Melchior de Polignac, was a French diplomat, Roman Catholic cardinal and neo-Latin poet. A younger son of Armand XVI, marquis de Polignac, he was born at Lavoûte-sur-Loire, near Le Puy-en-Velay, Auvergne. At an early age he achieved distinction as a diplomat. In 1695 he was sent as ambassador to Poland, where he succeeded in bringing about the election of François-Louis de Bourbon, prince de Conti as successor to John Sobieski (1697).

PropertyValue
dbpedia-owl:Person/individualisedPnd
  • 119226987
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • Melchior de Polignac, was a French diplomat, Roman Catholic cardinal and neo-Latin poet. A younger son of Armand XVI, marquis de Polignac, he was born at Lavoûte-sur-Loire, near Le Puy-en-Velay, Auvergne. At an early age he achieved distinction as a diplomat. In 1695 he was sent as ambassador to Poland, where he succeeded in bringing about the election of François-Louis de Bourbon, prince de Conti as successor to John Sobieski (1697). The subsequent failure of this intrigue led to his temporary disgrace, but in 1702 he was restored to favour, and in 1712 he was sent as the plenipotentiary of Louis XIV of France to the Congress of Utrecht. During the regency he became involved in the Cellamare Conspiracy, and was relegated to Flanders for three years. From 1725 to 1732 he acted as a French emissary at the Holy See. In 1726, he received the Archbishopric of Auch, and he died at Paris in 1742. He left unfinished a refutation of Lucretius, written in Latin verse and published after his death by the abbé de Rothelin (Anti-Lucretius, 1745). The poem was very popular in the eighteenth century and translated several times: for example, Jean-Pierre de Bougainville translated it into French prose in 1749, and François-Joseph Bérardier de Bataut translated it in French verse in 1786.
  • Melchior de Polignac war ein französischer Kardinal, Diplomat und Dichter. Als jüngerer Sohn von Armand XVI. , Marquis von Polignac in Le Puy-en-Velay geboren, entdeckte man bei ihm schon in früher Jugend die Neigung zur Diplomatie. Bei den Jesuiten erfolgte seine Ausbildung in Paris. An der Sorbonne promovierte er zum Doktor der Theologie. 1695 entsandte man ihn als Botschafter nach Polen, wo er die Pläne verfolgte François Louis de Bourbon, prince de Conti, als Nachfolger Jan Sobieskis 1697 zum polnischen König durch den Sejm wählen zu lassen. Am 27. Juni 1697 wurde Conti zum König von Polen gewählt, konnte sich aber gegen August den Starken nicht durchsetzen und kehrte nach Frankreich zurück. Der aus der Intrige resultierende Fehlschlag führte dazu, dass de Polignac vorübergehend bei Ludwig XIV. in Ungnade fiel, da eigentlich damit der Große Conti vom Versailler Hof entfernt werden sollte. Ludwig bebannte ihn daher als Kommendatarabt in die Abtei Bonport in der Normandie. Doch bereits 1702 empfing man Melchior de Polignac wieder in Gnaden in Versailles. Zehn Jahre später entsandte man ihn als Bevollmächtigten Ludwigs zum Kongress von Utrecht. 1713 ernannte man Polignac zum Kardinal. Während des Regentschaft des Herzogs Philippe II. Charles de Bourbon, duc d'Orléans über den noch unmündigen Urenkel des Sonnenkönigs, des späteren Ludwig XV. , war de Polignac in die so genannte Verschwörung von Cellamare um den gleichnamigen spanischen Botschafter, Antonio Cellamare, und den Herzog von Maine gegen den Herzog von Orléans involviert, bei der es um die nach dem Testament einzufordernde gemeinsame Regentschaft beider Herzöge ging. Nach der Aufdeckung der Verschwörung durch Kardinal Dubois verbannte man de Polignac für drei Jahre nach Flandern. 1704 wählte man ihn in die Académie française, wo er einer der herausragenden Akteure war, die den Ausschluss des Abbé de Saint-Pierre betrieben. In der Folge wählte man ihn in die Akademie der Wissenschaften (1711) und die Akademie der Inschriften und der schönen Künste (1717). Von 1725 bis 1732 amtierte er als Botschafter Frankreichs am Heiligen Stuhl in Rom, wo er als eifriger Mäzen der französischen Maler und Bildhauer wirkte. So förderte er unter anderem Lambert-Sigisbert Adam und dessen jüngeren Bruder. Für den Botschafter kopierten die Brüder einige antike Statuen und restaurierte weitere Exemplare. 1726 erhielt de Polignac das Erzbistum von Auch in der Gascogne. Auch als Autor von mehr als 2000 Versen in lateinischer Sprache trat de Polignac in Erscheinung. Melchior de Polignac starb am 20. November 1741 in Paris. Er hinterließ eine Widerlegung des Lukrez in metrischen Versen, die der Abbé de Rothelin drei Jahre nach seinem Tod als „Anti-Lucretius sive De Deo et Natura“ (Anti-Lukrez oder Über Gott und die Natur), publizierte. Bei den Zeitgenossen sehr populär wurden Polignacs Fähigkeiten selbst von Voltaire in typisch ambivalenter Weise gerühmt: „aussi bon poète latin qu’on peut l’être dans une langue morte; très éloquent dans la sienne; l’un de ceux qui ont prouvé qu’il est plus aisé de faire des vers latins que des vers français. Malheureusement pour lui, en combattant Lucrèce il combat Newton. “ Auch Goethe soll den Anti-Lukrez geschätzt haben. 1742 kaufte Friedrich II. die Antikensammlung des verstorbenen Kardinals auf, die mit ihren bedeutenden Stücken, unter anderem der Knöchelspielerin, einen der Grundstöcke der heutigen Antikensammlung Berlin bildete.
  • Melchior de Polignac, né à Lavoûte-sur-Loire, près du Puy-en-Velay, le 11 octobre 1661 et mort à Paris le 20 novembre 1741, est un prélat, diplomate et poète français néolatin.
  • Melchior de Polignac, właściwie: Polignano a Mare – włoski duchowny w służbie francuskiej, dyplomata, kardynał od 30 stycznia 1712 roku, członek Akademii Francuskiej od 26 maja 1704 roku. Jego ojcem był Louis Armand de Polignac (1608-1692) a matką Jacqueline de Grimoard de Beauvoir du Roure (1641-1721). W 1693 Melchior de Polignac został posłem w Rzeczypospolitej. Do Warszawy dotarł 2 lipca 1693. 24 października 1696 roku zawarta została umowa prymasa Michała Radziejowskiego z Polignac'em w sprawie poparcia do tronu polskiego kandydatury Franciszka Ludwika de Bourbon, księcia Conti. W 1712 Polignac był obecny przy ustaleniach kongresu w Utrechcie. W latach 1724-1731 francuski reprezentant przy Stolicy Piotrowej w Rzymie. Był autorem książki moralnej Anti-Lucretius, wymierzonej przeciw filozofii epikurejskiej. Jean-Pierre de Bougainville przetłumaczył ją w 1749 roku na język francuski. Zamieszany w intrygi kardynała de Bouillon otrzymanie własnej purpury kardynalskiej pod znakiem zapytania. Jego karierę wspierał Ludwik August Burbon, książę du Maine, bastard Ludwika XIV. Louis de Rouvroy, książę de Saint-Simon uważał go za typowy przykład fałszywca udającego przyjaźń, szczerość i zainteresowanie innymi. Według Saint-Simona "czarował" innych swą wiedzą literacką i erudycją, gdy więc próbował to uczynić z księciem Paulem de Beauvillier, przyjacielem Saint-Simona, by przezeń dotrzeć do królewskiego wnuka - księcia Burgundii, Saint-Simon próbował ostrzec Beauvilliera, jak jednak sam się wyraził w swych "Pamietnikach" uczynił to zbyt późno, bowiem Beauvillier, którego Polignac już do siebie przekonał zarzucił staremu przyjacielowi, że "ma jak najgorsze zdanie o wszystkich". Saint-Simon, wedle własnych słów, miał wówczas orzec, że Beauvillier sam się przekona, po czym zmienił temat by polepszyć nastrój. Tak Polignacowi udało się być w dobrych stosunkach zarówno z bastardami królewskimi, jak i prawowitym dziedzicem tronu księciem burgundzkim i jego stronnikami. Voltaire podziwiał jego sztukę poetycką.
dbpprop:after
dbpprop:before
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
dbpprop:title
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • Melchior de Polignac, was a French diplomat, Roman Catholic cardinal and neo-Latin poet. A younger son of Armand XVI, marquis de Polignac, he was born at Lavoûte-sur-Loire, near Le Puy-en-Velay, Auvergne. At an early age he achieved distinction as a diplomat. In 1695 he was sent as ambassador to Poland, where he succeeded in bringing about the election of François-Louis de Bourbon, prince de Conti as successor to John Sobieski (1697).
  • Melchior de Polignac war ein französischer Kardinal, Diplomat und Dichter. Als jüngerer Sohn von Armand XVI. , Marquis von Polignac in Le Puy-en-Velay geboren, entdeckte man bei ihm schon in früher Jugend die Neigung zur Diplomatie. Bei den Jesuiten erfolgte seine Ausbildung in Paris. An der Sorbonne promovierte er zum Doktor der Theologie.
  • Melchior de Polignac, né à Lavoûte-sur-Loire, près du Puy-en-Velay, le 11 octobre 1661 et mort à Paris le 20 novembre 1741, est un prélat, diplomate et poète français néolatin.
  • Melchior de Polignac, właściwie: Polignano a Mare – włoski duchowny w służbie francuskiej, dyplomata, kardynał od 30 stycznia 1712 roku, członek Akademii Francuskiej od 26 maja 1704 roku. Jego ojcem był Louis Armand de Polignac (1608-1692) a matką Jacqueline de Grimoard de Beauvoir du Roure (1641-1721). W 1693 Melchior de Polignac został posłem w Rzeczypospolitej. Do Warszawy dotarł 2 lipca 1693.
rdfs:label
  • Melchior de Polignac
  • Melchior de Polignac
  • Melchior de Polignac
  • Melchior de Polignac
  • Melchior de Polignac
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:page
is dbpprop:after of
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of