| dbpedia-owl:abstract
|
- Odoaker, auch Odowakar, in althochdeutschen Glossen Otacher, lateinisch Flavius Odo(v)acer oder Odovacrius, war ein weströmischer Offizier germanischer Herkunft und nach der Absetzung des Romulus Augustus 476 König von Italien (Rex Italiae).
- Flavius Odoacer (433–493), also known as Flavius Odovacer, was the 5th-century King of Italy, whose reign is commonly seen as marking the end of the classical Roman Empire in Western Europe and the beginning of the Middle Ages. In the words of Edward Gibbon, "Odoacer was the first barbarian who reigned over italy, over a people who had once asserted their just superiority above the rest of mankind. " Odoacer was a leader of foederati in Italy who led a revolt that deposed the last Western Roman Emperor, Romulus Augustulus on 4 September AD 476. Though the real power in Italy was in his hands, he represented himself as the client of Julius Nepos and, after Nepos' death in 480, of the Emperor in Constantinople. Odoacer is referred to as a king in many documents and he himself used it at least once and on another occasion it was used by the consul Basilius.
- Odoacro, también conocido como Odovacar, medio huno medio esciro, fue el jefe de la tribu germánica de los hérulos. En la historia resulta famoso por ser quien destituyó al último emperador romano de Occidente, Rómulo Augústulo, en 476, quien fue deportado al Castellum Lucullanum en la bahía de Nápoles y sobreviviría hasta el año 511 o incluso después. Tras derrocar a Rómulo Augústulo, a Odoacro (en germánico, Audawakrs, que significa que busca la riqueza) se le presentó la oportunidad de nombrar un nuevo emperador titular y gobernar a través de él, o gobernar como agente del emperador romano de Oriente. A diferencia de muchos de sus predecesores, como Ricimero, se decidió por la segunda opción, devolviendo las insignias imperiales de Occidente al emperador Zenón en Constantinopla, junto con una carta en la que pedía ser confirmado dux de Italia. Zenón accedió a esta petición y le confirió el rango de patricio. Hasta su muerte en 480, el emperador legítimo de Occidente Julio Nepote siguió siendo teóricamente el superior de Odoacro, mientras que éste llegó incluso a emitir moneda en su nombre. Sin embargo, Odoacro también se tituló rex Italiae (Rey de Italia) y como tal fue reconocido durante el resto de su vida. No obstante, las relaciones entre Odoacro y la Roma oriental empeorarían posteriormente, y en 489, con el apoyo del emperador Zenón, los ostrogodos bajo Teodorico el Grande invadieron el reino de Odoacro, destruyeron su ejército de bárbaros foederati (y las escasas tropas romanas que aún existían), forzándole a rendirse en 493. Teodorico le invitó a un banquete, y se supone que le asesinó con su propia espada, haciéndose con todo su reino.
- Odovakar oli germaaniheimo herulien päällikkö. Hän syrjäytti Länsi-Rooman viimeisen keisarin Romulus Augustuluksen vuonna 476. Hän myös otti hengiltä keisarin isän Oresteen. Odovakar jäi Italiaan kuninkaaksi muodollisesti Itä-Rooman keisarin vasallina. Hän olisi voinut nimittää uuden keisarin nukkehallitsijakseen, mutta päätti kuitenkin palauttaa keisarin tunnusmerkit Itä-Roomaan. Odovakar kuoli, kun Teoderik Suuri valtasi hänen valtakuntansa ja tarinan mukaan syöksi juhlissa Odovakarin omaan miekkaansa.
- ファイル:Solidus-Odoacer-ZenoRIC 3657cf. jpg オドアケルの金貨 ファイル:Odoacer 480ad. jpg オドアケルの王国の版図 オドアケル（Odoacer,433年 - 493年3月15日）は西ローマ帝国の軍人にして同帝国を滅ぼした人物。ゲルマン人の部族スキリア族出身。西ローマ帝国の傭兵隊長を経てイタリア王に即位した。オドワカル(Odovacar)とも言う。イタリア語ではオドアクレ(Odoacre)。 476年、西ローマ皇帝ロムルス・アウグストゥルスを廃位し、東ローマ帝国皇帝ゼノンへ西ローマ皇帝位を返上。自らはゼノンの代理としてラヴェンナを中心としてイタリア統治を開始し、イタリア王に即位した。オドアケルはローマ元老院をそのまま残し、古代ローマ式の統治方法を採用した。 しかし、488年に東ローマ帝国への内政干渉に失敗。それを口実に東ローマ皇帝ゼノンは東ゴート王テオドリックにオドアケル討伐を命じた。翌年テオドリックはイタリアに侵攻を開始する。しだいにオドアケルは首都ラヴェンナへと追い込まれ、493年降伏。だがその直後に暗殺された。 テオドリックはその功として東ローマ帝国からイタリア支配を承認され、東ゴート王国が成立した。
- Odoaker was de eerste barbaarse koning van Italië, nadat hij daarvoor Romulus Augustulus de laatste keizer van het West-Romeinse Rijk had onttroond. Hij was de aanvoerder van de Germaanse huurlingen in het Romeinse leger.
- Odovakar var en leder for det germanske folket herulene. Han er mest kjent som den som avsatte den siste romerske keiseren, Romulus Augustulus i 476. Odovakar sendte keiserens regalia til den østromerske keiser Zenon, og etablerte det nye kongeriket Italia som en vassalstat til Konstantinopel i 480. Forholdet mellom keiseren og Odovakar forverret seg med tiden, og Zenon sendte i 489 den østgotiske hærføreren Teoderik den store til Italia for å fjerne Odovakar. Teoderik lyktes etterhvert å overvinne Odovakar, og i 493 ble han tvunget til å overgi seg. Teoderik plasserte etter dette seg selv som konge i Italia.
- Odoaker nazywany także Odoacer – wódz germański, prawdopodobnie z plemienia Herulów.
- Odoacro, rei da tribo germânica dos hérulos, nasceu perto do Rio Danúbio, em território que hoje é parte da Alemanha. Ao depor o imperador Rômulo Augusto, em 476, pôs fim ao Império Romano do Ocidente e se tornou o primeiro dos reis bárbaros de Roma. Ele era filho de Edeco príncipe da corte de Átila rei dos Hunos. Quando um grupo de bárbaros visitou São Severino, um monge da Panônia, para serem abençoados, este notou um jovem alto e mal vestido, Odoacro, e previu que ele teria um futuro grandioso. Em 469 ele pôs-se a serviço dos romanos como chefe de um exército de mercenários germânicos de estirpe hérula, quando se torna chefe dos contingentes bárbaros rebeldes. Quando Rômulo Augústulo foi colocado como Imperador por seu pai, o patrício Orestes, Odoacro, à frente de um exército de esciros, matou Orestes em Placência e seu irmão Paulo no arboredo de Classis, próximo de Ravena. Odoacro entrou em Ravena, depôs o imperador Rômulo Augusto, mas, com pena por ele ser jovem, poupou a sua vida, e, por causa de sua beleza, deu-lhe uma pensão de seis mil peças de ouro, enviando-o para a Campânia, para viver como um homem livre com seus parentes. Todas as províncias do Império Romano, além da Itália, já eram dominadas pelos bárbaros, e os imperadores eram fantoches e não soberanos. A Itália, pelos ataques dos bárbaros, estava praticamente um deserto, sem habitantes, e os exércitos imperiais eram formados de bárbaros. No oitavo ano do pontificado do Papa Simplício, Roma caiu diante dos bárbaros. Os hérulos demandaram dois terços da Itália e, diante da recusa, escolheram Odoacro como seu chefe e o nomearam rei de Roma. Nominado rex gentium das suas tropas, Odoacro decidiu não nomear um sucessor ao imperador deposto. Em vez disso, enviou as insígnias imperiais ao imperador do Império Romano do Oriente, Zenão I, o qual, ainda que convidando-o a submeter-se à autoridade do imperador legítimo, Júlio Nepos, aceitou de fato a sua soberania sobre as terras do Ocidente, decretando assim "oficialmente" o fim do Império Romano do Ocidente. Odoacro matou o regente imperial Orestes, mas popou seu filho, o imperador Rômulo Augusto, que ganhou um salário de seis mil libras de ouro e pode viver em liberdade, perto de Nápoles. Assim que se tornou rei, Odoacro se lembrou de São Severino, e envou uma carta amigável ao monge; este conseguiu que Odoacro perdoasse Ambrósio, que estava exilado. A administração de Odoacro se baseou numa política conservadora, deixando aos romanos a possibilidade de manter o exercício de cargos menores e o livre exercício do Cristianismo, mantendo assim substancialmente intacta a estrutura organizacional precedente. Desta maneira assegurou a fidelidade da aristocracia, do Senado e da Igreja. Odoacro era bem intencionado, e favoreceu a seita dos arianos. Odoacro fez guerra contra os rúgios, e os destruiu completamente na segunda campanha. Odoacro levantou um exercito italo-germânico com o qual ele derrotou os vândalos na Sicília. Ele foi capaz de conquistar toda a ilha por volta de 477. Em 480, ele e seu exercito anexou a antiga província da Dalmácia, após a morte (possivelmente por assassinato) do imperador ocidental Júlio Nepos. Depois disso, ele recebeu o direito de nomear um conselho e emitir sua própria moeda. Ele fez pactos com os visigodos e com os francos e se juntou a eles na batalha contra os burgúndios, alamanos e saxões. Odoacro reinou por treze anos. Zenão I de Bizâncio, preocupado com os recentes sucessos do rei germânico Odoacro, estimulou Teodorico, o Grande, rei dos ostrogodos, a invadir a Península Itálica. Zenão fez de Teodorico um patrício romano, um cônsul, e deu-lhe uma grande quantia em dinheiro. Teodorico aceitou que, se ele derrotasse Odorico, reinaria em seu lugar até a chegada de Zenão, e, reunindo os godos, veio do Oriente para defender a Itália, em nome de Zenão. Teodorico derrotou Odoacro nas margens do Rio Isonzo, em Aquileia, Verona e no Rio Adda . Neste mesmo ano Ravenna foi assediada. O cerco durou três anos e foi marcado por dezenas de ataques de ambos os lados. No final, nenhum dos lados pôde prevalecer de forma conclusiva, e assim em 2 de fevereiro de 493, Teodoro e Odoacro assinaram um acordo que garantiu a supremacia de ambos. Um banquete foi organizado para celebrar o tratado. Foi nesse banquete que Teodorico matou Odoacro com as próprias mãos.
- Odovakar, var en germansk krigarhövding, möjligen av skirernas stam, död år 493. Odovakar inträdde i den västromerska kejserliga livvakten, blev ledare för de germanska legotrupperna och störtade år 476 kejsar Romulus Augustulus. Han lät sedan utropa sig till kung i Italien och tilldelade germaner en tredjedel av landets jord. 488-493 inföll en ostrogotisk här under Theoderik i Italien och Odovakar tvingades kapitulera i Ravenna, mot löfte om fri lejd och bevarande av kungavärdigheten. Theoderik, personligen, högg dock ner Odovakar trots detta löfte.
- Одоа́кр — предводитель племени герулов, ругиев или скиров, живших в долине Дуная. Одоакр подарил Италии тринадцать лет внутреннего и внешнего мира. Он осуществил реформы, благодаря которым солдаты-варвары получили землю в Италии в качестве обычных федератов, назначал консулов, издавал законы в стиле римских императоров; но, в сущности, его образ правления был очень близок к положению дел в государствах, основанных германцами в римских владениях; поэтому возвышение его считается падением Западной римской империи. После падения режима Одоакра под руководством Теодориха в Италии произошёл частичный возврат к римским традициям. Одоакр происходил из германского племени скиров. Его отец, Эдика, принадлежал к окружению Аттилы и был убит в 469 году Теодимиром, отцом Теодориха, что стало одной из причин вражды двух будущих лидеров варварского мира. Около 470 года он поступил в Италии на военную службу и в 476 году был в числе императорских телохранителей. Когда Флавий Орест, главный начальник войск, составленных по преимуществу из германских наёмников, изгнал императора Непота и возвёл в императоры своего собственного сына Ромула Августа, Одоакр получил приказ подавить мятеж. Германские наёмники потребовали себе определённых участков для поселения, а именно третью часть земель, принадлежавших римлянам. Орест отказал в этом. Благодаря этому большинство наёмников перешло на сторону Одоакра. Он победил при Павии Ореста, убил его, 23 августа Ромула Августа заставил отказаться от власти, назначив ему содержание; войску своему отвёл земли для поселения. Восточно-римский император Зенон возвёл Одоакра в патриции и признал римским наместником. Также он потребовал формально признать Юлия Непота императором западной части империи, на что Одоакр согласился. Тем не менее, Одоакр действовал независимо. В 480 году, после смерти Юлия Непота, он ввёл войска в Далмацию (которая до этого контролировалась Непотом), в 487 и 488 годах разгромил восставших ругиев в Норике и чеканил монеты. Знал Одоакр и поражения: в 477 году он уступил вестготам Прованс, а в 488 вынужден был уйти из Норика. Император Зенон обвинил Одоакра в поддержке мятежника Иллуса в 484 году и приказал вождю остготов Теодориху напасть на него. В 489 году Одоакр был разбит при Изонцо, потом при Вероне, в 490 году при Адде; в Равенне ему удалось продержаться более двух лет. Во время войны Одоакр провозгласил своего сына, Телу, императором. Теодорих вступил с Одоакром в союз для совместного управления, на этих условиях Одоакр прекратил сопротивление, но в марте 493 года был убит в Равенне вместе с женой и приближенными. Усадив Одоакра на место почетного гостя, Теодорих одним ударом меча разрубил его от ключицы до бедра, сказав после этого:"У несчастного не было в теле костей". Брат Одоакра был застрелен из лука, сына казнили, а жену бросили в тюрьму, где она умерла от голода.
- 奧多亞塞（Odoacer，亦作Odovacar）（Template:Bd）是義大利的第一個日耳曼蠻族國王（476年～493年在位）。早年參加羅馬軍隊。475年他率眾反叛篡奪者俄瑞斯特斯。476年被軍隊擁為王。這一年傳統上被認為是西羅馬帝國滅亡的標誌。奧多亞塞宣称效忠東羅馬帝國皇帝芝诺，但把義大利的統治權握在自己手裡。先后征服達爾馬提亞（482年），打敗魯吉人（487年～488年）。從汪達爾人手裡收復了西西里岛。在東羅馬帝國皇帝芝諾支持下，東哥德國王狄奧多里克侵入義大利（489年），奪取了半島的大部地區。493年，奧多亞塞被狄奧多里克誘殺。
- Fichier:Solidus-Odoacer-ZenoRIC 3657cf. jpg Solidus d'Odoacre au nom de Zénon Odoacre (Odovacar), né en Pannonie vers 435, est le fils d'Edecon, chef des Skires alliés aux Huns et ministre d'Attila. Il passe pour avoir été le chef des Hérules, mais ceux-ci étaient en réalité ses alliés. Il est l'acteur principal de la chute finale de l'Empire romain d'Occident en déposant le dernier empereur d'Occident, Romulus Augustule, et en renvoyant les insignes impériaux à l'empereur d'Orient Zénon. Soutenu par ses Hérules et les mercenaires barbares d'Italie qu'il masse surtout dans le nord du pays, il gouverne la péninsule avec le titre de patrice à partir de l'an 476. À la mort de Julius Nepos en 480, il occupe la Dalmatie mais à partir de 488, il doit lutter contre les Ostrogoths et leurs alliés du roi Théodoric le Grand, envoyés par Byzance dans le but de le chasser d'Italie. Il est battu à trois reprises par Théodoric, soutenu par les Wisigoths de son gendre, le roi Alaric II : à Aquilée en 489, à Vérone, puis sur les bords de l'Adda en 490. Obligé de se replier dans Ravenne, sa capitale, il résiste trois ans alors qu'il est assiégé. Théodoric finit par lui proposer un marché et Odoacre accepte de capituler en mars 493. Quinze jours plus tard, il est assassiné en plein banquet par le roi ostrogoth lui-même : sa famille, ses fidèles et ses lieutenants sont assassinés ou exécutés, son armée décimée ou intégrée aux armées ostrogothiques.
|
| rdfs:comment
|
- Odoaker, auch Odowakar, in althochdeutschen Glossen Otacher, lateinisch Flavius Odo(v)acer oder Odovacrius, war ein weströmischer Offizier germanischer Herkunft und nach der Absetzung des Romulus Augustus 476 König von Italien (Rex Italiae).
- Odoaker was de eerste barbaarse koning van Italië, nadat hij daarvoor Romulus Augustulus de laatste keizer van het West-Romeinse Rijk had onttroond. Hij was de aanvoerder van de Germaanse huurlingen in het Romeinse leger.
- Odoaker nazywany także Odoacer – wódz germański, prawdopodobnie z plemienia Herulów.
- 奧多亞塞（Odoacer，亦作Odovacar）（Template:Bd）是義大利的第一個日耳曼蠻族國王（476年～493年在位）。早年參加羅馬軍隊。475年他率眾反叛篡奪者俄瑞斯特斯。476年被軍隊擁為王。這一年傳統上被認為是西羅馬帝國滅亡的標誌。奧多亞塞宣称效忠東羅馬帝國皇帝芝诺，但把義大利的統治權握在自己手裡。先后征服達爾馬提亞（482年），打敗魯吉人（487年～488年）。從汪達爾人手裡收復了西西里岛。在東羅馬帝國皇帝芝諾支持下，東哥德國王狄奧多里克侵入義大利（489年），奪取了半島的大部地區。493年，奧多亞塞被狄奧多里克誘殺。
- Flavius Odoacer (433–493), also known as Flavius Odovacer, was the 5th-century King of Italy, whose reign is commonly seen as marking the end of the classical Roman Empire in Western Europe and the beginning of the Middle Ages. In the words of Edward Gibbon, "Odoacer was the first barbarian who reigned over italy, over a people who had once asserted their just superiority above the rest of mankind.
- Odoacro, también conocido como Odovacar, medio huno medio esciro, fue el jefe de la tribu germánica de los hérulos. En la historia resulta famoso por ser quien destituyó al último emperador romano de Occidente, Rómulo Augústulo, en 476, quien fue deportado al Castellum Lucullanum en la bahía de Nápoles y sobreviviría hasta el año 511 o incluso después.
- Odovakar oli germaaniheimo herulien päällikkö. Hän syrjäytti Länsi-Rooman viimeisen keisarin Romulus Augustuluksen vuonna 476. Hän myös otti hengiltä keisarin isän Oresteen. Odovakar jäi Italiaan kuninkaaksi muodollisesti Itä-Rooman keisarin vasallina. Hän olisi voinut nimittää uuden keisarin nukkehallitsijakseen, mutta päätti kuitenkin palauttaa keisarin tunnusmerkit Itä-Roomaan.
- ファイル:Solidus-Odoacer-ZenoRIC 3657cf. jpg オドアケルの金貨 ファイル:Odoacer 480ad.
- Odovakar var en leder for det germanske folket herulene. Han er mest kjent som den som avsatte den siste romerske keiseren, Romulus Augustulus i 476. Odovakar sendte keiserens regalia til den østromerske keiser Zenon, og etablerte det nye kongeriket Italia som en vassalstat til Konstantinopel i 480. Forholdet mellom keiseren og Odovakar forverret seg med tiden, og Zenon sendte i 489 den østgotiske hærføreren Teoderik den store til Italia for å fjerne Odovakar.
- Odoacro, rei da tribo germânica dos hérulos, nasceu perto do Rio Danúbio, em território que hoje é parte da Alemanha. Ao depor o imperador Rômulo Augusto, em 476, pôs fim ao Império Romano do Ocidente e se tornou o primeiro dos reis bárbaros de Roma. Ele era filho de Edeco príncipe da corte de Átila rei dos Hunos.
- Odovakar, var en germansk krigarhövding, möjligen av skirernas stam, död år 493. Odovakar inträdde i den västromerska kejserliga livvakten, blev ledare för de germanska legotrupperna och störtade år 476 kejsar Romulus Augustulus. Han lät sedan utropa sig till kung i Italien och tilldelade germaner en tredjedel av landets jord. 488-493 inföll en ostrogotisk här under Theoderik i Italien och Odovakar tvingades kapitulera i Ravenna, mot löfte om fri lejd och bevarande av kungavärdigheten.
- Одоа́кр — предводитель племени герулов, ругиев или скиров, живших в долине Дуная. Одоакр подарил Италии тринадцать лет внутреннего и внешнего мира.
- Fichier:Solidus-Odoacer-ZenoRIC 3657cf. jpg Solidus d'Odoacre au nom de Zénon Odoacre (Odovacar), né en Pannonie vers 435, est le fils d'Edecon, chef des Skires alliés aux Huns et ministre d'Attila. Il passe pour avoir été le chef des Hérules, mais ceux-ci étaient en réalité ses alliés. Il est l'acteur principal de la chute finale de l'Empire romain d'Occident en déposant le dernier empereur d'Occident, Romulus Augustule, et en renvoyant les insignes impériaux à l'empereur d'Orient Zénon.
|
