| dbpedia-owl:abstract
|
- Ein Berg ist eine Geländeform, die sich über die Umgebung erhebt. Er ist meist höher und steiler als ein Hügel. Er sollte sich ferner durch eine gewisse Eigenständigkeit auszeichnen, also genügend Abstand von anderen Bergen und eine Mindesthöhe über einem Pass aufweisen. Gegenstück ist das Tal. Geologisch und geographisch zusammengehörige Berge bilden ein Gebirge oder einen Gebirgszug. Dabei wird unterschieden zwischen Hochgebirgen und Mittelgebirgen. Die Benennung einer Geländeform durch den Menschen als eigenständiger Berg ist subjektiv und nicht scharf von der Bezeichnung Gipfel abgegrenzt. Klar ist darum einzig, dass es mehr Gipfel als Berge gibt. Im Normalfall wird ein Berg einen Haupt- und mehrere Nebengipfel aufweisen, da nach Definition der Bergsteigervereinigungen schon ein Gegenanstieg von 30 Metern für einen Gipfel ausreicht.
- A mountain is a large landform that stretches above the surrounding land in a limited area usually in the form of a peak. A mountain is generally steeper than a hill. The adjective montane is used to describe mountainous areas and things associated with them. The study of mountains is called Orography. Exogeology deals with planetary mountains, which in that branch of science are usually called montes (singular—mons). The highest mountain on Earth based from sea level is Mount Everest (8,848 m) in the Himalayas of Asia. The highest known mountain in the Solar System is Olympus Mons on the planet Mars at 21,171 m (69,459 ft).
- Montaña es una eminencia superior a 700 metros respecto a su base, es decir, una elevación natural del terreno. Las montañas se agrupan, a excepción de los volcanes, en cordilleras o sierras. Las montañas cubren 53% de Asia, 58% de América, 25% de Europa, 17% de Australia y 3% de África. En total, un 24% de la litosfera constituye masa montañosa. Un 10% de la población mundial habita en regiones montañosas. Todos los ríos mayores del mundo nacen en áreas montañosas y más de la mitad de la humanidad depende del agua de las montañas.
- Vuori on ympäröivää aluetta selvästi korkeampi pinnanmuoto. Vuorella on tyypillisesti jyrkät rinteet, suhteellisen helposti rajattavissa oleva huippualue ja huomattavat paikalliset korkeuserot. Vuoria muodostuu laattatektonisten mekanismien tai vulkaanisen toiminnan tuloksena. Maapallon korkein vuori on Mount Everest. 1800-luvun alkuun asti Ecuadorissa sijaitsevaa Chimborazo-vuorta pidettiin maailman korkeimpana, mikä johti useaan vuorenhuipun valloitusyritykseen. Läntinen maailma löysi Dhaulagirin vuonna 1808, ja sitä pidettiin maailman korkeimpana vuorena yli 30 vuotta, kunnes Kanchenjunga anasti siltä tittelin. Vuoteen 1852 asti Kanchenjungan uskottiin olevan maailman korkein vuori. Brittien mittaukset kuitenkin osoittivat Mount Everestin olevan korkein ja Kanchenjungan vasta kolmanneksi korkein vuori. Aurinkokunnan korkein tunnettu vuori on Marsissa sijaitseva 27 km korkea Olympus Mons Vuorta pienempi pinnanmuoto on kukkula.
- Una montagna è un rilievo della superficie terrestre che si estende sopra il terreno circostante in un'area limitata. Secondo le convenzioni europee la sua altezza deve essere di almeno 600 metri ed il suo aspetto deve essere almeno parzialmente impervio In senso analogico si parla di montagna anche riferendosi ai rilievi che si incontrano sugli altri pianeti o sui loro satelliti. La montagna è formata da un agglomerato di terra e roccia che si alza dalla superficie della Terra; essa può raggiungere anche quote molto elevate. Non è facile vivere in zone montuose perché il clima, d'inverno, è molto freddo ed è facile trovare neve e ghiaccio. Durante l'estate i ghiacciai tendono a sciogliersi e ad erodere le rocce su cui poggiano. Gli animali tipici delle zone montane europee sono gli stambecchi, le marmotte e i camosci e, tra le piante, vengono spesso associate all'ambiente montano le genziane, larici, stelle alpine ed abeti.
- 山（やま、さん）は周囲よりも高く盛り上がった地形や場所のことを言い、平地と比べ、傾斜した地形から成る。
- Een berg of een heuvel is een landvorm die bestaat uit een beperkt gebied dat duidelijk hoger is dan de omgeving. De flanken van een berg bestaan uit steile hellingen en het reliëf op en rondom de berg is groot. Een berg is in het algemeen hoger en steiler dan een heuvel, maar er bestaat geen vaste definitie voor het onderscheid tussen de twee. Soms wordt de definitie aangehouden dat een berg zich meer dan 200 meter boven zijn omgeving verheft; een kleinere verheffing wordt dan een heuvel genoemd. In de aardrijkskunde en geologie onderscheidt men bergen naar hoogte, ligging of wijze waarop ze zijn ontstaan. Wanneer vele bergen bij elkaar liggen spreekt men van een gebergte. Gebergtes kunnen bestaan uit bergketens, aaneengesloten rijen van bergen; of bergmassieven, groepen aan elkaar vast zittende bergen. Tussen bergen in liggen lagere gebieden. Meestal is dat een dal of een vlakte. In een gebergte zijn bergen verbonden door bergkammen of graten. Het laagste punt op de graat tussen twee bergen wordt een zadel of bergpas genoemd. Het hoogste punt van een berg wordt de top genoemd. Een berg kan ook meerdere toppen hebben, die verbonden zijn door graten of kleine zadels.
- Se bl.a. Fjell kommune. Fjell er betegnelsen på en landskapsformasjon og en landskapstype. Begrepet brukes primært om høye lender og områder som ligger så høyt at de er naturlig fri for skog.
- Góra – wypukła forma ukształtowania terenu o silnie urozmaiconej rzeźbie, wysokościach względnych w stosunku do najbliższych den dolinnych powyżej 300 m i dużym nachyleniu stoków. Ze względu na wysokości względne i stromość stoków wyróżnia się góry niskie, średnie i wysokie. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się góry fałdowe, zrębowe i wulkaniczne. W rzeźbie górskiej wyróżnić można formy wklęsłe i wypukłe. Formy wypukłe łączą się w grzbiety górskie lub masywy górskie, te z kolei w pasma górskie. Pasma i masywy wraz z pogórzami i kotlinami śródgórskimi tworzą łańcuchy górskie. Kilka łańcuchów górskich o wspólnych cechach geologicznych, powstałe w czasie tego samego fałdowania noszą nazwę systemu górskiego. Góry fałdowe i zrębowe powstają w wyniku procesów orogenicznych, natomiast wulkaniczne w wyniku działalności wulkanicznej.
- Montanha ou monte (do latim montanea, de mons, montis) é um acidente geográfico. A uma sequência de montanhas chama-se cordilheira. Uma montanha tem imponência e altitude superiores a uma colina, embora não exista uma altitude específica para essa diferenciação. O adjetivo montano é usado para descrever áreas montanhosas e coisas relacionadas a elas. Assim, cada autoridade no assunto assume valores convenientes, embora a montanha seja tipicamente escarpada, de grande inclinação e com sobreposição de relevos. A superfície do planeta Terra é 24% montanhosa; 10% da população mundial vive em terreno montanhoso. A maior parte dos grandes rios nascem em montanhas. Elas se destacam por apresentar altitudes superiores às das regiões vizinhas. As montanhas mais elevadas resultam de dobramentos, isto é, de forças internas que provocaram enormes dobras nas rochas. Tanto nos continentes como nos oceanos, existem montanhas de dobramentos. São as montanhas jovens ou típicas, que se formaram no período Terciário. Podemos citar como montanhas de dobramentos: os Alpes, na Europa, os Andes, na América do Sul, as montanhas rochosas da América do Norte e o Himalaia, na Ásia. As montanhas mais velhas e mais baixas também são resultados de dobramentos, mas foram muito erodidas e, consequente rebaixadas ao longo dos anos. Existem outros tipos de montanhas: as montanhas vulcânicas, originárias de vulcões, e as montanhas constituídas por blocos falhados, isto é, por áreas que sofreram dobramentos e rupturas ou falhas nas rochas, tendo uma parte ficado erguida acima da outra. O ponto culminante de uma montanha é denominado cume ou pico. Predefinição:Referências
- Berg (förmodligen av protoindoeuropeiskt ursprung med betydelsen "hög", "upphöjd", etymologiskt besläktad med borg) avser (1) en konvex topografisk formation vanligen utgörande en del av en bergskedja och ofta definierad som överstigande 600 meter; (2) en geografisk plats som höjer sig över sin omgivning med en höjdvariation från några tiotal meter till flera tusen meter; (3) exponerad berggrund i motsats till jord; eller (4) inom geologin någon bergart. De flesta av jordens berg har bildats genom plattektoniska processer och finns längs med gränserna för nuvarande eller tidigare plattgränser. Större delen av jordens berg finns på havsbotten. På land upptar bergen 24 procent av ytan: 52 procent av Asien, 25 procent av Europa, 3 procent av Afrika, 17 procent av Australien, 36 procent av Nordamerika och 22 procent av Sydamerika.
- Гора́ (мн. го́ры) — положительная форма рельефа; поднятые над равнинами и резко расчлененные участки земной поверхности со значительными перепадами высот (от нескольких десятков метров до нескольких километров). От прилегающих равнин горы отделены чётко выраженной линией подошвы склона или предгорьями. Самой высокой горой относительно уровня моря является гора Эверест.
- 山是自然形成的高出于地面的一块高地，离地面高度通常在100米以上，包括低山、中山与高山，是否被稱作山取決於當地人。许多座山连在一起形成山脉。
- Une montagne est une forme topographique de relief positif, à la surface de planètes telluriques (comme Mars ou un satellite comme la Lune), et faisant partie d'un ensemble - une chaîne de montagnes - ou formant un relief isolé. L'appellation de « montagne » est un terme général utilisé comme toponyme (jusque des volumes parfois proches de ceux d'une colline), comme relief énergique (défini par l'altitude et l'énergie et, on réserve les termes de colline ou de plateau à des formes de relief d'énergie plus faible et de mise en place autre) ou comme forme structurée par la tectonique. Il existe en effet une grande diversité de structures géologiques appelées «montagne» dans un langage commun (plissements, volcans actifs ou éteints, reliefs sous-marin, etc.). Pour définir un relief montagneux, selon son énergie et son âge, on parle communément, respectivement de petites, moyennes et hautes montagnes ou encore de montagne jeune ou ancienne. Les termes comme sommet, pic, mont, aiguille, etc. sont employés comme synonymes. La plus haute montagne connue du système solaire est Olympus Mons, volcan bouclier de la planète Mars, avec une élévation de Modèle:Unité. Sur Terre, la montagne la plus élevée est l'Everest avec Modèle:Unité si l'on considère la différence entre son sommet et le niveau de la mer, ou le volcan Mauna Kea de Modèle:Unité en se référant à la différence entre son sommet et sa base sous-marine, ou encore le Chimborazo si l'on considère la distance par rapport au centre de la Terre.
|
| rdfs:comment
|
- 山（やま、さん）は周囲よりも高く盛り上がった地形や場所のことを言い、平地と比べ、傾斜した地形から成る。
- Se bl.a. Fjell kommune. Fjell er betegnelsen på en landskapsformasjon og en landskapstype. Begrepet brukes primært om høye lender og områder som ligger så høyt at de er naturlig fri for skog.
- Гора́ (мн. го́ры) — положительная форма рельефа; поднятые над равнинами и резко расчлененные участки земной поверхности со значительными перепадами высот (от нескольких десятков метров до нескольких километров). От прилегающих равнин горы отделены чётко выраженной линией подошвы склона или предгорьями. Самой высокой горой относительно уровня моря является гора Эверест.
- 山是自然形成的高出于地面的一块高地，离地面高度通常在100米以上，包括低山、中山与高山，是否被稱作山取決於當地人。许多座山连在一起形成山脉。
- Ein Berg ist eine Geländeform, die sich über die Umgebung erhebt. Er ist meist höher und steiler als ein Hügel. Er sollte sich ferner durch eine gewisse Eigenständigkeit auszeichnen, also genügend Abstand von anderen Bergen und eine Mindesthöhe über einem Pass aufweisen. Gegenstück ist das Tal. Geologisch und geographisch zusammengehörige Berge bilden ein Gebirge oder einen Gebirgszug. Dabei wird unterschieden zwischen Hochgebirgen und Mittelgebirgen.
- A mountain is a large landform that stretches above the surrounding land in a limited area usually in the form of a peak. A mountain is generally steeper than a hill. The adjective montane is used to describe mountainous areas and things associated with them. The study of mountains is called Orography. Exogeology deals with planetary mountains, which in that branch of science are usually called montes (singular—mons).
- Montaña es una eminencia superior a 700 metros respecto a su base, es decir, una elevación natural del terreno. Las montañas se agrupan, a excepción de los volcanes, en cordilleras o sierras. Las montañas cubren 53% de Asia, 58% de América, 25% de Europa, 17% de Australia y 3% de África. En total, un 24% de la litosfera constituye masa montañosa. Un 10% de la población mundial habita en regiones montañosas.
- Vuori on ympäröivää aluetta selvästi korkeampi pinnanmuoto. Vuorella on tyypillisesti jyrkät rinteet, suhteellisen helposti rajattavissa oleva huippualue ja huomattavat paikalliset korkeuserot. Vuoria muodostuu laattatektonisten mekanismien tai vulkaanisen toiminnan tuloksena. Maapallon korkein vuori on Mount Everest. 1800-luvun alkuun asti Ecuadorissa sijaitsevaa Chimborazo-vuorta pidettiin maailman korkeimpana, mikä johti useaan vuorenhuipun valloitusyritykseen.
- Una montagna è un rilievo della superficie terrestre che si estende sopra il terreno circostante in un'area limitata. Secondo le convenzioni europee la sua altezza deve essere di almeno 600 metri ed il suo aspetto deve essere almeno parzialmente impervio In senso analogico si parla di montagna anche riferendosi ai rilievi che si incontrano sugli altri pianeti o sui loro satelliti.
- Een berg of een heuvel is een landvorm die bestaat uit een beperkt gebied dat duidelijk hoger is dan de omgeving. De flanken van een berg bestaan uit steile hellingen en het reliëf op en rondom de berg is groot. Een berg is in het algemeen hoger en steiler dan een heuvel, maar er bestaat geen vaste definitie voor het onderscheid tussen de twee.
- Góra – wypukła forma ukształtowania terenu o silnie urozmaiconej rzeźbie, wysokościach względnych w stosunku do najbliższych den dolinnych powyżej 300 m i dużym nachyleniu stoków. Ze względu na wysokości względne i stromość stoków wyróżnia się góry niskie, średnie i wysokie. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się góry fałdowe, zrębowe i wulkaniczne. W rzeźbie górskiej wyróżnić można formy wklęsłe i wypukłe.
- Montanha ou monte (do latim montanea, de mons, montis) é um acidente geográfico. A uma sequência de montanhas chama-se cordilheira. Uma montanha tem imponência e altitude superiores a uma colina, embora não exista uma altitude específica para essa diferenciação. O adjetivo montano é usado para descrever áreas montanhosas e coisas relacionadas a elas.
- Berg (förmodligen av protoindoeuropeiskt ursprung med betydelsen "hög", "upphöjd", etymologiskt besläktad med borg) avser (1) en konvex topografisk formation vanligen utgörande en del av en bergskedja och ofta definierad som överstigande 600 meter; (2) en geografisk plats som höjer sig över sin omgivning med en höjdvariation från några tiotal meter till flera tusen meter; (3) exponerad berggrund i motsats till jord; eller (4) inom geologin någon bergart.
- Une montagne est une forme topographique de relief positif, à la surface de planètes telluriques (comme Mars ou un satellite comme la Lune), et faisant partie d'un ensemble - une chaîne de montagnes - ou formant un relief isolé.
|
