| dbpprop:abstract
|
- A military order is a Christian order of knighthood that is founded for crusading, i.e. propagating and/or defending the faith, either in the Holy Land or against Islam or pagans in Europe, but many became secularized later.
- Die ersten geistlichen Ritterorden sind während der Kreuzzüge entstandene Ordensgemeinschaften, die ursprünglich zum Schutz, Geleit, Pflege der Pilger ins Heilige Land und Verteidigung der heiligen Stätten gegen den Islam gegründet wurden. Voraussetzungen für die Ordensmitglieder waren ursprünglich Armut, Keuschheit, Gehorsam und Waffendienst. Ab der Mitte des 14. Jahrhunderts entstanden höfische Ritterorden, mittels derer sich die Monarchen eine zuverlässige Hausmacht verschaffen wollten. Als politisches Gegengewicht zu den mächtiger werdenden Landesfürsten bildeten sich ab dem Spätmittelalter, vor allem in Südwestdeutschland, diverse Rittergesellschaften und Ritterbünde.
- Els ordes militars eren ordes religiosos l'objectiu dels quals era la defensa armada de la religió: combinaven, doncs, fins militars i religiosos. Per a alguns historiadors l'origen ideològic d'aquest tipus d'institucions es trobaria en la cristianització del concepte islàmic de guerra santa, mentre que per a uns altres estaria lligat simplement al de peregrinació i croada, de tota manera sembla que el seu model institucional es troba no solament en el aspecte monacal, sinó també en la cofradia hospitalària, associada al món de les peregrinacions. Al ser les croades un fenomen d'arrel religiosa i eclesiàstica, va produir conseqüències variades i importants més enllà de l'àmbit de Terra Santa. Algunes d'elles van ser duradores i van influir en aspectes molt diversos durant segles. Prenent com argument la necessitat de finançar expedicions i ajudes, el poder pontifical va augmentar el seu pes i extensió en tot Occident. L'apel·lació a la croada es va fer freqüentment amb finalitats distintes a les pròpies dels seus orígens, així, el desenvolupament de les ordes militars, creades en principi per a contribuir a la defensa del Llevant llatí, i la seva difusió en altres territoris, va generar situacions polítiques que, al principi, no s'havien previst.
- První rytířské řády byli zvláštními formami duchovních (čili církevních) řádů. Šlo tedy o řeholní organizace tvořené rytíři-mnichy, které měly za úkol plnit vojenské úkoly v souvislosti ochrany Evropy či Svaté země před nevěřícími. Zejména byla snaha udržet Svatou zemi v rukou křesťanů západní církve. Nejstarší církevní rytířské řády tudíž vznikaly koncem 11. a během 12. století především v souvislosti s křížovými výpravami do Svaté země a tudíž byly společně s ostatními řády součástí západní církve. Postupně se staly významným vojenským faktorem křesťanských států, které s jejich pomocí ve východním Středomoří přežívali většinou pod tlakem okolních muslimských států. Tyto řády označujeme za církevní či duchovní, neboť ve vrcholném a především pozdním středověku nejen že začali vznikat rytířské řády světské, ale také řády záslužné. Původní myšlenkou církevních rytířských řádů byla sice péče o nemocné poutníky nebo ochrana poutnických cest do Svaté země, ve vrcholném středověku však vstupoval do popředí ozbrojený boj pro obranu křesťanství před islámem, pohanstvím, schizmatismem či kacířstvím (některé církevní rytířské řády se účastnily křížové výpravy proti Albigenským). Zejména templáři a johanité se proslavili svou odvahou a bojeschopností. Na rozdíl od svých světských protějšků byli mnohem disciplinovanějšími armádami. Zemřít v boji s nepřáteli Krista znamenalo pro příslušníky řádů získat věčné spasení a odpuštění všech hříchů. Řády jako například templáři dokonce ve svých regulích zakazovali přijímat za zajaté členy řádů výkupné. Egyptský sultán Saladin proto nechal po vítězné bitvě u Hattínu zajaté templáře a johanity stít. Saladin si uvědomoval, že pokud přeživší rytíře nechá propustit, pozvednou proti němu meč znovu, neboť jsou zarytými odpůrci islámu. Každému zajatci proto bylo nabídnuto, zda přijme islám nebo smrt. Všichni nebo převážná většina zvolila raději smrt. Řád templářů byl ryze rytířským řádem, kdežto jejich konkurenti johanité a později také němečtí rytíři byli rytířskými řády zavázanými také monasticko-špitálním posláním. Církevní vojenské řády se tak dělily na ryze rytířské a rytířsko-špitální. Členové řádů skládali tradiční mnišské sliby, tedy sliby chudoby, čistoty (cudnosti) a poslušnosti, doplněné navíc o povinnost obrany křesťanstva před nevěřícími (ve znacích těchto řádů se proto často objevuje kříž). Další řády vznikly ve Španělsku a severovýchodní Evropě. K obraně Palestiny byly řády obvykle nuceny navazovat spojenecké vztahy s nepřátelskými stranami jako byla Káhira, Damašek a sekta nizárijských ismailitů neboli asasínů, což obvykle vedlo k úpadku jejich pověsti v Evropě. S úpadkem ideje křížových výprav role řádů jako vojenské síly proti jinověrcům a při obraně křesťanství ustoupila do pozadí, řády se koncentrovaly na získání státní moci a hromadění majetku. To vedlo ke konfliktům jak se Svatým stolcem, tak i se světskými panovníky, v některých případech pak k zabavení majetku a rozpuštění řádů. Činnost řádů, které se dochovaly do dnešní doby, je výlučně dobročinného charakteru, i když jejich vnitřní struktura často připomíná tradice středověku. V pozdním středověku vznikaly také první řády světské, které byly zakládány většinou panovníky a určeny pouze pro šlechtu. Světské řády mají mnohem jednodušší strukturu než církevní řády, neboť jejich členové nejsou vázáni mnišskými sliby a přísným životem v klášteře. Členství ve světských řádech obvykle určuje vyznamenání řádu. Proto jsou světské řády spíše záležitostí prestiže. V 18.,19. a 20. století vznikalo mnoho řádů, které se odvolávaly na tradici středověkých církevních řádů. Většinou se jednalo o imitace či varianty svobodného zednářství. Často se vyskytují i řády zcela podvodné, např. novodobý Suverénní řád sv. Stanislava nebo Řád sv. Agáty z Paterna,, jejichž jediným smyslem je obohacení jejich zakladatelů.
- Según la leyenda, la primera orden militar se creó en 312 d. C. El emperador Constantino el Grande, en vísperas de la batalla contra Majencio en puente Milvio, vio una cruz en el cielo con el lema «In Hoc Signo Vinces» («Bajo este signo vencerás»). Constantino hizo caso, llevando el signo a batalla. Tras la victoria dio libre culto a los cristianos, y armó a los primeros cincuenta caballeros, la Caballería Aurata Constantiniana, que llevaban el lábaro. Constantino refundó Bizancio, que pasaría gradualmente a ser capital del Imperio. Esto nos lleva a la primera apreciación sobre las órdenes militares religiosas: su fundación. Se entiende oficialmente como su año de fundación aquel en que reciben la aprobación por el Papa de Roma, o este les asigna unas reglas. Naturalmente, primero hay que solicitarlo, para lo cual ha de haber previamente un conjunto de personas dispuestas y dotadas de medios que demuestren su buena disposición. De esta forma suele llevar a confusión la diferencia de fechas entre el momento en el que un grupo de caballeros se organiza, presta juramento y entra en lucha, hasta aquél en el que queda confirmada oficialmente su existencia como orden militar. El ejemplo más extremo: en 1550 el Papa Julio III reconoció la Orden Militar Constantiniana con la bula Quod Aliasla, después de la caída de Constantinopla, habiendo documentos anteriores que atestiguan su existencia siglos antes en Bizancio, bajo regla del obispo San Basilio. La principal característica de las órdenes militares religiosas es la combinación de modos de vida militares y religiosos. Algunos, como los Caballeros de San Juan y los Caballeros de Santo Tomás también cuidaron de los enfermos y los pobres, como la Orden de San Lázaro. No eran instituciones exclusivamente masculinas, pues las monjas también podían asociarse a un convento de la orden. Otra característica a destacar es que los religiosos podían estar, y de hecho a menudo estaban, subordinados a hermanos no ordenados. Prácticamente la mayoría de los miembros no eran religiosos. Las órdenes estaban regidas por el Maestre. El papel y la función de las órdenes militares a menudo han resultado oscurecidas por la fijación en sus gestas en Siria, Palestina, Prusia y Livonia. Tenían posesiones y miembros a todo lo largo de Europa Occidental. Fueron el hilo conductor de innovaciones culturales y técnicas, como la introducción del batanado en Inglaterra por los Caballeros de San Juan, o la infraestructura bancaria de los Templarios. Joseph von Hammer comparó en 1818 las órdenes militares cristianas, en particular a los templarios, con ciertos modelos islámicos como la secta chií de los Hashshashin. En 1820 José Antonio Conde sugirió que se modelaron en base a los ribat, una institución religiosa fortificada que unía la vida religiosa con la lucha con los enemigos del islam. A pesar de lo populares que sean estos puntos de vista, muchos los han criticado, con el argumento de que no hubo ribats en Palestina hasta después de la fundación de las primeras órdenes militares. Aun así, monjes luchando era algo nuevo en el cristianismo. En la época moderna, por lo menos desde siglo XIX hasta nuestros días, se ha visto una proliferación de órdenes autoproclamadas y falsas. Las órdenes falsas afirman su antiguo linaje sin ningún tipo de base, y las autoproclamadas no han sido establecidas por un jefe de Estado legítimo. Mientras que todas las órdenes falsas son autoproclamadas, no todas las autoproclamadas son falsas.
- Hengelliset ritarikunnat syntyivät keskiajalla, ristiretkien aikana. Hengelliset ritarikunnat vaalivat kristityn ritarin ihannetta, jossa yhdistyi sotilaallinen urheus ja hurskaus. Hengellisten ritarikuntien alkuperäisinä tehtävinä olivat taistelu vääräuskoisia vastaan, pyhän maan suojelu sekä pyhiinvaeltajien ja sairaiden hoito. Ristiretkien päätyttyä Lähi-idässä toimineet hengelliset ritarikunnat siirtyivät Eurooppaan. Merkittävimpiä hengellisiä ritarikuntia olivat Temppeliherrain ritarikunta, Johanniittain ritarikunta ja Saksalainen ritarikunta sekä Baltian käännyttämiseksi perustettu Kalpaveljesten ritarikunta. Näiden lisäksi Lähi-idässä toimi muun muassa spitaalisten ritarien perustama Pyhän Lasaruksen ritarikunta. Vanhat suuret ritarikunnat on lakkautettu saksalaista ja johanniittoja lukuun ottamatta. Temppeliherroja syytettiin kerettiläisyydestä ja ritarikunta tuhottiin. Kalpaveljien sulauduttua Saksalaiseen ritarikuntaan se kuihtui uuden ajan alussa poliittisesti merkityksettömäksi hyväntekeväisyysjärjestöksi, joka lakkautettiin 1809. Se perustettiin uudelleen muutamaa vuosikymmentä myöhemmin. Katolisella Johanniittain ritarikunnalla (Maltan ritarikunnalla) on lähes katkeamaton historia ja sen poliittisesta vaikutusvallasta kertoo nykypäivän monen valtion tunnustama suvereeni puolivaltiollinen status. Myös Iberian niemimaalla syntyi reconquistan aikana lukuisia hengellisiä ritarikuntia, kuten Santiagon ja Calatravan ritarikunnat Espanjassa sekä Kristuksen ritarikunta Portugalissa.
- Les ordres militaires sont des ordres religieux chrétiens dédiés à la protection armée de la religion. Ils apparaissent au Moyen Âge dans le contexte de la guerre sainte qui a motivé les croisades et la Reconquista.
- A seguito della prima crociata apparvero diversi ordini religiosi militari o cavallereschi, che costituirono una serie di forze militari ben organizzate per proteggere le colonie cristiane nel Vicino Oriente ed in Terra Santa, così come per combattere i musulmani in Spagna e i pagani nell'Europa Orientale e nel Baltico. Di seguito si riporta la lista di alcuni di questi ordini e la relativa data di istituzione: Ordine di San Giacomo d'Altopascio, detto anche dei Cavalieri del Tau, sorto in Toscana attorno al 1050 e che, dopo lo scioglimento per Bolla Papale del 1587, confluì, con i suoi beni, nel Sacro Militare Ordine di Santo Stefano Papa e Martire. Ordine canonicale del Santo Sepolcro come tale sorto nel 1099: Militi e Canonici, svolgevano la funzione primaria di Custodia e Guardia d'Onore del Santo Sepolcro, officiandovi le funzioni religiose e assicurandone difesa armata, poi soppresso con Bolla Pontificia del 1489 e confluito nell'Ordine di Malta. Oggi Ordine Equestre del Santo Sepolcro di Gerusalemme, rifondato come ordine cavalleresco con un nuovo statuto concesso da papa Pio IX nel 1848, iniziando da questa data la serie dei Gran Maestri; allo stato attuale è Ordine vaticano di subcollazione pontificia. Cavalieri templari, sorti nel 1118-1119 (ufficializzazione papale nel 1139) Cavalieri di San Lazzaro, sorti nel 1142 Ordine Militare di San Benedetto d'Avis, fondato in Portogallo nel 1147 Cavalieri Ospitalieri di San Giovanni in Gerusalemme, noti anche come Giovanniti, Ospitalieri, Ospedalieri o Gerosolimitani), sorti nel 1050 (ufficializzazione papale nel 1113; da essi discende l'odierno Sovrano Militare Ordine di Malta Ordine Sovrano e Religioso) Ordine Militare di Alcántara, fondato nel 1156 nel regno di León Ordine Militare di Calatrava, fondato nel 1158 nel regno di Castiglia Ordine di Santiago o Ordine di San Giacomo, nel 1170 Sacro Militare Ordine Costantiniano di S. Giorgio, sorto nel 1190 Ordine Teutonico, nel 1193 Cavalieri Portaspada è il nome di un ordine monastico militare tedesco costituito nel 1202 da Albrecht von Buxthoeven. La regola era fondata sulla base di quella dei Cavalieri templari. Erano chiamati anche Cavalieri di Cristo, Fratelli della spada, o Ordine Livoniano. Ordine di Santa Maria della Mercede per la liberazione degli schiavi, fondato nella cattedrale di Barcellona da San Pietro Nolasco, San Raimondo di Penafort e Giacomo I d'Aragona, il 10 agosto 1218; Cavalieri di San Tommaso, nel 1227 Crocigeri della Stella Rossa, fondato attorno al 1233 da sant'Agnese di Boemia Ordine di Montesa, fondato nel regno di Aragona nel 1312 Ordine del Drago, creato nel 1387 da Sigismondo, re d'Ungheria (in seguito Imperatore del Sacro Romano Impero). Cavalieri Crociati del Sacro Ordine Societas Jesu Christi Società di Gesù fondato il 13 gennaio 1459 da Papa Pio II Betlemitani o Ordine militare dei crociferi con stella rossa in campo blu, fondato dal vescovo di Betlemme nel XII secolo. Ordine di Santa Maria di Betlemme, creato il 19 gennaio 1459. Insigne Sacro Militare Ordine di Santo Stefano Papa e Martire, creato da Papa Pio IV° il 1° febbraio 1562 e che nel 1587 per volontà papale subentrò nei beni dell'estinto Ordine di San Giacomo d'Altopascio. Di questi lo Stato Italiano riconosce oggi soltanto l'Ordine di Malta, l'Ordine del Santo Sepolcro, l'Ordine Costantiniano di San Giorgio e l'Ordine di S. Stefano P. e M.
- 騎士修道会（きししゅうどうかい）は、十字軍時代に、聖地エルサレムへの巡礼者を防衛、援助、救護する目的のために創設された、中世のローマ・カトリックの修道会のことである。後にはイベリア半島と東ヨーロッパでも異教徒との戦いのために活動した。 1118年に創設され1128年に公認されたテンプル騎士団を端緒とし、騎士であり修道士である会員、キリスト教の教会を守護するための戦士と、清貧を旨とする宗教的に優れた人格をともに実現することを目標とする。 後には、聖地における巡礼者の救護を目的として設立された聖ヨハネ病院修道会とドイツ人の聖マリア病院修道会も騎士修道会へと発展し、それぞれ聖ヨハネ騎士団、ドイツ騎士団と呼ばれるようになった。 テンプル騎士団と聖ヨハネ騎士団は西ヨーロッパの各地に寄進によって数多くの所領を持ち、豊富な財力を背景にパレスチナにおけるムスリムとの戦いに従事した。13世紀末にシリア地方における十字軍の領土が完全に失われると、テンプル騎士団はフランス王権の忌避に遭い解散させられるが、聖ヨハネ騎士団はロードス島に移ってムスリムとの戦いを続けた。 一方、1198年に創立されたドイツ騎士団は聖地での軍事的役割を期待されず、神聖ローマ皇帝フリードリヒ2世の勅許を獲得してバルト海南岸のプロイセンとリヴォニアに残る異教徒を十字軍の名目で征服する特権を与えられた。ドイツ騎士団はラトビアのキリスト教化を行っていたリヴォニア帯剣騎士団も吸収し、バルト海南岸に騎士団国家を築き上げる。しかし、ドイツ騎士団はポーランド王国と対立して1410年にタンネンベルクの戦いに敗れて衰え、1525年に騎士修道会総長がルター派に改宗して世俗の領邦のプロイセン公国となった。 聖ヨハネ騎士団のみが主権をもった騎士修道会として存続し、ロードス島からマルタ島を経てローマに移ってマルタ騎士団と呼ばれている。
- Een ridderorde is een organisatie of groep mensen die zichzelf als zodanig omschrijft. Andere ridderorden zijn bij wet ingesteld en zijn instellingen van een staat. De ridderorden zijn te verdelen in: Liefdadige ridderorden Adelsorden Huisorden Ridderorden of hoforden Militaire orden Orden van verdienste Damesorden Pseudo-orden, al zal geen enkele orde zichzelf zo noemen. Ridderorden kunnen elementen van deze verschillende vormen in zich verenigen en sommige orden zijn in de loop der eeuwen van vorm veranderd. Omdat een ridderorde een instelling is wordt haar naam, en de beginletter van een zelfstandig naamwoord in de naam van de orde vanouds steeds met hoofdletters geschreven. Dus schrijft men "Militaire Orde van Sint-Jacob van het Zwaard". Bij het aanhalen van die naam wordt vervolgens ook vaak een hoofdletter gebruikt als men "deze Orde" bedoelt. Schrijvers over het onderwerp zullen de aanduiding van de graad van het lidmaatschap vaak met een hoofdletter schrijven. Men schrijft dus "Ridder" of "Grootkruis", zoals men ook "Koning" zal schrijven. In het gewone taalgebruik worden zulke functies of titels zonder hoofdletter geschreven, tenzij in een aanspreking of een plechtige tekst. In de categorie:ridderorde onder aan deze pagina staan, gesorteerd op werelddeel en land, beschrijvingen van enige honderden bestaande en verdwenen ridderorden.
- Zakon rycerski – pierwotnie w Kościele katolickim zakon, w skład którego wchodzili zakonnicy (duchowni) oraz bracia-rycerze, czyli rycerze, którzy nie przyjmując święceń, godzili się żyć jak zakonnicy (składali śluby czystości i ubóstwa). Ich głównym zadaniem była nie tylko modlitwa czy kontemplacja, lecz również walka w obronie wiary i ideałów przyjętych w regule zakonnej. Pierwsze zakony rycerskie powstawały na fali krucjat w XI i XII w. Zakony powstałe w tym okresie w Królestwie Jerozolimskim to: templariusze (Fratres Militia Templi, Rycerze Świątyni) – zatwierdzony w 1128 r. międzynarodowy zakon "rycerzy świątyni", wśród których dominowali rycerze z Francji; obecnie już nie istniejący joannici (Ordo Militia Sancti Johannis Baptistae Hospitalis Hierosolimitani, Zakon Rycerzy Jerozolimskiego Szpitala św. Jana Chrzciciela) – zwani obecnie Suwerennym Rycerskim Zakonem Szpitalników Św. Jana Jerozolimskiego, z Rodos i Malty – zatwierdzony w 1154 r. zakon o charakterze międzynarodowym lazaryci (Ordo Militaris et Hospitalis Sancti Lazari Hierosolymitani – Zakon Rycerzy Szpitalników św. Łazarza z Jerozolimy) – utworzony ok. 1170 r. i złożony początkowo z trędowatych braci-rycerzy bożogrobcy (Ordo Fratres et Milities Custodes Sanctissimi Sepulchrii Hierosolymitani) – utworzony w 1099 r. przez Gotfryda z Bouillon, księcia Dolnej Lotaryngii i władcy Królestwa Jerozolimy jako rycerska kapituła opiekunów Grobu Bożego zakon Mountjoy – utworzony w 1180 r. w zakon hiszpański zakon krzyżacki (Fratres Hospitalis Sanctae Mariae Thetonicorum Jerosolimitanae, Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie) – utworzony w 1191 r. zakon niemiecki zakon św. Tomasza z Akki - utworzony w 1192 r. zakon angielski Zakon Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą - utworzony przed 1219 r. i istniejący do dzisiaj na terenie Czech Drugą grupę zakonów rycerskich stanowiły zakony utworzone na Półwyspie Iberyjskim do walki z Maurami. Różniły się one od zakonów z Ziemi Świętej. Walczyły one w Hiszpanii i Portugalii, mając tam główne siedziby i tam też rekrutując większość swoich członków, od początku były też silnie związane z miejscową hierarchią kościelną i władcami, często w ich szeregach można było spotkać ludzi żonatych, których małżonki również były członkami zakonu. Do iberyjskich zakonów rycerskich powstałych w okresie średniowiecza należały: Zakon Alcantara Zakon Calatrava Zakon Santiago Zakon Avis Zakon Rycerzy z Montesy Zakon Rycerzy Chrystusa mercedarianie Zakon Najświętszej Maryi Panny z Hiszpanii Zakon św. Jerzego z Alfamy Aktywność różnych ruchów heretyckich w XIII-XIV w. i zagrożenie tureckie w XV w. stało się przyczyną utworzenia nowych zakonów rycerskich, takich jak: Zakon Rycerzy Jezusa Chrystusa z Langwedocji i Parmy Zakon Błogosławionej i Cudownej Maryi Panny Zakon św. Maurycego Zakon św. Jerzego z Karyntii Zakon św. Stefana Niektóre zakony rycerskie zdołały utworzyć swoje własne państwa – zakon krzyżacki w Prusach i Ziemi Świętej, joannici na Rodos i Malcie, lazaryci w Akce. Obecnie joannici, lazaryci i bożogrobcy są zakonami elitarnymi, przyjmującymi prawie wyłącznie osoby o szlacheckim rodowodzie, i koncentrującymi swoje działania na prowadzeniu szpitali oraz działalności charytatywnej. Zakon krzyżacki dziś jest zakonem czysto religijnym, mniszym, pozbawionym prerogatyw rycerskich. W miarę jak przygasała gwiazda oraz malało znaczenie wielkich kościelnych zakonów rycerskich, pojawiła się idea tworzenia świeckich zakonów rycerskich. Właściwie to nie była całkiem nowa idea, jako że odpowiednikiem takiego właśnie zakonu byli Rycerze Okrągłego Stołu, opiewani w utworach o tematyce arturiańskiej. Zakony świeckie, określane również jako bractwa rycerskie, były powoływane przez monarchów i innych możnych późnego Średniowiecza, a na celu miały głównie lepsze zorganizowanie własnych stronników – czyli grup rycerzy połączonych silnymi więzami lojalności wobec władcy lub innego możnego protektora. Zakony takie, zwane z łac. ordo pod koniec XIV w. istniały już na prawie każdym dworze chrześcijaństwa łacińskiego. Do najgłośniejszych zakonów tego typu, czyli stowarzyszeń związanych regułą świecką, należały: Zakon Szarfy (Zakon Banda) – utworzony ok. 1320 r. w Kastylii Zakon Podwiązki – utworzony w 1348 r. przez króla Edwarda III (zakon ten przetrwał ponad 600 lat) Zakon Gwiazdy – utworzony w 1351 r. przez Jana II Dobrego, króla Francji Zakon Złotego Runa – utworzony przez Filipa II Dobrego w 1430 r. zakon burgundzki (później jeden z największych w Europie, podzielił się na gałąź austriacką i hiszpańską) Niektóre z rycerskich zakonów świeckich miały charakter wybitnie praktyczny lub charytatywny, np. : Zakon Sokoła (Tiercelet) – utworzony w 1380 r. w Poitou, którego członkowie postawili sobie za cel dzielenie zysków z wypraw, ale i związanych z nimi niebezpieczeństw (w razie konieczności zapłacenia okupu wszyscy zbierali się na ten cel) Zakon Białej Damy na Zielonej Tarczy – utworzony przez rycerza Boucicaut w 1399 r. , jako zakon, który postawił sobie za zadanie obronę "bezbronnych i wydziedziczanych dam" Zakon Ostu – założony w poł. XVI w. przez króla Szkocji, Jakuba V, który miał na celu zjednoczenie szlachty szkockiej do walki z Anglią Zakon św. Stanisława – założony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego dla opieki nad Szpitalem Dzieciątka Jezus i Biblioteką Narodową Z biegiem czasu przynależność do świeckich zakonów rycerskich przybrała charakter czysto honorowy, zmalały również ograniczenia w przyjmowaniu do nich nowych członków. Ducha dawnego uroczystego przyjmowania do wspólnoty oraz wymóg ścisłego przestrzegania wyraźnie określonych reguł postępowania, zastąpiły proste ceremonie wręczania orderów wojskowych i cywilnych "dla zasłużonych", jakby "po fakcie". Do naszych czasów przetrwało bardzo niewiele zakonów rycerskich – ostatnią znaczącą ich reminiscencją był rozkwit grup kawalerów różnych orderów, który nastąpił począwszy od XIX w. i trwa do dziś. Nazwa (łac. ordo została przeniesiona na oznakę, emblemat świadczący o wyróżnieniu jakiejś zasłużonej osoby, czy też po prostu jej przynależności do takiej grupy. Wysoki, nawiązujący w większym stopniu do zakonów charakter utrzymały niektóre istniejące do dziś ordery domowe, szczególnie w Wielkiej Brytanii. Można również rozważać charakter podobieństw i różnic pomiędzy średniowiecznymi zakonami rycerskimi, a tworzonymi współcześnie bractwami rycerskimi. Wydaje się jednak, że głównym ogniskiem zainteresowania tych ostatnich jest raczej odtwarzanie niektórych zewnętrznych aspektów kultury materialnej, kultury duchowej, a także próby odtwarzania i opanowywania niektórych umiejętności niezbędnych średniowiecznemu rycerzowi do życia w tamtych zamierzchłych czasach .
- As Ordens militares (e religiosas) nasceram da necessidade do Cristianismo de proteger as movimentações de fiéis em determinados territórios, em especial a Terra Santa. Estas, dentre outras coisas, iriam combater os muçulmanos como desenvolvimento natural das Cruzadas. Ordens religiosas que iriam ser responsáveis pela proteção desses mesmos fiéis e/ou dedicadas apenas ao suporte de peregrinos. Segue-se uma lista de ordens militares documentadas na Wikipédia, ordenadas pela data da sua militarização: criada em 1118, militarizada em 1120 - Ordem dos Templários 1136 - Ordem dos Hospitaláriosatual Ordem de Malta 1158 - Ordem de Calatrava c. 1160 - Ordem de Santiago 1176 - Ordem de Avis 1193 - Cavaleiros Teutônicos 1246 - Ordem dos Cavaleiros da Concórdia 1323 - Ordem de Cristo (descendente da Ordem dos Templários, formada pelo grão-mestre da Ordem de Avis) 1573 - Ordem de S. Sebastião dita da Frecha 1687 - Ordem do Cardo-selvagem Ordens religiosas Neotemplarismo Ordens Militares em Enciclopédia Católica Ordo Supremus Militaris Templi Hierosolimitani Universalis - Brasil
- Военный орден — христианский орден рыцарства, основываемый для крестовых походов, то есть несения или обороны веры, либо в Святую землю или против ислама (Реконкиста) или язычников (в Балтийском регионе), но который позже мог стать светским.
- En riddarorden var under medeltiden en sammanslutning av riddare som verkade för kristendomens spridning. Vissa existerar än idag.
- 军事修士会，是指基督教为协助十字军运动而开始建立的一系列带有强烈军事性质的宗教组织，这些组织的使命是维护信仰，他们在十字军系列战役、西班牙再征服运动以及随后的反对土耳其人入侵的战争中相当活跃，十字军运动结束后，这个概念延续了下去，但是其性质已经大大世俗化了。军事修士会有严明的纪律，成员需要接受相当专业的军事训练，在当时也被认为骑士精神的理想化身。军事修士会内部实行严格的集权制，每个组织的最高首领被称为"宗师"（grand master），直接听命于罗马教皇。 罗马教皇给予军事修士会各种特权，其中最为重要的一条是：不受十字军国家的僧俗统治者管辖。尽管耶路撒冷王国的总主教是教皇的国使，但他也无权支配调遣他们。 在華語圈内，由于日本游戏及动漫的影响，这个词语常和另一个词汇骑士团混淆。但实际上英语中的(order)，包括一系列性质有所差异的概念，除了军事修士会（milltary order），还有王室直属军队性质的骑士组织以及纯粹作为荣誉标志的骑士组织，三者皆可称为骑士团。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
