| dbpprop:abstract
|
- Prince Mikhail Dmitrievich Gorchakov was a Russian General of Artillery from the Gorchakov family who served as a Namestnik of Kingdom of Poland from 1856 until his death. Mikhail and his brother Pyotr Gorchakovs were the children of a notable writer Prince Dmitri Petrovich Gorchakov and his wife Natalie Boborykina. Mikhail entered the Russian army in 1807 as a cadet of the Leub Guard Artillery battalion. In 1809 in the rank of lieutenant he took part in the campaigns against Persia. During the Napoleonic Wars he distinguished himself at Borodino (received the Order of St. Vladimir of 4th degree) and at Bautzen. His career quickly developed and in 1824 he was a Major General. Gorchakov demonstrated bravery during the Russo-Turkish War of 1828–1829, on 29 May 1829 he one of the firsts swimed across Danube. He was present at the sieges of Silistria and Shumna. After being appointed, on 6 December 1829 a general officer, after 7 February 1831 Gorchakov replaced wounded General Ivan Sukhozanet as the head of the artillery of the Acting Army. Later he was present in the campaign in Poland, and was wounded at the Battle of Olszynka Grochowska, on February 25 1831. He also distinguished himself at the Battle of Ostrołęka and at the taking of Warsaw. During the next years he served under Field Marshal Paskevich as the head of the Staff of the Acting Army. For these services he was promoted to the rank of lieutenant-general and numerous supreme Russian and foreign award. In 1846 he was nominated military governor of Warsaw. In 1849 he commanded the Russian artillery in the war against the Hungarians, and in 1852 he visited London as a representative of the Russian army at the funeral of the duke of Wellington. At this time he was chief of the staff of the Russian army and adjutant general to the tsar. Upon Russia declaring war against Turkey in 1853, he was appointed commander-in-chief of the troops which occupied Moldavia and Wallachia. In 1854 he crossed the Danube and besieged Silistria, but was superseded in April by Prince Ivan Paskevich, who, however, resigned on June 8, when Gorchakov resumed the command. In July the siege of Silistria was aborted due to Austrian diplomatic pressure, and the Russian armies recrossed the Danube; in August they withdrew to Russia. In 1855 Gorchakov was appointed commander-in-chief of the Russian forces in the Crimea in place of the disgraced Prince Menshikov. Gorchakov's defence of Sevastopol, and final retreat to the northern part of the town, which he continued to defend till peace was signed in Paris, were conducted with lack of energy. In 1856 he was appointed namestnik of Kingdom of Poland in succession to Prince Paskevich. He died at Warsaw on May 30 1861, and was buried, in accordance with his own wish, at Sevastopol.
- Michail Dmitrijewitsch Gortschakow war ein Feldmarschall der russischen Armee und Oberbefehlshaber im Krimkrieg.
- Le Prince Mikhaïl Dmitrievitch Gortchakov était un militaire et noble russe. Il entra dans l'armée russe en 1807, il participa à la campagne contre l'Iran, en 1810, et en 1812–1815 à la guerre contre la France. Pendant la Guerre russo-turque de 1828-1829, il était présent aux sièges de Silistra et de Choumen. Après avoir été promu, en 1830, général de division, il fut présent lors de la campagne de Pologne, et fut blessé à la bataille de Grochów, le 25 février 1831. Il se distingua également lors de la bataille d'Ostrolenka et dans la prise de Varsovie. Il fut promu lieutenant-général pour services rendus. En 1846, il fut nommé gouverneur militaire de Varsovie. En 1849, il commande l'artillerie russe dans la guerre contre les Hongrois, et en 1852 il visita Londres en tant que représentant de l'armée russe lors des funérailles du duc de Wellington. À l'époque il était chef de l'État-major de l'Armée russe et adjudant-général du tsar. Lors de la déclaration de guerre de la Russie à la Turquie, en 1853, il fut nommé commandant en chef des troupes qui occupaient la Moldavie et la Valachie. En 1854, il traversa le Danube et assiégea Silistra, mais il fut relevé en avril par le Prince Ivan Paskevitch, qui, cependant, démissionna le 8 juin, quand Gortchakov récupéra le commandement. En juillet, le siège de Silistra échoua en raison des pressions diplomatiques autrichiennes, et les armées russes se retirèrent de l'autre côté du Danube; elle ne rentrèrent en Russie qu'en août. En 1855, Gortchakov fut nommé commandant en chef des forces russes en Crimée, à la place du Prince Menchikov tombé en disgrâce. Gortchakov défendit Sébastopol, organisa la retraite dans la partie nord de la ville, et continua de se battre jusqu'au Traité de Paris, mais sans énergie. En 1856, il fut nommé gouverneur général de Pologne en remplacement du Prince Paskevitch. Il mourut à Varsovie le 30 mai 1861, et fut enterré, selon ses souhaits, à Sébastopol.
- Mihail Dmitrijevics Gorcsakov herceg, tüzérségi tábornok, Paszkevics hadseregének vezérkari főnöke. A váci csata első napja után Paszkevics őt küldi, hogy mérje fel a helyzetet. Gorcsakov másnapra támadást javasol (valószínűleg helyesen), de a fővezér a csapatok, és a saját kimerültségére hivatkozva egy nappal elhalasztja az akciót. Július 24-én átvette a Kerecsenden összevont csapatok parancsnokságát (24 zászlóalj, 2 lovasezred, 1 kozákezred, 2 lovasüteg. ), amelynek feladata a tiszafüredi átkelő biztosítása, ami július 26-án sikerül is. 1856-tól a Lengyel Királyság főkormányzója.
- Michaił Dymitrowicz Gorczakow (ros. Михаил Димитрович Горчаков) – książę, generał artylerii rosyjskiej armii carskiej, generał-gubernator warszawski w latach 1855-1861. Pochodził ze starej szlacheckiej rodziny, która swoje korzenie wywodzi od Rurykowiczów. Młodszy brat generała Piotra Gorczakowa, który uzyskał tytuł książęcy. W 1807 r. Gorczakow zaciągnął się do armii carskiej, brał udział w wojnie z Persją w 1810 r. i Francją 1812-1815, nie ominęła go również kampania przeciwko Turcji w latach 1828-1829. W 1831 r. został ranny w bitwie pod Olszynką Grochowską podczas tłumienia powstania listopadowego. Wyróżnił się w czasie bitwy pod Ostrołęką oraz w trakcie zdobywania Warszawy, za co został nagrodzony stopniem generała. W 1846 r. mianowano go gubernatorem wojskowym Warszawy. Podczas Wiosny Ludów dowodził jako szef sztabu Armii walkami przeciwko Węgrom. W czasie wojny krymskiej 1853 - 1856 dowodził wojskami w walkach na terenie księstw naddunajskich, a od 24 lutego 1855 do końca roku wojskami na Krymie. Okazał się tam małosposobnym i mało decyzyjnym dowódcą. przegrał bitwę nad rz. Czarną 4 sierpnia 1855. 8 września 1855 wydał rozkaz o wycofaniu z południowego Sewastopola. Później okupował m. in. Mołdawię i Wołoszczyznę. W 1856 r. car nominował go na generał-gubernatora warszawskiego. W czerwcu 1860 r. ulice Warszawy stały się miejscem pochodów i demonstracji. Rozpoczęły się od manifestacyjnego pogrzebu generałowej Sowińskiej, wdowy po legendarnym dowódcy obrony Woli w 1831 r. Potem przyszły demonstracje w czasie październikowej konferencji władców państw zaborczych, a następnie manifestacje z okazji rocznicy wybuchu powstania listopadowego i rocznic jego kolejnych wydarzeń. Wielką popularność zyskała biżuteria patriotyczna zdobiona symbolami wyrażającymi wiarę w zmartwychwstanie umęczonej Ojczyzny. Namiestnik Gorczakow początkowo nie reagował na demonstracje, dopiero pod naciskiem Petersburga wysłał na ulice Warszawy policję i wojsko. Pierwszy pochód rozpędzono 25 lutego 1861, zaś dwa dni później od salwy oddanej przez kozaków do manifestantów zginęło pięć osób. Zdeprymowany Gorczakow, z obawy, że kolejne starcia mogą przerodzić się w otwarte walki, wycofał wojsko z ulic i zgodził się by powołana w nocy z 27 na 28 lutego Delegacja Miejska wystosowała w imieniu społeczeństwa polskiego adres do cara. Adresu, pod którym podpisały się najznamienitsze osobistości Królestwa, car przyjąć nie chciał. Gorczakow dostrzegając niebezpieczeństwo wybuchu powstania, zataił fakt odrzucenia adresu, zgodził się na manifestacyjny pogrzeb ofiar starć lutowych, wycofał policję i wojsko z ulic, pilnowanie porządku powierzając straży obywatelskiej. Społeczeństwo polskie nie tylko demonstrowało: tworzyło się bowiem państwo podziemne, którego anonimowi i tajemniczy reprezentanci zdobywali coraz większy posłuch w narodzie. Ogłoszono żałobę narodową, której przestrzegać zaczęto nie tylko w miastach i miasteczkach Królestwa, lecz także na ziemiach wcielonych do Imperium. Gorczakow wzmacniał pośpiesznie armię rosyjską stacjonującą w Królestwie, prosząc jednocześnie Petersburg o podjęcie reform, które mogłyby zapobiec wybuchowi powstania. W tym momencie na scenie politycznej pojawił się margrabia Aleksander Wielopolski wyznający ideę pracy organicznej, uznający, że w polityce nie ma miejsca na postawy emocjonalne: patriotyzm, honor czy umiłowanie wolności. Wielopolski uzyskał od Gorczakowa obietnicę przekazania mu nadzoru nad systemem edukacji, reaktywacji szkolnictwa wyższego oraz utworzenia samorządu terytorialnego w Królestwie. Gorczakow zmarł 30 maja 1861 w Warszawie, pochowano go w Sewastopolu. Jego następca na stanowisku namiestnika Królestwa został Nikołaj Suchozanet.
- Михаи́л Дми́триевич Горчако́в — князь, русский военачальник, генерал от артиллерии, генерал-адъютант, дед выдающегося российского реформатора Петра Аркадьевича Столыпина. В 1807 году поступил юнкером в гвардейскую артиллерию, с которою сделал кампании 1812, 1813 и 1814 годов. В Отечественную войну 1812 года участвовал в сражении при Бородине; награжден орденом Святого Владимира 4-й степени (1812). Во время Заграничных походов 1813—1814 гг. участвовал в сражениях при Люцене, Бауцене, Дрездене, в «Битве народов» при Лейпциге. В 1820 году назначен начальником штаба 3-го пехотного корпуса, с войсками которого участвовал в русско-турецкой войне 1828—1829 гг. При переправе через Дунай у Сатунова он в числе первых вступил на неприятельский берег и был награждён орденом св. Георгия 3-й ст. Перед самою польскою войною 1831 года был назначен начальником штаба 1-го пех. корпуса, и в этой должности состоял до сражения при Вавре; после раненного в этом бою генерал-адъютанта Сухозанета вступил в исправление должности начальника артиллерии армии, действовавшей в Польше, и участвовал в сражении при Грохове, сражении под Остроленкой и в штурме Варшавы. Во время венгерской войны в качестве начальника штаба действующей армии участвовал в бою под Вайценом и распоряжался переправою войск через р. Тису, при Тисафюреде. В 1854, при начале Восточной войны, начальству Г. вверены были войска 3-го, 4-го и 5-го пех. корпусов, действовавших на Дунае и прибрежье Чёрного моря до Буга, хотя главное распоряжение этими силами, равно как войсками, находившимися в Польше и западных губерниях, было предоставлено фельдмаршалу князю Паскевичу. Кампания на Дунае вообще шла неудачно, и войска Горчакова уже в исходе августа 1854 были выведены из Валахии и Молдавии. По возвращении их в пределы империи Горчаков был назначен главнокомандующим Южной армией, расположенною на северо-западном прибрежье Чёрного моря и на реке Прут. Когда последовала высадка союзников в Крыму, Горчаков по собственному почину, предупреждая высочайшие повеления, всячески старался содействовать удовлетворению материальных нужд крымской армии. Наконец начальство над этой армией пришлось принять самому Горчаков, и в самое тяжелое время; он руководил обороною Севастополя с февраля по август 1855. В конце 1855 он заменен был в Крыму ген. -адъютантом Лидерсом, а в январе 1856, по смерти фельдмаршала князя Паскевича, назначен наместником Царства Польского и главнокомандующим вновь образованной 1-й армии. В этой должности он оставался до самой смерти. Тело его, согласно завещанию, предано земле в г. Севастополе. Князя Горчакова справедливо упрекали в отсутствии самостоятельности и в нерешительности, которые вредно отзывались на военных действиях; но трудно сказать, были ли то врождённые черты его характера или же они явились и развились вследствие почти 22-летнего пребывания начальником штаба у князя Паскевича, который держал себя с подчиненными деспотически, не терпел возражений и, обладая огромною властью, оберегал её весьма ревниво, причём мягкостью в обращении не отличался. С другой стороны, столь же справедливо пользовался репутацией человека беззаветно храброго и рыцарски честного и благородного.
- Michail Dmitrijevitj Gortjakov, född 1790 död 1861 var en rysk furste. Gortjakov deltog med utmärkelse i fälttågen mot Persien 1809, mot Napoleon I 1812-14 och som stabschef vid 3:e infanterikåren mot turkarna 1828-29. 1830-31 deltog han i polska fälttåget och utnämndes 1846 till militärguvernör i Warszawa. I ungerska kriget 1849 utmärkte han sig på nytt och befordrades därefter till generaladjutant hos kejsaren och generalstabschef samt ledde som förste medlem av kungariket Polens administrationsråd en tid detta lands civilförvaltning. Vid Krimkrigets utbrott blev Gortjakov överbefälhavare för de ryska ockupationstrupperna i Valakiet, men hade liten framgång där. Sedan han gjort ett misslyckat försök mot Kalafat och, efter stora förluster blivit tvungen att upphäva belägringen av Silistria, var han tvungen att dra sig tillbaka över den ryska gränsen. I mars 1855 mottog Gortjakov överbefälet över Krim efter furst Mensjikov. Gortjakov led ett kännbart nederlag vid sitt utfall ifrån Sevastopol mot de allierades högra flank vid Tjernaja. Han tvingades spränga de övriga fästningsverken vid Sevastopol i luften den 8 september, sedan fransmännen intagit Malakovverken den 7 september. Han lyckades dock vinna uppskattning för att han lyckades föra undan sina trupper till bergstrakterna vid Severnaja och därigenom i hög grad förringa betydelsen av att fästningens erövrats av de allierade. 1856 utnämndes Gortjakov till ståthållare i Polen och gjorde sig där känd för humanitet, men kunde ej undvika blodscenerna i början av 1861.
|
| rdfs:comment
|
- Prince Mikhail Dmitrievich Gorchakov was a Russian General of Artillery from the Gorchakov family who served as a Namestnik of Kingdom of Poland from 1856 until his death. Mikhail and his brother Pyotr Gorchakovs were the children of a notable writer Prince Dmitri Petrovich Gorchakov and his wife Natalie Boborykina. Mikhail entered the Russian army in 1807 as a cadet of the Leub Guard Artillery battalion. In 1809 in the rank of lieutenant he took part in the campaigns against Persia.
- Michail Dmitrijewitsch Gortschakow war ein Feldmarschall der russischen Armee und Oberbefehlshaber im Krimkrieg.
- Le Prince Mikhaïl Dmitrievitch Gortchakov était un militaire et noble russe. Il entra dans l'armée russe en 1807, il participa à la campagne contre l'Iran, en 1810, et en 1812–1815 à la guerre contre la France. Pendant la Guerre russo-turque de 1828-1829, il était présent aux sièges de Silistra et de Choumen. Après avoir été promu, en 1830, général de division, il fut présent lors de la campagne de Pologne, et fut blessé à la bataille de Grochów, le 25 février 1831.
- Mihail Dmitrijevics Gorcsakov herceg, tüzérségi tábornok, Paszkevics hadseregének vezérkari főnöke. A váci csata első napja után Paszkevics őt küldi, hogy mérje fel a helyzetet. Gorcsakov másnapra támadást javasol (valószínűleg helyesen), de a fővezér a csapatok, és a saját kimerültségére hivatkozva egy nappal elhalasztja az akciót. Július 24-én átvette a Kerecsenden összevont csapatok parancsnokságát (24 zászlóalj, 2 lovasezred, 1 kozákezred, 2 lovasüteg.
- Michaił Dymitrowicz Gorczakow (ros. Михаил Димитрович Горчаков) – książę, generał artylerii rosyjskiej armii carskiej, generał-gubernator warszawski w latach 1855-1861. Pochodził ze starej szlacheckiej rodziny, która swoje korzenie wywodzi od Rurykowiczów. Młodszy brat generała Piotra Gorczakowa, który uzyskał tytuł książęcy. W 1807 r. Gorczakow zaciągnął się do armii carskiej, brał udział w wojnie z Persją w 1810 r.
- Михаи́л Дми́триевич Горчако́в — князь, русский военачальник, генерал от артиллерии, генерал-адъютант, дед выдающегося российского реформатора Петра Аркадьевича Столыпина. В 1807 году поступил юнкером в гвардейскую артиллерию, с которою сделал кампании 1812, 1813 и 1814 годов.
- Michail Dmitrijevitj Gortjakov, född 1790 död 1861 var en rysk furste. Gortjakov deltog med utmärkelse i fälttågen mot Persien 1809, mot Napoleon I 1812-14 och som stabschef vid 3:e infanterikåren mot turkarna 1828-29. 1830-31 deltog han i polska fälttåget och utnämndes 1846 till militärguvernör i Warszawa.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
