| dbpedia-owl:abstract
|
- Der Begriff Melkiten (Melchitisch) wird benutzt, um verschiedene Christliche Kirchen und ihre Mitglieder, die aus dem Nahen Osten kommen, zu bezeichnen. Der Ursprung des Wortes stammt aus dem Aramäischen, was „kaiserlich“ bzw. „imperial“ bedeutet. Im Arabischen gibt es das Wort Malakī was ebenso kaiserlich bedeutet. Das semitische Wort Malik bedeutet „König“. Der Begriff Melkit wurde ursprünglich pejorativ von den anderen orientalischen Kirchen verwendet, nach dem Konzil von Chalcedon (451). Es wurde von den Nicht-Chalcedonianern verwendet, um jene zu bezeichnen, die von dem Rat und dem byzantinischen Kaiser unterstützt wurden. Man weiß heute nicht mehr, wann die Melkiten die Bezeichnung für sich selbst zuerst verwendet haben. Die Melkiten waren im allgemeinen griechischsprachige Stadtbürger, die im Westen der Levante und in Ägypten lebten, während die nicht-chalcedonischen Syrisch-Orthodoxen und Kopten mehr auf dem Land wohnten. Die Melkitische Kirche war in drei historische Patriarchate aufgeteilt: Alexandria, Antiochien und Jerusalem, jeweils unter dem Patriarchen von Konstantinopel. Die Nicht-Chalcedonianer haben ihre Patriarchate in Alexandria und Antiochien eingerichtet. Das Nubische Königreich von Makuria (heute im Sudan liegend) praktizierte im Gegensatz zu den nicht-chalcedonischen Nachbarn den melkitischen Glauben von 575 bis 1300 n. Chr. Ab 1342 kamen römisch-katholische Priester nach Damaskus und anderen Gebieten des Orients. Sie begannen zu missionieren, und einige orthodoxe Priester konvertierten heimlich zum Katholizismus. Zu der Zeit war die Natur des Ost-West-Schismas undefiniert und die meisten Konvertiten behielten den byzantinischen Ritus und blieben in ihrer Kirche als pro-römisch-katholische Gruppe. Im Jahr 1724 wurde Kyrillos VI. Tanas, ein pro-katholischer Bischof, zum Patriarchen von Antiochien gewählt. Der Patriarch von Konstantinopel Jeremais III. betrachtete diese Wahl als katholischen Übernahmeversuch und nominierte den griechischen Mönch Sylvester anstatt Kyrillos zum Patriarchen. Der neugewählte Papst Benedikt XIII. anerkannte Kyrillos' Anspruch auf das Patriarchat und begrüßte ihn und die Gläubigen in Kommunion mit Rom. Von dem Zeitpunkt an war die Melkitische Kirche in einem orthodoxen und in einem katholischen Teil gespalten, die jeweils von Konstantinopel und Rom anerkannt wurden. Der katholische Teil behielt die Bezeichnung Melkit. In dem modernen Sprachgebrauch wird der Begriff Melkit fast ausschließlich für die griechisch-katholischen Gläubigen verwendet.
- The term Melkite, also written Melchite, is used to refer to various Byzantine Rite Christian churches and their members originating in the Middle East. The word comes from the Syriac word malkāyā, and the Arabic word Malakī . The majority of Melkites are of Greek, Early Christian (Jewish Christian, Syro-Phoenician, Syrian), and Assyrian/Syriac ethnicity and heritage. The term Melkite was originally used as a pejorative term after the acrimonious division that occurred in Eastern Christianity after the Council of Chalcedon (451). It was used by non-Chalcedonians to refer to those who backed the council and the Byzantine Emperor (malko and its cognates are Semitic words for "king"). It is unknown at what period the Melkites began to use the term for themselves. The Melkites were generally Greek-speaking city-dwellers living in the west of the Levant and in Egypt, as opposed to the more provincial Syriac- and Coptic-speaking non-Chalcedonians. The Melkite Church was organised into three historic patriarchates — Alexandria, Antioch and Jerusalem — in union with the Patriarch of Constantinople. The non-Chalcedonians set up their own patriarchs in Alexandria and Antioch. The Nubian kingdom of Makuria (in modern Sudan) in contrast to their Non-Chalcedonian Ethiopian Orthodox neighbours, also practiced the Melkite faith, from c. 575 until c. 1300. From 1342, Roman Catholic clergy were based in Damascus and other areas, and worked to heal the political divisions between Rome and the Orthodox. At that time, the nature of the East-West Schism, normally dated to 1054, was undefined, and many of those who continued to worship and work within the Melkite Church became identified as a pro-Western party. In 1724, Cyril VI was elected by the Synod as Patriarch of Antioch. Considering this to be a Catholic takeover attempt, Jeremias III of Constantinople imposed a deacon, the Greek monk Sylvester to rule the patriarchate instead of Cyril. After being ordained a priest, then bishop he was given Turkish protection to overthrow Cyril. Sylvester's heavy-handed leadership of the church encouraged many to re-examine the validity of Cyril's claim to the patriarchal throne. The newly elected Pope Benedict XIII (1724–1730) also recognised the legitimacy of Cyril's claim and recognized him and his followers as being in communion with Rome. From that point onwards, the Melkite Church was divided between the Orthodox, who continued to be appointed by the authority of the Patriarch of Constantinople until the nineteenth century, and the Catholics, who recognize the authority of the Pope of Rome. However, it is now only the Catholic group who continue to use the title Melkite; thus, in modern usage, the term applies almost exclusively to the Arabic-speaking Greek Catholics from the Middle East.
- El término melquitas quiere decir 'imperiales'. Así fueron llamados, por los monofisitas de Egipto, Siria y Palestina, los cristianos que seguían la fe del Emperador de Bizancio, en los Patriarcados de Alejandría, Antioquía y Jerusalén, a raíz del Concilio de Calcedonia. Las comunidades que permanecían unidas a Constantinopla eran algunos pequeños núcleos en Egipto y otros más numerosos en Siria. El Patriarcado de Jerusalen, en cambio, se mantenía completamente unido no dejando que cuajaran en él los no calcedonianos. Al principio, las diversas iglesias melquitas de Siria, Palestina y Egipto conservaban su propio rito y disciplina, pero, andando el tiempo, la iglesia de Constantinopla se afirmó como predominante entre las demás m. , y éstas acabaron por aceptar el rito y la disciplina constantinopolitanas, con lo que el término m. vino a designar a los cristianos de rito bizantino que vivían fuera del patriarcado de Constantinopla. La dominación árabe (a partir del s. VII) inclinó más aún hacia Constantinopla esta inicial tendencia de sirios, egipcios y jerosolimitanos helenizarlos, porque sobre ellos descargó mayor animosidad, dado que ante los árabes aparecían como sospechosos políticos por su parentesco con Bizancio. La reconquista bizantina de una parte de Siria, en el s. X, acentuó las relaciones de dependencia del Patriarcado de Antioquía respecto de Constantinopla, llegando a ocupar la sede patriarcal jerarcas de origen estrictamente bizantino. Las cruzadas favorecieron, asimismo, el aumento de la influencia bizantina sobre los melquitas porque, no tolerando los latinos que vivieran altas jerarquías griegas donde ellos implantaban las latinas, aquéllas se vieron forzadas a vivir, a veces, en la capital del Imperio, Constantinopla, que les recibía y defendía como iglesia protectora (cfr. R. Grousset, Histoire des Croisades, 3 vol. París 1934-36). Estas circunstancias trajeron lógicamente la sustitución de los ritos originarios por el rito bizantino, aceptándose incluso el derecho eclesiástico bizantino. Así, en el s. XII preguntaba el Patriarca melquita de Alejandría al famoso canonista Teodoro Balzamon, Patriarca de Antioquía, sobre el rito y la disciplina y recibía una respuesta favorable a la introducción total de las costumbres bizantinas en la misma Alejandría (cfr. G. de Vries, Oriente Cristiano leri e Oggi, Roma 1950, 69) Dada la dependencia de los patriarcados antioqueno, alejandrino y jerosolimitano respecto del constantinopolitano, la separación de Constantinopla de la comunión con Roma después de Miguel Cerulario les afectó también a ellos. En Antioquía, hacia el s. XI, el nombre del Papa no se mencionaba en la liturgia; no obstante, el patriarca Pedro, nombrado por el Emperador el año 1052, notificó al Papa su elección. En la época de Cerulario trató además de mantener la unidad con Roma, pero renunció pronto ante la presión de Cerulario; su sucesor, Teodosio III, era adicto a Cerulario. Con respecto a Jerusalén y Alejandría no se tienen datos concretos sobre cómo procedieron en los tiempos de Cerulario, con respecto a las notificaciones de elección y menciones litúrgicas. Las cruzadas, como ya se ha dicho, contribuyen a aunar a los patriarcas orientales con Constantinopla. Pero en cada caso es difícil pronunciarse, ya que no hay datos de una «separación» en sentido formal y total, consciente y volente, ni de una «unidad permanente y eficiente» (cfr. H. Lammens, Relations of ficielles entre la cour Romaine et les Sultans Mamelouks d'Égypte, «Revue de I'Orient Chrétien», VIII, 1930, 101) El imperio turco otomano favoreció todavía más la absorción bizantina de todo el Oriente a partir del s. XVI. Los turcos establecieron, para todos los bizantinos de su imperio, el Patriarcado de Constantinopla como única cabeza religiosa y política. En esta nueva situación, si los cristianos monofisitas no aceptaron la capitanía que les imponían los turcos, los m. la recibieron sin reluctancias y avanzaron más y más en la asimilación helénica. Desde el s. XVII una parte de los melquitas volvió a la unidad con Roma. En el Patriarcado de Antioquía comenzaron las tentativas de unidad en tiempos de Gregorio XIII (1583) y fueron ayudadas después por el establecimiento en Alepo de los misioneros capuchinos, jesuitas y carmelitas. Durante cerca de un siglo, hay un constante balanceo entre la unión y la separación, sostenido por varios patriarcas melquitas; por fin, con Cirilo VI (1724-59) se inicia la serie ininterrumpida de patriarcas m. católicos, al tiempo que continúan paralelamente los patriarcas melquitas ortodoxos. En 1829 los melquitas católicos pudieron, como los demás cristianos, organizarse en grupo civil bajo su propio Patriarca (concesión otomana), y en 1833 la sede patriarcal quedó establecida en Damasco. En los Patriarcados de Alejandría y Jerusalén nacieron comunidades m. católicas, debido, principalmente, a la emigración desde Siria y Líbano. No hay razón para restringir, como algunos hacen, el nombre de melquita para designar solamente a los actuales melquitas católicos. De hecho, hoy día, ni los católicos ni los disidentes se aplican a sí mismos el nombre de melquitas. El clero melquita católico se forma principalmente en el Seminario de Santa Ana de Jerusalén, fundado en 1882 y encomendado a los Padres Blancos. Como órdenes monásticas bizantinas tienen: la Salvatoriana, la Chouerita y la Alepina. Una congregación muy activa es la de Misioneros de San Pablo. La organización eclesiástica de los In. católicos consta de tres Patriarcados nominales bajo un Patriarca único que actúa por medio de vicarios: Patriarcado de Antioquía (Damasco); metropolías de Alepo, Beirut, Bosra, Homs y Tiro; arzobispado de Laodicea; y eparquías de Akka, Baalbek, Baniyas, Sidón, Trípoli, Zahlé; Patriarcado de Alejandría, con vicarios patriarcales para Egipto y Sudán; Patriarcado de Jerusalén, con vicario patriarcal de Jerusalén y Arzobispado de Petra-Filadelfia (Amman); comunidades emigradas, en Argentina, Brasil, Francia, Estados Unidos y otros países. Los melquitas ortodoxos, sin aceptar este nombre, se agrupan en los patriarcados de Antioquía, Alejandría y Jerusalén, con Patriarcas independientes.
- Melchici (także "melkici"; od aram. malka, hebr. melech, arab. ملك malik - "król") - określenie grupy wiernych jednego z kościołów wschodnich. Jednoznaczne określenie którego nie jest możliwe, ponieważ zależy to od kontekstu. Nazwa "melchici" miała bowiem w dziejach dwa całkowicie odmienne znaczenia. Pierwotnie, do czasów wielkiej schizmy wschodniej, mianem melchitów - "ludzi króla" - określano wiernych patriarchatów Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy, którzy przyjęli nauki Soboru Chalcedońskiego - w odróżnieniu od tych, którzy poparli herezję monofizytyzmu. Po wielkiej schizmie wschodniej, czyli rozłamie kościoła powszechnego na zachodni - katolicki i wschodni - prawosławny, dotychczasowi melchici zaczęli sami się określać i być określani jako "prawosławni" (gr. orthodoxos - dosłownie "prawowierni"). Stworzyli oni na terenach trzech wyżej wymienionych patriarchatów cerkiew prawosławną. W jej ramach co najmniej do połowy XVII wieku zachowali jednak język i liturgię syryjską, arabizując się dość późno. Wpływy syryjskie w liturgii i życiu kościelnym są nadal bardzo mocne. Na początku XVIII wieku, po powrocie części z nich do unii z Rzymem i zapewne pod jego wpływem, mianem melchitów zaczęto określać także wiernych Kościoła melchicko-katolickiego - unickiego katolickiego Kościoła obrządku bizantyjskiego, czyli, dosłownie rzecz ujmując, grekokatolików. Jednak nie wszystkich - nazwą tą obejmuje się tylko katolików obrządku greckiego zamieszkałych (pierwotnie) na terenach trzech wyżej wymienionych patriarchatów, a więc w Azji i w Afryce. Nie obejmuje się nią natomiast grekokatolików europejskich - ani tych, którzy nigdy nie utracili łączności z Rzymem (tu zwłaszcza wspólnoty italogreckie w Italii), ani nawróconych na katolicyzm wiernych poszczególnych cerkwi prawosławnych. W piśmiennictwie historyczno-kościelnym zdarza się określanie mianem melchitów wszystkich wiernych Kościołów chalcedońskich na Wschodzie, z podziałem ich na "melchitów prawosławnych" (arab. الروم الأرثوذكس - rum orthodox) i "melchitów katolickich" (arab. الروم الكاثوليك - rum katholik). Jest to jednak nazewnictwo sztuczne, ponieważ wierni cerkwi prawosławnej - rzekomi "melchici prawosławni" - nigdy się w ten sposób sami nie określają ani nie są tak nazywani. Zawsze występują po prostu jako "prawosławni". Miano "melchitów" jest współcześnie zarezerwowane tylko dla wiernych kościoła unickiego.
- Melkiter kallas de grekisk-katolska kristna i Orienten. De tillhör oftast den romersk-katolska kyrkan.
- Melchite est une appellation donnée par les Syriaques Jacobites à ceux qui partagent les idées du Concile de Chalcédoine.
|