| dbpprop:abstract
|
- The term Melkite (also written Melchite) is used to refer to various Christian churches and their members originating in the Middle East. The word comes from the Syriac word malkāyā, meaning "imperial". In Arabic, the word Malakī also means "imperial". The term Melkite was originally used as a pejorative after the acrimonious division that occurred in Eastern Christianity after the Council of Chalcedon (451). It was used by non-Chalcedonians to refer to those who backed the council and the Byzantine Emperor (malik and its cognates are Semitic words for "king"). It is unknown at what period the Melkites began to use the term for themselves. The Melkites were generally Greek-speaking city-dwellers living in the west of the Levant and in Egypt, as opposed to the more provincial Syriac- and Coptic-speaking non-Chalcedonians. The Melkite Church was organised into three historic patriarchates — Alexandria, Antioch and Jerusalem — in union with the Patriarch of Constantinople. The non-Chalcedonians set up their own patriarchs in Alexandria and Antioch. The Nubian kingdom of Makuria (in modern Sudan) in contrast to their Non-Chalcedonian Ethiopian Orthodox neighbours, also practiced the Melkite faith, from c. 575 until c. 1300. From 1342, Roman Catholic clergy were based in Damascus and other areas, and worked to heal the political divisions between Rome and the Orthodox. At that time, the nature of the East-West Schism, normally dated to 1054, was undefined, and many of those who continued to worship and work within the Melkite Church became identified as a pro-Western party. In 1724, Cyril VI was elected as Patriarch of Antioch. Considering this to be a Catholic takeover attempt, Jeremias III of Constantinople imposed the Greek monk Sylvester to rule the patriarchate instead of Cyril. Sylvester's heavy-handed leadership of the church encouraged many to re-examine the validity of Cyril's claim to the patriarchal throne. The newly elected Pope Benedict XIII (1724-1730) also recognised the legitimacy of Cyril's claim and welcomed him and his followers into communion with Rome. From that point onwards, the Melkite Church was divided between the Orthodox, who continued to [be?] appointed by the authority of the Patriarch of Constantinople until the nineteenth century, and the Catholics, who recognise the authority of the Pope of Rome. However, it is now only the Catholic group who continue to use the title Melkite; thus, in modern usage, the term applies almost exclusively to the Arabic-speaking Greek Catholics from the Middle East.
- Der Begriff Melkiten (Melchitisch) wird benutzt, um verschiedene Christliche Kirchen und ihre Mitglieder, die aus dem Nahen Osten kommen, zu bezeichnen. Der Ursprung des Wortes stammt aus dem Aramäischen, was „kaiserlich“ bzw. „imperial“ bedeutet. Im Arabischen gibt es das Wort Malakī was ebenso kaiserlich bedeutet. Das semitische Wort Malik bedeutet „König“. Der Begriff Melkit wurde ursprünglich pejorativ von den anderen orientalischen Kirchen verwendet, nach dem Konzil von Chalcedon (451). Es wurde von den Nicht-Chalcedonianern verwendet, um jene zu bezeichnen, die von dem Rat und dem byzantinischen Kaiser unterstützt wurden. Man weiß heute nicht mehr, wann die Melkiten die Bezeichnung für sich selbst zuerst verwendet haben. Die Melkiten waren im allgemeinen griechischsprachige Stadtbürger, die im Westen der Levante und in Ägypten lebten, während die nicht-chalcedonischen Syrisch-Orthodoxen und Kopten mehr auf dem Land wohnten. Die Melkitische Kirche war in drei historische Patriarchate aufgeteilt: Alexandria, Antiochien und Jerusalem, jeweils unter dem Patriarchen von Konstantinopel. Die Nicht-Chalcedonianer haben ihre Patriarchate in Alexandria und Antiochien eingerichtet. Das Nubische Königreich von Makuria (heute im Sudan liegend) praktizierte im Gegensatz zu den nicht-chalcedonischen Nachbarn den melkitischen Glauben von 575 bis 1300 n. Chr. Ab 1342 kamen römisch-katholische Priester nach Damaskus und anderen Gebieten des Orients. Sie begannen zu missionieren, und einige orthodoxe Priester konvertierten heimlich zum Katholizismus. Zu der Zeit war die Natur des Ost-West-Schismas undefiniert und die meisten Konvertiten behielten den byzantinischen Ritus und blieben in ihrer Kirche als pro-römisch-katholische Gruppe. Im Jahr 1724 wurde Kyrillos VI. , ein pro-katholischer Bischof, zum Patriarchen von Antiochien gewählt. Der Patriarch von Konstantinopel Jeremais III. betrachtete diese Wahl als katholischen Übernahmeversuch und nominierte den griechischen Mönch Sylvester anstatt Kyrillos zum Patriarchen. Der neugewählte Papst Benedikt XIII. anerkannte Kyrillos' Anspruch auf das Patriarchat und begrüßte ihn und die Gläubigen in Kommunion mit Rom. Von dem Zeitpunkt an war die Melkitische Kirche in einem orthodoxen und in einem katholischen Teil gespalten, die jeweils von Konstantinopel und Rom anerkannt wurden. Der katholische Teil behielt die Bezeichnung Melkit. In dem modernen Sprachgebrauch wird der Begriff Melkit fast ausschließlich für die griechisch-katholischen Gläubigen verwendet.
- Melchite est une appellation donnée par les Syriaques Jacobites à ceux qui partagent les idées du Concile de Chalcédoine.
- Melchici (także "melkici"; od aram. malka, hebr. melech, arab. ملك malik - "król") - określenie grupy wiernych jednego z kościołów wschodnich. Jednoznaczne określenie którego nie jest możliwe, ponieważ zależy to od kontekstu. Nazwa "melchici" miała bowiem w dziejach dwa całkowicie odmienne znaczenia. Pierwotnie, do czasów wielkiej schizmy wschodniej, mianem melchitów - "ludzi króla" - określano wiernych patriarchatów Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy, którzy przyjęli nauki Soboru Chalcedońskiego - w odróżnieniu od tych, którzy poparli herezję monofizytyzmu. Po wielkiej schizmie wschodniej, czyli rozłamie kościoła powszechnego na zachodni - katolicki i wschodni - prawosławny, dotychczasowi melchici zaczęli sami się określać i być określani jako "prawosławni" (gr. orthodoxos - dosłownie "prawowierni"). Stworzyli oni na terenach trzech wyżej wymienionych patriarchatów cerkiew prawosławną. W jej ramach co najmniej do połowy XVII wieku zachowali jednak język i liturgię syryjską, arabizując się dość późno. Wpływy syryjskie w liturgii i życiu kościelnym są nadal bardzo mocne. Na początku XVIII wieku, po powrocie części z nich do unii z Rzymem i zapewne pod jego wpływem, mianem melchitów zaczęto określać także wiernych Kościoła melchicko-katolickiego - unickiego katolickiego Kościoła obrządku bizantyjskiego, czyli, dosłownie rzecz ujmując, grekokatolików. Jednak nie wszystkich - nazwą tą obejmuje się tylko katolików obrządku greckiego zamieszkałych (pierwotnie) na terenach trzech wyżej wymienionych patriarchatów, a więc w Azji i w Afryce. Nie obejmuje się nią natomiast grekokatolików europejskich - ani tych, którzy nigdy nie utracili łączności z Rzymem (tu zwłaszcza wspólnoty italogreckie w Italii), ani nawróconych na katolicyzm wiernych poszczególnych cerkwi prawosławnych. W piśmiennictwie historyczno-kościelnym zdarza się określanie mianem melchitów wszystkich wiernych Kościołów chalcedońskich na Wschodzie, z podziałem ich na "melchitów prawosławnych" (arab. الروم الأرثوذكس - rum orthodox) i "melchitów katolickich" (arab. الروم الكاثوليك - rum katholik). Jest to jednak nazewnictwo sztuczne, ponieważ wierni cerkwi prawosławnej - rzekomi "melchici prawosławni" - nigdy się w ten sposób sami nie określają ani nie są tak nazywani. Zawsze występują po prostu jako "prawosławni". Miano "melchitów" jest współcześnie zarezerwowane tylko dla wiernych kościoła unickiego.
|
| rdfs:comment
|
- The term Melkite (also written Melchite) is used to refer to various Christian churches and their members originating in the Middle East. The word comes from the Syriac word malkāyā, meaning "imperial". In Arabic, the word Malakī also means "imperial". The term Melkite was originally used as a pejorative after the acrimonious division that occurred in Eastern Christianity after the Council of Chalcedon (451).
- Der Begriff Melkiten (Melchitisch) wird benutzt, um verschiedene Christliche Kirchen und ihre Mitglieder, die aus dem Nahen Osten kommen, zu bezeichnen. Der Ursprung des Wortes stammt aus dem Aramäischen, was „kaiserlich“ bzw. „imperial“ bedeutet. Im Arabischen gibt es das Wort Malakī was ebenso kaiserlich bedeutet. Das semitische Wort Malik bedeutet „König“.
- Melchite est une appellation donnée par les Syriaques Jacobites à ceux qui partagent les idées du Concile de Chalcédoine.
- Melchici (także "melkici"; od aram. malka, hebr. melech, arab. ملك malik - "król") - określenie grupy wiernych jednego z kościołów wschodnich. Jednoznaczne określenie którego nie jest możliwe, ponieważ zależy to od kontekstu. Nazwa "melchici" miała bowiem w dziejach dwa całkowicie odmienne znaczenia.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
