| dbpedia-owl:abstract
|
- Mellitus (died 24 April 624) was the first Bishop of London in the Saxon period, the third Archbishop of Canterbury, and a member of the Gregorian mission sent to England to convert the Anglo-Saxons from their native paganism to Christianity. He arrived in 601 AD with a group of clergymen sent to augment the mission, and was consecrated as Bishop of London in 604. Mellitus was the recipient of a famous letter from Pope Gregory I known as the Epistola ad Mellitum, preserved in a later work by the medieval chronicler Bede, which suggested the conversion of the Anglo-Saxons be undertaken gradually, integrating pagan rituals and customs. In 610, Mellitus returned to Italy to attend a council of bishops, and returned to England bearing papal letters to some of the missionaries. Mellitus was exiled from London by the pagan successors to his patron, King Sæberht of Essex, following the latter's death around 616. King Æthelberht of Kent, Mellitus' other patron, died at about the same time, forcing him to take refuge in Gaul. Mellitus returned to England the following year, after Æthelberht's successor had been converted to Christianity, but he was unable to return to London, whose inhabitants remained pagan. Mellitus was appointed Archbishop of Canterbury in 619. During his tenure, he was alleged to have miraculously saved the cathedral, and much of the town of Canterbury, from a fire. After his death in 624, Mellitus was revered as a saint.
- Mellitus wurde im Jahr 601 von Papst Gregor I. , als Antwort auf einen Appell von Augustinus von Canterbury um weitere Missionare, nach England gesandt. Er war von Gregor beauftragt worden, das Pallium an Augustinus zu übermitteln, also die Ernennung zum Erzbischof, zusammen mit einem Buchgeschenk und allen Dingen, die gebraucht werden, für die Verehrung und die Priesterschaft in der Kirche. Nach dem Übertritt König Sæberhts von Essex zum Christentum wurde London wieder der Sitz einer Diözese Mellitus wurde von Augustinus zum Bischof von London ernannt und die Saint Paul's Cathedral als bischöfliche Kirche gegründet. Mellitus wurde 617 durch die heidnischen Söhne des Königs, Sexred, Saeward und einen Weiteren, dessen Name nicht überliefert wurde, aus London vertrieben, als Folge seiner Weigerung, ihnen die Kommunion erst nach ihrer Taufe zu geben. Mellitus floh nach Gallien, wurde aber von Erzbischof Laurentius von Canterbury zurückgerufen, nach dessen Tod 619 er als Erzbischof von Canterbury folgte. Beda beschreibt ihn als von adliger Geburt (Hist. Eccl. , II, vii) und Papst Gregor als Abt (Letters, xi, 54, 59). Er mag Abt des Klosters St. Andreas gewesen sein, das von Gregor gegründet wurde, und zu dem Gregor, bevor er Papst wurde, und Augustinus, bevor er nach Kent gesandt wurde, gehörten.
- Melito de Canterbury, también llamado Melitón, o Mellito fue el primer obispo de Londres, el tercer arzobispo de Canterbury y uno de los miembros de la misión gregoriana enviada a Inglaterra para convertir a los anglosajones. Llegó en 601 con un grupo de clérigos enviados para aumentar la misión, y fue consagrado como obispo de Londres en 604. Melito fue el destinatario de una famosa carta del papa Gregorio Magno conocida como Epistola ad Mellitum, preservada en una obra posterior del cronista medieval Beda, que sugiere que la conversión de los anglosajones debía emprenderse gradualmente e integrar las costumbres y rituales paganos. En 610, Melito regresó a Italia para asistir a un consejo de obispos, y volvió a Inglaterra con un cargamento de cartas papales para algunos de los misioneros. Melito fue obligado a exiliarse de Londres por los sucesores paganos de su mecenas, el rey Saeberto de Essex, tras la muerte de este hacia 616. El otro mecenas de Melito, el rey Ethelberto de Kent, murió en torno a las mismas fechas, lo que le obligó a buscar refugio en la Galia. Melito regresó a Inglaterra al año siguiente, después de que el sucesor de Ethelberto se convirtiera al cristianismo, pero no pudo regresar a Londres ya que sus habitantes seguían siendo paganos. Melito fue consagrado como Arzobispo de Canterbury en 619. Durante su ejercicio, presuntamente salvó a la catedral y a gran parte de la ciudad, de manera milagrosa, de un incendio. Tras su muerte en 624, Melito fue reverenciado como un santo.
- De Heilige Mellitus van Canterbury (- 24 april 624) was een Italiaans-Engels aartsbisschop. Mellitus was van adellijke afkomst en was vermoedelijk abt van het door paus Gregorius I gestichte Sint-Andreasklooster in Rome. In 601 werd hij door paus Gregorius I als missionaris naar Engeland gestuurd, op vraag van Augustinus van Canterbury. Wanneer Londen opnieuw een bisschopsstad wordt, wordt Mellitus er bisschop en wordt de St Paul's Cathedral als kathedraal opgericht. Mellitus werd door de zoon van koning Saebert van Essex uit Londen verdreven, omdat hij weigerde hem de communie te laten proeven, vooraleer hij gedoopt was. Mellitus trok daarop naar Gallië, maar kwam in 619 terug naar Engeland na de dood van aartsbisschop Laurentius, om zelf aartsbisschop van Canterbury te worden. Zijn feestdag als heilige wordt gevierd op 24 april.
- Mellitus av Canterbury var første biskop av London og tredje erkebiskop av Canterbury. Melittus var fra Roma, og ifølge Beda den ærverdige var han fra en fornem familie. Augustin av Canterbury sendte etter en tid i England Canterbury til Roma for å rapportere til pave Gregor den store, og ba samtidig om å få sendt flere misjonærer. Melittus, som da var abbed i et benediktinerkloster var blant de utvalgte som ble sendt, og fikk med seg palliet, tegnet på erkebispeverdighet, til Augustin. Han hadde også med seg bøker og annet som trengtes i kirken i England. I 604 ble han bispeviet av Augustin, og ble den første biskopen av London. Ca. 616 ble han drevet ut av London av sønnene til kong Saebert av Essex, som var hedninger. De hadde krevd å få motta nattverd uten å la seg døpe først, noe Melittus ikke gikk med på. Han flyktet til Gallia, men ble kalt tilbake av Laurentius. Etter dennes død i 619 ble Melittus utnevnt til erkebiskop av Canterbury. Beda forteller at han gjennom bønn reddet en kirke i Canterbury fra å bli flammenes rov, noe som har gitt opphav til at han ofte avbildes i bønn ved en brennende by. Han døde i Canterbury 24. april 624, og ble gravlagt ved siden av Augustin i klosterkirken St. Peter og Paulus. Etter sin død ble han regnet som helgen.
- Mellit z Canterbury, wł. Mellito di Canterbury, ang. Mellitus - włoski benedyktyn (OSB), pierwszy biskup Londynu (604-619) i trzeci arcybiskup Canterbury od 619, święty Kościoła katolickiego, czczony w Kościele anglikańskim. O młodości Mellita nic nie wiadomo. Początkowo był opatem w benedyktyńskim klasztorze św. Andrzeja na Monte Celio w Rzymie, gdzie przeorem był św. Augustyn. W 601 roku został wysłany przez papieża Grzegorza I do Anglii, by pomagać Augustynowi w chrystianizacji Wysp Brytyjskich. Najpóźniej w kwietniu 604 roku osiedlił się w Londynie. Tam król Ethelbert kazał mu zbudować katedrę pod wezwaniem św. Pawła, której Mellit został pierwszym biskupem. W 619 roku, po śmierci Wawrzyńca, został arcybiskupem Canterbury. Jego dzień pamięci u anglikanów przypada na 24 kwietnia, głównie w archidiecezjach: Westminster i Southward oraz diecezji Brentwood w Anglii.
- Святой Меллит — первый епископ Лондона и третий архиепископ Кентерберийский, участник «Григорианской миссии» 595 года. Меллит был отправлен папой римским Григорием I в помощь Августину, первому архиепископу Кентерберийскому в Англию в 601 году. В 604 году Меллит был рукоположён Августином в сан епископа и в том же году он основал собор Святого Павла в Лондоне. Вскоре после этого сыновья эссекского короля Себерта изгнали его из Лондона и он бежал в Галлию, откуда вскоре был вызван назад архиепископом Лаврентием. Считают, что Меллит был благородного происхождения, хотя история его ранней жизни остаётся неизвестной. Папа Григорий I писал о нём, как об аббате монастыря Святого Андрея в Риме, основанном самим Григорием. К братству монастыря принадлежал и сам Григорий, до избрания папой, и Августин Кентерберийский, перед поездкой в Кент с миссией. После смерти Лаврентия в 619 году Меллит наследует сан и становится третьим Архиепископом Кентерберийским.
- Mellitus était un membre de la mission grégorienne envoyée en Angleterre pour convertir les Anglo-Saxons, le premier évêque de Londres et le troisième archevêque de Cantorbéry. Il fut envoyé, avec d'autres membres du clergé, en Angleterre en 601 afin de prêter main forte aux autres missionnaires déjà présents. Il est consacré évêque de Londres en 604, mais après la mort de son protecteur en 616, il fut contraint de fuir et de se réfugier en Gaule. Il regagna l'Angleterre l'année suivante, mais ne put regagner Londres, dont les habitants étaient restés païens. En 619, il fut consacré archevêque de Cantorbéry. C'est alors qu'il aurait miraculeusement sauvé la cathédrale et une grande partie de la ville de Cantorbéry d'un incendie. Il mourut en 624, et fut dès lors vénéré comme un saint.
|
| rdfs:comment
|
- Mellitus wurde im Jahr 601 von Papst Gregor I. , als Antwort auf einen Appell von Augustinus von Canterbury um weitere Missionare, nach England gesandt. Er war von Gregor beauftragt worden, das Pallium an Augustinus zu übermitteln, also die Ernennung zum Erzbischof, zusammen mit einem Buchgeschenk und allen Dingen, die gebraucht werden, für die Verehrung und die Priesterschaft in der Kirche.
- Mellitus (died 24 April 624) was the first Bishop of London in the Saxon period, the third Archbishop of Canterbury, and a member of the Gregorian mission sent to England to convert the Anglo-Saxons from their native paganism to Christianity. He arrived in 601 AD with a group of clergymen sent to augment the mission, and was consecrated as Bishop of London in 604.
- Melito de Canterbury, también llamado Melitón, o Mellito fue el primer obispo de Londres, el tercer arzobispo de Canterbury y uno de los miembros de la misión gregoriana enviada a Inglaterra para convertir a los anglosajones. Llegó en 601 con un grupo de clérigos enviados para aumentar la misión, y fue consagrado como obispo de Londres en 604.
- De Heilige Mellitus van Canterbury (- 24 april 624) was een Italiaans-Engels aartsbisschop. Mellitus was van adellijke afkomst en was vermoedelijk abt van het door paus Gregorius I gestichte Sint-Andreasklooster in Rome. In 601 werd hij door paus Gregorius I als missionaris naar Engeland gestuurd, op vraag van Augustinus van Canterbury. Wanneer Londen opnieuw een bisschopsstad wordt, wordt Mellitus er bisschop en wordt de St Paul's Cathedral als kathedraal opgericht.
- Mellitus av Canterbury var første biskop av London og tredje erkebiskop av Canterbury. Melittus var fra Roma, og ifølge Beda den ærverdige var han fra en fornem familie. Augustin av Canterbury sendte etter en tid i England Canterbury til Roma for å rapportere til pave Gregor den store, og ba samtidig om å få sendt flere misjonærer. Melittus, som da var abbed i et benediktinerkloster var blant de utvalgte som ble sendt, og fikk med seg palliet, tegnet på erkebispeverdighet, til Augustin.
- Mellit z Canterbury, wł. Mellito di Canterbury, ang. Mellitus - włoski benedyktyn (OSB), pierwszy biskup Londynu (604-619) i trzeci arcybiskup Canterbury od 619, święty Kościoła katolickiego, czczony w Kościele anglikańskim. O młodości Mellita nic nie wiadomo. Początkowo był opatem w benedyktyńskim klasztorze św. Andrzeja na Monte Celio w Rzymie, gdzie przeorem był św. Augustyn.
- Святой Меллит — первый епископ Лондона и третий архиепископ Кентерберийский, участник «Григорианской миссии» 595 года. Меллит был отправлен папой римским Григорием I в помощь Августину, первому архиепископу Кентерберийскому в Англию в 601 году. В 604 году Меллит был рукоположён Августином в сан епископа и в том же году он основал собор Святого Павла в Лондоне.
- Mellitus était un membre de la mission grégorienne envoyée en Angleterre pour convertir les Anglo-Saxons, le premier évêque de Londres et le troisième archevêque de Cantorbéry. Il fut envoyé, avec d'autres membres du clergé, en Angleterre en 601 afin de prêter main forte aux autres missionnaires déjà présents. Il est consacré évêque de Londres en 604, mais après la mort de son protecteur en 616, il fut contraint de fuir et de se réfugier en Gaule.
|
