| dbpprop:abstract
|
- Nationalities or historical nationalities, in Spain, is the term used to refer to specific regions that were granted by the 1978 Constitution a special status as Autonomous Communities. While the constitution was being drafted, the term made reference to the three specific regions that had approved or were about to approve a Statute of Autonomy during the Second Spanish Republic—Catalonia, the Basque country and Galicia—which were to be granted self-government through a fast and simplified process. While the constitution was being drafted, there were mass demonstrations in Andalusia, in southern Spain, for its recognition as a nationality as well, and its right to self-government. In the final version of the constitution, all nationalities and regions of Spain were to be devolved autonomy, albeit asymmetrically, under very specific stipulations, and if their provinces requested so. The three historical nationalities acceded to autonomy almost automatically or fast-track, whereas the rest of the regions, Andalusia included, received autonomy in compliance with the 152nd and 153th articles of the Constitution. The Spanish Constitution (Preliminary Title, Section 2) states the following: "The Constitution is based on the indissoluble unity of the Spanish Nation, the common and indivisible homeland of all Spaniards; it recognizes and guarantees the right to self-government of the nationalities and regions of which it is composed and the solidarity among them all. " (emphasis added) The term nationality was a consensus solution trying to conciliate the centralist and old-regime positions, who consider this regions part of the indivisible unity of Spain, with the nationalists from Euskadi, Catalonia, etc. , who consider those territories as nations. Actually, only the Catalan statute was active before the Spanish Civil War. Andalusia statute of autonomy was drawn and submitted by Blas Infante at the same time, then approved by parliament in June 1936, to be voted in referendum in September 1936. However the start of the Civil War in July and the assassination of Infante by Franco's rebels in August of the same year put an end to the autonomic project for Andalusia. The Basque statute was approved during the war and was effective only on the limited part of the region under the control of the Basque Government.
- Nacionalitat històrica, realitat nacional, caràcter nacional o, simplement, nacionalitat són termes que s'han vingut emprant des de la reinstauració democràtica a Espanya per a referir-se a aquelles comunitats autònomes que tenen un sentiment nacional, bé per història o bé per un sentiment generalitzat entre la ciutadania de la comunitat. Els termes tenen una difícil interpretació legal i en la Constitució espanyola de 1978 s'utilitza l'expressió «les nacionalitats i regions que integren [... ] la nació espanyola». El terme «nacionalitat» s'empra, segons alguns, per a no equiparar a les comunitats amb la «nació», terme que es reserva per a Espanya (segons alguns juristes exclusivament i segons altres no). Actualment, les comunitats autònomes que tenen reconeguda la característica de «nacionalitat» són: Comunitat Autònoma d'Andalusia: utilitza el terme «nacionalitat» al primer estatut de la restauració democràtica, però en la reforma en marxa en 2006, s'està considerant el terme realitat nacional. Comunitat Autònoma d'Aragó: utilitza el terme «nacionalitat» a partir de les modificacions de 1996. Comunitat Autònoma de les Illes Balears: usa el terme «nacionalitat històrica» al primer article de l'estatut d'autonomia del 1983 Comunitat Autònoma de les Illes Canàries: a partir de la reforma de Estatut d'Autonomia de 1996. Comunitat Autònoma de Catalunya: utilitza el terme «nacionalitat» al primer estatut de la restauració democràtica, encara que en la reforma de l'Estatut en marxa en 2006, al preàmbul apareix el terme nació. Comunitat Autónoma Gal·lega: utilitza el terme «nacionalitat històrica» al primer estatut de la restauració democràtica, però en la reforma que es preveu posar en marxa el 2006, s'està considerant el terme caràcter nacional. Comunitat Autònoma Basca: utilitza el terme «nacionalitat» al primer estatut de la restauració democràtica. Comunitat Autònoma Valenciana: a partir de l'Estatut d'Autonomia de 2006 utilitza el terme "nacionalitat histórica".
- Nacionalidad histórica, realidad nacional, carácter nacional o, simplemente, nacionalidad es un término recurrente en la política española usado para designar a aquellas comunidades autónomas con una identidad colectiva, lingüística o cultural diferenciada del resto del Estado. La mayoría de los ponentes de la Constitución interpretaron, durante el debate de ésta en el Congreso de los Diputados, que el concepto constitucional «nacionalidad» es sinónimo de «nación»: La Constitución Española de 1978 reconoce la existencia de regiones y nacionalidades, y les concede la autonomía sin establecer diferencias administrativas entre ellas. Se han venido considerando nacionalidades todas aquellas Comunidades Autónomas que obtuvieron su autonomía por el artículo 151 de la Constitución Española de 1978, dada la coincidencia que durante el proceso estatuyente (de constitución de las diversas Comunidades Autónomas) se dio entre aquéllas que gozaban de órganos preautonómicos reconocidos legalmente y fuertes partidos nacionalistas y las que finalmente emplearon la vía de constitución establecida en este artículo. De esta manera, Cataluña, País Vasco, Galicia y Andalucía emplearon el procedimiento rápido regulado en dicho precepto constitucional y se constituyeron en Comunidades Autónomas con un alto nivel de competencias. El resto de Comunidades Autónomas (exceptuando a Navarra, que lo hizo por un camino particular de acuerdo a su régimen foral) se constituyeron por el procedimiento señalado por el artículo 143 de la Constitución, que les impone la limitación temporal de 5 años para poder reformar sus Estatutos y ampliar las competencias asumidas. La diferenciación entre estas comunidades, a excepción de Andalucía, y el resto, establecida por la disposición transitoria segunda de la Constitución, se basa en la celebración de plebiscitos de autonomía durante la Segunda República Española: En el caso de la actual Comunidad Valenciana, en 1937 se estableció un Gobierno regional autónomo en un contexto "revolucionario", durante la Guerra Civil, pero no existe consenso como para ser considerado precedente legal. Estas nacionalidades no tuvieron más límite que el del artículo 149 de la Constitución para la atribución de competencias políticas y administrativas desde un primer momento, mientras que el resto de comunidades tuvieron que esperar un período de cinco años a partir de la aprobación de su Estatuto de Autonomía. Este plazo constitucional fue evadido, en los casos de Canarias y Valencia con leyes orgánicas fundamentadas en el artículo 150 CE, consideradas por la mayoría de la doctrina como de más que dudosa constitucionalidad. Este hecho ha dado lugar a que se denominen Estatutos o Autonomías de "vía rápida" o de "vía lenta", refiriéndose respectivamente a los ya mencionados artículos 151 y 143. En el caso de la Comunidad Valenciana, aunque accedió a la autonomía por el artículo 143, es decir, por vía lenta, se le equiparó competencialmente en menos de un año a las comunidades históricas con la aprobación de una Ley específica para tal fin, es decir, por vía rápida. Con la nueva etapa de reformas estatutarias iniciada con el Plan Ibarretxe en 2003, el concepto de nacionalidad se basa en motivaciones histórico-culturales en vez de motivaciones legalistas, puesto que comunidades como Aragón, Islas Baleares o Canarias ya incluyen en sus proyectos de reforma de sus respectivos Estatutos el reconocimiento como nacionalidad, a pesar de no haber dispuesto anteriormente de autonomía durante la Segunda República Española. En 2006 se reforma el Estatuto de Autonomía Valenciano, con nuevas competencias, y en la que se declara la Comunidad Valenciana como nacionalidad histórica en el primer artículo. Otras comunidades autónomas no han accedido al nivel de competencias de las nacionalidades históricas anteriormente mencionadas, aunque existen diversos partidos políticos y colectivos que reivindican este calificativo para estas comunidades junto a la igualación en el nivel de competencias. Tal es el caso de Asturias o Castilla. Otro caso reconocido en la Constitución es el reconocimiento de regiones diferenciadas históricamente, al mismo nivel que las nacionalidades citadas. Tal es el caso de Navarra, constituida como "Comunidad Foral" y que posee un mayor grado de autonomía que el resto de comunidades autónomas, en virtud de los derechos históricos reconocidos a los territorios forales en la disposición adicional primera de la Constitución, siendo también distinto al resto de comunidades su proceso de constitución. Las comunidades autónomas que incluyen en su Estatuto de Autonomía un autorreconocimiento como nacionalidad o nacionalidad histórica, y que por tanto son legalmente reconocidas como tales, son: Andalucía (1981 y 2006), Aragón (1996), Canarias (1996), Cataluña (1979 y 2006), Comunidad Valenciana (1982 y 2006), Galicia (1981) y País Vasco (1979).
- Nacionalidade histórica, realidade nacional, caráter nacional ou, simplesmente, nacionalidade é um término recorrente na política espanhola usado para designar àquelas comunidades autônomas com uma identidade coletiva, lingüística ou cultural diferenciada do restante do Estado. A maioria dos poentes da Constituição interpretou, durante o debate desta no Congresso dos Deputados, que o conceito constitucional «nacionalidade» é sinônimo de «nação»: A Constituição Espanhola de 1978 reconhece a existência de regiões e nacionalidades, e concede-lhes a autonomia sem estabelecer diferenças administrativas entre elas. Porem, existem diferenças enquanto a procedimento. Vieram-se considerando nacionalidades históricas aquelas Comunidades Autônomas que obtiveram a autonomia com base no artigo 151 da Constituição Espanhola de 1978, dada a coincidência que se deu, durante o processo de constituição das diversas Comunidades Autônomas, entre aquelas que gozavam de órgãos pré-autonômicos reconhecidos legalmente e fortes partidos nacionalistas e as que finalmente empregaram a via de constituição estabelecida neste artigo. Desta maneira, a Catalunha, o País Basco, a Galiza e a Andaluzia empregaram o procedimento rápido regulado em dito preceito constitucional e constituíram-se em Comunidades Autônomas com um alto nível de competências. O restante de Comunidades Autônomas constituíram-se pelo procedimento assinalado pelo artigo 143 da Constituição, que lhes impõe a limitação temporária de 5 anos para poder reformar seus Estatutos e ampliar as competências assumidas. A diferenciação entre estas comunidades, à exceção de Andaluzia, e o resto, estabelecida pela disposição transitória segunda da Constituição, é baseada no fato da celebração de plebiscitos de autonomia durante a Segunda República Espanhola: No caso da atual Comunidade Valenciana, em 1937 foi estabelecido um Governo regional autônomo num contexto "revolucionário", durante a Guerra Civil, mas não existe consenso como para ser considerado precedente legal. Estas nacionalidades não tiveram mais limite que o do artigo 149 da Constituição para a atribuição de competências políticas e administrativas desde um primeiro momento, enquanto o restante de comunidades teve que esperar um período de cinco anos a partir da aprovação do seu Estatuto de Autonomia. Este prazo constitucional foi evadido, nos casos de Canárias e Valência com leis orgânicas fundamentadas no artigo 150 CE, consideradas pela maioria da doutrina como de mais que duvidosa constitucionalidade. Este fato ocasionou que se denominem Estatutos ou Autonomias de "via rápida" ou de "via lenta", referindo-se respectivamente aos supraditos artigos 151 e 143. No caso da Comunidade Valenciana, embora acedesse à autonomia pelo artigo 143, é dizer, por via lenta, equiparou-se em competências em menos de um ano às comunidades históricas com a aprovação de uma Lei específica para tal fim, é dizer, por via rápida. Com a nova etapa de reformas estatutárias iniciada com o Plano Ibarretxe em 2003, o conceito de nacionalidade é baseado nas motivações histórico-culturais em vez de motivações legalistas, pois comunidades como Aragão, ilhas Baleares ou as Canárias já incluem nos seus projetos de reforma dos seus respectivos Estatutos o reconhecimento como nacionalidade, apesar de não terem disposto de autonomia durante a Segunda República Espanhola. Em 2006 foi reformado o Estatuto de Autonomia Valenciano, com novas competências, e nele declarada a Comunidade Valenciana como nacionalidade histórica no primeiro artigo. Outras comunidades autônomas não acederam ao nível de competências das nacionalidades históricas anteriormente mencionadas, embora existam diversos partidos políticos e coletivos que reivindicam este qualificativo para estas comunidades junto à igualação no nível de competências. Tal é o caso de Astúrias ou Castela. Outro caso reconhecido na Constituição é o reconhecimento de regiões diferenciadas historicamente, ao mesmo nível que as nacionalidades citadas. Tal é o caso de Navarra que possui um maior grau de autonomia que o restante de Comunidades autônomas, em virtude dos direitos históricos reconhecidos aos territórios forais na disposição adicional primeira da Constituição. As comunidades autônomas que incluem no seu Estatuto de Autonomia um auto-reconhecimento como nacionalidade ou nacionalidade histórica, e que portanto são legalmente reconhecidas como tais, são: Andaluzia (1981 e 2006), Aragão (1996), Canárias (1996), Catalunha (1979 e 2006), Comunidade Valenciana (1982 e 2006), Galiza (1981) e País Basco (1979).
|