The Mediterranean Lingua Franca or Sabir was a pidgin language used as a lingua franca in the Mediterranean Basin from the 11th to the 19th century.

Property Value
dbo:abstract
  • Die Lingua franca (italienisch für: „fränkische Sprache“) ist eine romanisch basierte Pidgin-Sprache, die im Mittelalter durch den Sprachkontakt zwischen Romanen und Sprechern nichtromanischer Sprachen, insbesondere des Arabischen, entstand und als Handels- und Verkehrssprache bis ins 19. Jahrhundert vorwiegend an der Süd- und Ostküste des Mittelmeers verbreitet war. Ihr Name Lingua franca wurde seit dem 18. Jahrhundert verallgemeinert zu einer generischen Bezeichnung für ähnlich geartete Misch- oder Pidgin-Sprachen. Heute sind damit auch beliebige natürliche oder künstliche Sprachen wie Englisch gemeint, die gewohnheitsmäßig als Sekundär- und Verkehrssprache zwischen Sprechern unterschiedlicher Sprachgemeinschaften verwendet werden. Ob im Fall einer natürlichen Sprache die durch solchen Gebrauch bedingten Veränderungen und Vereinfachungen schon zu einer Pidginisierung geführt haben, ist hierbei dann für die Einordnung als Lingua franca nicht entscheidend. (de)
  • La lingua franca, ou langue franque, est un pidgin utilisé comme langue véhiculaire du Moyen Âge au XIXe siècle dans l’ensemble du bassin méditerranéen, principalement par les marins et les marchands, mais aussi par les bagnards, prisonniers, esclaves et populations déplacées de toutes origines. Dans son célèbre Dictionnaire universel (1690), Antoine Furetière en donne la définition suivante : Un jargon qu'on parle sur la mer Méditerranée, composé de français, d'italien, d'espagnol et d'autres langues, qui s'entend par tous les matelots et marchands de quelque nation qu'ils soient. De nos jours, par extension, le terme de lingua franca désigne une langue véhiculaire, pas forcément un pidgin, utilisée par une population donnée pour communiquer. (fr)
  • El sabir, originalmente lingua franca, fue un pidgin (a veces considerados varios y no sólo uno) hoy desaparecido que se utilizó entre los siglos XIV y XIX por los marinos y mercaderes del mar Mediterráneo, en los puertos y países de lenguas de origen románico. Especialmente genoveses y venecianos para la comunicación entre hablantes de lenguas distintas. Los pidgins suelen definirse como sistemas lingüísticos muy reducidos que se emplean para contactos puntuales entre hablantes de distintas lenguas y que no son nativas de ninguna comunidad o grupo (De Camp, 1971). (es)
  • La lingua franca mediterranea, detta anche sabir, fu un idioma pidgin "di servizio" parlato in tutti i porti del Mediterraneo tra l'epoca delle Crociate e tutto il XIX secolo, anche se probabilmente dovettero esistere lingue franche in epoche precedenti. Sebbene avesse diverse varianti (sia diatopiche che diacroniche), la più diffusa e persistente era costituita principalmente da un lessico al 70% di italiano, (principalmente di veneziano e di genovese) e 10% di spagnolo, con influenze di altre lingue mediterranee come arabo, catalano, greco, occitano, siciliano e turco. Era chiamata anche Petit Mauresque (in francese piccolo moresco), Ferenghi, 'Ajnabi o Aljamia. Il nome sabir è forse una storpiatura del catalano saber, cioè sapere; lingua franca, invece, deriva dall'arabo lisān-al-faranğī, cioè lingua europea. Il secondo termine è in seguito passato ad indicare qualsiasi idioma che metta in contatto parlanti di estrazione diversa. Questa lingua ausiliaria serviva a mettere in contatto i commercianti europei con gli arabi e i turchi, la parlavano anche gli schiavi di Malta (nel cosiddetto ), i corsari del Maghreb e i fuggitivi europei che trovavano riparo ad Algeri. La morfologia era molto semplice e l'ordine delle parole molto libero. Vi era un largo uso delle preposizioni per supplire alla mancanza di alcune classi di parole, tra cui gli aggettivi possessivi. Aveva inoltre un numero limitato di tempi verbali: il futuro si creava usando il modale bisognio, il passato con il participio passato. Il primo documento in lingua franca risale al 1296: si tratta del più antico portolano relativo alla totalità del Mediterraneo, intitolato Compasso da Navegare. In seguito, nel 1891, è stato trovato un importante documento proveniente da Djerba, in Tunisia. Nel 1830 viene pubblicato a Marsiglia il Dictionnaire de la langue franque ou Petit mauresque, manuale scritto in lingua francese in occasione della spedizione francese in Algeria per la conquista di Algeri. Doveva servire ai soldati francesi per imparare e conoscere la lingua sabir.Il commediografo veneziano Carlo Goldoni rappresentò, nell’Impresario delle Smirne, un personaggio che si esprimeva in Lingua Franca. Si chiamava Ali. Il tratto più notevole è l’utilizzo del verbo “stare” in luogo del verbo “essere”. Ne riporta due esempi anche Molière, nel Borghese gentiluomo: e ne Il siciliano o l'amor pittore, in cui rappresenta uno schiavo turco che incontra Don Pedre proponendogli di comprarlo dicendo: Don Pedre risponde: C'erano altre varianti, più “francesizzate”, che sono state raccolte da esploratori e viaggiatori. Charles Farine riporta l’incontro, avvenuto intorno alla seconda metà del 1800 tra il generale francese Pierre Hyppolite Publius Renault e un rappresentante delle milizie algerine impiegate dai francesi. Questi, spiega il libro, preferivano intraprendere azioni militari anziché scavare le trincee. “Trabajar barout bono, trabajar terra makach”, ripetevano. “Lavorare il barout [la polvere da sparo] è buono, lavorare la terra è male”. Barout deriva dal francese “poudre” e makach è una forma per dire “niente”, cioè “no”. Nella terminologia marinaresca di tutto il Mediterraneo sono ancora oggi presenti parole appartenenti a questa lingua, come, per esempio, vira e 'maina. Rimane nel nome di capo Guardafui (“guarda e fuggi”), in Somalia, e ha lasciato segni nel (che deriva da “parlare”), uno slang usato da artisti circensi, attori, banditi, marinai, prostitute e omosessuali che, a sua volta, è finito negli anni ’60 del 1900. (it)
  • De meditterrane lingua franca ofwel het Sabir was een pidgin die tussen de 11e en de 19e eeuw als lingua franca werd gebruikt in het Middellandse Zeegebied. De term lingua franca is van deze benaming afgeleid en is sindsdien algemeen aanvaard. De meditterrane lingua franca heeft zich nooit tot een echte creooltaal ontwikkeld. (nl)
  • The Mediterranean Lingua Franca or Sabir was a pidgin language used as a lingua franca in the Mediterranean Basin from the 11th to the 19th century. (en)
  • Средиземноморский лингва-франка (лингва-франка, от итал. lingua franca — «франкский язык»; сабир, от исп. saber — «знать») — смешанный (пиджинизированный) язык, сложившийся в Средние века в Средиземноморье и служивший главным образом для общения арабских и турецких купцов с европейцами (которых на Ближнем Востоке называли франками). Лексика лингва-франка была в основном итальянской, в особенности венецианской, в меньшей степени — испанской и провансальской; также использовалось большое число заимствований из греческого, арабского, персидского и турецкого языков. Средиземноморский лингва-франка не был полноправным языком и использовался для ведения торговых дел между людьми разных национальностей вплоть до XIX века. Позже термин «лингва-франка» стали употреблять для обозначения языков международного общения. (ru)
dbo:iso6393Code
  • pml
dbo:languageFamily
dbo:spokenIn
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 11242061 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 733386719 (xsd:integer)
dbp:extinct
  • 19 (xsd:integer)
dbp:familycolor
  • Creole
dbp:glotto
  • ling1242
dbp:glottorefname
  • Lingua Franca
dbp:lingua
  • 51 (xsd:integer)
dbp:nation
  • none
dbp:wordnet_type
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • El sabir, originalmente lingua franca, fue un pidgin (a veces considerados varios y no sólo uno) hoy desaparecido que se utilizó entre los siglos XIV y XIX por los marinos y mercaderes del mar Mediterráneo, en los puertos y países de lenguas de origen románico. Especialmente genoveses y venecianos para la comunicación entre hablantes de lenguas distintas. Los pidgins suelen definirse como sistemas lingüísticos muy reducidos que se emplean para contactos puntuales entre hablantes de distintas lenguas y que no son nativas de ninguna comunidad o grupo (De Camp, 1971). (es)
  • De meditterrane lingua franca ofwel het Sabir was een pidgin die tussen de 11e en de 19e eeuw als lingua franca werd gebruikt in het Middellandse Zeegebied. De term lingua franca is van deze benaming afgeleid en is sindsdien algemeen aanvaard. De meditterrane lingua franca heeft zich nooit tot een echte creooltaal ontwikkeld. (nl)
  • The Mediterranean Lingua Franca or Sabir was a pidgin language used as a lingua franca in the Mediterranean Basin from the 11th to the 19th century. (en)
  • Die Lingua franca (italienisch für: „fränkische Sprache“) ist eine romanisch basierte Pidgin-Sprache, die im Mittelalter durch den Sprachkontakt zwischen Romanen und Sprechern nichtromanischer Sprachen, insbesondere des Arabischen, entstand und als Handels- und Verkehrssprache bis ins 19. Jahrhundert vorwiegend an der Süd- und Ostküste des Mittelmeers verbreitet war. (de)
  • La lingua franca, ou langue franque, est un pidgin utilisé comme langue véhiculaire du Moyen Âge au XIXe siècle dans l’ensemble du bassin méditerranéen, principalement par les marins et les marchands, mais aussi par les bagnards, prisonniers, esclaves et populations déplacées de toutes origines. Dans son célèbre Dictionnaire universel (1690), Antoine Furetière en donne la définition suivante : Un jargon qu'on parle sur la mer Méditerranée, composé de français, d'italien, d'espagnol et d'autres langues, qui s'entend par tous les matelots et marchands de quelque nation qu'ils soient. (fr)
  • La lingua franca mediterranea, detta anche sabir, fu un idioma pidgin "di servizio" parlato in tutti i porti del Mediterraneo tra l'epoca delle Crociate e tutto il XIX secolo, anche se probabilmente dovettero esistere lingue franche in epoche precedenti. Sebbene avesse diverse varianti (sia diatopiche che diacroniche), la più diffusa e persistente era costituita principalmente da un lessico al 70% di italiano, (principalmente di veneziano e di genovese) e 10% di spagnolo, con influenze di altre lingue mediterranee come arabo, catalano, greco, occitano, siciliano e turco. Don Pedre risponde: (it)
  • Средиземноморский лингва-франка (лингва-франка, от итал. lingua franca — «франкский язык»; сабир, от исп. saber — «знать») — смешанный (пиджинизированный) язык, сложившийся в Средние века в Средиземноморье и служивший главным образом для общения арабских и турецких купцов с европейцами (которых на Ближнем Востоке называли франками). Лексика лингва-франка была в основном итальянской, в особенности венецианской, в меньшей степени — испанской и провансальской; также использовалось большое число заимствований из греческого, арабского, персидского и турецкого языков. (ru)
rdfs:label
  • Lingua franca (de)
  • Sabir (es)
  • Lingua franca (fr)
  • Lingua franca mediterranea (it)
  • Mediterranean Lingua Franca (en)
  • Mediterrane lingua franca (nl)
  • Средиземноморский лингва-франка (ru)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Mediterranean Lingua Franca (en)
  • sabir (en)
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of