| dbpprop:abstract
| - The Nicene Creed is the creed or profession of faith that is most widely used in Christian liturgy. It is called Nicene because, in its original form, it was adopted in the city of Nicaea by the first ecumenical council, which met there in 325. The Nicene Creed has been normative to the Anglican and Roman Catholic Eucharistic rite as well as Eastern Orthodoxy liturgy.It is given high importance in the Eastern Orthodox Church, Assyrian Church of the East, Oriental Orthodox churches, the Roman Catholic Church, including the Eastern Catholic Churches, the Old Catholic Church, the Lutheran Church, the Anglican Communion, and almost all branches of Protestantism, including the Reformed churches, the Presbyterian Church, and the Methodist Church. For current English translations of the Nicene Creed, see English versions of the Nicene Creed in current use. (en)
- El símbolo niceno o símbolo de la fe es una declaración dogmática de los contenidos de la fe cristiana promulgada en el Concilio de Nicea I (325). El objeto del credo niceno fue consensuar una definición de los dogmas de la fe cristiana, impedida hasta entonces por la escasa institucionalización y las fuertes variantes regionales. El principal adversario de la doctrina nicena fue el arrianismo, una corriente teológica que negaba la divinidad de Jesús; otros problemas teológicos, en especial trinitarios, no se resolverían hasta el Primer Concilio de Constantinopla, cuando el carácter divino del Espíritu Santo se afirmó definitivamente. (es)
- Das Bekenntnis von Nicäa wurde vom ersten Konzil von Nicäa 325, dem ersten ökumenischen Konzil herausgegeben.Es ist nicht zu verwechseln mit dem bekannteren und nahe verwandten Nicäno-Konstantinopolitanum, dem Bekenntnis des ersten Konzils von Konstantinopel, das ebenfalls oft als Nicäisches Glaubensbekenntnis oder Nizänisches Glaubensbekenntnis bezeichnet wird. Im Gegensatz zu diesem wird das hier beschriebene Bekenntnis auch von allen alt-orientalischen Kirchen anerkannt. Damit ist es das prinzipiell meistanerkannte Bekenntnis im Christentum, spielt aber in der Bekenntnis- und Frömmigkeitspraxis jener Kirchen, welche auch das Nicäno-Konstantinopolitanum anerkennen, de facto keine Rolle. (de)
- Nikaialais-konstantinopolilainen (Nikealais-konstantinopolilainen) uskontunnustus on yksi kolmesta niin sanotun vanhan kirkon uskontunnustuksesta. Se laadittiin, kun ilmeni tarve ilmaista käsitteellisesti kristillisten seurakuntien yhteinen usko näiden järjestäytyessä vuonna 325 pidetyssä Nikaian ensimmäisessä kirkolliskokouksessa, ja sitä täydennettiin Konstantinopolin ensimmäisessä kirkolliskokouksessa vuonna 381. Nikaian uskontunnustus perustuu Apostoliseen uskontunnustukseen. Kristillisten kirkkojen mukaan Nikaian uskontunnustuksessa Raamatun keskeinen oppi kootaan tiivistettyyn muotoon, ja sen keskeinen periaate on kertoa Jumalan teoista Kristuksessa. Nikaian uskontunnustusta käytetään pääsääntöisesti kaikissa Katolisen kirkon ja Ortodoksisten kirkkokuntien jumalanpalveluksissa. Katolisessa messussa Nikaian uskontunnustus lauletaan, ja se muodostaa messun Credo-osan . Evankelisluterilaisessa kirkossa se on käytössä juhlallisimmissa jumalanpalveluksissa; tavallisissa jumalanpalveluksissa käytetään apostolista uskontunnustusta. Eri kirkkokuntien käyttämissä versioissa on pieniä eroja sanamuodoissa. Lisäksi on huomattava, että ortodoksisen sanamuodon mukaa Pyhä Henki "lähtee Isästä", kun taas läntisten kirkkokuntien piirissä Pyhään "lähtee Isästä ja Pojasta". Kyseinen ns. filioque -lisäys (lat. filio 'pojasta'; -que 'sekä' > "sekä pojasta") tuli yleisesti käyttöön lännen kirkossa 600-700 -luvuilla. Tarkoituksena oli korostaa ylösnousseen Pojan läsnäoloa Pyhän Hengen kautta maailmassa. Lisäys syvensi eroja idän ja lännen kristillisyyden välillä, ja oli yksi ortodoksisen ja katolisen kirkkokunnan eron syistä vuonna 1054. (fi)
- Le Symbole de Nicée est une profession de foi commune aux trois grandes confessions chrétiennes, le catholicisme, l'orthodoxie et le protestantisme. C'est une des formes usuelles du Credo. (fr)
- Den nikenske trosbekjennelse er en formulering av grunnleggende sider ved den kristne tro. Den er akseptert av den katolske kirke, den ortodokse kirke, de orientalske ortodokse kirker, den anglikanske kirke og de fleste større protestantiske kirker. Den ble forfattet og vedtatt under konsilet i Nikea i 325. En revidert versjon ble vedtatt under første konsil i Konstantinopel i 381, og i den romersk-katolske kirke er det tatt inn ytterligere en endring. Dette er den siste trosbekjennelse som ble vedtatt uten å føre til betydelige splittelser; ved konsilet i Kalkedon førte vedtaket om en trosbekjennelse til at de orientalske ortodokse kirker brøt ut. Senere trosbekjennelser er derfor mer konfesjonelt orientert. (no)
- Нике́йский си́мвол ве́ры (лат. Symbolum Nicaeum) — формула вероисповедания, принятая на Первом Никейском соборе, согласно которой Бог Сын «единосущий Отцу». Никейский символ веры стал результатом долгой борьбы с еретическими взглядами на природу Иисуса Христа александрийского священника Ария и его последователей. На I Никейском соборе ересь ариан, провозглашавшая земную — а не божественную — природу Иисуса Христа, была осуждена, а сам Арий изгнан. При этом — вопреки протестам ряда присутствующих — Собор включил в символ веры отсутствовавшую в Священном Писании формулу о «единосущностни» Бога Отца и Бога Сына. После полувековой борьбы с арианством Никейский символ был принят большей частью Церкви и в местные формулы крещения были включены его основные определения. Под Никейским символом подразумевается также Никео-Константинопольский символ веры, введённый в литургический обиход в Антиохии около 480 года, где опущена анафема и расширена третья часть, в которой провозглашается божественность Святого Духа и его равенство Богу-Отцу и Богу-Сыну. Первоначально это был акт монофизитов, подтвердивших тем самым свою верность Никейскому символу без добавлений, но эта практика оказалась приемлемой и для ортодоксальных последователей Халкидонского собора 451 года и вскоре стала общеупотребительной на Востоке. На Западе этот символ был впервые введён в литургию в Толедо в 589 году Чтобы подчеркнуть равенство Отца и Сына, к словам об исхождении Святого Духа на западе было добавлено филиокве . В этой форме Никейский символ вошёл в латинскую мессу . Текст Никейского Символа Веры: Верую во единого Бога Отца, Вседержителя, Творца неба и земли, всего видимого и невидимого. И во единого Господа Иисуса Христа, Сына Божьего, Единородного, от Отца рожденного прежде всех веков; Свет от Света, Бога истинного от Бога истинного, рожденного, не сотворенного, единосущного с Отцом, Которым все сотворено. Ради нас людей и ради нашего спасения сшедшего с небес и воплотившегося от Духа Святого и Девы Марии, и вочеловечившегося. Распятого же за нас при Понтии Пилате, и страдавшего, и погребенного. И воскресшего в третий день по Писаниям. И восшедшего на небеса, и сидящего по правую руку Отца. И опять грядущего со славой судить живых и мертвых, Царству Которого не будет конца. И в Духа Святого, Господа, Животворящего, от Отца исходящего, с Отцом и Сыном поклоняемого и прославляемого, говорившего через пророков. В Единую, Святую, Вселенскую и Апостольскую церковь. Исповедую одно крещение во оставление грехов. Ожидаю воскресения мертвых, и жизни будущего века. Аминь. (ru)
- Den nicaenska (nicenska) trosbekännelsen - också kallad Credo, eftersom den på latin inleds med detta ord - är, sånär som på två ord, gemensam för både västliga och östliga kyrkor. Trosbekännelsen, som antogs vid konciliet i Konstantinopel 381 heter egentligen den nicaeno-konstantinopolitanska trosbekännelsen och är i västkyrklig tradition en av de tre huvudsymbola. I östkyrkan används endast den nicaenska trosbekännelsen. Den nicaenska trosbekännelsen är tydligare och mer detaljerad än den apostoliska. Här återges texten till trosbekännelsen i den svenska översättning som finns i Den svenska psalmboken 2003. En förändring i denna trosbekännelse, under punkt 3 nedan, vidtogs i västkyrkan, till att börja med dock mot påvens rekommendation. Enligt tillägget utgår Anden från både Fadern och Sonen, det s.k. filioque-tillägget. Detta kom att åberopas som en av orsakerna till den avgörande schismen mellan katolska kyrkan och den grekisk-ortodoxa kyrkan. (sv)
- 尼西亞信經（中文又譯做尼吉亞信經或奈西亞信經），是傳統基督教三大信經之一。尼西亞信經是大公會議有關基督教信仰的一項基本議決。這個議決確定了聖父、聖子、聖靈為三位一體的上帝，本質相同。接受並且信奉此信經的有羅馬天主教會，東正教會，聖公會（英國國教會），信义宗教會，以及新教派裡的主要教會。此信經的名稱得自於公元325年的第一次尼西亞公會議，在此會議中制訂出了尼吉亞信經，所以此信經的完整名稱是“尼吉亞—君士坦丁信經”。當舉行尼西亞會議時，優西比烏提出自己教會的洗禮信條。大會就將這個信條再次修訂，之後就接納為正式條文。公元381年的第一次君士坦丁堡公會議對此信經內容做了修訂並獲得一致通過。這之後為了要平息異端說法又有許多信經制訂出來，但是381年的會議卻是最後一次天主教派和正教派能夠一致接受所制訂的信經。故現今的尼吉亞信經與第一次尼吉亞公會議制訂的尼吉亞信經並不完全相同，前者較後者為長。 (zh)
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
