| dbpprop:abstract
|
- Military history is a humanities discipline within the scope of general historical recording of armed conflict in the history of humanity, and its impact on the societies, their cultures, economies and changing intra and international relationships. A conflict may range from a melee between two tribal groups to conflicts between national militaries, and a world war of coalitions affecting the majority of the global human population. Military historians record and analyse the events of military history, the product of which forms an important part of how societies and their leaders formulate future plans and policies for societal development. While human conflict has been a constant factor in the process of human social evolution over thousands of years, its historical recording only spans six millennia. There is much disagreement about when it began. Some believe it has always been with us, derived from conflicts with other species; others stress the lack of clear evidence for it in our prehistoric past, and the fact that many peaceful, non-aggressive societies have, and still do exist (See Otterbein, Fry and Kelly in bibliography below). In War Before Civilization, Lawrence H. Keeley, says that approximately 90-95% of known societies engaged in at least occasional warfare, and many fought constantly. The essential subjects of military history study are the decision making processes of the belligerents, the society's willingness and ability to economically support war, the methods, strategic, operational and tactical used by the armed forces to achieve goals, and how these changed through the past 5,000 years of recorded history. Through the study of history, the military command seeks to not repeat past mistakes, and improve upon its current performance by instilling an ability in commanders to perceive historical parallels during a battle, so as to capitalize on the lessons learned from the past. The main areas military history includes past conflicts, their sustainment, military command, application of doctrine known as military art and science, and the application of technology in specific military services. The discipline of military history is dynamic, changing with development as much of the subject area as the societies and organisations that make use of it. The dynamic nature of the discipline of military history is largely related to the rapidity of change the military forces, and the art and science of managing them, as well as the frenetic pace of technological development that had taken place during the period known as the Industrial Revolution, and more recently in the nuclear and information ages. How the change is studied, has as much to do with methods used by military historians, as the influence on these methods which are often biased towards being primarily European and technological, revolutionising how warfare is understood when compared to the previous history. This process has necessitated a periodisation of history to highlight the short spans of dramatic change between increasingly shorter periods of relative stability in development of military forces.
- Militärgeschichte ist die Dokumentation und Erforschung von konfliktträchtigen Ereignissen in der Menschheitsgeschichte und den Militärapparaten der einzelnen Völker. Sie erstreckt sich von Meinungsverschiedenheiten unter Volksstämmen, über zwischenstaatliche Konflikte bis zu Weltkriegen. Außerhalb dieser Konflikte beschäftigt sie sich mit der militärischen Rüstung und den Truppen der einzelnen Staaten.
- La Historia Militar es una disciplina de las humanidades enfocada al registro de los conflictos armados de la historia de la humanidad y su impacto en las sociedades, sus culturas, economías y cambios en las relaciones internacionales. No se limita al estudio de batallas y guerras, sino que se interesa también por la evolución de los materiales, del armamento, la táctica y la estrategia. Se compone de todos aquellos eventos de la historia humana que pueden ser considerados como pertenecientes a la categoría de conflictos sociales generalizados. Esto puede ir desde las peleas entre dos tribus, hasta guerras entre dos fuerzas armadas organizadas, incluyendo en su máxima escala las guerras mundiales que afectan a la mayoría de la población humana. Los historiadores se encargan de narrar estos acontecimientos, mediante escritos o de otras formas. La actividad militar ha sido un proceso constante durante miles de años, y las tácticas, estrategias y metas de las operaciones militares se han mantenido inmutables en lo básico a lo largo de los milenios. Por ejemplo, una notable maniobra militar aún estudiada hoy día es la doble pinza envolvente, usada por Aníbal Barca en la Batalla de Cannas el año 216 a. C. – hace por tanto unos 2.200 años. Esa misma maniobra ya fue descrita por el teórico militar chino Sun Tzu, que escribió aproximadamente al mismo tiempo que la fundación de Roma, aproximadamente hace 2.750 años, y 500 años antes de la batalla de Cannas. Mediante el estudio de la historia relacionada con su profesión, los militares pretenden no repetir los mismos errores del pasado, y así mejorar su actuación al insuflar en sus comandantes la capacidad de percibir paralelismos históricos durante una batalla, y así poder maximizar las lecciones aprendidas de la misma. Las principales áreas de la historia militar incluyen la historia de las guerras, batallas y combates, la historia del arte militar y la historia de cada servicio militar específico. Hay varias formas de categorizar la guerra. Una de ellas es la distinción entre guerra convencional y no convencional, donde convencional se refiere a fuerzas armadas bien identificadas luchando entre sí de forma relativamente abierta y directa, sin armas de destrucción masiva. La guerra no convencional se refiere a otros tipos de guerra, que incluyen las incursiones, la guerra de guerrillas, la insurgencia, y el terrorismo. Alternativamente puede incluir la guerra nuclear, la guerra química o la guerra biológica. Todas estas categorías usualmente se integran dentro de otras dos de mayor orden: guerra de alta o baja intensidad. Se llama guerra de alta intensidad a aquella entre dos superpotencias o grandes naciones luchando por intereses políticos y/o económicos. La guerra de baja intensidad se refiere a la insurgencia respecto a un ejército dominante, la guerra de guerrillas, y tipos especiales de tropas que luchan contra una revolución.
- Sodankäynnin historia käsittelee sodankäynnin kehitystä ja historiaa. Laajempi yläkäsite, joka käsittelee sotien, taisteluiden, armeijoiden ja aseiden historiaa, on sotahistoria. Sotateoreetikko Carl von Clausewitzin mukaan Sota on väkivaltainen toimi, jonka tarkoituksena on pakottaa vastustaja noudattamaan meidän tahtoamme. Yleensä tämä on tarkoittanut alueiden valloitusta, mutta esimerkiksi Väli-Amerikassa ja Indonesian saaristossa on käyty myös sotia, joiden tavoitteena oli vankien ottaminen. Koska taistelun tavoitteena ei ollut lyödä vihollisen elävää voimaa, jäi verenvuodatus tällaisessa sodankäynnissä yleensä vähäiseksi. Jos maata oli riittävästi, mutta väestöä vähän, yhteiskunnat suosivat rituaalista sodankäyntiä. Välillä kokonaisten armeijoiden kohtalon ratkaisivat yksittäiset valiotaistelijat tai sankarit keskinäisessä kaksintaistelussaan. Sodankäynnin historia jaetaan usein historian ajanjaksojen mukaan.
- L'histoire militaire est la composante de l'histoire qui étudie toutes les activités militaires; c'est-à-dire celles qui, dans un cadre politique, concernent des groupes d'hommes armés. Elle ne se limite pas à l'étude des batailles et des guerres mais s'intéresse également à l'évolution des matériels, de l'armement, de la tactique et de la stratégie. Comme l'histoire générale, l'histoire militaire se doit de révéler la vérité et de soumettre ses sources à une critique scientifique. Malheureusement, plus que d'autres, elle se prête facilement aux belles légendes et aux chauvinismes nationaux.
- La storia militare è l’insieme delle informazioni riguardanti gli eventi della storia umana riconducibili alla categoria del conflitto. Esso può spaziare in un intervallo che va dalle scaramucce tribali, passando per i combattimenti tra forze armate in senso proprio, fino alle guerre mondiali che coinvolgono la maggior parte della popolazione umana. Gli storici militari registrano (con la scrittura o altrimenti) gli eventi della storia militare. L’attività militare è un processo costante da migliaia di anni, e le tattiche essenziali, la strategia e gli scopi delle operazioni militari restano immutati nella storia. Per esempio, una ragguardevole manovra è il doppio aggiramento, la raffinata manovra militare considerata il capolavoro di Annibale nella battaglia di Canne del 216 a.C. – più di 2200 anni fa. La stessa manovra fu pure descritta dal maestro dell’arte militare cinese Sunzi, che scriveva circa al tempo della fondazione di Roma. Attraverso lo studio della storia, i militari cercano di non ripetere gli errori del passato, e di migliorare la prestazione attuale istillando nei comandanti la capacità di cogliere le analogie storiche durante le battaglie, in modo da far tesoro delle lezioni acquisite. Le principali aree d’interesse della storia militare abbracciano la storia delle guerre, la storia dell’arte militare, e la storia di ciascuno specifico servizio militare. Ci sono svariate classificazioni possibili della guerra. Una è: convenzionale/non convenzionale. Nella guerra convenzionale sono coinvolte forze armate ben identificate che combattono in modo relativamente aperto e palese, senza far ricorso ad armi di distruzione di massa. La guerra non convenzionale comprende tutto il resto: tattiche di incursione, guerriglia, insurrezione e terrorismo o, in alternativa a tutto ciò, può includere la guerra nucleare, batteriologica o chimica. Tutte queste categorie ricadono normalmente in due più ampie: conflitti ad alta intensità ed a bassa intensità. I primi si manifestano tra due superpotenze o due grandi paesi che si scontrano per ragioni politiche. I conflitti a bassa intensità implicano la contro-insurrezione, gli atti di guerriglia e l'impiego di corpi specializzati nel contrastare i rivoluzionari.
- 軍事史（ぐんじし, military history, history of warfare）とは軍事に関する歴史の総称である。
- De militaire geschiedenis is de opname (schriftelijk of anders) van de gebeurtenissen in de geschiedenis van het mensdom die binnen de categorie van "conflict" vallen. Dit kan variëren van een geschil tussen twee stammen over een perceel land tot een wereldoorlog.
- For tidsskriftet, se: Militærhistorie (tidsskrift) Militærhistorie omhandler væpnede konflikters hendelsesforløp, ledelse, årsaker og virkninger. Dette kan være alt fra et slagsmål mellom to stammer til en verdenskrig som berører majoriteten av verdens befolkning. De fleste utgivelser av militærhistorie drøfter kamphandlinger fra et militærfaglig perspektiv, men også historiefaglige fremstillinger i et samfunnsperspektiv. Militærhistorie skiller seg fra krigens historie, i det militærhistorien fokuserer på krigens institusjoner og folk mens krigshistorien fokuserer mer på krigen selv og dens påvirkning fra teknologi, styresmakter og geografi.
- Historia wojskowości stanowi składową historii militarnej (lub wojskowej). Jest nośnikiem wiedzy niezbędnej dla poznania całokształtu doświadczeń minionych pokoleń i ich wiedzy o sztuce i nauce wojennej. Wojsko, formacja zbrojna powołana przez organizm społeczno-polityczny dla obrony przed najazdem, utrzymaniu w ryzach danego terytorium i zamieszkującej go ludności oraz dokonywania podbojów, odgrywa niezwykle ważną rolę w dziejach narodów i państw. Historia wojskowości zajmuje się dziejami organizacji i metodami działania wojska, co określa się mianem sztuki wojennej. Składają się na nią strategia, a więc zasady przygotowywania i prowadzenia wojen, sztuka operacyjna (czasami utożsamiana ze strategią), czyli zasady przeprowadzania działań stanowiących składowe części wojny oraz taktyka obejmująca zasady prowadzenia walki. Drugi wielki rozdział historii militarnej - historia wojen - zajmuje się dziejami zastosowania wojska w trakcie konfliktów zbrojnych i jest ważna dla ukazania zmian zachodzących w dziejach wojskowości na przestrzeni dziejów. Ważnym elementem historii wojskowości jest historia organizacji siły zbrojnej, obejmująca takie zagadnienia jak finansowanie, rekrutację, podział na rodzaje wojsk i służb (jednostki, uzbrojenie, wyposażenie, uzbrojenie, umundurowanie, zakwaterowanie, zaopatrzenie, dowodzenie i wyszkolenie). Wszystkie te zagadnienia, podobnie jak historia inżynierii wojskowej, techniki wojskowej i medycyny wojskowej, stanowią ważne składniki dziejów oręża narodów i państw.
- A História militar é a parte da História que estuda todas as atividades militares, isto é, aquelas que dizem respeito a organizações ou grupos armados. Não se limita ao estudo de batalhas e guerras mas se interessa também pela evolução dos materiais, do armamento, da tática e da estratégia. Apesar da tendência de se crer em lendas, o trabalho do historiador que se dedica ao assunto pode e deve desconsiderar as informações sem comprovação histórico-científica. Como a História Geral, a História Militar procura revelar a verdade e submeter suas fontes à crítica científica.
- Вое́нная исто́рия — история войн, которые велись известным народом или государством или происходивших в какую-нибудь определённую историческую эпоху; также — история какой-либо одной войны или даже отдельной кампании. Следует отличать военную историю от истории военного искусства, которое развивается как в военное, так и в мирное время и имеет предметом военные учреждения и приемы того или другого народа или государства.
- Militärhistoria är det vetenskapliga studiet av den militära historien. En person som jobbar med militärhistoria kallas militärhistoriker. Inom militärhistorien studeras enskilda slag och krig, allmänna tendenser inom krigföring, krigens påverkan på samhället och samhällsutvecklingens påverkan på krigföringen. Som ämnesområde överlappar militärhistoria med det allmänna historieämnet.
- Askerî tarih, insanlık tarihi boyunca süregelen ve çatışma kategorisine giren olaylardan oluşur. Bunlar iki kabile arasındaki küçük çaplı dövüşmeden yeryüzündeki birey nüfusunun çoğunluğunu etkileyen düzenli ordular arasında geçen bir dünya savaşına kadar sıralanırlar. Bu olayları yazarak ya da diğer yollardan kaydeden kişilere de askerî tarihçi denir. Askerî etkinlikler binlerce yıldır süregelmiş ve tarih boyunca temel taktikler, stratejiler ve askerî harekâtların ana amacı çok fazla değişmemiştir. Merkeze hücum eden düşmanı her iki kanattan da çevirerek kuşatmaya almak için uygulanan kanatlardan kuşatma taktiği mükemmel bir askeri manevra olarak sayılmaktadır ve 2,200 yıl önce M. Ö. 216 yılında Cannae Savaşında Hannibal tarafından uygulanmıştır. Roma İmparatorluğu'nun kuruluş yıllarında ünlü kitabını yazan Çinli askerî teorisyen Sun Tzu'da Savaş sanatı'nda aynı manevradan sözetmiştir. Geçmişte yapılmış hatalara düşmemek, çarpışma esnasında tarihteki benzerlerini hatırlayarak komutanların performansını iyileştirebilmek ve yaşanan deneyimlerden dersler çıkarabilmek için askerî kuvvetlerde askerî tarihin öğrenilmesi çok önemlidir. Askerî tarihin ana bölümleri savaşların, çarpışmaların ve vuruşmaların tarihi, askerlik sanatı tarihi, ve her silahlı kuvvetin kendi özel tarihinden oluşmaktadır. Savaş sanatını bölümlere ayırmanın değişik yolları vardır. Bunlardan bir tanesi konvansiyonel ya da konvansiyonel olmayan savaş diye ikiye ayrılır. Konvansiyonel savaşta, düzenli ordular, birbirleriyle kitle imha silahları kullanmadan görece doğrudan savaşırlar. Konvansiyonel olmayan savaş tanımı ise diğer tüm tip çatışmaları tanımlamak için kullanılır: Baskın, Gerilla savaşı, ayaklanma, ve terörizm gibi taktikler. Aynı zamanda nükleer, kimyasal veya biyolojik silahların kullanması da konvansiyonel olmayan savaş sayılmaktadır. Bu kategorilerin tamamı daha geniş iki kategoride de değerlendirilir: Yüksek yoğunluklu ya da düşük yoğunluklu savaş. İki süpergüç ya da büyük ülkeler arasındaki siyasî nedenlerle yapılan çarpışmalar yüksek yoğunluklu, ayaklanmaları bastırmak, gerilla savaşı ya da devrimcilere karşı özel birliklerle çarpışmak düşük yoğunluklu savaş sayılmaktadır.
- Військова істо́рія — галузь історичної науки, яка досліджує теоретичні і науково-методичні проблеми з історії війн, воєнного мистецтва, воєнної думки, військових формувань, збройних сил, їх видів, родів військ та їх всебічного забезпечення.
- 軍事史（簡稱軍史）是指對以往的戰略、軍事部署、軍事裝備等的軍事範疇的記載。軍事史是軍事歷史學中的根基，同時具有歷史的鑑古知今的作用。在軍事的角度上，軍事史為軍事家提供了一個參考，有助為對現有的狀況實行適當的軍事部署。在歷史學的角度上，軍事史記載了一個對以往國家的軍事狀況的全面描述，有助了解當時該國家的國際地位。
|
| rdfs:comment
|
- Military history is a humanities discipline within the scope of general historical recording of armed conflict in the history of humanity, and its impact on the societies, their cultures, economies and changing intra and international relationships. A conflict may range from a melee between two tribal groups to conflicts between national militaries, and a world war of coalitions affecting the majority of the global human population.
- Militärgeschichte ist die Dokumentation und Erforschung von konfliktträchtigen Ereignissen in der Menschheitsgeschichte und den Militärapparaten der einzelnen Völker. Sie erstreckt sich von Meinungsverschiedenheiten unter Volksstämmen, über zwischenstaatliche Konflikte bis zu Weltkriegen. Außerhalb dieser Konflikte beschäftigt sie sich mit der militärischen Rüstung und den Truppen der einzelnen Staaten.
- La Historia Militar es una disciplina de las humanidades enfocada al registro de los conflictos armados de la historia de la humanidad y su impacto en las sociedades, sus culturas, economías y cambios en las relaciones internacionales. No se limita al estudio de batallas y guerras, sino que se interesa también por la evolución de los materiales, del armamento, la táctica y la estrategia.
- Sodankäynnin historia käsittelee sodankäynnin kehitystä ja historiaa. Laajempi yläkäsite, joka käsittelee sotien, taisteluiden, armeijoiden ja aseiden historiaa, on sotahistoria. Sotateoreetikko Carl von Clausewitzin mukaan Sota on väkivaltainen toimi, jonka tarkoituksena on pakottaa vastustaja noudattamaan meidän tahtoamme.
- L'histoire militaire est la composante de l'histoire qui étudie toutes les activités militaires; c'est-à-dire celles qui, dans un cadre politique, concernent des groupes d'hommes armés. Elle ne se limite pas à l'étude des batailles et des guerres mais s'intéresse également à l'évolution des matériels, de l'armement, de la tactique et de la stratégie.
- La storia militare è l’insieme delle informazioni riguardanti gli eventi della storia umana riconducibili alla categoria del conflitto. Esso può spaziare in un intervallo che va dalle scaramucce tribali, passando per i combattimenti tra forze armate in senso proprio, fino alle guerre mondiali che coinvolgono la maggior parte della popolazione umana. Gli storici militari registrano (con la scrittura o altrimenti) gli eventi della storia militare.
- 軍事史（ぐんじし, military history, history of warfare）とは軍事に関する歴史の総称である。
- De militaire geschiedenis is de opname (schriftelijk of anders) van de gebeurtenissen in de geschiedenis van het mensdom die binnen de categorie van "conflict" vallen. Dit kan variëren van een geschil tussen twee stammen over een perceel land tot een wereldoorlog.
- For tidsskriftet, se: Militærhistorie (tidsskrift) Militærhistorie omhandler væpnede konflikters hendelsesforløp, ledelse, årsaker og virkninger. Dette kan være alt fra et slagsmål mellom to stammer til en verdenskrig som berører majoriteten av verdens befolkning. De fleste utgivelser av militærhistorie drøfter kamphandlinger fra et militærfaglig perspektiv, men også historiefaglige fremstillinger i et samfunnsperspektiv.
- Historia wojskowości stanowi składową historii militarnej (lub wojskowej). Jest nośnikiem wiedzy niezbędnej dla poznania całokształtu doświadczeń minionych pokoleń i ich wiedzy o sztuce i nauce wojennej. Wojsko, formacja zbrojna powołana przez organizm społeczno-polityczny dla obrony przed najazdem, utrzymaniu w ryzach danego terytorium i zamieszkującej go ludności oraz dokonywania podbojów, odgrywa niezwykle ważną rolę w dziejach narodów i państw.
- A História militar é a parte da História que estuda todas as atividades militares, isto é, aquelas que dizem respeito a organizações ou grupos armados. Não se limita ao estudo de batalhas e guerras mas se interessa também pela evolução dos materiais, do armamento, da tática e da estratégia. Apesar da tendência de se crer em lendas, o trabalho do historiador que se dedica ao assunto pode e deve desconsiderar as informações sem comprovação histórico-científica.
- Вое́нная исто́рия — история войн, которые велись известным народом или государством или происходивших в какую-нибудь определённую историческую эпоху; также — история какой-либо одной войны или даже отдельной кампании.
- Militärhistoria är det vetenskapliga studiet av den militära historien. En person som jobbar med militärhistoria kallas militärhistoriker. Inom militärhistorien studeras enskilda slag och krig, allmänna tendenser inom krigföring, krigens påverkan på samhället och samhällsutvecklingens påverkan på krigföringen. Som ämnesområde överlappar militärhistoria med det allmänna historieämnet.
- Askerî tarih, insanlık tarihi boyunca süregelen ve çatışma kategorisine giren olaylardan oluşur. Bunlar iki kabile arasındaki küçük çaplı dövüşmeden yeryüzündeki birey nüfusunun çoğunluğunu etkileyen düzenli ordular arasında geçen bir dünya savaşına kadar sıralanırlar. Bu olayları yazarak ya da diğer yollardan kaydeden kişilere de askerî tarihçi denir.
- Військова істо́рія — галузь історичної науки, яка досліджує теоретичні і науково-методичні проблеми з історії війн, воєнного мистецтва, воєнної думки, військових формувань, збройних сил, їх видів, родів військ та їх всебічного забезпечення.
- 軍事史（簡稱軍史）是指對以往的戰略、軍事部署、軍事裝備等的軍事範疇的記載。軍事史是軍事歷史學中的根基，同時具有歷史的鑑古知今的作用。在軍事的角度上，軍事史為軍事家提供了一個參考，有助為對現有的狀況實行適當的軍事部署。在歷史學的角度上，軍事史記載了一個對以往國家的軍事狀況的全面描述，有助了解當時該國家的國際地位。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
