| dbpprop:abstract
|
- Minima Moralia: Reflexionen aus dem beschädigten Leben is a seminal text in Critical Theory. Theodor W. Adorno wrote it during World War II, while he lived as an exile in America. It was originally written for the fiftieth birthday of his friend and collaborator Max Horkheimer, who co-authored the book Dialectic of Enlightenment with Adorno. The book takes its title from Magna Moralia, Aristotle's lesser known work on ethics. As Adorno writes in the Dedication, the "sorrowful science" with which the book is concerned is "the teaching of the good life", a central theme of both the Greek and Hebrew sources of Western philosophy. Today, Adorno maintains, a good, honest life is no longer possible, because we live in an inhuman society. "Life does not live", declares the book's opening epigram. Adorno illustrates this in a series of short reflections and aphorisms into which the book is broken, moving from everyday experiences to disturbing insights on general tendencies of late industrial society. Topics considered include the subversive nature of toys, the desolation of the family, the ungenuinness of being genuine, the decay of conversation, the rise of occultism, and the history of tact. Adorno shows how the smallest changes in everyday behavior stand in relation to the most catastrophic events of the twentieth century. The book acknowledges its roots in the "damaged life" of its author, one of many intellectuals driven into exile by fascism, who, according to Adorno, are "mutilated without exception". But as one of its aphorisms reads, "The splinter in your eye is the best magnifying glass. " So, as splinters left over from the smashed mirror of philosophy, the book's fragments try to illuminate clues as to humanity's descent into inhumanity in their immediate surroundings. A kind of post-philosophy working against the "untrue whole" of philosophy proper, Minima Moralia holds fast to the Judeo-Christian-Enlightenment vision of redemption, which it calls the only valid viewpoint with which to engage a deeply troubled world. By bringing the "Messianic light" of criticism on a landscape of consummate negativity, Adorno attempts to "project negatively an image of utopia."
- Minima Moralia – Reflexionen aus dem beschädigten Leben ist ein durch Aphorismen bestimmtes Werk Theodor W. Adornos. Es steht nicht systematisch neben seinen Schriften Negative Dialektik und Dialektik der Aufklärung, sondern ist als Teil der kritischen Theorie zwischen 1944 und 1949 entstanden und eine Art „Kaleidoskop der global organisierten Unmündigkeit“. Es sollte schon zum fünfzigsten Geburtstag seines Mitstreiters Max Horkheimer erscheinen, dem Co-Autor des Buches Dialektik der Aufklärung. Dazu kam es nicht, und die Arbeit wurde aus dem Exil mitgebracht und in Deutschland 1951 veröffentlicht. Adorno stellte dem Buch aber eine Widmung an Max Horkheimer voran: "FÜR MAX als Dank und Versprechen". Aufgrund des unsystematischen Vorgehen Adornos wurde Minima Moralia als das letzte deutsche Volksbuch der Philosophie bezeichnet, und als Inventur des Verfalls der ethischen Werte rief es auch viele Gegenstimmen wach.
- Minima Moralia: Meditazioni sulla vita offesa è un testo seminale di Teoria critica. Theodor W. Adorno lo scrisse durante la Seconda guerra mondiale, mentre viveva in esilio in America. Originariamente era stato scritto per il cinquantesimo compleanno del suo amico e collaboratore Max Horkheimer, co-autore insieme ad Adorno del libro La dialettica dell'Illuminismo. Il titolo del libro deriva dalla Grande etica, un'opera meno conosciuta di Aristotele. Nella dedica Adorno scrive che la "triste scienza" (un gioco di parole riferito a La gaia scienza di Nietzsche) di cui tratta il libro è "l'insegnamento della buona vita", un tema centrale nella radici greche ed ebraiche della filosofia occidentale. Oggi, sostiene Adorno, una vita onesta non è più possibile, perché viviamo in una società inumana. "La vita non vive", dichiara l'epigramma che apre il libro. Adorno illustra questo concetto con una serie di brevi riflessioni e aforismi e, muovendo dalle esperienze quotidiane, giunge a intuizioni inquietanti sulle tendenze generali della società tardo-industriale. Gli argomenti presi in considerazione sono la natura sovversiva dei giocattoli, la desolazione della famiglia, la decadenza della conversazione, la diffusione dell'occultismo e la storia del tatto. Adorno mostra come i più piccoli cambiamenti del comportamento quotidiano siano in relazione con gli eventi più catastrofici del ventesimo secolo. Il libro riconosce le sue radici nella "vita offesa" dell'autore, uno degli intellettuali costretti all'esilio dal regime nazista, i quali, dice Adorno, sono "mutilati senza eccezione". Ma come dice uno degli aforismi, "La scheggia nell'occhio è la miglior lente di ingrandimento". Come le schegge dello specchio infranto della filosofia, i frammenti del libro cercano di illuminare gli indizi della discesa dell'umanità verso l'inumanità. Minima moralia afferma che la visione giudaico-cristiana-illuministica della redenzione è l'unico punto di vista valido da cui si può affrontare un mondo profondamente tormentato. Portando la "luce messianica" del criticismo su un terreno di completa negatività, Adorno cerca di "proiettare negativamente un'immagine di utopia".
- Kitabın iç-altbaşlğı "Sakatlanmış Yaşamdan Yansımalar" dır. Bu altbaşlık hem Adorno'nun kişisel tarihini açıklamak hem de o tarihlerden itibaren şekillenmeye başlamış olan toplumsal yaşamı ortaya koymak bakımından oldukça anlamlıdır. Modern yaşamın geldiği noktada yaşam yabancılaşmanın vardığı boyutlar itibariyle sakatlanmıştır ve öte yandan Adorno Nazi iktidarıyla sürgünlükte yani kişisel anlamda da ayrıca sakatlanmış bir yaşam içindedir. Fragmanlar, hem bu genel hem de özel tarihin izlerini sürerek okunabilir. Çünkü, en genel anlamda bu kitap, Adorno'nun kendi deyişiyle, "kederli bir bilim" olan ve çoktan unutulmuş olan "doğru yaşam öğretisi" hakkındadır. Bu doğrultuda kitap yer yer umutlu arayışları dile getirir ve yer yer de karamsar ve kederli bir çıkışsızlığı dillendirir gibidir. Kitap en genel anlamda Etik hakkındadır diyebiliriz bu nedenle. Pek çok başka argüman ve önerme varolmakla birlikte, Adorno'nun tüm eleştiri ve değerlendirmesini kitaptaki şu sözleriyle ortaya koymak mümkün: "Yanlış yaşam doğru yaşanmaz" Minima Moralia, varoluşçuluk ve psikoanaliz gibi bir dizi düşünce disiplininin yanı sıra; Kant, Nietzsche, Heidegger gibi birçok düşünürle yapılan eleştirel diyalogun ürünüdür. Adorno'nun kendine özgü yöntemi, bu kitapta yine tamamen özgün olan uslubuyla kendini gösterir. Özel alandan genel tarihe ve özneyle ilgili tüm disiplinlere uzanan bir açıklama yelpazesi kullanır ve buradan hareketle çıkarımlarını felsefeye doğru geliştirir. Adorno, amacını, "her noktası merkeze aynı uzaklıkta olan bir yazıya ulaşmak" olarak belirtmiştir ki, Minima Moralia, bu amacın hem kullanılan dil hem de kitaptaki konuların genel dağılımı açısından çok özel bir örnek olarak ortaya konulmasıdır. Ele geçirilmesi ve belli bir nokta da kapatılması olanaklı olmayan bir ifade tarzı kullanılmıştır. Kitabın Türkçe çevirisi, Orhan Koçak ve Ahmet Doğukan tarafından yapılmış ve kitap aynı isimle 1998'de Türkçe olarak yayımlanmıştır.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
