| dbpprop:abstract
|
- Nicolás Zúñiga y Miranda was a Mexican eccentric who was famous for being a perennial candidate in his country's presidential elections. Although he never managed to win a significant share of the votes, he considered himself to be the victor every time. Zúñiga y Miranda was born in Zacatecas into a family of old Spanish nobility. He went to Mexico City to study law and became a lawyer, but first gained fame in 1887 when he claimed to have invented a machine that could predict earthquakes. He managed to successfully predict an earthquake that struck the capital that year. After this success, he predicted that on August 10 of the same year Mexico City would be completely destroyed by simultaneous eruptions of the Cerro del Peñon and the Popocatépetl, which caused several inhabitants to leave the capital at that date. Fortunately, this prediction proved to be false. He founded several ephemeral magazines in which he attempted to predict natural disasters or other events, including the end of time, without much success. He had almost disappeared from public attention when he announced his candidacy as the 'candidate of the people' for the 1892 presidential elections. Zúñiga's opponent was dictator Porfirio Díaz, who had ruled the country since 1876 and turned elections into a mere formality. Zúñiga claimed to have been victorious in the elections and protested against the alleged election fraud. Díaz had him arrested and he was sentenced to 25 days of solitary confinement. After being released Zúñiga made himself a presidential sash, declared himself to be the 'legitimate president' and called Díaz a usurper. In 1896, 1900, 1904 and 1910 he again participated in the presidential elections, every time with the same result: he received only a small number of votes, claimed fraud and declared himself to be president. It was said that Zúñiga honestly believed he was elected by the people, and turned into a popular figure in Mexico City. He was often invited for parties, in restaurants or for other public events, in which the population treated him as if he really were the president. The Díaz government considered him to be a madman who was amusing rather than dangerous and decided not to take action against him any more, while for the Mexican population he served as a way to laugh about the lack of democracy in the country. Zúñiga always dressed as an English gentleman, wearing a cylinder hat, gloves and a monocle and smoking a pipe. In 1910, after Francisco I. Madero launched the Mexican Revolution against Díaz, Zúñiga offered to mediate between Díaz and Madero. After the overthrow and murder of Madero by Victoriano Huerta, he complained about the fact that Huerta had annulled the elections for the Congress of Mexico, since he had just planned to be a candidate in that election. After the revolution Zúñiga continued to participate in elections: in 1917 against Venustiano Carranza and in 1920 against Álvaro Obregón. Although he never got more than a few thousand votes he remained popular and reminded Mexicans of the fact that Mexico had not yet become a full democracy after the revolution. In 1920 a small republican party requested to declare the votes for winner Obregón and runner up Alfredo Robles Domínguez void for their participation in the overthrow in president Carranza, which would have led Zúñiga, who came third in the election result, to be declared the winner. This request was however rejected, and Zúñiga tried to become federal deputy in 1922, again without success. Zúñiga last participated in elections in 1924, during which he received death threats from supporters of the 'official' candidate Plutarco Elías Calles. He died a year later. Zúñiga's proclamations as 'legitimate president' would later be imitated by José Vasconcelos (1929), Juan Andrew Almazán (1940), Manuel Clouthier (1988). Andrés Manuel López Obrador (2006) and as 'legitimate governor' Salvador Nava (1991), all of them being candidated considering themselves to have been victim of election fraud. Zúñiga y Miranda has a prominent spot in Diego Rivera's painting Dream on a Sunday Afternoon in the Alameda and made an appearance in the movie Mexico de mis recuerdos in 1943, in which he was played by Max Langler. Rodrigo Borja Torres wrote a book about Zúñiga's life in 1999.
- Nicolás Zúñiga y Miranda fue un excéntrico político mexicano, conocido como "el candidato perpetuo" a la presidencia de la república en la última década del siglo XIX y la primeras veintena de la centuria siguiente. La figura de Nicolás Zúñiga y Miranda adquiere interés y cierto simbolismo moral aunque no exento de gracia, debido a que, en un régimen sin verdadera democracia, se postuló como candidato independiente y que, tras ser derrotado, denunció fraude y se declaraba a sí mismo "presidente legítimo de México".
- Nicolás Zúñiga y Miranda est un excentrique mexicain qui resta fameux pour avoir été candidat systématique, quoique invariablement malheureux, aux élections présidentielles de son pays en 1892, 1896, 1900, 1904, 1910, 1917, 1920, 1924 - ainsi qu'aux élections législatives de 1922. Il se déclara la plupart du temps vainqueur en dénonçant à ce titre des fraudes selon lui systématiquement réitérées.
- Nicolás Zúñiga y Miranda was een Mexicaans excentriekeling die vooral bekend was als 'eeuwige kandidaat' in de presidentsverkiezingen, waarvan hij zichzelf altijd als winnaar beschouwde. Zúñiga was afgestudeerd als advocaat maar raakte bekend toen hij op 22-jarige leeftijd beweerde een machine uitgevonden te hebben die aardbevingen kon voorspellen, en er - door geluk of wijsheid - ook daadwerkelijk in slaagde een aardbeving die Mexico-stad in 1887 trof van tevoren aan te kondigen. Hierna richtte hij een aantal kortlopende tijdschriften op waarin hij poogde natuurrampen en andere gebeurtenissen - waaronder het einde der tijden - te voorspellen, zonder veel succes. Hij was bijna uit de openbare aandacht verdwenen toen hij zich in 1892 als 'kandidaat van het volk' verkiesbaar stelde voor het presidentschap. Mexico werd in die tijd geregeerd door Porfirio Díaz, die regeerde als een dictator en keer op keer herkozen werd in verkiezingen die slechts een formaliteit waren. Zúñiga meende de verkiezingen in 1892 gewonnen te hebben en protesteerde tegen de vermeende verkiezingsfraude. Hierom werd hij gearresteerd en 25 dagen gevangen gehouden in eenzame opsluiting. Nadat hij werd vrijgelaten benoemde hij zichzelf tot 'legitiem president'. Hij omgorde zichzelf met een presidentiële sjerp en geloofde naar verluidt echt dat hij door het Mexicaanse volk was verkozen en erkend als president. Ook in 1896, 1900, 1904 in 1910 nam hij het in de verkiezingen op tegen Díaz, met iedere keer dezelfde uitslag: hij kreeg weinig stemmen, constateerde dat er gefraudeerd was en verklaarde zichzelf president. Hij werd een populaire en graag geziene figuur in de Mexicaanse hoofdstad en de regering-Díaz liet hem verder zijn gang gaan, hem beschouwend als een gek die eerder vermakelijk dan gevaarlijk was. Wanneer hij in restaurants of andere openbare gelegenheden kwam, behandelden de Mexicanen hem alsof hij daadwerkelijk president was. Zúñiga kleedde zich als een gentleman, hij had steevast een bolhoed op en handschoenen aan, droeg een monocle en rookte een pijp. In 1910, nadat onder leiding van Francisco I. Madero de Mexicaanse Revolutie was uitgebroken naar aanleiding van de zoveelste herverkiezing, bood Zúñiga aan te bemiddelen tussen Madero en Díaz. Na de omverwerping en moord op Madero door Victoriano Huerta beklaagde hij zich over het feit dat Huerta de verkiezingen voor het Congres van de Unie had laten annuleren, omdat hij juist van plan was zich daarvoor kandidaat te stellen. Na de revolutie nam Zúñiga wederom deel aan de presidentsverkiezingen: in 1917 tegen Venustiano Carranza en in 1920 tegen Álvaro Obregón. Hij wist nooit meer dan een paar duizend stemmen te halen, maar bleef populair en gold als herinnering aan het feit dat Mexico na de revolutie niet veel democratischer was geworden. Bij de verkiezingen van 1920 diende een kleine republikeinse partij een verzoek in de stemmen voor Álvaro Obregón en Alfredo Robles Domínguez, die tweede was geëindigd, wegens hun omverwerping van de grondwettelijke president Carranza een paar maanden eerder ongeldig te verklaren, waardoor Zúñiga als derde in de uitslag de winnaar zou worden. Dit verzoek werd afgewezen, Tijdens het presidentschap van Obregón poogde hij vergeefs afgevaardigde te worden. Bij zijn laatste verkiezingsdeelname in 1924 beklaagde hij erover met de dood bedreigd te zijn door aanhangers van de officiële kandidaat Plutarco Elías Calles. Hij overleed een jaar later. Zijn begrafenis werd door duizenden Mexicanen bijgewoond. Zúñiga's proclamatie tot legitiem president zou later nagedaan worden door José Vasconcelos, Juan Andrew Almazán, Manuel Clouthier, Andrés Manuel López Obrador en, als 'legitiem gouverneur', Salvador Nava, allen kandidaten die meenden het slachtoffer te zijn van verkiezingsfraude. Zúniga heeft een prominente plek in het schilderij Droom van een zondagmiddag in het Alameda van Diego Rivera en kwam ook voor in de film México de mis recuerdos uit 1943, waarin zijn rol werd vertolkt door Max Langler, terwijl Rodrigo Borja Torres in 1999 een historische roman over Zúñiga's leven schreef.
- Николас Суньига-и-Миранда — мексиканец, который приобрёл известность как вечный кандидат на мексиканских президентских выборах, а также другими своими эксцентричными поступками. Суньига родился в семье, происходящей из старой испанской аристократии, затем переехал в Мехико, где обучался юриспруденции, а в 1887 году впервые приобрёл известность, объявив, что изобрёл машину, способную предсказывать землетрясения. Он действительно смог предсказать землетрясение в Мехико в том же году, но его следующий прогноз (об извержении вулкана Попокатепетль), вынудивший некоторых жителей Мехико покинуть город, не оправдался. Тем не менее, Суньига и после этого безуспешно продолжал публиковать разнообразные предсказания (в том числе конца света). В 1892 году Суньига неожиданно выдвинул свою кандидатуру на президентских выборах в качестве оппонента действующему президенту-диктатору Порфирио Диасу, при котором выборы превратились в пустую формальность. Проиграв выборы, он заявил, что они прошли с нарушениями, а себя объявил победителем и законным президентом страны. Диас приказал арестовать Суньигу, после чего тот провёл в заключении 25 дней. Та же история повторилась на выборах 1896, 1900, 1904 и 1910 годов — каждый раз Суньига проигрывал Диасу, после чего объявлял выборы нечестными, а своего оппонента — узурпатором. Правительство не считало нужным принимать к Суньиге какие-либо меры, считая его неопасным сумасшедшим, и со временем он стал достаточно известной личностью. В 1910 году, когда в стране началась революция, Суньига предложил себя в качестве посредника между Диасом и возглавлявшим революцию Франсиско Мадеро. Он принял участие в президентских выборах 1911, 1913, 1917, 1920 и 1924 годов, а также парламентских выборах 1922 года, и каждый раз ему удавалось собрать не больше нескольких тысяч голосов, хотя в 1920 году нашлась группа, требовавшая обнулить голоса, поданные за занявших первые два места Альваро Обрегона и Альфредо Домингеса по причине их участия в свержении предыдущего президента Каррансы и сделать президентом занявшего третье место Суньигу. Суньига изображён в фильме 1943 года Mexico de mis recuerdos (где его сыграл Макс Лэнглер), а в 1999 году Родриго Борха Торрес написал о нём книгу.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
