nor de comete care se crede că există la o distanţă de aproximativ 50.000 UA, sau aproape un an-lumină, de Soare; această distanţă localizează norul la aproape un sfert din distanţa la Proxima Centauri, cea mai apropiată stea de Soare. Exteriorul norului Oort defineşte limita sistemul nostru solar. El îi poartă numele astronomului olandez Jan Hendrick Oort (n. 28 aprilie 1900, Franeker — 5 noiembrie 1992, Leiden). În 1950, Jan Oort a ajuns la concluzia ca locul de origine al cometelor este un vast nor (care în prezent îi poarta numele, Norul lui Oort), aflat la o distanta de 50.000 unitati astronomice fata de Soare, practic la granita gravitationala a întregului Sistem solar. (Harald Alexandrescu)
- Файл:Kuiper oort. jpg Рисунок, иллюстрирующий вид Облака Оорта вокруг Солнечной системы Облако О́орта — гипотетическая сферическая область Солнечной системы, служащая источником долгопериодических комет. Инструментально существование облака Оорта не подтверждено, однако многие косвенные факты указывают на его существование. Предполагаемое расстояние до внешних границ облака Оорта от Солнца составляет от 50 000 до 100 000 а. е.
- Oorts kometmoln är ett vidsträckt moln som omger solsystemet. Det består av rester från solsystemets bildande. Oorts kometmoln antas finnas mellan 50 000 och 100 000 astronomiska enheter från solen (0.8 till 1.6 ljusår). Många observerade kometer tros vara delar av Oorts kometmoln som störts i sin bana och fallit in mot det inre av solsystemet, vilket förklarar hur det fortfarande kan finnas kometer trots att de förångas snabbt när de börjat gå i en snävare bana kring solen. Existensen av ett sådant kometmoln förslogs 1950 av den holländske astronomen Jan Hendrik Oort. Sedan teorin därefter vunnit anhängare i forskarvärlden upptäcktes att den estniske astronomen Ernst Öpik redan 1932 föreslagit samma sak, varför molnet ibland kallas Öpik-Oorts kometmoln.
- Oort bulutu veya Öpik-Oort bulutu güneşin etrafında dönen kuyrukluyıldızlar kümesidir. Bu kuyrukluyıldızların enberi ölçeği 5-50 AB ve enöte ölçeği ise 30.000-100.000 AB'dir (bu uzaklıkların hepsi güneş merkezlidir). Unutulmamalıdır ki enöte yörüngeleri Plüton'un yörüngesinin (ortalama 39 AB) çok ötesindedir. Güneşe en yakın yıldız Proxima Centauri 270.000 AB uzakta olduğundan, bu kuyrukluyıldızların yörüngeleri yakınından geçtikleri yıldızlarla degiştirilebilirler. Bunun sonucu ya Güneş Dizgesi'ne doğru ya da yörüngeyi değiştiren yıldıza doğru yönelirler. Doğal olarak bu tür kuyrukluyıldızların yörüngeleri 100.000'lerce yıl olabilir. Bu özelliklerinden dolayı Oort Bulutu, dönmüş kuyrukluyıldızların deposu olarak da anılır. İlk olarak 1932'de Ernst Öpik böyle bir şeyin varlığından söz etmiştir. 1950'de Jan Hendrik Oort çok uzak bir gezegenden gelen kuyrukluyıldızlardan söz eder. Bulut'taki tahmini kuyrukluyıldızların sayısı 10 ile 10 (100-1000 milyar). Tahmini toplam kütle 10 gm. 100.000 AB yarıçaplı bir bulut yörüngesinin yasam-süresi ise 1.1 milyar yıl olarak tahmin edilmektedir.
- Файл:Kuiper oort. jpg Малюнок, що ілюструє вид Хмари Оорта навколо Сонячної системи. Хмара Оорта — гіпотетична область Сонячної системи, що є джерелом комет з довгим періодом обертання. Інструментально існування хмари Оорта не підтверждено, однак численні непрямі факти вказують на її існування. Вперше ідея існування такої хмарності була висунута естонським астрономом Ернстом Епіком у 1932 році, а потім теоретично розроблялася нідерландським астрофізиком Яном Оортом у 1950-х, на честь котрого туманність і було названо. Деякі астрономи вважають Седну об'єктом внутрішньої частини хмари Оорта.
- 奥尔特云（Oort cloud）是一個假設包圍著太陽系的球體雲團，佈滿著不少不活躍的彗星，距離太陽約50,000至100,000個天文單位，差不多等於一光年，即太陽與比鄰星距離的四分一。 雖然人們未曾對奧爾特星雲作直接的觀測，但從觀測得彗星的橢圓軌道，認為不少彗星皆是從奧爾特星雲進入內太陽系的，一些短周期的彗星可能來自柯伊伯帶。 1932年，愛沙尼亞的天文學家 Ernst Öpik 提出彗星是來自太陽系的外層邊緣的雲團。但在1950年1月，荷蘭天文學家奧爾特指出 Öpik 推論有矛盾的地方，一個彗星不停來回太陽系內部與外部，終會被多種因素所摧毀，其生命周期決不會如太陽系的年齡長。他指出，並沒有任何一個已觀測的彗星的軌道顯示彗星是來自星際空間，而長周期彗星的遠日點一般在50,000 AU，並且軌道傾角各有不同。他由此認為彗星來源於一個在太陽系邊界的雲中。後來此理論以他的名字命名，叫作奧爾特雲（Oort cloud)。它可能包含數以兆計的彗星。可是由於彗星太小，距離地球太遠, 所以尚未发现直接證據證明奧爾特雲的存在。該雲團所受的太陽幅射較弱，非常穩定，存在數百萬顆以上的彗星核，可以不停產生新彗星，去取代被摧毀的。另外人們相信，所有奧爾特雲彗星的總質量，會是地球的5至100倍。
|
| rdfs:comment
|
- The Oort cloud is a hypothetical spherical cloud of comets which may lie roughly 50,000 AU, or nearly a light-year, from the Sun.
- Die Oortsche Wolke, manchmal auch als zirkumsolare Kometenwolke oder Öpik-Oort-Wolke bezeichnet, wurde 1950 von Jan Hendrik Oort als Ursprungsort der langperiodischen Kometen postuliert. Oort griff damit einen Vorschlag des estnischen Astronomen Ernst Öpik von 1932 auf. Oort gründete seine Hypothese auf der Untersuchung von Kometenbahnen und auf der Überlegung, dass die Kometen nicht aus den bekannten Regionen des Sonnensystems stammen könnten, wie bisher angenommen.
- Oortův oblak (řidčeji Öpik-Oortův oblak) je kulovitý oblak komet na okraji naší sluneční soustavy za Kuiperovým pásem, přibližně 50 000 AU od Slunce.
- <imagemap> Archivo:Cscr-featured. svg|14px default Artículo destacado desc none </imagemap> La nube de Oort (también llamada nube de Öpik-Oort) es una nube esférica de cometas y asteroides hipotética (es decir, no observada directamente) que se encuentra en los límites del Sistema Solar, casi a un año luz del Sol, y aproximadamente a un cuarto de la distancia a Próxima Centauri, la estrella más cercana.
- Oortin pilvi eli Öpikin-Oortin pilvi on aurinkokunnan ulko-osissa sijaitseva komeettapilvi. Se on nimetty alankomaalaisen tähtitieteilijän Jan Oortin mukaan. Oortin pilven olemassaolosta ei ole toistaiseksi tehty suoria havaintoja, vaan pilven olemassaolo on päätelty tarkkailemalla komeettojen ratoja. Oortin pilven ulkoraja on noin 100 000 AU:n kohdalla, eli yli 2 000 kertaa Pluton etäisyyttä kauempana ja noin kolmasosassa lähimmän tähden etäisyydestä.
- En astronomie, le nuage d'Oort, aussi appelé le nuage d'Öpik-Oort, est un vaste ensemble sphérique hypothétique de corps situé à environ 50 000 ua du Soleil, bien au-delà de l'orbite des planètes et de la ceinture de Kuiper.
- Az Oort-felhő a Naprendszer legkülső tartományában, a Naptól mintegy 50-100 000 csillagászati egységre található üstököszóna, amelyben milliárdnyi üstökösmag kering. Elsőként Jan Hendrik Oort holland csillagász (1900. április 28. , Franeker – 1992. november 5. , Leiden) tételezte fel a létezését.
- La nube di Oort è un'ipotetica nube di comete posta tra 20.000 e 100.000 UA, o 0,3 e 1,5 anni luce dal Sole, cioè circa 2400 volte la distanza tra il Sole e Plutone. Questa nube non è mai stata osservata perché troppo lontana e buia perfino per i telescopi odierni, ma si ritiene che sia il luogo da cui provengono le comete di lungo periodo (come la Hale-Bopp e la Hyakutake, recentemente avvistate) che attraversano la parte interna del Sistema Solare.
- オールトの雲（オールトのくも）あるいはオールト雲（オールトうん）とは、太陽系を球殻状に取り巻いていると考えられる仮想的な天体群をいう。オランダの天文学者ヤン・オールトが長周期彗星や非周期彗星の起源として提唱したのでこの名がある。存在を仮定されている天体は、水・一酸化炭素・二酸化炭素・メタンなどの氷が主成分であると考えられている。
- De Oortwolk is een wolk van vele miljarden komeetachtige objecten rondom ons zonnestelsel. Deze objecten bestaan waarschijnlijk grotendeels uit steen en ijs en bevinden zich op een afstand van ongeveer 50.000 tot 100.000 astronomische eenheden (AE), dus tussen de 1 à 2 lichtjaar. dat betekent dat, als andere sterren ook zo'n wolk hebben, de wolken van nabijgelegen sterren in elkaar overlopen.
- Oorts sky (av og til kalt Öpik-Oorts sky) er en foreslått kuleformet sky av kometkjerner som finnes i området 50.000 til 100.000 AU fra solen. Dette er ca. 1000 ganger distansen mellom solen og Pluto, eller grovt regnet ett lysår. Dette er ca. en fjerdedel av distansen til Proxima Centauri, solens nabostjerne. Oorts sky har aldri blitt observert direkte, men man tror den er kilden til de fleste eller alle kometer som kommer inn i det indre solsystemet.
- Obłok Oorta (znany też pod nazwą Obłoku Öpika-Oorta) – hipotetyczny sferyczny obłok składający się z lodu, pyłu, gazów i planetoid obiegających Słońce w odległości od 300 do 100 000 j.a. Rozciąga się on do około jednej czwartej odległości do Proxima Centauri i około tysiąckrotnie dalej niż Pas Kuipera i dysk rozproszony – gdzie krążą znane obiekty transneptunowe. Zewnętrzne granice Obłoku Oorta wyznaczają granicę grawitacyjnej dominacji Układu Słonecznego.
- A Nuvem de Oort foi proposta pelo astrônomo holandês Jan Hendrik Oort em 1950 como explicação à existência dos cometas de longo período. Trata-se de uma vasta região que envolve o nosso Sistema solar à uma distância de 100.000 até 55.000 UA do Sol, composta por poeira e 100.000.000.000 (estimativa) de núcleos cometários que, ocasionalmente, são lançados em direção ao Sol em virtude de alguma perturbação em sua órbita.
- Norul Oort — pronunţat / ort / ort, alternativă a Öpik-Oort Cloud (AFI) — este un nor de comete care se crede că există la o distanţă de aproximativ 50.000 UA, sau aproape un an-lumină, de Soare; această distanţă localizează norul la aproape un sfert din distanţa la Proxima Centauri, cea mai apropiată stea de Soare. Exteriorul norului Oort defineşte limita sistemul nostru solar. El îi poartă numele astronomului olandez Jan Hendrick Oort (n.
- Файл:Kuiper oort. jpg Рисунок, иллюстрирующий вид Облака Оорта вокруг Солнечной системы Облако О́орта — гипотетическая сферическая область Солнечной системы, служащая источником долгопериодических комет.
- Oorts kometmoln är ett vidsträckt moln som omger solsystemet. Det består av rester från solsystemets bildande. Oorts kometmoln antas finnas mellan 50 000 och 100 000 astronomiska enheter från solen (0.8 till 1.6 ljusår). Många observerade kometer tros vara delar av Oorts kometmoln som störts i sin bana och fallit in mot det inre av solsystemet, vilket förklarar hur det fortfarande kan finnas kometer trots att de förångas snabbt när de börjat gå i en snävare bana kring solen.
- Oort bulutu veya Öpik-Oort bulutu güneşin etrafında dönen kuyrukluyıldızlar kümesidir. Bu kuyrukluyıldızların enberi ölçeği 5-50 AB ve enöte ölçeği ise 30.000-100.000 AB'dir (bu uzaklıkların hepsi güneş merkezlidir). Unutulmamalıdır ki enöte yörüngeleri Plüton'un yörüngesinin (ortalama 39 AB) çok ötesindedir.
- Файл:Kuiper oort. jpg Малюнок, що ілюструє вид Хмари Оорта навколо Сонячної системи. Хмара Оорта — гіпотетична область Сонячної системи, що є джерелом комет з довгим періодом обертання.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
