In music, modernism is a philosophical and aesthetic stance underlying the period of change and development in musical language that occurred around the turn of the 20th century, a period of diverse reactions in challenging and reinterpreting older categories of music, innovations that lead to new ways of organizing and approaching harmonic, melodic, sonic, and rhythmic aspects of music, and changes in aesthetic worldviews in close relation to the larger identifiable period of modernism in the arts of the time. The operative word most associated with it is "innovation" (, 3). Its leading feature is a "linguistic plurality", which is to say that no one music genre ever assumed a dominant position (, 443).

Property Value
dbo:abstract
  • In music, modernism is a philosophical and aesthetic stance underlying the period of change and development in musical language that occurred around the turn of the 20th century, a period of diverse reactions in challenging and reinterpreting older categories of music, innovations that lead to new ways of organizing and approaching harmonic, melodic, sonic, and rhythmic aspects of music, and changes in aesthetic worldviews in close relation to the larger identifiable period of modernism in the arts of the time. The operative word most associated with it is "innovation" (, 3). Its leading feature is a "linguistic plurality", which is to say that no one music genre ever assumed a dominant position (, 443). Inherent within musical modernism is the conviction that music is not a static phenomenon defined by timeless truths and classical principles, but rather something which is intrinsically historical and developmental. While belief in musical progress or in the principle of innovation is not new or unique to modernism, such values are particularly important within modernist aesthetic stances.— Edward , 37) [emphasis added] Examples include the celebration of Arnold Schoenberg's rejection of tonality in chromatic post-tonal and twelve-tone works and Igor Stravinsky's move away from metrical rhythm (, 37). (en)
  • On désigne souvent par musique moderne la musique savante composée pendant la première partie du XXe siècle, le terme de musique contemporaine pouvant s'appliquer à la deuxième moitié. On regroupe donc sous cet intitulé des compositeurs aussi différents que Claude Debussy, Erik Satie, Francis Poulenc, le « Groupe des Six », Igor Stravinski, Béla Bartók, Georges Enesco, Georges Gershwin, Richard Strauss, Maurice Ravel, Arnold Schönberg, Jean Sibelius... Seule la chronologie est significative, car cette période n'a pas d'unité de style : elle est au contraire celle de la floraison d'expériences et d'esthétiques diverses et souvent opposées, en particulier dans le cadre de la trialité « musique tonale — musique modale — musique atonale » qui se développe à cette époque ; certains compositeurs resteront cependant et parfois volontairement à l'écart des évolutions en cours. (fr)
  • La música modernista se refiere a la música de la tradición europea escrita (o música clásica), elaborada aproximadamente entre 1910 y 1975.Fue precedida por la música del romanticismo y postromanticismo, y sucedida por la música clásica contemporánea. El momento exacto en el cual terminó el modernismo e inició la música contemporánea, es todavía motivo de debate entre los expertos. En ocasiones se le equipara la música modernista con la música del siglo XX aunque esta última abarca un tiempo cronológico en lugar de un período estético. La música modernista está basada en los valores filosóficos y estéticos del modernismo al cual tienen como principio principal la ruptura con la tradición, y la permanente innovación. Debido a esto está estrechamente ligada al vanguardismo. A diferencia de los períodos anteriores, prácticamente todos los compositores de este período participaron en varios movimientos musicales diferentes, ya sea simultáneamente o por etapas. (es)
  • Col termine musica moderna si indica la musica colta composta nella prima metà del Novecento, ovvero che, a livello storico, si colloca tra la musica classica e la musica contemporanea. La musica moderna raggruppa quindi compositori assai differenti tra loro come Claude Debussy, Erik Satie, Leóš Janáček, il Gruppo dei Sei, Igor' Fëdorovič Stravinskij, Béla Bartók, George Enescu, Richard Strauss, Maurice Ravel, Arnold Schönberg e Jean Sibelius. (it)
  • 近代音楽(きんだいおんがく)は、西洋のクラシック音楽においておおよそ20世紀初頭(あるいは19世紀末)頃から第二次世界大戦の終わり頃までの音楽を指す。 それ以降の音楽は現代音楽と呼ばれるが、本稿で扱う近代音楽に対しての現代音楽との境界は現在も議論が続き、第一次世界大戦後、第二次世界大戦後、1950年などいくつかの意見がある。また、このような分類をしないで1900年以降を全てまとめて現代音楽とするという考えもある。本稿では冒頭の通り、20世紀初頭から第二次世界大戦の終わりまでを近代音楽と定義する。 (ja)
  • Música moderna é o nome que se dá às tendências musicais que surgiram durante o período da primeira metade do século XX (conhecido como modernismo), após o romantismo, e que possuem caráter quase exclusivamente experimental. Entre essas tendências incluem-se o impressionismo, o expressionismo, o dodecafonismo, o atonalismo , entre outras. Assim como o classicismo e o barroco valorizavam a estética e o romantismo valorizava a expressão de sentimentos através da tonalidade, o Modernismo valorizava especialmente a inovação e as percepções sensoriais\abstratas. O desenvolvimento posterior do modernismo, que inclui a música concreta, a música aleatória e o minimalismo são geralmente classificados como vanguardismo, ou pós-modernismo. (pt)
  • Modernizm − ogólne określenie prądów w muzyce światowej, zakładających całkowite odejście od muzyki romantycznej. W języku potocznym muzyka modernistyczna nazywana jest muzyką "współczesną" albo "nowoczesną", chociaż jej początki sięgają lat osiemdziesiątych XIX w. O ile romantycy szukali inspiracji przede wszystkim w naturze i kulturze ludowej (legendy, poezja, krajobraz), to moderniści - raczej w technice (futuryzm), życiu codziennym (np. Les Six). W romantyzmie ogromnie ważna była harmonia i melodia, moderniści na pierwszym miejscu stawiali barwę (impresjonizm), rytm (neoklasycyzm). Całkowicie rezygnowali z melodii w tradycyjnym znaczeniu (dodekafoniści, Edgar Varèse). Dla muzyki romantycznej charakterystyczna była intensywna emocjonalność, której w rozmaity sposób moderniści sprzeciwiali się, z wyjątkiem ekspresjonistów. W muzyce romantycznej forma traktowana była narracyjnie, tymczasem różne nurty modernistyczne miały różne postaci anarracyjności: statyka (impresjonizm), porwana fraza (ekspresjonizm), sekwencyjność (Strawiński), snucie motywiczne (neoklasycyzm). Modernizm w muzyce trwał prawie sto lat, od ok. 1880 do ok. 1975. W początkach XX wieku za modernistów uważani byli: Gustav Mahler, Claude Debussy, Aleksandr Skriabin i Richard Strauss. Kolejne pokolenie modernistów należało już w pełni do XX wieku, a byli to przede wszystkim: Arnold Schönberg, Bela Bartók i Igor Strawiński. Następne pokolenie działało po II wojnie światowej: Karlheinz Stockhausen, Pierre Boulez, Krzysztof Penderecki i in. Do głównych nurtów modernizmu zaliczane są takie kierunki jak: impresjonizm ekspresjonizm futuryzm serializm sonoryzm Pojęcia "muzyka modernistyczna" jako pierwszy użył Richard Wagner w 1849 roku krytykując opery Giacomo Meyerbeera. Kilkanaście lat później określenia tego użył z kolei Baudelaire wobec muzyki Wagnera, ale w taki sposób, że nabrało ono pozytywnego wydźwięku, oznaczając sztukę, "która stawia sobie za cel zgłębienie istoty świata". Muzyka modernistyczna, ponieważ zrywała z romantyzmem, zazwyczaj spotykała się z nieprzyjaznym przyjęciem publiczności. Od końca XIX wieku niezrozumienie między kompozytorami a publicznością bardzo się pogłębiało, silniej nawet niż w innych sztukach: Zabawne, że publiczność znosi doskonale ruch literacki, nowe formy lansowane przez pisarzy rosyjskich [...] natomiast co do muzyki, to chcieliby, żeby ona pozostała w spokoju, i zrobiliby niemal rewolucję z powodu trochę dysonansowego akordu (Claude Debussy w 1887). Kompozytorzy zarzucali natomiast publiczności, że interesuje się przede wszystkim sztuką dawną i komercyjną, jak operetka. Większość z nich była przeciwna demokratyzacji sztuki, jak Arnold Schönberg, który uważał: Jeśli sztuka, to nie dla wszystkich, jeśli zaś dla wszystkich - to nie jest to sztuka. (pl)
  • Модерни́зм в му́зыке — искусствоведческое понятие, которое хотя и трактуется в музыкознании не всегда однозначно в плане историческом, но, тем не менее, всегда указывает на различные инновационные тенденции в музыке, а также на активное стремление музыкантов заниматься дальнейшей модернизацией её эстетического облика. Так, например, авторитетный американский дирижёр, музыковед и музыкально-общественный деятель Леон Ботштейн (англ. Leon Botstein)полагает, что модернизм в музыке характеризуется повышенной восприимчивостью к прогрессу в области современной культуры, науки, и техники, а также позитивистскими взглядами на урбанизацию и многие явления массовой культуры, хотя при этом Ботштейн указывает и на то, что в эстетике музыкального модернизма «отражается не только творческий энтузиазм, но и социальная тревога» . (ru)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 841986 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 745096249 (xsd:integer)
dbp:reference
  • --10-11
  • 1960.0
  • Meyer, Leonard B. 1994. Music, the Arts, and Ideas: Patterns and Predictions in Twentieth-Century Culture, second edition. Chicago and London: University of Chicago Press. ISBN 0-226-52143-5.
  • 1945.0
  • Morgan, Robert P. 1984. "Secret Languages: The Roots of Musical Modernism". Critical Inquiry 10, no. 3 : 442–61.
  • Metzer, David Joel. 2009. Musical Modernism at the Turn of the Twenty-first Century. Music in the Twentieth Century 26. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-51779-9.
  • Loya, Shay. 2011. Liszt's Transcultural Modernism and the Hungarian-Gypsy Tradition. Eastman Studies in Music. Rochester, NY: University of Rochester Press. ISBN 9781580463232.
  • Youmans, Charles Dowell. 2005. Richard Strauss's Orchestral Music and the German Intellectual Tradition: The Philosophical Roots of Musical Modernism. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 0-253-34573-1.
  • Károlyi, Ottó. 1994. Modern British Music: The Second British Musical Renaissance—From Elgar to P. Maxwell Davies. Rutherford, Madison, Teaneck: Farleigh Dickinson University Press; London and Toronto: Associated University Presses. ISBN 0-8386-3532-6.
  • Tarasti, Eero. 1979. Myth and Music: A Semiotic Approach to the Aesthetics of Myth in Music, Especially that of Wagner, Sibelius and Stravinsky. Acta Musicologica Fennica 11; Religion and Society 51. Helsinki: Suomen Musiikkitieteellinen Seura; The Hague: Mouton. ISBN 9789027979186.
  • Hisama, Ellie M. 2006. Gendering Musical Modernism: The Music of Ruth Crawford, Marion Bauer, and Miriam Gideon. Cambridge Studies in Music Theory and Analysis 15. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-02843-1.
  • Cavell, Stanley. 1976. "Music Discomposed", in his Must We Mean What We Say?. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 0-521-29048-1 , ISBN 0-521-21116-6 . Updated edition, New York: Cambridge University Press, 2002. ISBN 0-521-82188-6 , ISBN 0-521-52919-0 .
  • McHard, James L. 2008. The Future of Modern Music: A Philosophical Exploration of Modernist Music in the 20th Century and Beyond, third edition. Livonia, Michigan: Iconic Press ISBN 978-0-9778195-1-5.
  • Albright, Daniel. 2011. "Musical Motives". In The Cambridge Companion to Modernism, second edition, edited by Michael H. Levenson, 232–44. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 1-107-01063-2 ; ISBN 0-521-28125-3 .
  • Duncan, William Edmondstoune. 1917. Ultra-Modernism in Music: A Treatise on the Latter-day Revolution in Musical Art. Schirmer's Red Series of Music Text Books. London: Winthrop Rogers.
  • Campbell, Edward. 2010. Boulez, Music and Philosophy. ISBN 978-0-521-86242-4.
  • Frisch, Walter. 2005. German Modernism: Music and the Arts. California Studies in 20th-century Music. Berkeley, Los Angeles, and London: University of California Press. ISBN 0-520-24301-3.
  • Earle, Benjamin. 2011. Luigi Dallapiccola and Musical Modernism in Fascist Italy. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-84403-1 ; e-book reprint 2013, ISBN 9781107416383.
  • Griffiths, Paul. 1981. Modern Music: The Avant Garde since 1945. New York: George Braziller. ISBN 0-8076-1018-6 .
  • Drury, Stephen. n.d. "In a Landscape". http://www.stephendrury.com/ .
  • Bucknell, Brad. 2001. Literary Modernism and Musical Aesthetics: Pater, Pound, Joyce, and Stein. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 0-521-66028-9.
  • Ferneyhough, Brian. 1995. Collected Writings, edited by James Boros and Richard Toop. New York: Routledge. ISBN 3-7186-5577-2.
  • Albright, Daniel. 2004. Modernism and Music: An Anthology of Sources. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-226-01267-0.
  • Russolo, Luigi. 1913. L'arte dei rumori: manifesto futurista. Milan: Direzione del Movimento Futurista.
  • Botstein, Leon. "Modernism". Grove Music Online edited by Laura Macy. .
  • Everdell, William. 1997. "Arnold Schoenberg: Music in No Key". In The First Moderns: Profiles in the Origins of Twentieth-Century Thought, edited by. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-226-22480-5 ; ISBN 0-226-22481-3 .
  • Hess, Carol A. 2001. Manuel de Falla and Modernism in Spain, 1898-1936. Chicago Studies in the History of Judaism. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-33038-9.
  • Riley, Matthew . 2010. British Music and Modernism, 1895–1960. Aldershot: Ashgate. ISBN 978-0-7546-6585-4.
  • Albright, Daniel. 2000. Untwisting the Serpent: Modernism in Music, Literature, and Other Arts. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-226-01253-0 ISBN 0-226-01254-9 .
  • Taruskin, Richard. 1987. "The First Modernist". The New Republic 197, no. 26 : 36–40. Reprinted in: Richard Taruskin, The Danger of Music and other Anti-Utopian Essays, 195–201. Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 2009. ISBN 978-0-520-24977-6.
  • Watkins, Glenn. 1994. Pyramids at the Louvre: Music, Culture, and Collage from Stravinsky to the Postmodernists. Cambridge, Mass.: Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 0-674-74083-1.
  • Bohlman, Philip V. . 2009. Jewish Musical Modernism, Old and New. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-06327-0.
  • Williams, Alastair. 1999. "Adorno and the Semantics of Modernism". Perspectives of New Music 37, no. 2 : 29–50.
  • Ashby, Arved. 2004. "Modernism Goes to the Movies". In The Pleasure of Modernist Music: Listening, Meaning, Intention, Ideology, edited by Arved Ashby, 345-86. Eastman Studies in Music. Rochester, NY: University of Rochester Press. ISBN 1-58046-143-3.
  • Straus, Joseph Nathan. 1990. Remaking the Past: Musical Modernism and the Influence of the Tonal Tradition. Cambridge, MA.: Harvard University Press. ISBN 0-674-75990-7.
  • Harper-Scott, J. P. E. 2012. The Quilting Points of Musical Modernism: Revolution, Reaction, and William Walton. Music in Context. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-76521-3.
  • Sitsky, Larry. 2002. Music of the Twentieth-Century Avant-garde: A Biocritical Sourcebook. Westport, Conn.: Greenwood Press. ISBN 0-313-29689-8.
  • Dahlhaus, Carl. 1989. Nineteenth-Century Music. Translated by J. Bradford Robinson. Berkeley: University of California Press.
  • Botstein, Leon. 1985. "Music and Its Public: Habits of Listening and the Crisis of Musical Modernism in Vienna, 1870–1914". Ph.D. thesis. Cambridge, MA: Harvard University.
  • Anon. n.d. "Poème electronique". The EMF Institute website .
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Col termine musica moderna si indica la musica colta composta nella prima metà del Novecento, ovvero che, a livello storico, si colloca tra la musica classica e la musica contemporanea. La musica moderna raggruppa quindi compositori assai differenti tra loro come Claude Debussy, Erik Satie, Leóš Janáček, il Gruppo dei Sei, Igor' Fëdorovič Stravinskij, Béla Bartók, George Enescu, Richard Strauss, Maurice Ravel, Arnold Schönberg e Jean Sibelius. (it)
  • 近代音楽(きんだいおんがく)は、西洋のクラシック音楽においておおよそ20世紀初頭(あるいは19世紀末)頃から第二次世界大戦の終わり頃までの音楽を指す。 それ以降の音楽は現代音楽と呼ばれるが、本稿で扱う近代音楽に対しての現代音楽との境界は現在も議論が続き、第一次世界大戦後、第二次世界大戦後、1950年などいくつかの意見がある。また、このような分類をしないで1900年以降を全てまとめて現代音楽とするという考えもある。本稿では冒頭の通り、20世紀初頭から第二次世界大戦の終わりまでを近代音楽と定義する。 (ja)
  • In music, modernism is a philosophical and aesthetic stance underlying the period of change and development in musical language that occurred around the turn of the 20th century, a period of diverse reactions in challenging and reinterpreting older categories of music, innovations that lead to new ways of organizing and approaching harmonic, melodic, sonic, and rhythmic aspects of music, and changes in aesthetic worldviews in close relation to the larger identifiable period of modernism in the arts of the time. The operative word most associated with it is "innovation" (, 3). Its leading feature is a "linguistic plurality", which is to say that no one music genre ever assumed a dominant position (, 443). (en)
  • La música modernista se refiere a la música de la tradición europea escrita (o música clásica), elaborada aproximadamente entre 1910 y 1975.Fue precedida por la música del romanticismo y postromanticismo, y sucedida por la música clásica contemporánea. El momento exacto en el cual terminó el modernismo e inició la música contemporánea, es todavía motivo de debate entre los expertos. En ocasiones se le equipara la música modernista con la música del siglo XX aunque esta última abarca un tiempo cronológico en lugar de un período estético. La música modernista está basada en los valores filosóficos y estéticos del modernismo al cual tienen como principio principal la ruptura con la tradición, y la permanente innovación. Debido a esto está estrechamente ligada al vanguardismo. A diferencia de (es)
  • On désigne souvent par musique moderne la musique savante composée pendant la première partie du XXe siècle, le terme de musique contemporaine pouvant s'appliquer à la deuxième moitié. On regroupe donc sous cet intitulé des compositeurs aussi différents que Claude Debussy, Erik Satie, Francis Poulenc, le « Groupe des Six », Igor Stravinski, Béla Bartók, Georges Enesco, Georges Gershwin, Richard Strauss, Maurice Ravel, Arnold Schönberg, Jean Sibelius... (fr)
  • Música moderna é o nome que se dá às tendências musicais que surgiram durante o período da primeira metade do século XX (conhecido como modernismo), após o romantismo, e que possuem caráter quase exclusivamente experimental. Entre essas tendências incluem-se o impressionismo, o expressionismo, o dodecafonismo, o atonalismo , entre outras. (pt)
  • Modernizm − ogólne określenie prądów w muzyce światowej, zakładających całkowite odejście od muzyki romantycznej. W języku potocznym muzyka modernistyczna nazywana jest muzyką "współczesną" albo "nowoczesną", chociaż jej początki sięgają lat osiemdziesiątych XIX w. impresjonizm ekspresjonizm futuryzm serializm sonoryzm (pl)
  • Модерни́зм в му́зыке — искусствоведческое понятие, которое хотя и трактуется в музыкознании не всегда однозначно в плане историческом, но, тем не менее, всегда указывает на различные инновационные тенденции в музыке, а также на активное стремление музыкантов заниматься дальнейшей модернизацией её эстетического облика. (ru)
rdfs:label
  • Modernism (music) (en)
  • Música modernista (es)
  • Musique moderne (fr)
  • Musica moderna (it)
  • 近代音楽 (ja)
  • Modernizm w muzyce (pl)
  • Música moderna (pt)
  • Модернизм в музыке (ru)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:genre of
is dbo:stylisticOrigin of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:era of
is dbp:genre of
is foaf:primaryTopic of